Jean-Louis Livi

Acteur, Producer

Jean-Louis Livi is acteur en producer.
Er zijn 26 films gevonden.

Vous n'avez encore rien vu

2012 | Drama

Frankrijk 2012. Drama van Alain Resnais. Met o.a. Mathieu Amalric, Michel Piccoli, Lambert Wilson, Anne Consigny en Sabine Azéma.

In dit drama van oudgediende Alain Resnais komt een groep acteurs samen in het huis van een overleden toneelregisseur om zijn testament door te nemen en herinneringen op te halen.

La danse de l'albatros

2012 | Komedie

Frankrijk 2012. Komedie van Nathan Miller. Met o.a. Pierre Arditi, Caroline Silhol, Stéphanie Crayencour en Hubert Saint-Macary.

Degelijke komedie over de 55-jarige Thierry (Arditi), als ornitholoog gespecialiseerd in bedreigde diersoorten, die over zijn eigen sterfelijkheid begint te piekeren. Zijn beeldschone nieuwe liefde Judith (Silhol) aanbidt hem en houdt hem jong, maar het leeftijdsverschil tussen de twee - een kleine dertig jaar - zorgt voor verontruste blikken bij familie en vrienden. Gebaseerd op een toneelstuk van Gérald Sibleyras. Hubert Saint-Macary, in de rol van zwager Gilles, werd op het filmfestival van Luchon bekroond met de prijs voor beste acteur.

La bonté des femmes

2011 | Drama

Frankrijk 2011. Drama van Yves Angelo en Marc Dugain. Met o.a. André Dussollier, Caroline Silhol, Annelise Hesme, Amandine Dewasmes en Grégory Gadebois.

Parijse uitgever Paul (Dussolier), een weinig spraakzame zestiger, krijgt via zijn netwerk de waarschuwing dat een gevaarlijke grieppandemie de Franse metropool zal bereiken. Met zijn gezin neemt hij zijn intrek in zijn tweede huis op het platteland. En nodigt daar ook, met een smoes voor echtgenote Hélène (Sihol), zijn maîtresse en haar kindje uit. Romancier Dugain en cameraman Angelo, allebei classicist van nature, co-regisseerden een compact huis clos-drama waarin dialoog en acteurs ouderwetse discretie uitstralen. Al dan niet naderend virusonheil zorgt voor een omineus sfeertje.

Les petits ruisseaux

2010 | Drama

Frankrijk 2010. Drama van Pascal Rabaté. Met o.a. Daniel Prévost, Bulle Ogier, Hélène Vincent, Philippe Nahon en Julie-Marie Parmentier.

Tragikomedie van Pascal Rabaté over oude man die na de dood van zijn flierefluitende vismaatje zichzelf nieuw leven inblaast.

Les herbes folles

2009 | Romantisch drama

Frankrijk/Italië 2009. Romantisch drama van Alain Resnais. Met o.a. Sabine Azéma, André Dussollier, Anne Consigny en Emmanuelle Devos.

De redeloze wispelturigheid van de mens, vervat in 104 minuten jongleren met cinema, dramaturgie en toeschouwersverwachtingen. Wanneer Georges in een parkeergarage de gestolen portefeuille van Marguerite opraapt, zet dat een ketting van absurde gebeurtenissen in gang. Tachtigplusser Resnais ontvoert, uitgaand van l'Incident van literator Christian Gailly, de kijker naar een alledag vol raadsels, toeval en chaos. Dussollier en Azéma zijn geweldige protagonist-plaaggeesten in wie het verlangen en de waanzin woekeren als het onkruid uit de titel. Suggestieve belichting, elegante cameravoering, onheilspellende muziek. Affiche van stripauteur Blutch.

Je vous trouve très beau

2005 | Romantische komedie

Frankrijk 2005. Romantische komedie van Isabelle Mergault. Met o.a. Michel Blanc, Medeea Marinescu, Wladimir Yordanoff, Eva Darlan en Elisabeth Commelin.

Agrariër Aymé (de altijd fascinerende Michel Blanc) vindt na de dood van zijn echtgenote, het leven op de boerderij maar zwaar. Hij wil een nieuwe vrouw. Luchtig boer zoekt vrouw-drama voert de wat knorrige man via een kundige bemiddelaarster naar Roemenië, waar een serie economisch wanhopige, kortgerokte dames hem opwacht. Allen hebben goed geoefend op de introductiezin 'Je vous trouve très beau', maar kaplaarzen-types zijn het niet. Dan ontmoet hij Elena (Marinescu). Actrice Meurgault kreeg een César voor haar debuut als speelfilmregisseur.

Claude Sautet, ou la magie invisible

2003 | Documentaire, Biografie

Frankrijk/Duitsland 2003. Documentaire van N.T. Binh. Met o.a. Bertrand Tavernier, Philippe Sarde, Jean-Paul Rappenau, José Giovanni en Jean-Louis Livi.

Geslaagd portret van de in 1924 geboren en in 2000 overleden Franse regisseur Sautet, die zijn carri[KA2]ere begon als assistent van Georges Franju en Jacques Becker. Hij bewerkte zonder daarvoor op de aftiteling terecht te komen heel wat scenario`s. In 1959 kwam zijn kans om bekend te worden met een actiefilm, overigens zijn tweede, toen hij Maurice Labro moest vervangen als regisseur van CLASSE TOUS RISQUES met Jean-Paul Belmondo en Lino Ventura. Zijn pech was dat deze Hollywoodachtige B-film overstemd werd door de nouvelle vague. Met LES CHOSES DE LA VIE (1969) sloeg Sautet een geheel eigen richting in; jaren later werd van deze film in Amerika een remake gedraaid, getiteld INTERSECTION (1994), die lang zo sterk niet was. Sautet werd ondere andere ook bekend door films als MAX ET LES FERRAILLEURS (1970), de klassieker C[KA1]ESAR ET ROSALIE (1972) en NELLY ET M. ARNAUD (1995). Binh's film is gebaseerd op interviews, die hij kort voor het overlijden van Sautet had opgenomen, gesprekken met diens vrouw, en commentaren van Sautet's medewerkers. Bovendien heeft Binh heel veel fragmenten van het werk van Sautet in zijn boeiende documentaire verwerkt. Deze film wekt het verlangen op om Sautet's films te willen bekijken. Jammer is alleen dat er maar één Sautet-acteur aan het woord komt, Jean-Pierre Marielle. Binh bereidde de interviews voor met Dominique Raboursin. Het camerawerk is van Jean-Paul Meurisse. Voor filmstudenten en cinefielen een must.

Sur mes lèvres

2001 | Thriller, Misdaad

Frankrijk 2001. Thriller van Jacques Audiard. Met o.a. Emmanuelle Devos, Vincent Cassel, Olivier Gourmet, Olivier Perrier en Olivia Bonamy.

Carla, in de dertig, is een toegewijde kantoormedewerkster. Maar ze heeft een gehoorprobleem en niemand lijkt haar erg serieus te nemen. Wanneer ze een assistent mag aannemen kiest ze voor een ruwe jongeman die net uit de gevangenis is. Samen blijken ze een curieus maar uitstekend team wanneer ze plannen gaan beramen voor een kraak. Fascinerende thriller met uitstekende hoofdrolspelers: Devos werd in eigen land geëerd met een César voor haar rol als de 'grijze muis' met onverwachte talenten. De spannendste scène draait om haar vermogen tot liplezen. Sur mes lèvres werd in Nederland onder andere vertoond op Deaf in the Picture, een festival met films over (vooroordelen ten aanzien van) doven en slechthorenden.

Passionnément

2000 | Drama

Frankrijk 2000. Drama van Bruno Nuytten. Met o.a. Gérard Lanvin, Charlotte Gainsbourg, Eric Ruf, Liliane Rovère en Tania Da Costa.

Derde film van ex-cameraman Nuytten (LES VALSEUSES) in twaalf jaar. De rolprent begint met een grote knal: twee auto`s klappen bij het ochtendgloren op een landweg tegen elkaar. Daarna vraagt de kijker zich bijna drie kwartier lang af waarom dat was. We hebben inmiddels wel kennis gemaakt met de achttien-jarige Faustine (Bejo) en Lo[KA3]ic (Ruf), die haar vertelt wat er tien jaar geleden is gebeurd rond die fatale gebeurtenis op de veertiende juli met haar vader Bernard (Lanvin). Via flashbacks zien we de vijftien-jarige Alice (Gainsbourg) die op het eilandje Porquerolles neerstrijkt in het hotel van haar moeder en hoort dat Bernard terug is. Het blijkt dat Bernard in Brazilië was. Alice en Bernard worden verliefd op elkaar, maar weten dat het een onmogelijke liefde is. Loïc probeert aan Faustine uit te leggen dat Bernard naar een mysterieuze afspraak is gegaan op de morgen van het ongeluk. In de laatste fragmenten wordt uit de doeken gedaan hoe en waarom het ongeluk is ontstaan, en begrijpen we dat Bernard voor Alice de grote liefde is geweest. Het scenario van regisseur Nuytten en Tatiana Vialle, is wat de eerste helft van de film betreft opzettelijk ondoorzichtig en laat de toeschouwer flink puzzelen totdat die zijn aandacht verliest. Het spel van Lanvin, Gainsbourg, Ruf en Bejo is mooi, maar het maakt helaas geen boeiende film. Alleen romantische zielen dwepen met dit verhaal dat opzettelijk tragisch is gemaakt. De springerige montage maakt de film een tamelijk onrustige kijkervaring. Het camerawerk is van Eric Gautier. Ook bekend als J'AI DANSÉ AVEC L'AMOUR.

Le fils du français

2000 | Komedie, Avonturenfilm

Frankrijk 2000. Komedie van Gérard Lauzier. Met o.a. Josiane Balasko, Fanny Ardant, Thierry Frémont, David-Alexandre Parquier en Luca Barbareschi.

Benjamin (Parquier) heeft geen moeder meer, zijn vader (Boucher) zoekt naar goud in de jungle van Brazili[KA3]e en hij woont daarom afwisselend een week bij de ene oma en dan weer bij de andere. Oma Anne (Ardant) is een charmante vrouw uit een goed milieu, die spraaklessen geeft, en zich gelukkig voelt te midden van haar antiek. Oma Suzanne (Balasko) is conci[KA3]erge in een volkswijk, speelt vals bij het kaarten, en pikt uit principe in winkels, omdat ze vindt dat de eigenaren toch al rijk genoeg zijn. Ze leert Benjamin enige vingervlugheid. Het ligt voor de hand dat beide oma`s elkaar niet kunnen luchten of zien. Dan komt het grote nieuws: Benjamin moet onverwijld naar Brazili[KA3]e om zich bij zijn vader te voegen en beide oma`s gaan mee. Bij aankomst is Christian (zo heet vader) er niet, maar wel zijn slinkse compagnon Jean (Fr[KA1]emont), een rauwe en onbetrouwbare vent. Voordat Benjamin en zijn oma`s het beseffen zijn ze verzeild geraakt in de hachelijkste avonturen met kidnapping, wilde stammen (het stamhoofd wil beide oma's als bruid) en roofdieren. In de finale komt alles natuurlijk weer op zijn pootjes terecht. Het eerste half uur van de film is tamelijk grappig als de twee oma's tegenover elkaar worden uitgemeten en Balasko komt er in het scenario van regisseur Lauzier het gunstigst vanaf. In het tweede en grootste gedeelte, waarin dus veel meer moet gebeuren, heeft de rolprent alle vaart verloren en zich bediend van alle bekende clichés uit het boek, terwijl het einde onbevredigend is. Een tegenhanger van de in Frankrijk redelijk succesvolle UN INDIEN DANS LA VILLE is het niet geworden. De waardering geldt voor Balasko en Ardant, al spelen zij op afgezaagde wijze rollen, die zo langzamerhand gelijk staan met het blijvende beeld dat ze van zichzelf hebben opgebouwd. Het camerawerk is van Robert Alazraki. DTS/Dolby Digital.

Chili con carne

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Thomas Gilou. Met o.a. Antoine de Caunes, Valentina Vargas, Gilbert Melki, Jean-Yves Lafesse en Tara Romer.

Stijve Fransman Claude (De Caunes) werkt voor een Amerikaanse multinational. Hij is een saaie vent, die niet alleen zijn werk tot in de puntjes geregeld heeft, maar ook zijn priv[KA1]eleven, inclusief zijn beleggingen. In[KA2]es (Vargas), afkomstig uit Chili, is 35 jaar, driemaal getrouwd geweest, met resp. Pierre (Lafesse), Yannick (Romer) en Gabriel (Melki). Ze heeft van ieder een kind en zorgt ook nog voor haar grootmoeder. Twee persoonlijkheden die absoluut elkaars tegenpolen zijn. Hun paden kruisen... In het scenario van Florence Gilardo en regisseur Gilou zit een happy end, maar deze comedy bevat flauwe grappen. Gilou die de bioscoopganger op aardige films zoals BLACK MIC MAC en LA VERIT[KA1]E SI JE MENS (1 en 2) heeft getracteerd gaat teveel op herhaling en mist zijn doel - het kan niet altijd raak zijn. Hoofdrollen De Caunes en Vargas (THE NAME OF THE ROSE) zijn eigenlijk te goed voor deze flauwe bedoening. Het camerawerk is van Jean-Claude Larrieu. Dolby Digital/Dolby SR.

Voleur de vie

1998 | Drama

Frankrijk 1998. Drama van Yves Angelo. Met o.a. Emmanuelle Béart, Sandrine Bonnaire, André Dussollier, Vahina Giocante en Eric Ruf.

In een verlaten, oud klooster nabij de zee wonen drie jonge vrouwen. Het zijn de oppervlakkige Alda (B[KA1]eart), die voortdurend seksavonturen beleeft en uitsluitend in haar lichaam is ge[KA3]interesseerd, haar oudere zus Olga (Bonnaire), een contactarme, in zichzelf gekeerde vrouw die het huishouden doet, en Olga`s dochter Sigga (Giocante), een tiener die op zoek is naar haar eigen identiteit. Beide zusters delen een geheim waarover ze nooit praten. Woorden schieten tekort om de bitterheid te uiten, die ze opgekropt hebben. Een heel pretentieus psychologisch drama vol symboliek die ongewild doet denken aan de films van Ingmar Bergman. Alle dramatische elementen zijn trouwens verwant aan Bergman: de psychologische kloof die tussen de twee vrouwen bestaat, het sluimeren van de dood door bijna ieder beeld, de kracht van de natuur en de sombere sfeer. Regisseur Angelo is echter geen Bergman en hij schiet dan ook veel tekort in het overbrengen van zijn boodschap. Dat de film toch blijft boeien is uitsluitend te danken aan Béart en Bonnaire die hun personages oersterke karakters meegeven. Angelo en Nancy Huston baseerden het scenario op de roman van Steinunn Sigurdardottir. Prachtige fotografie van Pierre Lhomme. Op kleine festivals meervoudig bekroond. Dolby Stereo.

Romy Passions

1998 | Documentaire, Biografie

Frankrijk 1998. Documentaire van Bob Decout. Met o.a. Daniel Biasini, Sarah Biasini, Horst Buchholz, Claudia Cardinale en Jean-Claude Brialy.

Via een gesprek tussen Daniel Biasina en Sarah Biasina, laatste echtgenoot en dochter van Romy Schneider, krijgen we een beeld van de vrouw achter de actrice. Hoe ze van romantische tienerster uit de SISSI-films evolueerde tot een van de beste Franse dramatische actrices. Beiden praten over haar alsof ze voor de eerste keer over haar spreken. Het gesprek wordt onderbroken door filmfragmenten, werkopnames, interviews met Romy, scènes uit toneeloptredens, actualiteitsbeelden en priv[KA1]-opnames met o.a. haar zoontje David. Ze besteden tevens veel aandacht aan haar turbulente liefdesleven. Ondertussen geven ook mensen die met haar gewerkt hebben hun indrukken over deze uitzonderlijke collega, terwijl ook haar dokters, gouvernantes van haar kinderen en huispersoneel aan het woord komen. Je moet niet denken dat je iets nieuws over haar te weten komt, maar het is in elk geval een luchtig, wat oppervlakkig, portret van een uitstekende actrice, die minder geluk had in haar privé- leven. Liliane Gallifet en Isabelle Albaret schreven het scenario. Commentaar werd ingesproken door Ludmila Mikael. Montage is van Audrey Maurion, Clara Legris en Nicolas Trembasiewicz. Achter de camera stond Eric Guéret.

Le ciel, les oiseaux et... ta mère

1998 | Komedie, Familiefilm

Frankrijk 1998. Komedie van Djamal Bensalah en Djamel Bensalah. Met o.a. Jamel Debbouze, Stéphane Soo Mongo, Julien Courbey, Olivia Bonamy en Marie Roversi.

Een stel tieners uit de Parijse banlieux wint een geldprijs met een geveinsde anti-drugs video en vertrekt naar Biarritz op zoek naar seks en aanverwante geneugten. Enige kennis van de Franse taal - en dan met name de Parijse straatvariant - is meegenomen want het script van de 22-jarige debuterende regisseur is een ongekend verbaal spervuur (Bensalah zou inmiddels een begeleidend lexicon hebben gepubliceerd!). Snel, onstuimig en licht verteerbaar: de Franse praatfilm is dood; leve de Franse praatfilm!. Engels ondertiteld. (VM/VPRO Gids)

Droit dans le mur

1997 | Romantiek

Frankrijk 1997. Romantiek van Pierre Richard. Met o.a. Pierre Richard, Véronique Genest, Caroline Silhol, Daniel Russo en Daniel Prévost.

Het snel gewonnen geld tijdens de carri[KA2]ere van gevierde acteur Romain (Richard) is even snel geronnen. Het gaat inmiddels bergafwaarts met zijn artistieke loopbaan. Romain moet de tot woning verbouwde molen verkopen om achterstallige belastingen te betalen. Zijn vrouw Elisa (Sihol) is er vandoor met hun woonboot op de Seine, zijn kinderen en zijn ma[KA4]itresse B[KA1]eatrice (Candelier) schreeuwen om aandacht, terwijl zijn schoonvader een priv[KA1]edetective (Russo) achter hem heeft aangestuurd om Romains ontrouw met compromitterende foto`s te bewijzen. Romain probeert in het theatertje van zijn zus Myriam (Genest) zijn comeback voor te bereiden als Cyrano de Bergerac in het gelijknamige stuk. De productie is gedoemd te mislukken, koren op de molen van Elisa en haar vader. Ze willen de première, waarbij Romain met zijn kop tegen de muur zal vliegen, voor geen goud ter wereld missen. Een chaotische, oubollige klucht naar een scenario van Olivier Dazat en regisseur-hoofdrol Richard. De rolverdeling is niet van talent verstoken, maar kan van dit materiaal, dat zwaar uit de tijd is, niet veel maken. Jammer, want Richard is best een kundige vent als scenarioschrijver en als komiek, maar Louis de Funès is hij beslist niet.

Le nouveau monde

1995 | Muziek, Familiefilm

Frankrijk 1995. Muziek van Alain Corneau. Met o.a. Nicolas Chatel, Sarah Grappin, James Gandolfini, Alicia Silverstone en Guy Marchand.

Na D-Day in 1944 zijn de Amerikanen nog lang in Frankrijk gebleven, omdat ze vreesden dat het land dat door WO II verdeeld was geraakt, door de communisten omvergeworpen zou worden en in de schoot van Stalin zou belanden. Pas rond 1960 verdwenen hun bases uit het landschap. Regisseur Corneau groeide op in Orleans, zo`n 125 km ten Zuiden van Parijs, waar 14.000 GI`s gestationeerd waren. De film is een min of meer autobiografisch verhaal (waarvoor Corneau samen met Pascal Quignard het scenario schreef naar diens roman [KL]L`occupation am[KA1]ericaine[KLE]) dat in 1952 begint. De Amerikanen met hun Coca-Cola cultuur maken indruk op de jonge Patrick Carrion en zijn vriendinnetje Marie-Jos[KA1]e Vire; ze zijn beiden rond de tien en beginnen te dromen van de V.S. Vooral de muziek raakt hen sterk, door de glitter en glans van de rijke soldaten. Tegen 1960 zijn Marie-Jos[KA1]e en Patrick op weg naar de volwassenheid: Patrick interesseert zich te weinig voor zijn studie op school en valt voor een blonde Amerikaanse stoot, Trudy Wadd (Silverstone). Hij sluit vriendschap met een sergeant Will Caberra (Gandolfini) van de US Army, die hem de liefde voor de jazz bijbrengt. Marie-Jos[KA1]e duikt uiteindelijk met Will tussen de lakens. Het camerawerk van Williams Lubtchansky is uiterst doeltreffend: hij werkte met drie camera`s; de muziek is heel goed - gouwe ouwe uit die tijd van Buddy Holly, Bill Haley, Paul Anka, Neil Sedaka, Jimmy Reeves, Bill Monroe, Brenda Lee en Miles Davis zijn op de geluidsband te horen, terwijl er live-optredens te horen (en te zien zijn) van Trotignon, Benny Golson, Thelonius Monk, Charlie Parker, Dizzy Gillespie, Bobby Timons en James Henckis. De rekwisieten die voor de sfeer en het tijdsbeeld moeten zorgen inclusief kostuums, haarstijlen en classic cars, zijn dik voor mekaar. Wie een muzikale jazz-show op het witte doek wil zien krijgt waar voor zijn geld en neemt het soms buiten Frankrijk moeilijk te bevatten verhaaltje, dat stijf staat van de clichés op de koop toe. De cast laat te wensen over en dat komt omdat ze meer ervaring hebben met het spelen op muziekinstrumenten dan het afleveren van drama voor de camera. De 52-jarige regisseur Corneau, die een behoorlijk oeuvre op zijn naam heeft staan, heeft sterkere films afgeleverd.

L'amour conjugal

1995 | Romantiek, Historische film, Drama

Frankrijk 1995. Romantiek van Benoît Barbier. Met o.a. Sami Frey, Caroline Silhol, Pierre Richard, Mathieu Carrière en François Marthouret.

In 1629 raakt ridder Nathan Le Cerf (Frey) vrouw en kinderen kwijt door de builenpest. In de buurt van Toulouse sluit hij zich aan bij graaf Anchire (Carri[KA2]ere) om aan diens zijde tegen Italiaanse rijkjes en steden te vechten. Anchire is verslingerd aan het kaartspel, maar een slechte verliezer. Als hij een geringe som kwijtraakt, geeft hij Nathan opdracht zijn overwinnaar uit te dagen voor een duel en hem te doden, terwijl hij donders goed weet dat de Franse koning Lodewijk de Dertiende duelleren verboden heeft en wie er zich schuldig aan maakt, laat onthoofden. Nathan doet zijn werk (maar laat zijn slachtoffer met een verwonding echter lopen) en de verraderlijke edelman Anchire geeft hem aan, maar Nathan ontsnapt. Op zijn omzwervingen verbergt hij zich eerst bij een jeugdvriend (Richard) en leert daarna de op zwart zaad zittende jonkvrouwe Marthe De Lairac (Sihol) kennen. Tussen hen beiden ontwikkelt zich een hartstochtelijke liefdesrelatie. Nathan trouwt haar en bereidt zich voor op een zoete wraak (die hij ook neemt) op de adderachtige Anchire. Het regiedebuut van ex-cameraman en setfotograaf Barbier is geslaagd dankzij het uitstekend spel van de hoofdrollen (inclusief een verrassende Richard, die nu niet eens de nar uithangt), de fraaie opnamen van Eduardo Serra en de passende muziek van Sonia Wieder Atherton, waardoor je het trage tempo van de film op de koop toe neemt. Het scenario is van Pascal Quignard, die zijn eigen novelle Tous les matins du monde bewerkte. Gefilmd in Aveyron en Parijs.

My Father, The Hero

1994 | Komedie, Drama, Romantiek

Verenigde Staten/Frankrijk 1994. Komedie van Steve Miner. Met o.a. Gérard Depardieu, Katherine Heigl, Dalton James, Lauren Hutton en Faith Prince.

De veertien-jarige Heigl heeft er weinig trek in om twee weken met haar vader, Depardieu, door te brengen op een tropisch eiland. Eenmaal daar aangekomen ontmoet ze echter James, een aantrekkelijke jongeman die haar hartje in vuur en vlam zet. Vastbesloten indruk op hem te maken, doet ze net alsof ze een mondain leven leidt en beweert ze dat haar vader niet alleen haar minnaar is, maar ook een internationale spion. Nutteloze remake van de Franse film MON PÈRE, CE HÉROS uit 1991, met een Depardieu die pijnlijk veel moeite heeft met het Engels. Het spirituele van de originele film is hier totaal afwezig. Wat resteert is de frisheid van Heigl en de charme van Hutton als haar moeder. Het scenario werd veramerikaniseerd door Francis Veber en Charlie Peters. Fotografie van Daryn Okada.

Le colonel Chabert

1994 | Drama, Romantiek, Oorlogsfilm

Frankrijk 1994. Drama van Yves Angelo. Met o.a. Gérard Depardieu, Fanny Ardent, Fabrice Luchini, André Dussollier en Daniel Prévost.

Gesitueerd begin 1800. De titelpersonage komt uit een tehuis voor vondelingen in Parijs, neemt dienst in het leger van de Republiek, huwt met een jonge vrouw, verdient zijn strepen aan het front, wordt kolonel en blijft voor dood liggen tijdens de slag van Eylau. Hij ontwaakt tussen de lijken, is zijn geheugen kwijt, wordt door boeren opgevangen en door een arts verzorgd, en krijgt langzamerhand zijn geheugen terug.

La nage indienne

1994 | Drama

Frankrijk 1994. Drama van Xavier Durringer. Met o.a. Karin Viard, Gerald Laroche, Antoine Chappey, Eric Savin en Sherif Scouri.

Twee kameraden, Max (laroche) en Lockeed (Chappey) gaan met de aantrekkelijke Clara (Viard) van de hoofdstad naar de Alpen in het Z.O., waar een vriend in een botenhuis aan het meer van Annecy werkt, om hun geluk te beproeven. Clara is een stripper die in een peepshow werkte, Max is een stabiele persoonlijkheid en Lockeed is opvliegend van aard. Regisseur Durringer is van huis uit theaterregisseur en de schrijver van toneelstukken, die voor deze film zelf zijn scenario schreef naar zijn eigen roman. Het is een toneelmatige karakterstudie over een ménage à trois, waarin veel gepraat wordt. De spelpresaties zijn heel behoorlijk. Het camerawerk is van Laurent Macheul. De titel slaat op een zwemslag, maar ook op het gebruiken van je koppie om iets te bereiken. Pieker er maar eens over of u de film wilt gaan bekijken...

Un coeur en hiver

1992 | Romantisch drama

Frankrijk 1992. Romantisch drama van Claude Sautet. Met o.a. Daniel Auteuil, Emmanuelle Béart, André Dussollier en Myriam Boyer.

Meester-vioolbouwer Stéphane (Auteuil) kan niet met mensen omgaan, zijn compagnon Maxime (Dussolier) is sociaal veel vaardiger. Dan verschijnt op een dag de getalenteerde en beeldschone violiste Camille (Béart) in hun winkel. Ze krijgt eerst een relatie met Maxime, wordt dan verliefd op de vioolbouwer. Maar het is winter in Stéphanes hart. Sautet legt in zijn prachtige film nauwkeurig de onuitgesproken, verwarde gevoelens van zijn opmerkelijke acteurs vast. Auteuil kreeg de European Film Award, Dussolier en Sautet kregen allebei een César.

L'accompagnatrice

1992 | Drama, Oorlogsfilm

Frankrijk 1992. Drama van Claude Miller. Met o.a. Romane Bohringer, Richard Bohringer, Elena Safonova, Claude Rich en Samuel Labarthe.

Miller heeft de gebeurtenissen in de roman van Nina Berberova verplaatst naar het bezette Parijs van 1942. Centraal staat de aantrekkingskracht die een mooie, jonge zangeres op een adolescente uit een bescheiden milieu uitoefent. Als talentvol pianiste wordt zij de begeleidster van eerstgenoemde. Hoewel Miller laat merken niet wezenlijk geraakt te zijn door het onderwerp, herkent de kijker zijn muziek en vakmanschap, als het gaat om het vastleggen van een blik, een traan of een gebaar, niet onder woorden te brengen gevoelens en de ingehouden confrontaties tussen de personages. De uitstekende acteursregie dwingt bewondering af. Een opmerkzame vertolking van Richard Bohringer en Safonova. Romane Bohringer is een ware ontdekking. Scenario van Miller en Luc Beraud. Camerawerk van Yves Angelo.

Tous les matins du monde

1991 | Biografie, Drama, Romantiek

Frankrijk 1991. Biografie van Alain Corneau. Met o.a. Gérard Depardieu, Jean-Pierre Marielle, Anne Brochet, Guillaume Depardieu en Caroline Silhol.

Fictief historisch drama naar de gelijknamige roman van Pascal Quignard met Gérard Depardieu als basse de viole Marin Marais, die aan het hof van Lodewijk XIV als hofmuzikant op Versailles werkte. In flashbacks vertelt een vergrijsde Depardieu over zijn jeugdjaren en zijn rivaliteiten. Dit juweeltje over barokke muziek is indrukwekkend in beeld gebracht met een spel van licht en schaduw in de stijl van de toenmalige schilder Georges de la Tour. De beeldvoering, de taal en de muziek zorgen voor een meeslepend melancholische sfeer. Bekroond met drie Césars.

Mon père, ce héros

1991 | Komedie, Drama

Frankrijk 1991. Komedie van Gérard Lauzier. Met o.a. Gérard Depardieu, Marie Gillain, Catherine Jacob, Patrick Mille en Charlotte de Turckheim.

De gescheiden André (Depardieu) brengt de vakantie door met zijn dochter Véro (Gillain) op het eiland Mauritius, waar ze ieder jaar rust en ontspanning zoeken. Dit keer verloopt het echter anders dan andere jaren: Véro staat met haar vijftien jaar in de belangstelling bij de jongens en wordt verliefd op de leuke Benjamin. Om de jongen jaloers te maken zegt ze dat André haar minnaar is, zodat haar vader al gauw bekend staat als een liefhebber van jonge meisjes. De jonge acteurs zijn goed, Depardieu draait op routine.

Merci la vie

1991 | Drama

Frankrijk 1991. Drama van Bertrand Blier. Met o.a. Charlotte Gainsbourg, Anouk Grinberg, Gérard Depardieu, Michel Blanc en Jean Carmet.

'Ik kan niet over de film praten, want ik heb het verhaal nog niet begrepen.' Dixit Blier over zijn absurdistische hutspot van drama, zwarte komedie, tijdsbeeld en farce. Waarin braaf schoolmeisje Camille (Gainsbourg) de vers gehuwde en fris gemaltraiteerde Joëlle (Grinberg) ontmoet en zich samen met haar nieuwe hartsvriendin in het volle chaosleven stort. Cine-anarchist Blier doet z'n klassieker Les valseuses dunnetjes over met twee actrices zonder vangnet, maar ergens tussen AIDS-epidemie en WO II-scènes raakt hij het spoor bijster. Bijrollend: Michel Blanc, Gérard Depardieu, Jean-Louis Trintignant.

La petite voleuse

1988 | Drama, Romantiek

Frankrijk 1988. Drama van Claude Miller. Met o.a. Charlotte Gainsbourg, Didier Bezace, Simon de La Brosse, Raoul Billerey en Chantal Banlier.

François Truffaut bedacht ooit een tweede, vrouwelijke hoofdpersoon voor zijn Les 400 coups, maar liet haar toch maar weg omdat de film dan te vol zou worden. Na zijn dood maakte regisseur Miller als ode aan zijn gestorven makker een film over haar. De zestienjarige Janine Castang (Gainsbourg) is een wilde meid die na schooltijd haar dagen vult met het jatten van kleding en sigaretten. Ze ontmoet een echtpaar dat haar opneemt, maar de relatie loopt spaak. Millers portret van een angry young woman haalt het niet bij Truffaut, maar Gainsbourg speelt wel een heel sterke rol.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Jean-Louis Livi op televisie komt.

Reageer