Patrick Sobelman

Producer

Patrick Sobelman is producer.
Er zijn 26 films gevonden.

La vie domestique

2013 | Drama

Frankrijk 2013. Drama van Isabelle Czajka. Met o.a. Emmanuelle Devos, Julie Ferrier, Natacha Régnier, Héléna Noguerra en Laurent Poitrenaux.

Toen Juliette (Devos) met man en kinderen naar een chique voorstad verhuisde, gaf ze haar werk en ambities op. Nu zit ze tussen andere moeders die eindeloos lunchen en shoppen. Dat maakt haar niet gelukkig of vrij van stress. Aan haar man Thomas (Poitrenaux) heeft ze niet veel. Regisseuse-scenariste Czajka verplaatste voor deze losse bewerking van Arlington Park, het boek van Rachel Cusk, van een Londense naar een Parijse voorstad en schetst een benauwend wereldje van bevoorrechte mensen met een nogal paternalistische, seksistisch en racistische kijk op de samenleving.

38 témoins

2012 | Thriller

Frankrijk/België 2012. Thriller van Lucas Belvaux. Met o.a. Yvan Attal, Sophie Quinton en Nicole Garcia.

Waargebeurd: een vrouw wordt midden in de nacht vermoord en verkracht (inderdaad in die volgorde), 38 mensen zijn getuige, en niemand grijpt in. Het psychologische drama 38 témoins baseerde zich op bovenstaand geval, maar regisseur Belvaux is niet geïnteresseerd in waarom niemand ingreep. In plaats daarvan zoomt hij in op de gevolgen van dat collectieve zwijgen. Voor de getuigen zelf, hun directe omgeving en de gemeenschap waarin zij leven. Intelligent, stijlvast, maar ook kil. Want Belvaux blijft op afstand en observeert, en dwingt de kijker tot hetzelfde.

Queen of Montreuil

2012 | Komedie

Frankrijk 2012. Komedie van Sólveig Anspach. Met o.a. Florence Loiret Caille, Didda Jónsdóttir, Úlfur Aegisson, Samir Guesmi en Eric Caruso.

'Als een vrouw over de dood van haar man heen is, wordt ze koningin.' Et voilà, de verklaring van de titel van deze knusse Fransoos. Ingrediënten: een introverte flapuit (Caille), haar overleden man (in een urn), een depressieve zeeleeuw genaamd Fifi, plus twee IJslandse vluchtelingen van wie een met een snor. En Parijs kleedde zich voor deze zoveelste Amélie-dramady weer gedwee om als dorps stadje met gemeenschapszin. Al met al een alleraardigste opvoering over wat een eenling - de weduwe - kan bereiken in en dankzij onverwacht gezelschap.

D'amour et d'eau fraîche

2010 | Drama

Frankrijk 2010. Drama van Isabelle Czajka. Met o.a. Anaïs Demoustier, Pio Marmaï, Laurent Poitrenaux, Christine Brucher en Jean-Louis Coulloc'h.

Je kunt niet leven van de liefde alleen, luidt een burgermanswijsheid. Dat ondervindt ook de 23-jarige afgestudeerde Julie Bataille. Die achternaam betekent 'veldslag' en is niet toevallig gekozen: Julie strompelt in ellebogen-Parijs almaar moedelozer van het ene onderbetaalde flutbaantje naar het volgende. Totdat ze met vrijbuiter Ben richting het zuiden verkast. Na L'année suivante stelt Czajka opnieuw de prestatiemaatschappij ter discussie: wie zich er, zoals Julie, van af keert, draagt de consequenties. Niet te verwarren met het liefdesdrama uit 1976 met Miou-Miou en Julien Clerc.

Anna M.

2007 | Thriller

Frankrijk 2007. Thriller van Michel Spinosa. Met o.a. Isabelle Carré, Gilbert Melki, Anne Consigny en Gaëlle Bona.

Een jonge vrouw komt na een zelfmoordpoging onder behandeling van een aantrekkelijke psychiater. Zij interpreteert de arts-patiënt relatie als een gepassioneerde liefdesaffaire en verandert in een wraaklustige feeks wanneer hij haar moet teleurstellen. Isabelle Carré kreeg in eigen land veel lof voor haar rol van het titelpersonages in een film die op het oog vooral stilstaat bij de medische aspecten van het fenomeen erotomania. Ondertussen volgt de film de opzet van een erotische thriller, zonder overigens te vervallen in Fatal Attraction-hysterie.

La raison du plus faible

2006 | Misdaad, Drama, Thriller

België/Frankrijk 2006. Misdaad van Lucas Belvaux. Met o.a. Lucas Belvaux, Éric Caravaca, Claude Semal, Patrick Descamps en Natacha Régnier.

De Waalse acteur Belvaux vervolgt zijn pad als scenarist-regisseur met een verhaal dat ergens tussen sociaalrealistisch drama, misdaadfilm en zwarte komedie in zit. In een Luikse kroeg leggen Robert, rolstoelrijder Jean-Pierre en Patrick graag samen een kaartje: het 'klein respijt' in hun deprimerende werklozenbestaan. Dan krijgt Robert het onzalige idee om de fabriek te beroven waar hij is ontslagen en haalt ex-bajesklant Pirmet over als handlanger. Meer een verkapte aanklacht tegen de wrakkige Wallonië-overheid dan overtuigend overvalverhikel. Niettemin kijkwaardig dankzij de acteurs in het inmiddels bekende Dardenniaanse faillissementsdecor.

Les fautes d'orthographe

2004 | Komedie

Frankrijk 2004. Komedie van Jean-Jacques Zilbermann. Met o.a. Olivier Gourmet, Carole Bouquet, Damien Jouillerot en Raphaël Goldman.

De vijftienjarige Daniel heeft het moeilijk met spellen en natuurlijk met de puberteit, maar krijgt het nog zwaarder wanneer hij terechtkomt op de kostschool die wordt geleid door zijn eigen ouders. Zijn vader is het prototype van een streng schoolhoofd en om de suggestie te ontkrachten dat hij misschien wordt voorgetrokken, begint Daniel een anti-autoritair protest. Bekend gegeven met het bekende gepest, sadisme en gedoe om seks, adequaat uitgewerkt. Olivier Gourmet (Le fils) en Carole Bouquet zijn goed als de ouders, de jonge Damien Jouillerot werd met een César onderscheiden voor de meest veelbelovende acteur.

Un couple épatant

2002 | Komedie, Experimenteel, Romantiek

Frankrijk/België 2002. Komedie van Lucas Belvaux. Met o.a. François Morel, Ornella Muti, Gilbert Melki, Dominique Blanc en Lucas Belvaux.

Alain (Morel) en Cécile (Muti) zijn een hecht koppel totdat hypochonder Alain het in zijn hoofd haalt dat hij spoedig zal sterven. Zijn drang naar isolement wordt door nietsvermoedende Cécile opgevat als bewijs dat hij vreemd gaat. Ten einde raad vraagt ze bevriende politieman Pascal (Melki) om Alain te schaduwen, niet wetende dat Pascal verliefd is op haar. Un couple épatant maakt onderdeel uit van Belvaux' trilogie - samen met Cavale en Après la vie - over het wankele fundament van liefde. Elke film is gemaakt in een ander genre met de hoofdpersoon in de ene film als figurant in de ander. Net echt.

Cavale

2002 | Misdaad, Thriller, Experimenteel

Frankrijk/België 2002. Misdaad van Lucas Belvaux. Met o.a. Lucas Belvaux, Catherine Frot, Dominique Blanc, Ornella Muti en Gilbert Melki.

Achtervolgingsdrama waarin ontsnapte crimineel Bruno (regisseur/scenarist Belvaux zelf) zich na vijftien jaar gevangenschap opnieuw warmloopt voor een gewelddadige proletarische revolutie. Zijn voormalige kameraden zijn minder enthousiast en fanatieke proleten zijn in geen velden of wegen te bekennen. Belvaux leverde een sfeervolle film noir af waarin hij zelf een akelig levensechte psychopaat in de dop neerzet. Cavale is het eerste deel van Belvaux' trilogie - samen met Un couple épatant en Après la vie - over het wankele fundament van liefde. Elke film is gemaakt in een ander genre met de hoofdpersoon in de ene film als figurant in de ander. Net echt.

Après la vie

2002 | Drama, Experimenteel

België/Frankrijk 2002. Drama van Lucas Belvaux. Met o.a. Dominique Blanc, Gilbert Melki, Ornella Muti, François Morel en Catherine Frot.

Melodrama over veertigers Pascal en Agnès (Melki en Blanc) die het fundament van hun huwelijk ondergraven met drugs, overspel en zelfverachting. Lerares Agnès is voor haar heroïneverslaving afhankelijk van politie-inspecteur Pascal die op zijn beurt zijn ziel moet verkopen om aan voldoende drugs te komen. Maar zijn Faustiaanse pact haalt het niet bij wat Agnès over heeft voor haar begeerte. Après la vie is de slotfilm van Belvaux' trilogie - samen met Cavale en Un couple épatant - over de wankele basis van liefde. Elke film is gemaakt in een ander genre met de hoofdpersoon in de ene film als figurant in de ander. Net echt.

Roberto Succo

2001 | Biografie, Misdaad, Thriller, Romantiek

Frankrijk 2001. Biografie van Cédric Kahn. Met o.a. Stefano Cassetti, Isild Le Besco, Patrick Dell'Isola, Vincent Dénériaz en Aymeric Chauffert.

Toen Roberto Succo (Cassetti) amper negentien was, vermoordde hij in Mestre, een voorstadje van Veneti[KA3]e, zijn ouders. Dat was in 1981. Hij werd berecht en kwam terecht in een psychiatrische inrichting. In 1986 ontsnapt hij en vlucht naar Zuid-Frankrijk, noemt zich Kurt en zegt dat hij een Engelsman is ondanks zijn zware Italiaanse accent. De Franse politie aan de Rivi[KA2]era wordt rond die tijd geconfronteerd met een serie inbraken, overvallen en moorden, maar kan er geen patroon in vinden. Tegen het einde van de schoolvakantie leert de middelbare scholiere L[KA1]ea (Le Bosco) uit Haute Savoie Kurt kennen aan de C[KA4]ote d`Azur. Ze is nog maar net zestien en onder de indruk van de jongeman met een baard, genoeg geld en wisselende auto`s. Als ze naar huis is teruggekeerd, komt Kurt haar achterna gereisd, een spoor van vernieling, inclusief verkrachtingen, achter zich latend, maar Le[KA1]ea die hij opzoekt, behandelt hij met zachtheid. Seks tussen die twee loopt op een teleurstelling uit. De politie komt op zijn spoor door een studente in de medicijnen, C[KA1]eline (Perron), die hij laat lopen als hij zich opblaast als een kikker en zegt dat hij de internationale terrorist André is. Léa komt achter zijn misdadige verleden als hij over de moord op zijn ouders begint. Ze wil dan niets meer met hem te maken hebben en dreigt hem aan te geven als ze begrijpt dat er nog meer aan de hand is. Het scenario van regisseur Kahn is gebaseerd op het boek van Pascal Froment Je te tue : Histoire vraie de Roberto Succo. Kahn heeft geprobeerd zonder overdrijving en wreedheden het portret van een complexe psychopaat te schilderen en antwoord te geven op de vragen wat zo iemand beweegt. Kahn, die een fijn gevoel heeft voor details, is daarin geslaagd en hij heeft zich bediend van een docudrama-stijl - dat werkt heel goed, maar na een tijdje wordt het ook voor hem onvermijdelijk om niet te vervallen in een 'gewone' misdaadfilm. Dit is geen bezwaar, termeer het spel van de hoofdrollen heel geloofwaardig is en de film gesierd wordt door allerlei goede invallen. Het camerawerk is van Pascal Marti. Ook bekend als JE TE TUE en KURT.

Jazz Collection: James Carter

1999 | Documentaire, Biografie, Muziek

Canada/Frankrijk 1999. Documentaire van Nicolas Klotz. Met o.a. James Carter en Donald Washington.

Portret van de in 1969 te Detroit geboren jazzsaxofonist James Carter. Reeds op jonge leeftijd was hij een fan van Sidney Bechet, waardoor ook hij voor de sax koos. Zijn grote voorbeelden zijn verder Charlie Parker, John Coltrane, Ornette Coleman, Lester Young en Coleman Hawkins. Aanvankelijk imiteerde hij zijn 'helden', maar door zijn leraar en latere manager Donald Washington begon hij nieuwe paden te betreden. Hij ging terug naar de bron van een muziekstuk en paste het aan zijn eigen individuele stijl aan. Voor hem kunnen leven en muziek niet van elkaar gescheiden worden. Hij staat nu nog aan het begin van wat een grandioze carrière belooft te worden en wordt reeds gerekend bij de grootsten van de Amerikaanse zwarte jazz. Carter en Washington lichten de muziekimpressies toe. Regisseur Klotz schreef het scenario samen met Gérald Arnaud. Montage is van Rose-Marie Lausson. Jean-Philippe Bouyer stond achter de camera.

Jazz Collection : Brad Mehldau

1999 | Documentaire, Muziek

Frankrijk 1999. Documentaire van Nicolas Klotz. Met o.a. Brad Mehldau, Larry Grenadier en Jorge Rossy.

De jonge, blanke Amerikaanse pianist/componist Brad Mehldau (1970) brengt een mengeling van rock en pop in de jazz muziek. Zijn muzikale voorbeelden gaan van Bach en Mozart over Duke Ellington en John Coltrane tot The Beatles en Led Zeppelin. We volgen hem tijdens een verblijf in Berlijn waar hij enkele solo- optredens ten beste geeft. Tussen de muziekfragmenten in mediteert hij over het leven, de mensen en de muziek. Daarna zien we hem aan het werk in New York, waar hij met zijn trio een optreden verzorgt. Dit trio bestaat uit hemzelf (piano), Larry Grenadier (bas) en Jorge Rossy (percussie). Over Mehldau zelf kom je niet veel te weten, maar in de plaats krijg je wel een uitstekende demonstratie van zijn talent. Regisseur Klotz schreef ook het scenario. Commentaar is van Christian Bouillette. Voor de montage werd beroep gedaan op Rose-Marie Lausson en voor de fotografie tekende Jean-Philippe Bouyer.

Haut les Coeurs !

1999 | Drama

Frankrijk/België 1999. Drama van Sólveig Anspach. Met o.a. Karin Viard, Laurent Lucas, Julien Cottereau, Claire Wauthion en Philippe Duclos.

Emma (Viard) heeft al heel erg lang verlangd naar een baby. Eindelijk is ze in verwachting en is dolgelukkig. Ze leeft samen met de a.s. vader, Simon (Lucas) die zijn doctoraal in de literatuur voorbereidt. Als ze in de vierde maand is, krijgt ze pijn in haar borsten en haar dokter (Lalande) stelt al snel een borstkanker vast. Hij zegt dat ze chemotherapie moet ondergaan en dat ze zich moet laten aborteren, want de behandeling is een gevaar voor het leven in wording. Emma begint te twijfelen en gaat naar dokter Morin (Duclos) en dokter Colombier (Clamens) voor een tweede diagnose. Die zeggen dat het mogelijk is om een behandeling te ondergaan en toch de baby te krijgen. Emma begint een titanengevecht. Het geloofwaardige scenario van debuterend regiseusse Anspach en Pierre-Erwan Guillaume verraadt grote kennis van zaken - het is enigszins gebaseerd op persoonlijke ervaringen van Anspach, die tot deze film documentaires maakte. Viard in de rol van de voor een dilemma staande vrouw is zeer overtuigend en speelt haar rol met verve. De film vervalt nooit in vals sentiment en het enige wat je de rolprent zou kunnen verwijten zijn de minder sterke bijrollen en de wat eenzijdige personage van Emma. Het camerawerk is van Isabelle Razavet en Mathilde Jaffe. In zijn soort een zeer goede film, maar voor sommige scène's moet je sterke zenuwen hebben, zo echt zijn ze.

Jazz Collection: Martial Solal

1998 | Documentaire, Biografie, Muziek

Frankrijk 1998. Documentaire van Jean-Paul Fargier. Met o.a. Martial Solal, André Hodeir, Daniel Humair, Michel Portal en Claudia Solal.

Martial Solal werd in 1927 geboren in Algiers. In het koloniale Algerije trad hij op in diverse bigbands waar hij de improvisatie leerde beheersen. Hij werd een virtuoze jazz-pianist die in 1950 door Don Byas naar Parijs gehaald werd waar hij de pianist werd van de Club Saint-Germain. Hier begeleidde hij de grootste jazz-namen uit de geschiedenis. Zijn eerste studio opname was als begeleider van Django Reinhard in diens laatste sessie. Toen de nouvelle vague-cineasten hun voorkeur te kennen gaven voor jazz als muzikale begeleiding, begon hij tevens filmmuziek te schrijven voor o.a. À BOUT DE SOUFFLE, ÉCHAPPEMENT LIBRE en LEON MORIN, PRÊTRE. Ook in Amerika werd hij een graag geziene gast op de jazz-scène. De documentaire is opgebouwd rond een openluchtoptreden van Solal in 1998 in het Parc Floral de Paris. Een aantal collega's getuigen over zijn talent en we zien hem aan het werk in archiefmateriaal met enkele topnamen uit de jazz-wereld en met zijn dochter Claudia die een prachtige interpretatie weggeeft van 'Round About Twelve'. Een must voor de liefhebbers. Gérald Arnaud schreef het scenario. Commentaar werd ingesproken door Diane Niederman. Voor de montage werd beroep gedaan op Sandra Paugam. Fotografie is van Jean-Michel Gautreau en Jean-Philippe Bouyer.

Jazz Collection: DeeDee Bridgewater

1998 | Documentaire, Biografie, Muziek

Frankrijk/Canada 1998. Documentaire van Eric Pittard.

Jazz-koningin DeeDee Bridgewater, die in feite Denise Garret heet en uit Memphis afkomstig is, heeft steeds de ambitie gehad om aan de top te komen. Met de opkomst van Motown en haar ontmoeting met jazz-musicus Bridgewater, waarmee ze in het huwelijk trad, werd die droom werkelijkheid. Gezeten op een luxueuze sc[KA2]ene vertelt DeeDee de geschiedenis van haar leven en carri[KA2]ere. Ze brengt hulde aan de grote dames van de jazz, die steeds haar voorbeeld geweest zijn, aan de hand van enkele zelden geziene archiefopnamen. Zo zien we Bessie Smith, Betty Carter, Ella Fitzgerald (aan wie ze haar in 1997 verschenen CD Dear Ella wijdde) en Nina Simone. We zien haar ook aan het werk in opnamen gemaakt in de studio voor een ARD-programma en tijdens het Festival van Montreux. DeeDee valt, zoals steeds, op door haar kleurrijke, extra-vagante kleding en haar gulle lach. Pittard schreef het scenario en Cathy Chamorey tekende voor de montage. Achter de camera namen Pittard en François Kotlarski plaats.

Jazz Collection: Max Roach

1997 | Documentaire, Muziek

Frankrijk/Canada 1997. Documentaire van Gérald Arnaud.

De populaire drummer-componist Max Roach werd geboren in 1924 als zoon van een gospelzangeres. Hij groeide op met muziek van mensen als Scott Joplin, Fats Waller en Jelly Roll Morton. In 1933 speelde hij op school reeds muziek van Count Basie op piano. Vanaf 1942 maakte hij opgang als drummer bij o.a. Duke Ellington, Clifford Brown, Dizzy Gillespie, Charlie Parker, Bud Powell, Charles Mingus en Sonny Rollins. Hij stond mee aan de wieg van de 'nouvelle vague' in de jazz, die bekend zou worden als 'cool jazz'. In de daaropvolgende jaren trad hij zowel solo op als begeleid door een piano en hij speelde in diverse formaties. Hij kreeg de bijnaam Mr. Boom. Ook de break-dance-generatie deed beroep op zijn talent. Roach vertelt zelf over zijn carrière en muziek en zijn monoloog wordt afgewisseld met archiefopnamen van een aantal van de mensen die een grote invloed op hem uitoefenden. Een feest voor jazz- en vooral drumliefhebbers. Arnaud schreef het scenario en de commentaar wordt ingesproken door Patrick Kuban. Stéphane Foucault stond in voor de montage en achter de camera nam Patrick Decharte plaats.

Jazz Collection: B.B. King - Rock Me The Blues

1997 | Documentaire, Biografie, Muziek

Frankrijk 1997. Documentaire van Eric Pittard. Met o.a. B.B. King, Rufus Thomas en Sidney Seidenberg.

Aan de hand van een lang interview schetsen de makers een portret van de blues-legende B.B. King. Riley B. King werd in 1925 geboren in 'the deep south', waar hij als neger het statuut van tweederangsburger had. Hij mocht uitsluitend in zwarte clubs optreden, met als gevolg dat hij tot midden jaren 1960 erg populair was in een beperkte kring van jazz- en bluesliefhebbers. Met zijn onafscheidelijke gitaar Lucille had hij zich een zekere faam weten te verwerven bij blanke muziekliefhebbers, mede dank zij Rufus Thomas van WDIA-radio in Memphis die doorlopend zijn platen plugde. Zo kwam King in contact met de blanke manager Sidney Seidenberg en vanaf het ogenblik dat deze zijn zaken begon te behartigen zat de carrière van King in de lift. In 1969 bereikte hij zelfs de top van de hitparade met 'The Thrill Is Gone'. King demonstreert de invloeden die hij onderging van o.a. Lonnie Johnson, T. Bone Walker, e.d. en vooral van de gospelmuziek van de zwarte religieuze gemeenschap. In de jaren 1950 noemde Thomas hem 'Blues Boy' en sindsdien gebruikte hij de initialen B.B.. Niet te missen voor de liefhebbers. Pittard schreef ook het scenario en stond achter de camera. Voor de montage deed men beroep op Catherine Mabilat.

Jazz Collection: Sidney Bechet

1996 | Documentaire, Muziek

Frankrijk 1996. Documentaire van Philippe Koechlin.

Een reus onder de jazz-klarinetisten is ongetwijfeld Sidney Bechet (1897-1959). Geboren in New Orleans was hij reeds als kind betoverd door de jazz. In 1925 trok hij voor de eerste maal, met Josephine Baker naar Europa, maar na het beruchte revolverduel in 1928 in de Rue Fontaine werd hij uit Frankrijk verbannen. In 1947 keerde hij echter terug en beleefde een triomf op het Jazz- Festival van Parijs. Hij vestigde zich in de lichtstad waar hij een idool van de jongeren werd. Naast zeldzame priv[KA1]e-opnamen en filmfragmenten horen en zien we hem met uitvoeringen van o.a. `Premier bal`, `Viper Mad`, `Jungle Dreams`, `Noble Sissle`, `Les ognons` (samen met Claude Luther en Moustache), `Sobbin` And Cryin`, `Dans les rues d`Antibes`, `Sweet Georgia Brown`, `St. Louis Blues`, `Royal Garden Blues` en natuurlijk het onsterfelijke `Petite fleur`. Getuigenissen van o.a. Roland Hippenmeyer, Fabrice Zammarchi, Steve Lacy, Daniel Bechet (zijn zoon), Claude Luther en zijn levensgezellin Jacqueline Peraldi. Scenario van Koechlin en commentaar gesproken door Igor Persan. Montage is van Frédéric Pichon en Anika Mattei. De originele filmopnamen zijn van Jean-Luc Piro.

Jazz Collection: Louis Armstrong

1996 | Documentaire, Muziek

Frankrijk 1996. Documentaire van Sylvie Faguer.

Een van de giganten van de jazz is ongetwijfeld Louis `Satchmo` Armstrong (1901-1971) en het is dan ook niet meer dan normaal dat er in deze reeks een aflevering aan hem gewijd wordt. Begin jaren 1920 manifesteerde de trompettist zich en reeds in 1922 veroverde hij Chicago met een Tuxedo jazz band. Hij heeft meer gedaan voor de populariteit van jazz dan de meeste andere groten samen. Vanaf de jaren 1930 stond hij regelmatig in de hit- parades. Vanaf 1936 (met zijn debuut in PENNIES FROM HEAVEN) verscheen hij tevens regelmatig in films. In deze documentaire werden fragmenten opgenomen uit NEW ORLEANS (1947) en SATCHMO THE GREAT (1957), evenals een opmerkelijk stuk uit een BETTY BOOP- filmpje uit 1932 waarin hij als tekenfilmfiguur meespeelt. Zijn begrafenis in New Orleans werd een grandiose jazz-happening. We horen en zien Satchmo een aantal van zijn bekende nummers uitvoeren, o.a. 'Mack The Knife', 'Rhapsody In Black and Blue', 'I Cover The Waterfront', 'Shine', 'Nobody Knows The Troubles I've Seen', 'Dinah' en 'Tiger Rag'. Getuigenissen worden gebracht door Quincy Jones, Lilian Hardin, Irakli De Davrichewy, Al Grey, Maurice Cullaz en David Murray, terwijl Dizzie Gillespie een schitterende Satchmo-parodie bracht op het New Port Jazz Festival 1962. Scenario is van Gérald Arnaud, met commentaar gesproken door Patrick Kuban. Nieuw fotografisch materiaal is van Martial Barrault en Christophe Palle.

Jazz Collection: John Coltrane

1996 | Documentaire, Muziek

Frankrijk 1996. Documentaire van Jean-Noël Cristiani.

Na zijn dood werd jazz-saxofonist; trompettist John Coltrane (1926-1967) heilig verklaard door een kerk in San Francisco. Hij was een boegbeeld van deze muziekwereld. Zoals weinigen verbreedde hij het terrein van de improvisaties. Hij experimenteerde met Indische klanken en zette zijn stempel op de zgn. 'minimal music'. Deze documentaire is samengesteld uit zeldzame opnamen uit zijn privé-leven en optredens, tijdens dewelke hij o.a. 'Afro Blues', 'I Ain't Mad At You', 'Oop Bop She Bam', 'All Of Me', 'It Don't Mean A Thing If You Ain't Got That Swing', 'Trinkle Tinkle', 'Ghosts', 'My Favorite Things', 'Peace on Earth', 'Naïma', en vele andere songs ten gehore brengt. Getuigenissen over de man die ooit de zwarte Beethoven genoemd werd, horen we van o.a. Elvin Jones, Rushied Ali, Mariel Zanini, Michel Delorme, François Jeanneau, Roy Haynes en Yasuhiro Fujioka. Scenario van Gérald Arnaud, commentaar van Jean Dautremay. Nieuw fotografisch materiaal van Anne Khripounoff, Martial Barrault en Christian Passuello.

Jazz Collection: Gerry Mulligan

1996 | Biografie, Muziek

Frankrijk 1996. Biografie van Robert Mugnerot.

Van alle jazz-musici is Gerry Mulligan (1927-1996) zowat de belangrijkste bariton-saxofonist. Hij gaf samen met Miles Davis de Cool-jazz een gezicht, In 1949 richte hij met Chet Baker het allereerste kwartet op zonder piano. Op zijn zeventiende kreeg hij een job bij een orkest, maar werd korte tijd later ontslagen omdat hij te modern klonk. Daarna speelde hij een tijdje met Gene Krupa, tot hij op twintig jarige leeftijd samen met Davis Birth of The Cool uitbracht, een album dat een mijlpaal werd in de jazz-geschiedenis. We horen en zien hem met nummers als 'VIP's Boogie', 'Somebody Nobody Loves', 'The Duke', 'Walk on The Water', 'Black Night Gown', 'Go Home' en 'Indiana'. Getuigenissen worden geleverd door Pierre Olivier Govin, Lee Konitz, Bob Brookmeyer, Alain Tercinet, Henri Renaud, Alain Cugny en Art Farmer. Scenario is van Gérald Arnaud en commentaar wordt gesproken door Patrick Kuban. Voor de montage tekende Olivier Martin. Nieuw fotomateriaal van Anne Khripounoff en Jean- Pierre Daudet.

Jazz Collection: Fats Waller

1996 | Documentaire, Muziek

Frankrijk 1996. Documentaire van Jean-Noël Cristiani en Elisabeth Kapnist.

Thomas `Fats` Waller (1904-1943) lag aan de basis van de heropbloei van de zwarte muziek in de jaren 1920-30. Hij debuteerde in de nachtclubs van Harlem waar hij al op jonge leeftijd opgemerkt werd als een uniek jazzpianist. Uit de muziek van Fats Waller straalt de sfeer van het echte, onvervalste Harlem. In een snelle opeenvolging krijgen we het zeldzame beeldmateriaal van Wallers optredens te zien, met haast legendarische nummers als 'Ain't Misbehavin', 'Pie Pie Blackbird', Willie Smiths 'Carolina Shout', uitgevoerd samen met James P. Johnson, 'Jam Blues' met Duke Ellington, 'Yesterdays' met Art Tatum, 'Sweet And Lovely' met Bud Powell, 'Just A Gigolo' met Thelonious Monk, 'Handful of Keys' met Count Basie en 'Ain't Misbehavin'-versie met Cab Calloway. Er wordt tevens aandacht besteed aan zijn korte filmcarrière. Het schitterende archiefmateriaal werd gemonteerd door Paul Morris en Eric Perruchon. Gérald Arnaud schreef het scenario, met commentaar gesproken door Patrick Kuban. Martial Barrault en Christophe Palle filmden het nieuwe beeldmateriaal.

Jazz Collection: Count Basie

1996 | Documentaire, Muziek

Frankrijk 1996. Documentaire van Jean-Noël Cristiani en Elisabeth Kapnist.

Portret van de legendarische jazzpianist, -componist en orkestleider Count Basie, die in 1904 geboren werd als William Basie. Hij overleed in 1984. Samen met Duke Ellington behoorde hij tot de zgn. aristocraten van de jazz. Het geheel is uitstekend gedocumenteerd met soms nooit geziene filmbeelden. Hij begon als pianist in de bioscoop om daarna een veelgevraagde pianist te worden in diverse bigbands, tot hij in de jaren 1950 met een eigen band startte. We horen en zien uitvoeringen van enkele van zijn bekendste nummers, w.o. 'Fast And Happy Blues', 'Fine And Mellow', gezongen door Billie Holiday, 'One O'Clock Jump', 'I Left My Baby', gezongen door Jimmy Rushing, 'Rhytm In Harlem', 'Basie Boogie', 'Swinging The Blues', 'Goin' To Chicago', gezongen door Rushing en Joe Williams, 'Shake, Rattle & Roll', gezongen door Leon Thomas, 'Ride Red Ride', gezongen door Lucky Millinder en nog veel meer. Verder optredens van o.a. Coleman Hawkins, Gerry Mulligan, Lester Young, Ethel Waters, Frank Sinatra, Sammy Davis, Lena Horne, enz. Getuigenissen worden gebracht door Illinois Jacquet, John Hammond, Quincy Jones, Al Grey en Philippe Milanta. Scenario is van Gérald Arnaud. De commentaar wordt gesproken door Patrick Kuban, montage is van Paul Morris en Eric Perruchon en nieuw beeldmateriaal werd gefilmd door Martial Barrault en Christophe Palle.

Jazz Collection: Bill Evans

1996 | Documentaire, Muziek

Frankrijk 1996. Documentaire van Paul Goldin.

Geboren in 1929 groeide Bill Evans uit tot een van de grootste blanke jazz-pianisten. Hij kreeg een klassieke muziekopleiding, maar ontdekte de jazz reeds toen hij twaalf was. In 1958 werd hij lid van het Miles Davis Sextett. In de jaren 1960 manifesteerde hij zich als topmusicus en viel vooral op door zijn zeer persoonlijke stijl en hij weigerde steevast om de commerciële toer op te gaan. In de jaren 1970 raakte hij steeds meer in de ban van de drugs en zijn dood in 1980 kwam dan ook niet helemaal onverwacht. Glenn Gould noemde hem ooit de Scriabine of Jazz en hij was het grote voorbeeld van o.a. Chick Corea, Herbie Hancock en Keith Jarrett. We zien hem in uitvoeringen van o.a. 'Someday My Prince Will Come', 'Stratusphunk', 'Blue In Green', 'Reflections In D' 'Hullo Bolinas', 'Nardis', 'Letter To Heaven' en 'Your Story'. Het Nat King Cole Trio speelt zijn compositie 'Got A Penny Benny' en Oscar Peterson 'Waltz For Debbie'. Voor getuigenissen zorgen Lee Konitz, Warren Bernhardt, Eddie Gomez, Bob Brookmeyer, Eliot Zigmund, Andy Laverne, Jean-Yves Thibaudet, Marc Johnson en Chick Corea. Scenario van Gérald Arnaud. Commentaar wordt ingesproken door Patrick Kuban. Montage van Joëlle Alexis en Denis Le Paven en Ira Brenner filmde nieuw materiaal.

Jazz Collection: Bernard Lubat

1996 | Documentaire, Muziek

Frankrijk 1996. Documentaire van Eric Pittard.

Bernard Lubat is een buitenbeentje in de jazz-wereld. Deze Fransman die in 1945 geboren werd leerde de liefde voor de muziek kennen van zijn vader, Alban, die zelf in een orkestje speelde in zijn caf[KA1]e, [KL]L`Estaminet[KLE]. Bernard speelt vibrafoon, piano, drums, accordeon en hij zingt. Hij is een muziekgek, maar in de eerste plaats een rebel. Op twintigjarige leeftijd wordt hij drummer in het orkest van Stan Getz, maar in 1977 keert hij terug naar zijn geboorteplaats Uzeste (bij Bordeaux) waar hij een jaarlijks jazz-festival organiseert. We horen en zien hem met uitvoeringen van `Our Delight` (met Getz), 'Ziste zeste', 'Night In Tunisia', ''Round Midnight' en 'Dum! Dum! Dum!'. Getuigenissen zijn er van Marc Perrone, Jacques Di Donato, Michel Portal, Patrick Auzier, André Minveille en Laure Dithilleul. Het scenario is van Gérald Arnaud met commentaar gesproken door Patrick Kuban. Voor de montage stond Philippe Kursawa in, terwijl de camera bemand werd door Eric en Yann Pittard en Jean- Christophe Beauvallet. Een minder interessante aflevering uit deze uitmuntende collectie.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Patrick Sobelman op televisie komt.

Reageer