Yvon Back

Acteur

Yvon Back is acteur.
Er zijn 29 films gevonden.

Simple question de temps

2012 |

Frankrijk 2012. Henri Helman. Met o.a. Line Renaud, Alain Doutey en Yvon Back.

Televisiefilm naar Just a Matter of Time (1972) van mysteryschrijver James Hadley Chase alias René Lodge Brabazon Raymond. Waarin diverse figuren de tachtigjarige Laurence Delcourt, voormalige succesvolle concertpianiste en tevens miljardairsweduwe, graag van haar fortuin zouden verlossen. Het daartoe in elkaar gesleutelde waterdichte plan blijkt al snel zo lek als een mandje en Laurence bepaald niet op haar bejaarde achterhoofd gevallen. Mengeling van komedie en misdaadfilm, met mondain Cannes als zonnig decor, kabbelt vriendelijk voort. Veterane Renaud is de voornaamste attractie. Met Nederlandse ondertiteling.

Le nègre de Molière

2005 | Drama

Frankrijk 2005. Drama van Didier Bivel. Met o.a. Gabrielle Valensi, Yvon Back en Patrick Mille.

In 1919 poneerde homme de lettres en eroticaspecialist Pierre Louÿs de schandaalthese dat voor het toneeloeuvre van Molière (1622-1673) diens tijdgenoot Corneille (1606-1684) als nègre (ghost writer) heeft gefungeerd. Nog steeds zijn er academici die achter de theorie meer vermoeden dan een broodjeaapverhaal. In deze tv-film kan de literair verdwaasde Séverine het idee van dé coup in de Franse cultuurgeschiedenis niet laten rusten. Ze besluit een autoriteit op het gebied de zaak voor te leggen. Hoofdvertolkers Valensi, Back en Mille hebben alledrie contemporain-fictieve en literair-historische dubbelrollen.

La faux

2003 | Drama

Frankrijk 2003. Drama van Jean-Dominique de La Rochefoucauld. Met o.a. Didier Menin, Yvon Back, Jean-Pierre Cassel, Katherina Marx en Marc Betton.

Een bazige topman uit de financiële wereld wordt verrast door een ongeneeslijke ziekte en verhuist van de stad naar Pyreneeën, waar zijn familie vandaan komt. Hier leert hij zichzelf te maaien met een zeis. In het Frans is dat leuker, want een 'faux' betekent niet alleen 'zeis' maar ook 'fout'. De oude man wil namelijk door van zijn sterfproces een mediacircus te maken, de fouten van de wereld blootleggen. Routinier Jean-Pierre Cassel (de vader van Vincent, die tegenwoordig terecht een populaire acteur is) speelt virtuoos de tegelijk vervelende en innemende stervende, in een decor met nog meer mooie contrasten.

Haute-Pierre

2002 |

Frankrijk 2002. Jean-Yves Pitoun. Met o.a. Yvon Back, Marie Matheron en Jules Sitruk.

Een bazige topman uit de financiële wereld wordt verrast door een ongeneeslijke ziekte en verhuist van de stad naar Pyreneeën, waar zijn familie vandaan komt. Hier leert hij zichzelf te maaien met een zeis. In het Frans is dat leuker, want een 'faux' betekent niet alleen 'zeis' maar ook 'fout'. De oude man wil namelijk door van zijn sterfproces een mediacircus te maken, de fouten van de wereld blootleggen. Routinier Jean-Pierre Cassel (de vader van Vincent, die tegenwoordig terecht een populaire acteur is) speelt virtuoos de tegelijk vervelende en innemende stervende, in een decor met nog meer mooie contrasten.

Les portes de la gloire

2001 | Komedie

Frankrijk 2001. Komedie van Christian Merret-Palmair. Met o.a. Benoît Poelvoorde, Julien Boisselier, Michel Duchaussoy, Etienne Chicot en Yvon Back.

R[KA1]egis Demanet (Poelvoorde) is de leider van een groepje colporteurs dat encyclopedie[KA3]en tracht te slijten aan mensen die de boeken niet nodig hebben en dikwijls zonder werk zitten. R[KA1]egis is een dwangmatige harde werker, die zich vereenzelvigt met Colonel Nicholson uit de film THE BRIDGE ON THE RIVER KWAI, zo magistraal gespeeld door Alec Guinness. Het clubje van R[KA1]egis wordt gevormd door Patrick Sergent (Chicot), een handige smoezer, die enorme verhalen kan opdissen, Michel Moineau (Back) die de tendens heeft alles te willen gladstrijken en Balzac (Duchaussoy), een vaderlijke figuur die snel een handtekening laat plaatsen door zijn slachtoffers. Het groepje krijgt versterking van J[KA1]er[KA4]ome Le Tallec (Boisselier), die vrijt met de dochter van de baas, maar van belletje trekken nog geen kaas heeft gegeten. Onder Régis' bezielende leiding zullen zij hem de kneepjes van het vak leren en Jérôme blijkt een vlotte leerling. Dit alles in een reeks grappige gebeurtenissen die aanvankelijk plaatsvinden tegen de grauwe achtergrond van het geïndustrialiseerde noorden van Frankrijk en later in het zonnige zuiden aan de Rivièra. De film is erg leuk en Poelvoorde wordt in zijn rol geleidelijk knetter. Sommige grappen gaan bepaalde kijkers misschien wel wat ver en de personages zijn lang niet altijd even sympathiek. Het scenario van regisseur Merret-Palmair, Pascal Lebrun en Benoît Poelvoorde bevat scherpe waarnemingen. Het camerawerk van Pascal Rabaud maakt optimaal gebruik van de landstreken. De muziek van Alexandre Desplat ironiseert op handige wijze de beroemde Colonel Bogey March uit voornoemde klassieker over de Birma-spoorweg.

Un homme à la maison

1999 |

Frankrijk 1999. Michel Favart. Met o.a. Nicole Croisille, Yvon Back en Isabel Otero.

R[KA1]egis Demanet (Poelvoorde) is de leider van een groepje colporteurs dat encyclopedie[KA3]en tracht te slijten aan mensen die de boeken niet nodig hebben en dikwijls zonder werk zitten. R[KA1]egis is een dwangmatige harde werker, die zich vereenzelvigt met Colonel Nicholson uit de film THE BRIDGE ON THE RIVER KWAI, zo magistraal gespeeld door Alec Guinness. Het clubje van R[KA1]egis wordt gevormd door Patrick Sergent (Chicot), een handige smoezer, die enorme verhalen kan opdissen, Michel Moineau (Back) die de tendens heeft alles te willen gladstrijken en Balzac (Duchaussoy), een vaderlijke figuur die snel een handtekening laat plaatsen door zijn slachtoffers. Het groepje krijgt versterking van J[KA1]er[KA4]ome Le Tallec (Boisselier), die vrijt met de dochter van de baas, maar van belletje trekken nog geen kaas heeft gegeten. Onder Régis' bezielende leiding zullen zij hem de kneepjes van het vak leren en Jérôme blijkt een vlotte leerling. Dit alles in een reeks grappige gebeurtenissen die aanvankelijk plaatsvinden tegen de grauwe achtergrond van het geïndustrialiseerde noorden van Frankrijk en later in het zonnige zuiden aan de Rivièra. De film is erg leuk en Poelvoorde wordt in zijn rol geleidelijk knetter. Sommige grappen gaan bepaalde kijkers misschien wel wat ver en de personages zijn lang niet altijd even sympathiek. Het scenario van regisseur Merret-Palmair, Pascal Lebrun en Benoît Poelvoorde bevat scherpe waarnemingen. Het camerawerk van Pascal Rabaud maakt optimaal gebruik van de landstreken. De muziek van Alexandre Desplat ironiseert op handige wijze de beroemde Colonel Bogey March uit voornoemde klassieker over de Birma-spoorweg.

Joséphine, ange gardien : Une santé d'enfer

1999 | Komedie, Fantasy

België/Frankrijk 1999. Komedie van Henri Helman. Met o.a. Mimie Mathy, Elisabeth Vitali, Eva Mazauric, Gabrielle Forest en Yvon Back.

Engelbewaarster Jos[KA1]ephine (Mathy) arriveert in een textielfabriek waar de werkomstandigheden alles behalve gezond te noemen zijn. De bedrijfsarts Camille Monin (Vitali) stelt bij steeds meer werkneemsters een longziekte vast, maar deze weigeren immer weer verder onderzoek uit angst hun werk te verliezen. Camille is ervan overtuigd dat het oplosmiddel DH4, dat gebruikt wordt om textiel te verven, de oorzaak is. Al jaren voert ze een bittere strijd om dit te laten verbieden, temeer daar ze ervan overtuigd is dat de dood van haar moeder hieraan te wijten is. Maar steeds weer vangt ze bot, niemand wil naar haar luisteren. Tot Joséphine haar hulp aanbiedt tenminste. Een aartsengel werpt zich in de arena van de chemische vergiftiging. Een edele strijd in een warme, humane film met een hartveroverd personage in de hoofdrol. Je neemt enkele onlogische plotwendingen er gerust bij om de onbetaalbare Mathy aan het werk te zien. Als wat meer politiekers zich door zulk een personage zouden laten leiden zou onze wereld er veel mooier uitzien. Marie Hélène Saller en Hélène Woillot schreven het scenario. Fotografie is van Bernard Malaisy. Stereo.

Crimes en série: Variations mortelles

1999 | Thriller

Frankrijk 1999. Thriller van Patrick Dewolf. Met o.a. Clémence Boué, Yvon Back en Pascal Légitimus.

Engelbewaarster Jos[KA1]ephine (Mathy) arriveert in een textielfabriek waar de werkomstandigheden alles behalve gezond te noemen zijn. De bedrijfsarts Camille Monin (Vitali) stelt bij steeds meer werkneemsters een longziekte vast, maar deze weigeren immer weer verder onderzoek uit angst hun werk te verliezen. Camille is ervan overtuigd dat het oplosmiddel DH4, dat gebruikt wordt om textiel te verven, de oorzaak is. Al jaren voert ze een bittere strijd om dit te laten verbieden, temeer daar ze ervan overtuigd is dat de dood van haar moeder hieraan te wijten is. Maar steeds weer vangt ze bot, niemand wil naar haar luisteren. Tot Joséphine haar hulp aanbiedt tenminste. Een aartsengel werpt zich in de arena van de chemische vergiftiging. Een edele strijd in een warme, humane film met een hartveroverd personage in de hoofdrol. Je neemt enkele onlogische plotwendingen er gerust bij om de onbetaalbare Mathy aan het werk te zien. Als wat meer politiekers zich door zulk een personage zouden laten leiden zou onze wereld er veel mooier uitzien. Marie Hélène Saller en Hélène Woillot schreven het scenario. Fotografie is van Bernard Malaisy. Stereo.

Crimes en série : Histoires d'amour

1999 | Misdaad

België/Frankrijk 1999. Misdaad van Patrick Dewolf. Met o.a. Pascal Légitimus, Yvon Back, Clémence Boué, Christian Hecq en Jean-Pierre Cassel.

Alles begint met het lijk van een man die blijkbaar zelfmoord pleegde door uit een venster te springen. Het gaat hier om een oude vriend van politieluitenant Pierre Denard (Back) en die is er rotsvast van overtuigd dat het niet om een zelfmoord gaat. Zijn baas en vriend Thomas Berthier (Légitimus) stemt in met een autopsie en hieruit blijkt dat het lijk enkele beenderen mist. Er werden eerder gelijksoortige moorden gepleegd en telkens bleek er een verband te bestaan tussen het slachtoffer en een ziekenhuis in Parijs. Berthier en Denard gaan op onderzoek uit. De zoveelste maniakale filmmoordenaar, geënt op de figuur van Hannibal Lector. Onderhavige psychopaat heeft als hobby het gedeeltelijk ontbenen van zijn slachtoffers. Niet enkel een serie-moordenaar, maar ook een serie-verhaal, dat wel op bepaalde momenten spannend is, maar dat blijk geeft van weinig originaliteit. Je hebt het allemaal al zo dikwijls gezien. Matt Alexander, Yann Le Nivet en regisseur Dewolf baseerden het scenario op een idee van Michel Munz en Gérard Bitton. Het is bedoeld als pilot voor een nieuwe serie. Fotografie is van Thierry Jault.

Crimes en série

1999 |

Frankrijk 1999. Patrick Dewolf. Met o.a. Clémence Boué, Yvon Back en Pascal Légitimus.

Alles begint met het lijk van een man die blijkbaar zelfmoord pleegde door uit een venster te springen. Het gaat hier om een oude vriend van politieluitenant Pierre Denard (Back) en die is er rotsvast van overtuigd dat het niet om een zelfmoord gaat. Zijn baas en vriend Thomas Berthier (Légitimus) stemt in met een autopsie en hieruit blijkt dat het lijk enkele beenderen mist. Er werden eerder gelijksoortige moorden gepleegd en telkens bleek er een verband te bestaan tussen het slachtoffer en een ziekenhuis in Parijs. Berthier en Denard gaan op onderzoek uit. De zoveelste maniakale filmmoordenaar, geënt op de figuur van Hannibal Lector. Onderhavige psychopaat heeft als hobby het gedeeltelijk ontbenen van zijn slachtoffers. Niet enkel een serie-moordenaar, maar ook een serie-verhaal, dat wel op bepaalde momenten spannend is, maar dat blijk geeft van weinig originaliteit. Je hebt het allemaal al zo dikwijls gezien. Matt Alexander, Yann Le Nivet en regisseur Dewolf baseerden het scenario op een idee van Michel Munz en Gérard Bitton. Het is bedoeld als pilot voor een nieuwe serie. Fotografie is van Thierry Jault.

Profession : Profileur - Nature morte

1998 | Misdaad

Frankrijk 1998. Misdaad van Patrick Dewolf. Met o.a. Pascal Légitimus, Yvon Back, Clémence Boué, Christian Hecq en Pascale Arbillot.

Parijse rechercheur Thomas Berthier (L[KA1]egitimus) leidt onderzoek in moord op jonge vrouw, die nadat zij verkracht en gefolterd werd, zwaar verminkt werd gedumpt op braakliggend terrein. Een tweede moord brengt Berthier op een spoor: beide slachtoffers studeerden aan kunstacademie. Daar moet(en) de dader(s) gezocht worden. Gelukkig kan onze `profileur` profiel van moordenaar(s) snel samenstellen, met wat hulp van assistente Pimprenelle (Boué). Zijn hoofd is er niet helemaal bij met die sakkerse gezinsproblemen. Zijn kinderen mokken omdat hun moeder vergat hen van school op te halen. Zo zie je maar dat onze problemen ook die kunnen zijn van Franse profileur. Te veel omhaal van woorden, traag en saai.

Profession : Profileur - Le silence du scarabée

1998 | Misdaad

Frankrijk 1998. Misdaad van Patrick Dewolf. Met o.a. Pascal Légitimus, Yvon Back, François Berléand, Marie Matheron en Julien Boisselier.

Jaren nadat de Amerikanen via politieseries met hun `profilers` uitpakten, deze Franse pilootfilm rond `profileur` Thomas Berthier (L[KA1]egitimus), bij de politie gespecialiseerd in het opmaken van dader-profielen. Hij onderzoekt de moord op restaurateur Celano (Farcy). Om dader op te sporen mobiliseert wonderknaap Berthier zijn hele ploeg medewerkers: de psycholoog Denard (Back), het informatica-genie Nicolas (de Peretti) en de dynamische roodharige Pimprenelle (Bou[KA1]e). Een smeris, die niet omringd wordt door kepi`s dat oogt nieuw voor Franse policier. Regisseur Dewolf en scenaristen Victor Mayence en Pierre Ponce hebben hun Amerikaanse voorbeelden (vooral PROFILER) goed bestudeerd en zorgen voor aardig uitgebalanceerd mengsel van polar, psychologische analyse, wat humor en tederheid (Berthier is ook vader en liefhebbend echtgenoot). Vrij geloofwaardig.

On a très peu d'amis

1998 | Komedie

Frankrijk 1998. Komedie van Sylvain Monod. Met o.a. Michel Vuillermoz, Mathieu Amalric, Yvon Back, Dominique Reymond en Stéphane Butet.

Een aardige illustratie van het spreekwoord `wie een kuil graaft voor een ander, valt er zelf in`. Twee vrienden, Ivan (Amalric) en Serge (Vuillermoz), zijn op weg naar Aurillac om Ivans zus Maryse (Reymond) en een vriend Maxence (Back) een bezoekje te brengen. Onderweg worden ze verrast door een gewonde man, die gewapend is. Het is een zekere Richard (Butet) en hij dwingt het tweetal om hem mee te nemen. Ze moeten later zijn tas die vol met geld zit, begraven. Ze brengen Richard naar Maryse en hij maakt kennis met Maxence. Richard vraagt hen zijn vrouw op te sporen en haar de tas te geven. Kort daarop gaat Richard de pijp uit. Maxence haalt zijn maîtresse Evelyne over om zich uit te geven voor de vrouw van Richard. Zij haalt inderdaad de tas op, maar laat Maxence barsten. Maxence is woedend en gaat naar zijn vrienden met wie hij de avond doorbrengt dankzij enkele bankbiljetten die zijn maten tevoren al uit de tas hadden gehaald. De debuutfilm van Monod begint als een roadmovie, maar eindigt als een stichtelijke komedie. Het scenario van Nathalie Donnini, Philippe Rebbot, Gérald Sibleyras en regisseur Monod zit best goed in elkaar en wordt versterkt door leuk dialoog, maar helaas kan dit in zijn eentje de film niet dragen omdat de regie niet sterk genoeg is en de film pit mist. Hoewel er hele aardige momenten zijn, raakt het tandem Vuillermoz- Almaric ver voor de finish buiten adem. Het camerawerk is van Olivier Gueneau.

Crimes en série: Le silence du scarabée

1998 | Thriller

Frankrijk 1998. Thriller van Patrick Dewolf. Met o.a. Clémence Boué, Yvon Back en Pascal Légitimus.

Een aardige illustratie van het spreekwoord `wie een kuil graaft voor een ander, valt er zelf in`. Twee vrienden, Ivan (Amalric) en Serge (Vuillermoz), zijn op weg naar Aurillac om Ivans zus Maryse (Reymond) en een vriend Maxence (Back) een bezoekje te brengen. Onderweg worden ze verrast door een gewonde man, die gewapend is. Het is een zekere Richard (Butet) en hij dwingt het tweetal om hem mee te nemen. Ze moeten later zijn tas die vol met geld zit, begraven. Ze brengen Richard naar Maryse en hij maakt kennis met Maxence. Richard vraagt hen zijn vrouw op te sporen en haar de tas te geven. Kort daarop gaat Richard de pijp uit. Maxence haalt zijn maîtresse Evelyne over om zich uit te geven voor de vrouw van Richard. Zij haalt inderdaad de tas op, maar laat Maxence barsten. Maxence is woedend en gaat naar zijn vrienden met wie hij de avond doorbrengt dankzij enkele bankbiljetten die zijn maten tevoren al uit de tas hadden gehaald. De debuutfilm van Monod begint als een roadmovie, maar eindigt als een stichtelijke komedie. Het scenario van Nathalie Donnini, Philippe Rebbot, Gérald Sibleyras en regisseur Monod zit best goed in elkaar en wordt versterkt door leuk dialoog, maar helaas kan dit in zijn eentje de film niet dragen omdat de regie niet sterk genoeg is en de film pit mist. Hoewel er hele aardige momenten zijn, raakt het tandem Vuillermoz- Almaric ver voor de finish buiten adem. Het camerawerk is van Olivier Gueneau.

Vérité oblige : Ma fille... cette inconnue

1997 | Drama

Frankrijk 1997. Drama van Claude-Michel Rome. Met o.a. André Dussollier, Béatrice Agenin, Sophie Broustal, Agathe De La Boulaye en Stéphane Slima.

Pierre Chevalier (Dussollier) heeft jaren geleden een punt gezet achter zijn carri[KA2]ere als advocaat en is nu professor aan de rechtsfaculteit geworden. Zijn dochter Rapha[KA3]elle (Broustal), lijnpilote en moeder van een zoontje, wordt ervan beschuldigd haar ex-minnaar Fabrice Demarquet (Back) te hebben vermoord na een uit de hand gelopen ruzie. Vader Pierre is uiteraard de enige die geloof hecht aan haar onschuld. Hij besluit zijn toga van onder het stof te halen en Raphaëlle te verdedigen. Met succes... Vrij suspense-rijk rechtbankdrama, geschreven door de regisseur. Dussollier is overtuigend pleitbezorger voor gerechtigheid en dochterliefde. Zorgt voor aardig wat emotionele toestanden.

Une femme d'honneur : La grotte

1997 | Thriller, Misdaad

Frankrijk 1997. Thriller van Marion Sarraut. Met o.a. Corinne Touzet, Yves Beneyton, Romaric Perche, Pierre-Marie Escourrou en Franck Capillery.

Isabelle Florent (Touzet), onderofficier bij de rijkswacht, zit zwaar in de problemen. Haar zoontje Nicholas zit, samen met een vriendje, klem in een galerij van een geklasseerde grot. De uitgang werd versperd door een misdadige bomaanslag. Er rest de jongens nog maar weinig zuurstof, dus dient er vlug gehandeld te worden. Enkele speologen van de rijkswacht helpen haar, evenals een vuurwerkexpert die gaat trachten de versperring op te blazen. Ondertussen moet Isabelle ook nog zien uit te vinden wie verantwoordelijk was voor de explosie. Routine-politie-thriller, goed gemaakt zonder opvallend te zijn. De acteurs leveren goede prestaties zonder meer. Francis Nief en Fabien Suarez schreven het scenario dat door Jean-Pierre Aliphat in beelden werd vertaald.

Le bonheur est un mensonge

1997 | Komedie, Drama

Frankrijk 1997. Komedie van Patrick Dewolf. Met o.a. Michel Aumont, Yvon Back, Sophie Aubry, Pierre Vernier en Léa Bouanich.

Antoine Fontaine (Back), een Franse jazzproducent in New York, ligt al tien jaar overhoop met zijn vader Charles (Aumont), een tirannieke fabrieksdirecteur. Wanneer Antoine verneemt dat zijn vader een hartaanval heeft gehad, keert hij naar Frankrijk terug in een poging zich met zijn vader te verzoenen. Om zijn vader niet te ergeren vertelt Antoine hem wat die graag wil horen: dat hij getrouwd is en een zoontje heeft. Wanneer Charles schoondochter en kleinzoon wil ontmoeten huurt Antoine een actrice, Betty (Aubry) met kind Juju (Bouanich) in. Alles zou probleemloos verlopen ware het niet dat Charles' hartaanval geveinsd was en Juju eigenlijk een meisje is. Lichtvoetige tragi- komedie, geschreven door Florence Philipponnat, die voorspelbaar op happy end eindigt.

Les menteurs

1996 | Romantiek, Komedie

Frankrijk/Zuid-Afrika 1996. Romantiek van Elie Chouraqui. Met o.a. Lorraine Bracco, Julie Gayet, Christian Charmetant, Marc Lavoine en Marie Guillard.

Zac Marny (Anglade) is een beroemd regisseur. Hij leeft samen met actrice H[KA1]el[KA2]ene Miller (Bracco). Op een avond is Zac verdwenen en zijn producent en vriend Marcus Doumer (Frey) vindt hem acht maanden later volledig verpauperd terug als clochard in een dure wijk van de Franse hoofdstad. Marcus wil hem helpen en verkoopt het plan voor een productie aan louche geldschieters, die naar later blijkt, behoren tot de Russische maffia en de film gebruiken om geld wit te wassen, maar dan moet er natuurlijk ook verdiend worden. Zac gaat een scenario voor de film schrijven en krijgt assistentie van Daisy (Bruni-Tedeschi), een schone blom van twintig, met de ambities om het te maken op het witte doek. Het scenario vlot niet, iedereen liegt en bedriegt, geeft zich uit voor wat hij niet is en de financiers worden ongedurig. Ze verplichten de crew om ergens in Zuid-Afrika te gaan draaien en met resultaten terug te komen. Het scenario van Antoine Lacomblez en Chouraqui, die het vak leerde bij Claude Lelouch, grenst aan het ongeloofwaardige en heeft weinig ruimte geschapen voor de rol van Bracco. De enthousiaste en vaardige spelprestaties in de overigens zevende film van de regisseur compenseren dit echter voldoende. Een rolprent over het filmvak die in het rijtje thuishoort van OPENING NIGHT van John Cassavetes, OTTO E MEZZO van Federico Fellini of ALL ABOUT EVE van Joseph Mankiewicz, maar dan tot de lichtere soort behoort. Camerawerk van François Catonné.

Les Cordiers, juge et flic : Comité d'accueil

1996 | Drama, Misdaad

Frankrijk 1996. Drama van Marion Sarraut. Met o.a. Pierre Mondy, Bruno Madinier, Charlotte Valandrey, Alain Doutey en Borris Terral.

Onderzoeksrechter Bruno Cordier (Madinier) vertrouwt zijn vader (Mondy) de zaak toe van een netwerk van clandestiene arbeiders uit het voormalige Oostblok. Hij ontdekt al vlug dat een van de misdadigers, die dood werd aangetroffen, een ex- medewerker was van de politie, afgedankt om disciplinaire redenen. Myriam Cordier (Valandrey) ziet hier een uitstekende reportage in zitten, maar wordt betrapt door Vozzek (Brucher), een van de bendeleiders, bij het nemen van foto's. Ze wordt uit de nood geholpen door een jonge Roemeense schilder, die echter weigert haar te helpen bij haar artikel. De volgende ochtend ontdekt de politie drugs in haar auto en ze wordt gearresteerd. Er is weer heibel bij de familie Cordier. Genoeg om een aflevering van de reeks te vullen met soms spannende, soms plezierige plotwendingen. Toch komt het scenario van Claude Girard, Claude-Michel Rome en Alain Robillard niet boven de middelmaat. Vlot gemaakt seriewerk om een avondje commercièle tv mee te vullen. Fotografie van Roland Bernard. Stereo.

Les Cordier, juge et flic : Refaire sa vie

1996 | Drama, Misdaad

Frankrijk 1996. Drama van Bruno Herbulot. Met o.a. Pierre Mondy, Bruno Madinier, Charlotte Valandrey, François Berléand en Frédéric Pellegeay.

Myriam Cordier (Valandrey) woont huwelijksfeest van jeugdvriendin Sophie Becker (Zahonero) bij. Deze heeft vijf jaar in buitenland gewoond waar zij haar echtgenoot leerde kennen: Michel (Pellegeay), een discrete, wat geheimzinnige man. Myriam`s vader, smeris Cordier (Mondy), meent die Michel te herkennen, houdt hem in de gaten en slaagt erin hem te ontmaskerten. Het betreft een ouwe bekende, een crimineel die vijftien jaar moest brommen na uit de hand gelopen hold-up. In scenario van Alain Robillard zitten te veel protagonisten die het verloop van het verhaal onnodig in de weg lopen, en ondanks een te voorspelbare ontknoping. Het enige positieve is de sympathie die de drie Cordier's oproepen, hoe ze ook geplaagd worden door familiale tribulaties en conflicten op het werk, in dit geval een hervorming van de politie.

Les Cordier, juge et flic : Le crime d'à côté

1996 | Drama, Misdaad

Frankrijk 1996. Drama van Pierre Planchon. Met o.a. Pierre Mondy, Bruno Madinier, Charlotte Valandrey, Matthieu Rozé en Audrey Tautou.

In het midden van een hevige discussie tussen Bruno (Madinier) en zijn zuster Myriam (Valandrey), die hij ervan beschuldigt ingebroken te hebben in zijn appartement, weerklinkt er een schot in het gebouw. Bruno haast zich op de gang en stoot in het naburige appartement op de zwaar gewonde wijkagent Magnien, die neergeschoten werd door Daniel (Rozé), de verloofde van zijn dochter. In razernij schiet deze op Bruno. Routine-politiefilm die weinig of geen onverwachte wendingen kent. De acteurs spelen hun rol, die ze ondertussen door en door kennen, met weinig enthousiasme. In het scenario van Francis Palluau, Planchon en Alain Robillard, herkennen ze ongetwijfeld heel wat situaties die ze in vorige scenario's ook reeds hebben meegemaakt. Enkel de doorwinterde fans van het duo zullen enig genoegen beleven aan deze ondermaatse aflevering. Roland Bernard tekende voor de fotografie. Stereo.

Les Cordier, juge et flic : Comité d'accueil

1996 | Drama, Misdaad

Frankrijk 1996. Drama van Marion Sarraut. Met o.a. Pierre Mondy, Bruno Madinier, Charlotte Valandrey, Alain Doutey en Boris Terral.

Bij overval op politiewagen maakt gangsterbende materiaal voor aanmaak van valse identiteitskaarten buit. Een bendelid wordt dood aangetroffen en commissaris Cordier (Mondy) achterhaalt dat het om een ex-flik gaat die om disciplinaire redenen werd weggestuurd. Dochter-journaliste Myriam Cordier (Valandrey) stelt intussen onderzoek in naar netwerk dat illegale arbeiders uit Oost-Europa tewerkstelt. Zij wordt betrapt tijdens het fotograferen van clandestien atelier maar kan ontsnappen met de hulp van jonge Roemeense schilder Dorian (Terral) die de familie Cordier op het spoor zal zetten van het netwerk. Scenario van Claude Girard bevat aardig wat onwaarschijnlijkheden en de ontknoping wordt te snel duidelijk. Sterk spel, vleugjes humor, o.m. in de dialogen van Claude-Michel Rome en Alain Robillard. Het thema van clandestiene immigratie is intussen ook alles behalve baanbrekend.

Anne Le Guen : Du fil à retordre

1996 | Drama

Frankrijk 1996. Drama van Stéphane Kurc. Met o.a. Fanny Cottençon, Patrick Raynal, Dominique Sarrazin, Olivier Granier en Léa Drucker.

Anne Le Guen (Cotten[KA10]con) is schepen en eerste adjoint van de burgemeester in een provinciestadje in het departement Nord. Wanneer een lokale weefspinnerij bedreigd wordt met sluiting breekt er een spontane staking los. Zij onderzoekt het dossier. Zo ontdekt ze dat de zaakvoerder, die beschuldigd wordt van wanbeheer, een jeugdvriend is van de burgemeester (Raynal) en vanuit de prefectuur wordt druk uitgeoefend om de fabriek zo vlug mogelijk te ontzetten. Gelijktijdig breekt er in een nabijgelegen rusthuis een hongerstaking uit, daar het eten van een minderwaardige kwaliteit is. Eerste aflevering van een reeks met sociale inslag of hoe een schepen zich inzet om de bevolking te helpen, in plaats van de politiek te laten primeren. Cottençon speelt haar rol ontwapenend. Marie Guilmineau, Philippe Le Dem en Frédéric Krivine schreven het scenario. Achter de camera stond Roberto Venturi. Formaat 16/9. Nicam Stereo.

Les Cordier, juge et flic : Cathy

1995 | Drama, Misdaad

Frankrijk 1995. Drama van Alain Wermus. Met o.a. Pierre Mondy, Bruno Madinier, Charlotte Valandrey, Marie Guillard en Bernard Verley.

Tijdens ondervraging van drugsverslaafde maakt commissaris Cordier (Mondy) kennis met diens advocaat, Joseph Cohen (Verley), een jeugdvriend. Cordier en Cohen maken afspraak voor een etentje, waarop ook zoon Bruno Cordier (Madinier) en de dochter van de advocaat, Cathy (Guillard), zijn uitgenodigd. Cathy blijkt raadselachtig meisje te zijn dat vreemd reageert op verhaal van vader Cordier die moord op bekende Parijse restaurateur Richard Pavail (Ridoux) en op gastronomisch schrijver Antoine Domloup (Adjadj) onderzoekt. Wat is Cathy's betrokkenheid en hoe zit de link tussen beide moorden in elkaar? Alles in deze aflevering, geschreven door Pierre-Yves Pruvost, draait rond genuanceerd spel van mooie Guillard, want plot bevat geen enkele verrassing.

Le parasite

1995 | Komedie

Frankrijk 1995. Komedie van Patrick Dewolf. Met o.a. Michel Aumont, Marie-Sophie Berthier, Yvon Back, Annick Alane en Nicolas Vogel.

Philippe Laroque (Back) is een jonge verzekeringsexpert die een gelukkig leven leidt met zijn vrouw, twee kinderen en rijke schoonfamilie. Tot er op een dag op de deur gebonkt wordt. Daar staat Lucien Laroque (Aumont), vader van Philippe, specialist in mislukte inbraken, zojuist ontslagen uit de gevangenis. Vader en zoon hebben elkaar in twintig jaar niet gezien. Als een parasiet neemt Lucien bezit van Philippe's huis en ze krijgen hem niet meer de deur uit. In de kelder beraamt hij bovendien de 'kraak van de eeuw' die hij samen met zijn zoon wil zetten. Een manier om de verloren jaren in te halen. Platvloerse, zinloze komedie die beslist niet boeiend is. Aumont doet zijn best om zijn personage wat diepgang te geven, maar de andere types zweven in het luchtledige. Florence Philipponnat en Dewolf schreven het scenario. Het camerawerk is van Pascal Ridao. De muziek is een bewerking van Les bagatelles van Antonin Dvorak. Nicam Stereo. Formaat 16/9.

Gaffe Loulou !

1995 | Komedie, Drama, Misdaad

Frankrijk 1995. Komedie van Philippe Niang. Met o.a. Patrick Catalifo, Chick Ortega, Michel Jonasz, Yvon Back en Thiam.

Als kind werd Loulou (Ortega) blind toen hij samen met zijn broer G[KA1]erard (Catalifo) een zelf in elkaar geknutselde raket wou afvuren. Twintig jaar later bevinden beide broers, die nog steeds onafscheidelijk zijn, zich in de marginaliteit. Ze wonen in een oude caravan en komen aan de kost met de verkoop van illegaal geschoten eenden. Dan op een dag ontdekt Loulou dat hij een speciale gave heeft: hij kan geld opsporen aan de hand van de geur. G[KA1]erard vat onmiddellijk een plannetje op: Loulou zal als pianostemmer zijn diensten aanbieden in de plaatselijke abdij en er het geld stelen. Wie zou er nu een blinde verdenken? Het plan lukt, maar commissaris Ventura (Jonasz), die zich in de zaak vastbijt, is een intelligente doordrijver. Eindelijk eens een warmmenselijke film waarin een gehandicapte niet als een meelijwekkende sukkel wordt uitgebeeld, maar als een geslepen (en sympathieke) misdadiger. De prestatie die Ortega neerzet is subliem en loont alleen al de moeite om te kijken. Een ontroerend beeld van twee niet alledaagse broers, gebracht met een groot gevoel voor humor. Niang bedacht het verhaal en schreef het scenario samen met Claude Bonin. Fotografie is van Dominique Bouilleret.

Un crime de guerre

1994 | Oorlogsfilm, Drama

Frankrijk 1994. Oorlogsfilm van Michel Wyn. Met o.a. Guy Tréjean, Sylvain Joubert, Gérard Lartigau, Mathias Jung en Alain Floret.

Voor de militaire rechtbank van Bordeaux begint op 12 januari 1953 het proces 'Oradour-sur-Glane'. Rechter Tréjean herinnert bij de aanvang aan de gruwelijke taferelen die zich in dat dorpje afspeelden op 10 juni 1944. De 'S.S. Panzerdivision Das Reich' slachtte toen 642 mensen af, waaronder bijna vijfhonderd vrouwen en kinderen. De rechter betreurt het dat niet de hoofdschuldigen in de beklaagdenbank zitten. Hij moet zich tevreden stellen met de berechting van ondergeschikten, acht Duitsers en twaalf Elzassers. Een aangrijpende reconstructie van een oorlogsmisdaad, die om vergelding vraagt. Daarbij is het een wrange gedachte dat de hoofdschuldigen, zoals in de meeste gevallen, de dans ontspringen. Een sterk scenario geschreven door Sylvain Joubert, die zelf de rol van advocaat van een van de beschuldigden speelt. Sober in beeld gebracht door André Neaud.

Regarde les hommes tomber

1994 | Misdaad, Drama, Film noir

Frankrijk 1994. Misdaad van Jacques Audiard. Met o.a. Jean-Louis Trintignant, Jean Yanne, Mathieu Kassovitz, Bulle Ogier en Christine Pascal.

Psychologische thriller met aanstormend talent Mathieu Kassovitz, nestor Jean-Louis Trintignant en eminence de l'humour Jean Yanne. Samen bevolken ze een spitsvondig gelaagd verhaal rond grijze vertegenwoordiger Simon (Yanne) die een comateuze vriend wil wreken, humeurige sjacheraar Marx (Trintignant) en Marx' schoothondje Johnny (Kassovitz). Op de achtergrond speelt de whodunnit, maar de kracht van Audiards met een César bekroonde speelfilmdebuut ligt in de ontwikkeling van de personages. Die kunnen ieder met hun persoonlijke bravoure dito mislukkingen moeilijk rijmen met hun ideaalbeeld van een echte man. Acteergeweld van het allerhoogste niveau.

Mammy Mamours

1993 | Komedie

Senegal/Frankrijk 1993. Komedie van Philippe Niang. Met o.a. Annie Cordy, Sekkou Sall, Isseu Niang, Valdy Thiam en Mariama Barry.

Sall, een twaalf-jarige jongen van Senegalese afkomst, werd kort na zijn geboorte geadopteerd door de nu zestig-jarige Cordy. Ze leiden een rustig leventje in een dorpje ergens in Midden- Frankrijk. Cordy heeft hem steeds beloofd dat ze een bezoek zullen brengen aan zijn vaderland wanneer hij twaalf wordt en nu is dat moment aangebroken. Voor Cordy, die amper uit haar dorp geweest is, wordt de reis een hele expeditie. In Dakar wordt ze ziek. Ze wordt opgenomen in het ziekenhuis en in de tussentijd moet Sall naar een religieus instituut. Hij voelt zich weer wees en hij besluit te ontsnappen. Een bitterzoete komedie over twee culturen die er maar niet in slagen nader tot elkaar te komen. Het zwakke scenario van Niang en Claude Gutman wordt gered door de schitterende prestatie van Cordy en de hartveroverende aanwezigheid van de kleine Sall. Mooie fotografie van Georges Barsky.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Yvon Back op televisie komt.

Reageer