Alain Cauchi

Acteur

Alain Cauchi is acteur.
Er zijn 7 films gevonden.

La fille du RER

2009 | Drama

Frankrijk 2009. Drama van André Téchiné. Met o.a. Émilie Dequenne, Catherine Deneuve, Michel Blanc, Mathieu Demy en Ronit Elkabetz.

Oudgediende Téchiné liet zich voor dit in twee episodes opgedeelde psychodrama inspireren door een incident uit 2004, waarbij een meisje aangifte deed van mishandeling met antisemitische achtergrond. Hier heet zij Jeanne en wordt met stille-wateren-diepe gronden-finesse vertolkt door Waals talent Dequenne. Motieven van de jonge vrouw voor haar zonderlinge handelwijze blijven impliciet, duister. Zowel personage als film herinneren sterk aan uitspraak van rechercheur Alex (Daniel Auteuil) uit de eerdere Téchiné-film Les voleurs: 'Ik heb altijd al gedacht dat de wereld een kwade droom was en niets anders.'

Une famille à tout prix

2002 |

Frankrijk 2002. Jacques Renard. Met o.a. Alain Cauchi, Dominique Reymond en Arthur Moncla.

Oudgediende Téchiné liet zich voor dit in twee episodes opgedeelde psychodrama inspireren door een incident uit 2004, waarbij een meisje aangifte deed van mishandeling met antisemitische achtergrond. Hier heet zij Jeanne en wordt met stille-wateren-diepe gronden-finesse vertolkt door Waals talent Dequenne. Motieven van de jonge vrouw voor haar zonderlinge handelwijze blijven impliciet, duister. Zowel personage als film herinneren sterk aan uitspraak van rechercheur Alex (Daniel Auteuil) uit de eerdere Téchiné-film Les voleurs: 'Ik heb altijd al gedacht dat de wereld een kwade droom was en niets anders.'

Voyance et manigance

2001 | Komedie

Frankrijk 2001. Komedie van Eric Fourniols. Met o.a. Emmanuelle Béart, Dieudonné, Anémone, Zinedine Soualem en Serge Hazanavicius.

Fr[KA1]ed[KA1]eric (Hazanavicius) is toneelspeler en hij heeft tijdelijk geen engagement. In Frankrijk is dat geen bijzonderheid: drie maanden werken en de overige tijd van het jaar een aanvaardbare uitkering boven het minimumloon. De cultuur bestaat dankzij de belastingbetaler. Zijn vriendin geeft hem de bons, waarop hij besluit naar zijn halfbroer Alban (Dieudonn[KA1]e) in Montauban in de Midi te gaan. Alban verdient de kost als helderziende. Chantal Bardet (B[KA1]eart), een leuke, na[KA3]ieve meid uit Castelsarassin, heeft een onbenullig baantje op de sous-pr[KA1]efecture. Ze zit op de afdeling rijbewijzen, waar ze ruimschoots de tijd heeft om met haar toffe collega Jacqueline (An[KA1]emone) over van alles en nog wat te kletsen. Als Chantals man Roland (Soualem) zijn werk kwijtraakt, belandt Chantal in de put. Jacqueline raadt Chantal aan om naar Alban te gaan, zodat ze op zijn minst weet wat de diepere oorzaak van de ellende was en wat ze mag verwachten van de toekomst. Chantal heeft zo haar eigen ideetjes over haar ellende en denkt dat haar beste vriendin en buurvrouw Agn[KA2]es (Bonneton) erachter zit. Als ze naar Alban gaat, heeft hij onmiddellijk door dat Chantal een gemakkelijke prooi is. Het moet daarom met de hulp van Frédéric, die een aardig nummertje drama kan weggeven, niet bij één sessie te blijven. Door goed op te letten zegt Alban de juiste dingen, die Chantal horen wil en is ze volledig verkocht. Roland vindt ondertussen dat Chantal wel veel weg is en zoekt omdat hij niks te doen heeft, troost bij... Agnès, terwijl Frédéric steeds meer in Chantal gaat zien. Zo komen de eenvoudigste toekomstverwachtingen uit. Hoewel Fourniols, die ook het onderhoudende scenario schreef, de boodschap over de nep in de waarzeggerij er met de voorhamer inramt, is deze klucht zonder pretenties best aardig en om flink te lachen. De rolverdeling is goed gecast; een ieder geeft op plezierige wijze het nummertje weg dat van hem of haar verwacht wordt. Fijntjes wordt opgemerkt dat ex-First Lady Nancy Reagan en wijlen president François Mitterand regelmatig in de koffiedik lieten kijken. Staatszaken zijn blijkbaar voorspelbaar. Het camerawerk is van Gérard de Battista. Ook bekend als VOYANT LUMINEUX.

Sur quel pied danser ?

2000 | Misdaad

Frankrijk 2000. Misdaad van Jacques Fansten. Met o.a. Dominique Blanc, Jimmy Noufel, Pierre Lacan, Anne Le Ny en Gérard Croce.

De 35-jarige Jeanne (Blanc) is een alleenstaande bibliothecaresse. Op een dag wordt ze in haar auto aangeklampt door de 15-jarige zwerver Julien (Nouffel). Aanvankelijk wil ze hem afwimpelen, maar uiteindelijk voelt ze toch medelijden met de jongen en nodigt hem uit op haar flatje. Julien is ervan overtuigd dat ze uit is op een erotisch avontuurtje, maar Jeanne geeft hem alles, behalve seks. Ze laat hem slapen op de sofa. Als ze de volgende dag van haar werk thuiskomt is Julien verdwenen en is haar woning leeggeroofd. Ze gaat achter hem aan en vindt hem, maar ze raakt volledig in de ban van de charmante misdadiger. Ze begeleidt hem op zijn nachtelijke rooftochten, tot ze uiteindelijk door de politie gesnapt wordt. Goed geacteerd beeld van het leven in de marge in het hedendaagse Parijs. De film is niet steeds even overtuigend of boeiend, maar baadt in een authentieke sfeer, waardoor hij weinig opwekkend is. Regisseur Fansten schreef het scenario. Fotografie is van Bertrand Mouly.

Oncle Paul

2000 | Drama

Frankrijk 2000. Drama van Gérard Vergez. Met o.a. Pascal Légitimus, Georges Du Fresne, Peter King Junior, Yaël Simion en Brigitte Auber.

Het gezin Amadou leidt een zorgeloos leventje in Niamey, Nigeria. De moeder, Mireille (Bagnou-Beido) is Parisienne, maar na haar eerste huwelijk trouwde ze met de Nigeriaanse apotheker Omar (M`Bo). Hun twee zoontjes zijn Adel (King Junior), tien, en Yamo (Simion), acht. Dan is er nog de twaalfjarige Franck (Du Fresne) uit Mireille`s eerste huwelijk. Franck droomt ervan te studeren aan de balletschool van de Parijse opera. Omar verkoopt zijn apotheek en het gezin trekt naar Parijs, waar ze opgevangen worden door hun oom Paul (L[KA1]egitimus). Maar dan moeten ze vaststellen dat zelfs in het hedendaagse moderne Parijs niet iedereen het gemakkelijk heeft met een gemengd huwelijk, zelfs Mireille`s moeder (Aubert) kan niet aan haar schoonzoon wennen. Het gevoelige portret van een gemengd gezin dat eensklaps geconfronteerd wordt met een vijandige wereld die hen niet kan aanvaarden. De acteurs zetten hun personages ontwapenend neer, zodat de film minder pessimistisch is als je zou verwachten. Vooral Légitimus als de onpartijdige observator is onvergetelijk. Regisseur Vergez schreef zelf het scenario. Fraaie fotografie van Philippe Lu.

Je suis vivante et je vous aime

1998 | Komedie, Romantiek, Oorlogsfilm, Drama

België/Frankrijk 1998. Komedie van Roger Kahane. Met o.a. Agnès Soral, Dorian Lambert, Alain Cauchi, Yvette Merlin en Olivier Gourmet.

Het verhaal van de film speelt enkele dagen voor de invasie van 1944 in Normandi[KA3]e. Julien (Deschamps), een Franse spoorwegarbeider, vindt in een treinwagon een stuk papier, waarop gekrabbeld staat: `Ik leef nog en hou van jullie. Sarah` en er staat een adres op. Julien begrijpt dat deze boodschap afkomstig moet zijn van iemand die weggehaald is en op transport gesteld is naar een vernietigingskamp. Hij besluit het briefje af te leveren en ontmoet op die manier de ouders van Sarah. Het zijn oudere mensen die voor hun kleinzoon van vier, Thibault (Lambert), zorgen. Ze zijn oorspronkelijk afkomstig uit Hongarije. Na zijn bezoek gaat Julien naar zijn moeder in zijn geboortedorp. Enige tijd later keert Julien terug naar Sarah`s ouders, maar tot zijn ontzetting zijn ze ook weggehaald. In de kelder vindt hij de kleine Thibault en het dagboek van zijn moeder. Hij leest het en neemt het jongetje onder zijn hoede, zodat het kind niet in handen valt van de gehate Duitse bezetters. Sarah (Ameyrie) overleeft de verschrikkingen van het kamp en keert na de onvoorwaardelijke capitulatie van de nazi`s terug. Julien zorgt dat Thibault weer bij zijn moeder komt. Als Julien vertrokken is, spoort Thibault hem op een perron van het station op. Het scenario van regisseur Kahane en Roger Vrigny valt op door de afwezigheid van de vader en de tamelijk pathetische poging van de personage Julien om ersatzvader te worden. Helaas lijkt het spel van de hoofdrol nergens naar en dat doet afbreuk aan de geloofwaardigheid van deze ongebruikelijke liefdesgeschiedenis, die in WO II (1939-44) speelt. Niettemin is deze poging tot het maken van een romance via een dagboek zeer lovenswaardig en wordt de nodige kracht bijgezet door het fraaie camerawerk van János Kende.

La vie comme un dimanche

1997 | Komedie, Familiefilm

Frankrijk 1997. Komedie van Roger Guillot. Met o.a. Hélène de Saint-Père, Philippe Uchan, Christophe Carollo, Christopher Gil en Ginette Garcin.

1952. Albert Marquefabe (Uchan), bediende bij de spoorweg, woont samen met zijn vrouw Ali[KA1]enor (De Saint-P[KA2]ere) en hun twee zoontjes Gaston (Carollo) en Denis (Gil) in het landelijke Argent. In de plaatselijke bioscoop zien ze een reportage over de 24 uur van Le Mans. Vanaf dat moment droomt Albert nog maar van een ding: samen met zijn gezin naar Le Mans trekken om er de befaamde autokoers bij te wonen. Eindelijk is het zover. Ze vertrekken per trein en brengen een bezoek aan Zuster Louise (Garcin), een tante-nonneke van Albert. Deze vindt voor hen onderdak in een hotelletje van verdacht allooi dat in de buurt ligt van het race-parcours. De volgende ochtend tijdens een wandeling verdwijnt Denis spoorloos. Een treffend nostalgisch portret van het Franse platteland begin jaren 1950. Het beeld van het leven in het dorpje wordt met veel gevoel voor detail weergegeven. Geen moeite werd gespaard om zoveel mogelijk atributen van die periode bij elkaar te krijgen om de sfeer van het na-oorlogse Frankrijk, op de drempel van de economische revolutie, weer te geven. De acteurs en het verhaal worden haast bijkomstig en lijken slechts per toeval door het decor te lopen. Josiane Maisse en regisseur Guillot baseerden het scenario op de roman La mallette van Yves Rouguette. Sfeervolle fotografie van Jean-Claude Saillier.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Alain Cauchi op televisie komt.

Reageer