Jacques Bonaffe is acteur.
Er zijn 2 films gevonden.

Le sourire du clown

1998 | Drama

Frankrijk 1998. Drama van Éric Besnard. Met o.a. Ticky Holgado, Vincent Elbaz, François Berléand, Bruno Putzulu en Pascale Arbillot.

De oude Roemeense clown van het Russische staatscircus Ian (Holgado) is levensmoe en wil zelfmoord plegen door zich een kogel door het hoofd te schieten in de kamer van een afgetrapt hotel (in Praag). Er verschijnt plotseling een man voor hem, zakt in elkaar en sterft. Dan komen er twee gewapende kerels binnen, en Ian moet hem smeren. Hij is geraakt, maar Lucas (Putzulu), een jonge seminarist, verbergt hem en verzorgt zijn wonden. Dan wordt duidelijk dat er huurmoordenaars op hem zijn afgestuurd vanwege een vermeende computerdiskette. Ondertussen zoekt de politie hem als een belangrijke getuige. Veel gehol en gedraaf tegen de achtergrond van de binnenstad van de Tsjechische hoofdstad. Het scenario van regisseur Besnard en Lionel Steketee is niet meer en niet minder dan het bekende verhaaltje dat men in de talloze actiefilms vindt, die er in omloop zijn. Er is echter een groot verschil: in deze rolprent wordt er tot vervelends toe gefilosofeerd over de klassieke oudheid, voetbal, romantiek en trouw. Besnard heeft talloze genres (spionage, thriller, circusfilm, western, de priester als held in een melodrama) met elkaar vemengd, maar het is geen van allen geworden. De spelprestaties zijn nauwelijks vermeldenswaard. Niet bepaald een film om aan te bevelen, tenzij je dit holle gedoe voor een nieuwe golf in de Franse misdaadfilm houdt. Nodeloos om op te merken dat deze clown nooit lacht. Het camerawerk is van Pierre Aim. Dolby.

Prénom Carmen

1983 | Thriller, Experimenteel

Frankrijk 1983. Thriller van Jean-Luc Godard. Met o.a. Maruschka Detmers, Jacques Bonaffe, Myriem Roussel, Christophe Odent en Jean-Luc Godard.

Een jonge politieman wordt door een terroriste verleid tot medeplichtigheid aan kidnapping. De misdaad wordt gemaskeerd door zogenaamde filmopnamen onder leiding van de gestoorde oom van het meisje (Godard zelf). Deze voor Godard ongewoon toegankelijke film heeft treffende, en soms verrassende momenten, naast banale humor, maar voegt niets nieuws toe aan het verwante maar veel vitalere BANDE [KA2]A PART van twintig jaar tevoren. De experimenten met het geluid komen neer op een opzettelijk primitieve mixage en leiden tot weinig meer dan onverstaanbaarheid van de dialoog (waar men overigens weinig aan lijkt te missen). De Nederlandse Detmers, die stante pede Isabelle Adjani verving, is fotogeniek, maar of ze kan acteren zal uit haar volgende films moeten blijken.