Clotilde Mollet

Acteur

Clotilde Mollet is acteur.
Er zijn 5 films gevonden.

Journal d'une femme de chambre

2015 | Drama

Frankrijk/België 2015. Drama van Benoît Jacquot. Met o.a. Léa Seydoux, Vincent Lindon, Hervé Pierre, Clotilde Mollet en Vincent Lacoste.

Dienstmeisje Célestine, werkzaam voor de Franse bourgeoisie rond 1900, wordt door iedere man in haar omgeving begeerd. Dat levert veel broeierigheid op in deze zoveelste bewerking van de gelijknamige schandaalroman van Octave Mirbeau uit 1900, die eerder werd verfilmd door onder anderen Renoir en Buñuel. Het waarom van deze nieuwe versie blijft nogal onduidelijk; op het spannende sfeertje na ontbreekt het in de film aan drama of urgentie. Dat ligt vooral aan Célestine zelf, die volstrekt onpeilbaar blijft, hoe sensueel ze ook door Léa Seydoux wordt vertolkt.

Les enfants du printemps : Les feuilles mortes

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Marco Pico. Met o.a. Pierre Arditi, Dominique Labourier, Michel Aumont, François Cluzet en Jean-Claude Dreyfus.

Na de beurscrash van 1987 wordt Jean (Arditi) verraden door zijn vennoot Fr[KA1]ed[KA1]eric Jiminez (Chatelais), die verliefd is op Virginie (Labourier), maar door haar werd afgewezen. Jean wordt beschuldigd van corruptie en belandt in de gevangenis. Ondertussen heeft ook het koor van Virginie te kampen met problemen te wijten aan ideologische meningsverschillen. Philippe (Simonet), het enige kind van Jean en Virginie, kan zijn draai niet meer vinden in de maatschappij die rond hem lijkt af te brokkelen. Al zijn zekerheden verdwijnen een voor een. Het derde en laatste deel van een schitterende trilogie die gelijktijdig een balans opmaakt van het culturele en financiële milieu in Frankrijk in de jaren 1980. De bekende componist van filmmuziek Jean-Marie Sénia speelt in deze mini-reeks de rol van de dirigent van het koor van 'de Lentekinderen'. Een serie die het verdient om er rustig bij neer te zitten en van te genieten. Naast de uitstekende vertolkingen zijn er het intelligent in elkaar gestoken scenario van Jean-Michel Gaillard en Jacques Kirshner en de prachtige decors en kostuums waar je in weg kan dromen. François Lartigue stond ook ditmaal achter de camera. Stereo.

Les enfants du printemps : Les copains d'abord

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Marco Pico. Met o.a. Pierre Arditi, Dominique Labourier, Michel Aumont, François Cluzet en Jean-Claude Dreyfus.

1989. De twintigjarige Philippe (Simonet) wordt naar het ziekenhuis gebracht. De jongeman heeft zelfmoord gepleegd. Het gaat om de zoon van Jean Charlet (Arditi), een bankier die wegens corruptie achter de tralies zit en Virginie (Labourier), de stuwende kracht achter een zangkoor in Evry. Arlette Brissac (Br[KA3]ucher), een journaliste wiens dochter de vriendin was van Philippe, tracht diens motieven te achterhalen. Ze neemt contact op met Commissaris Francis Gluckstein (Coutteure) en samen verdiepen ze zich in de geschiedenis van de Charlets en het koor. Dit voert hen terug naar het jaar 1981. Het eerste deel van een drieluik over de mannen en de vrouwen van uiteenlopende standen en rassen die verbonden zijn door een grote liefde voor het lied. In flashback zijn we getuige van de oprichting van het koor en hun eerste repetities. Dit gegeven is doorweven met het dramatische thema van menselijke relaties. De schitterende vertolkingen maken de film een lust voor oog en oor. Jean-Michel Gaillard en Jacques Kirshner schreven het scenario. Fotografie is van François Lartigue. Het tweede deel heeft als ondertitel EN HAUT DE L'AFFICHE. Stereo.

Les enfants du printemps : En haut de l'affiche

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Marco Pico. Met o.a. Pierre Arditi, Dominique Labourier, Michel Aumont, François Cluzet en Jean-Claude Dreyfus.

Arlette Brissac (Br[KA3]ucher) verdiept zich, samen met Commissaris Gluckstein (Coutteure), verder in de geschiedenis van de familie Charlet in de jaren 1980. Vader Jean (Arditi) heeft een nieuwe vennootschap opgericht en is opgeklommen tot een vooraanstaande, machtige zakenleider in de financi[KA3]ele sector. Zijn vrouw Virginie (Labourier) wordt volledig opgeslorpt door de activiteiten van haar koor. Geen van beiden bekommert zich om hun zoon Philippe (Simonet) en ze beseffen niet dat hij een kwetsbare, labiele persoonlijkheid ontwikkelt. Het tweede deel van de trilogie over de financiële en culturele werelden van het Frankrijk in de jaren 1980. Een strakke regie en schitterende acteerprestaties zorgen ervoor dat de film blijft boeien en dat de personages steeds weer verrassend uit de hoek komen. Vooral de Vlaming Coutteure, in zijn laatste rol, is aangrijpend goed. Ook nu weer werd het scenario geschreven door Jean-Michel Gaillard en Jacques Kirshner. Fotografie is van François Lartigue. Het derde deel kreeg als ondertitel LES FEUILLES MORTES. Stereo.

Le bleu des villes

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Stéphane Brizé. Met o.a. Florence Vignon, Mathilde Seigner, Antoine Chappey, Philippe Duquesne en Clotilde Mollet.

De dertig-jarige Solange (Vignon) is parkeerwacht in een tamelijk troosteloos lijkend Tours, de hoofdstad van het departement Indre-et-Loire. Ze deelt boetes uit en moet onheuse bejegingen van geverbaliseerde automobilisten slikken. Haar man Patrick (Chappey) legt overledenen in het mortuarium van het ziekenhuis af en schildert ze op voor de begrafenis. Al zijn vrije tijd besteedt Patrick aan het eigenhandig bouwen van hun bescheiden droom, een eensgezinshuisje. Ondertussen doodt Solange de tijd door een videocamera op een stoel te zetten en de laatste hits in te zingen. Haar stem is niet onaardig, maar over een carri[KA2]ere durft ze niet na te denken. Haar oude schoolvriendin van het lyc[KA1]ee, Myl[KA2]ene (Seigner), presenteert op de tv het weer. Door haar aardige snuitje, haar charmante manieren en haar welluidende babbel is zij een personality in Frankrijk geworden. Ze heeft een boek met haar jeugdherinneringen geschreven en komt het presenteren in haar geboortestad. Zo ontmoeten Solange en Mylène elkaar weer opnieuw en halen over een etentje de vriendschapsbanden weer aan. Dit resulteert erin dat Solange mee gaat naar Parijs om haar droom van een zangcarrière te verwezenlijken. Het wordt niks en op een weinig tactische wijze maakt Mylène Solange duidelijk dat ze geen talent heeft. Solange wordt wanhopig en in haar vertwijfeling doet ze een zelfmoordpoging, maar ze keert weer heelhuids terug in de open armen van Patrick. Het scenario van debuterend regisseur Brizé en medehoofdrol Vignon is tamelijk rechtlijnig, maar het is gekruid met heerlijke, spottende Franse humor. Daarbij komt het voortreffelijke spel van de zeer geloofwaardige hoofdrollen, vooral van Solange die met haar gebaren en gezichtsuitdrukkingen de kijker laat zien wat ze voelt. Het camerawerk is van Jean-Claude Larrieu. Een fijne film die je moet meepakken als hij op de thuisbuis komt.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Clotilde Mollet op televisie komt.

Reageer