Marie Pillet

Acteur

Marie Pillet is acteur.
Er zijn 14 films gevonden.

2 Days in Paris

2007 | Romantische komedie

Frankrijk/Duitsland 2007. Romantische komedie van Julie Delpy. Met o.a. Julie Delpy, Adam Goldberg, Daniel Brühl, Marie Pillet en Albert Delpy.

Een Amerikaans echtpaar gaat om hun kwakkelende relatie nieuw leven in te blazen naar Europa waar ze onder andere een weekendje doorbrengen in Parijs. Daar schrikt hij wel van de enorme stoet ex-minnaars die ze tegenkomt en met wie ze nog steeds op heel vriendschappelijke voet blijkt te verkeren. Lastig ook, dat hij geen Frans spreekt, zodat hij ook niet kan horen wat zij met ze bespreekt. Het zal vast over seks gaan, want daar blijken alle Parijzenaars, inclusief zijn schoonouders bij wie ze logeren, wel pap van te lusten. Lekker rafelige film met veel raak en bitterkomisch geharrewar.

Du côté des filles

2001 | Komedie

Frankrijk 2001. Komedie van Françoise Decaux-Thomelet. Met o.a. Clémentine Célarié, Sophie Guillemin, Catherine Mouchet, Edith Scob en Michel Vuillermoz.

Liza (C[KA1]elari[KA1]e) en Fred (Jumeaucourt) uit een burgerlijke buurt in een Parijse voorstad besluiten na heel wat jaartjes huwelijk uit elkaar te gaan. Dan kondigt Carole (Guillemin) aan, die heel wat lentes jonger is dan Liza, dat ze van Fred in verwachting is en verliest daarna het bewustzijn. Niet Fred, maar Liza neemt Carole mee in de auto, en ze vertrekken op een turbulente reis. Het magere scenario is van regisseuse Decaux-Thomelet. Niemand maakt indruk en de film is zo weer vergeten.

La parenthèse enchantée

2000 | Komedie

Frankrijk 2000. Komedie van Michel Spinosa. Met o.a. Clotilde Courau, Vincent Elbaz, Géraldine Pailhas, Karin Viard en Roschdy Zem.

Het scenario van regisseur Spinosa omspant de periode van 1969 tot 1981. Hij gaat heen en weer met flashbacks en flashforwards. Zijn film gaat over de seksuele bevrijding die in de jaren 1970 de grote verandering bracht in het leven van jonge mensen, die rond het jaar 2000 opgevolgd worden door een generatie, die deze bevrijding als een recht zien, evenals het baas zijn in eigen buik, de abortus, waarover veel langer geknokt is. We maken kennis met Paul (Zem) en Vincent (Elbaz), die ergens aan de Middellandse zeekust vakantie houden. Ze ontmoeten Alice (Courau) en Eve (Viard). Ze vormen stelletjes, maar Alice gaat er tenslotte vantussen om te studeren aan de Sorbonne en zich in te zetten voor de rechten van de vrouw. Later voegt Marie (Pailhas) zich bij het overgebleven trio; ze trouwen op dezelfde dag; Paul met Eve en Vincent met Marie. Niet helemaal uit liefde zoals later blijkt: Eve om dat ze gelijk in verwachting raakte van Paul en later heeft ze een affaire met Vincent. Dan komt Alice weer in het zicht. Spinosa schildert op speelse wijze een geloofwaardig portret van een voorbije generatie: de verveelde en gefrustreerde huisvrouw, de strijdende dolle mina, de onverschillige man die vasthoudt aan de vrije denkbeelden, en de kerel die nooit opgroeide. Het spel van zijn rolverdeling is goed en wie het tijdperk heeft beleefd, kan het opnieuw genieten en met andere ogen zien. De film en de situaties zijn weliswaar heel Frans, maar ook in dit land kwamen boeken op de markt zoals [KL]Speelse Liefde[KLE] van Alex en Jane Comfort (herdrukt in 2002!), Shere Hite's Hite Report, voorafgegaan door het klassiek geworden werk van Masters & Johnston, dé bevrijdende literatuur van het tijdperk. De rekwisieten, de kostuums en stijl zijn authentiek, sfeervol en vooral heel raak getroffen. Muziek uit de tijd verhoogt het plezier. Het camerawerk is van Antoine Roch.

Rachel et ses amours

1997 | Komedie, Drama

Zwitserland/Frankrijk 1997. Komedie van Jacob Berger. Met o.a. Noémie Kocher, Michel Galabru, Marie-Dominique Dessez, Dominique Guillo en Samuel Hamelet.

In de zomer van 1962 wordt in een calvinistisch dorpje in Zuid-Frankrijk Rachel (Kocher), de kleindochter van burgemeester Josuah Collonges (Galabru), verliefd op de plaatselijke dominee Joseph (Guillo). Geheel volgens de tradities wordt hun verlovingsperiode ingeluid. De komst van de jonge, rijke stedeling Matthieu (Hamelet) brengt de strikte leefregels van deze kleine gemeenschap aan het wankelen. Scenario van Gilles Gérardin naar gelijknamige roman van Charles Exbrayat. Na lichtvoetige start krijgt verhaal dramatische wending. En dat allemaal in naam van geobsedeerde geloofsregels.

Le garçon d'orage

1997 | Drama, Familiefilm

Frankrijk 1997. Drama van Jérôme Foulon. Met o.a. Daniel Russo, Vincent Lecœur, Véronique Silver, François Berléand en Marie Pillet.

De Franse wijnstreek tijdens de late zomer van 1960. In een klein dorp heerst een feeststemming, want de wijnboeren hebben hun oogst succesvol binnen gebracht. Ook de achttien-jarige zwerver Willie (Lec[KL21]ur) behoort tot de feestvierders. Op deze onweerachtige avond kan de rijke wijnboer Marcellin (Russo) zijn gevoelens niet langer verbergen. Ondanks het feit dat hij zijn bij een ongeval om het leven gekomen geliefde niet kan vergeten is hij verliefd geworden op de levenslustige knaap. Tussen hen groeit een relatie waarop de dorpsbewoners afwijzend reageren. De melancholische liefde tussen een volwassen man en een jonge, frisse, onafhankelijke kerel. Hun verhouding stoot op de afkeer van de conservatieve dorpelingen. Een romantisch drama dat knap gespeeld wordt, maar dat toch niet helemaal kan overtuigen. Regisseur Foulon en Sophie Deschamps baseerden het scenario op een roman van Roger Virigny. Fraaie fotografie van Valéry Martynov.

Les grands ducs

1995 | Komedie

Frankrijk 1995. Komedie van Patrice Leconte. Met o.a. Jean-Pierre Marielle, Philippe Noiret, Jean Rochefort, Catherine Jacob en Michel Blanc.

Naar hysterie overhellende klucht waarvoor Leconte zijn drie acteerkanonnen wellicht iets te veel de vrije hand liet. Derdeplansacteurs op leeftijd Eddie, Victor en Georges (vertolkt door respectievelijk Rochefort, Noiret en Marielle) gaan gezamenlijk met hetzelfde boulevardstuk op Frankrijk-tournee. Producent Shapiron (Michel Blanc), vrijwel bankroet, tracht heimelijk de onderneming te saboteren zodat hij het verzekeringsgeld kan opstrijken. Eduardo Serra's kleurrijke 'Scope-fotografie en het middels de montage nog opgeschroefde turbotempo verhullen niet dat deze lawaaierige, bijzonder vermoeiende film te zelden leuk is. Met Nederlandse ondertiteling.

Mort à l'étage

1993 | Drama

Servië en Montenegro/Frankrijk 1993. Drama van Philippe Venault. Met o.a. Didier Bezace, Anne Roussel, Philippe Dormoy, Marie Pillet en Christophe Odent.

Op kerstavond dwaalt Bezace door de buurt waar hij opgroeide. Hij dringt binnen in zijn geboortehuis dat sinds de dood van zijn moeder verlaten is. Hij maakt de balans op van zijn leven en van zijn herinneringen. De bitterste hiervan is de moord op zijn vrouw, waaraan hij wordt herinnerd door een kranteknipsel. Hij gaat dineren in een bistro. Aan een tafel dicht bij hem zit een eenzame vrouw, Roussel. Enkele verholen glimlachjes, een enkele banale opmerking en ze stellen zich aan elkaar voor. Deze bevreemdende film wordt nog mysterieuzer door de Praagse decors, die doen denken aan het Duitse expressionisme. Het scenario dat Venault baseerde op de roman Le monte charge van Frédéric Dart is zeer Kafkaïaans. De minder bekende acteurs vullen hun rol uitstekend in. Prachtige fotografie van Anne-Claire Khripounoff, die gebruik maakt van elke schaduw.

Terre brûlée

1992 | Drama

Frankrijk 1992. Drama van Chantal Picault. Met o.a. Thierry Frémont, Sandrine Dumas, Patrick Catalifo, Juliette Mailhe en Marie Pillet.

Na de zelfmoord van zijn moeder neemt Yves (Fr[KA1]emont) de exploitatie over van de kleine familieboerderij. Hij hoopt meer succes te hebben, maar al vlug merkt hij dat het niet eenvoudig is om zich onafhankelijk van de landbouwco[KA3]operatie op te stellen en te handhaven. Hij komt er alleen voor te staan omdat zijn mager betaalde medewerkers vertrekken om elders meer te verdienen. Dan verschijnt zijn goede vriend Raymond (Catalifo) die destijds naar Parijs was vertrokken om zijn geluk te beproeven. Raymond gaat Yves helpen, maar zijn uitgesproken mening brengt hen in moeilijkheden. Deze film over de keiharde strijd van de kleine boeren om hun bestaan, dat bedreigd wordt door de machtige landbouwondernemingen en harteloze banken is aangrijpend, en met brio gespeeld door de rolverdeling. Het scenario van Alain Riondet is realistisch en sterk. Het camerawerk is van Gilberto Azevedo.

Il y a maldonne

1988 | Misdaad

Frankrijk 1988. Misdaad van John Berry. Met o.a. Clovis Cornillac, Luc Thuillier, Jacques Martial, Nathalie Gabay en Marcel Maréchal.

Een somber verhaal dat zich afspeelt in de arbeiderswijken van Courbevoie. Over een kleine dief (hij heeft een horloge gestolen!) die de tragische dood van twee hoofdpersonen, waaronder een omgekochte politieman, veroorzaakt. Afgezien van de anekdote, gaat het er voor John Berry om - een Amerikaanse filmer die in het McCarthy-tijdperk werd verjaagd en sinds 1954 in Frankrijk films maakt - de thema's vriendschap en verraad te behandelen. Een paar zwakheden, waaronder een 'voorspelbaar' slot. Doch deze triller gaat uitgebreid in op een minder begunstigde sociale klasse en de personages weten te overtuigen.

Marche à l'ombre

1984 | Komedie

Frankrijk 1984. Komedie van Michel Blanc. Met o.a. Sophie Duez, Michel Blanc, Béatrice Camurat, Gérard Lanvin en Maka Kotto.

Michel Blanc; acteur, scenarist, regisseur, raadsel. Zo discreet en mediaschuw als hij is in zijn privéleven, zo uitzinnig en anarchistisch kan hij zijn in zijn films. Zijn regiedebuut Marche à l'ombre werd in Franstalige territoria meteen een kassakraker. Het verhaal is niets anders dan het blunderparcours van twee pipo's (Lanvin en Blanc zelf) die zich onder weinig florissante levensomstandigheden staande trachten te houden. Het tweetal struikelt van de ene idiote situatie (lees: sketch) in de andere, een erfenis van Blancs jaren met het fameuze komediegezelschap van het Parijse theater Le Splendid.

Le maître d'école

1981 | Familiefilm, Komedie

Frankrijk 1981. Familiefilm van Claude Berri. Met o.a. Coluche, Josiane Balasko, Charlotte de Turckheim, Jacques Debary en Roland Giraud.

Een werkloze weet ondanks zijn gebrek aan opleiding, een aanstelling als hulponderwijzer te krijgen, en weet zijn collega's, die door depressie of ziekte geveld zijn, met goed gevolg te vervangen, tegen de bezwaren van de vakbond in. Deze simpele komedie laat de bekende theaterkomiek Michel Coluche met goedgehumeurde spontaniteit op de kinderen reageren en de regisseur heeft nauwelijks moeite om die scènes in een scenario in te passen. De subversieve stelling, dat iedereen met wat goede wil een betere pedagoog kan zijn, dan degene die ervoor gestudeerd heeft, krijgt van de luie film zo weinig overtuigingskracht, dat hij niet eens het aanvechten waard is. Scenario van de regisseur. Camerawerk van Colin Mounier.

Aimée

1981 | Drama, Historische film

Frankrijk 1981. Drama van Joël Farges. Met o.a. Aurore Clément, Bruno Cremer, Francine Bergé, Michel Pilorgé en Marie Pillet.

De handeling voltrekt zich in 1930, temidden van de verschrikkingen van de Chinese oorlog en de problemen van februari 1934. Repercussies vanwege hun gedrag bleven voor verschillende personen niet uit. De filmer heeft zijn belangstelling voor de geschiedenis al eens eerder kunnen uiten, toen echter op het terrein van de documentaire. Ondanks uitstekende en ambitieuze bedoelingen, mislukt hij in het fictieve genre, want zijn film is kil, ontoegankelijk, abstract en duister en doet uiteindelijk onder meer aan Alain Resnais en Marguerite Duras denken. Jammer, want hij heeft onmiskenbaar een talent voor vormgeven.

La première fois

1976 | Komedie, Biografie

Frankrijk 1976. Komedie van Claude Berri. Met o.a. Alain Cohen, Charles Denner, Zorica Lozic, Danièle Schneider en Danièle Minazzoli.

Ontbrekende schakels in Berri's filmische autobiografie waren zijn eerste seksuele ervaringen als adolescent: pikante foto's uitwisselen met schoolvrienden, moeizame avances op feestjes, eerste bezoek aan een prostituée, de eerste grote verliefdheid die hij naar Canada wil volgen. De zelfvertedering van de regisseur-schrijver over zijn eigen puberteitserotiek blijft steken in al te bekende grappen en ervaringen. De liefdevolle tekening van zijn joodse familie kreeg in andere films overtuigender warmte, ondanks de mooie vaderrol van Denner in een mengsel van ongeduldige opvliegendheid en begrip. Het camerawerk is van Jean César Chiabaut.

L'arbre de Guernica

1975 | Experimenteel

Italië/Frankrijk 1975. Experimenteel van Fernando Arrabal. Met o.a. Mariangela Melato, Ron Faber, Jean-François Delacour, Marie Pillet en Cosimo Cinieri.

De derde film van deze toneelschrijver van Spaanse afkomst is net zo onverfilmbaar als al zijn andere werk. Het bombardement op Guernica (26 januari 1937) inspireerde de schrijver tot een explosie van droombeelden, die beurtelings lyrisch, fantastisch, erotisch maar met ondertoon van rouw, metafysisch en poëtisch zijn of lijken op een nachtmerrie in de stijl van Goya. Een bezwerende film, die nog versterkt wordt door de krachtige geluids- en beeldvondsten. De tot nu toe meest volmaakte film van Arrabal, die hier even geïnspireerd is door zijn onderwerp als Picasso dat destijds was.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Marie Pillet op televisie komt.

Reageer