Jean-Claude Dreyfus

1946 Acteur

Jean-Claude Dreyfus (1946) is acteur.
Er zijn 35 films gevonden.

L'affaire Salengro

2009 | Historische film, Biografie, Drama

Frankrijk 2009. Historische film van Yves Boisset. Met o.a. Bernard-Pierre Donnadieu, Daniel Mesguich, Julie-Marie Parmentier, Jean-Claude Dreyfus en Laure Killing.

Hoe een lafhartige lastercampagne een idealist psychisch kan slopen toont deze verzorgde dramatisering van de zaak-Salengro. Roger Henri Charles Salengro (1890-1936), bevlogen vakbondsman-socialist in de regering-Blum, wist in juni '36 met de sociale 'Matignon-akkoorden' het economisch verlamde Frankrijk mede vlot te trekken. Daarop volgden uit reactionaire milieus haat en leugens. Geruchten dat Salengro tijdens La Grande Guerre deserteerde en bovendien van de herenliefde zou zijn, dreven de arbeiderspoliticus uiteindelijk de afgrond in. Oudgediende Boisset diepte de beschamende episode uit de vergeetput op en regisseerde de charismatische Donnadieu (de sociopaat uit Spoorloos) naar een sterke karakterschets.

Les cerfs-volants

2007 | Drama, Romantiek, Oorlogsfilm

Frankrijk/België 2007. Drama van Jérôme Cornuau. Met o.a. Marc-André Grondin, Gaëlle Bona, Tchéky Karyo en Jean-Claude Dreyfus.

Gevoelige adaptatie van de gelijknamige roman van Frans literair kanon Romain Gary (alias Roman Kacew, alias Émile Ajar), die na het voltooien ervan in 1980 zelfmoord pleegde. Protagonist Ludo woont als tienjarig weeskind in het Normandische plaatsje Cléry bij zijn oom. Oncle Ambroise is een in heel Frankrijk en zelfs in Duitsland bekende vliegermaker (cerf-volant = vlieger). Wanneer Ludo het meisje Lila ontmoet, dochter van Poolse aristocraten, is hij meteen weg van haar. Maar de oorlog zal ook voor Ludo en Lila tragedie brengen, in dit verhaal van een geboren overlevingskunstenaar en zijn grote liefde.

Au crépuscule des temps

2006 | Sciencefiction, Komedie

Frankrijk 2006. Sciencefiction van Sarah Lévy. Met o.a. Isabelle Renauld, Jean-Claude Dreyfus en Gérald Laroche.

Zwartgallige sciencefictionfilm met satirische ondertonen, gemaakt voor de televisie, over moleculair bioloog Jasmin (Renauld) die met de meest nobele intenties sleutelt aan de genetica van vijf proefpersonen in een duister kasteel. Wat de gewetensvolle wetenschapper niet weet is dat haar broodheer Warlack (Laroche) niet in het minst is geïnteresseerd in het welzijn van de mensheid. Regisseur en coscenarist Sarah Lévy schippert handig tussen een moraliserend betoog over het gevaar van een machthebber die de wetenschap misbruikt en het kolderieke beeld van een verongelijkte stoethaspel met een Godcomplex zoals Charlie Chaplin in The great dictator.

Two Brothers

2004 | Avonturenfilm, Drama

Frankrijk/Verenigd Koninkrijk 2004. Avonturenfilm van Jean-Jacques Annaud. Met o.a. Guy Pearce, Jean-Claude Dreyfus, Freddie Highmore, Oanh Nguyen en Philippine Leroy-Beaulieu.

Regisseur Jean-Jacques Annaud kreeg velen plat met L'ours/The Bear, hetzelfde gebeurt met dit melodrama over twee kleine tijgertjes. De broertjes zijn onweerstaanbaar tijdens hun idyllische jeugd, waar een abrupt einde aan komt. De ene komt in een circus terecht, de ander wordt het troeteldier van een Frans jongetje. Uiteindelijk zien ze elkaar weer, maar worden dan gedwongen tegenover elkaar te staan. Annaud onderstreept de tragische actualiteit van de huidige tijgerpopulatie, maar schiet tegelijkertijd zijn doel voorbij door de dieren zo te vermenselijken en af te schilderen als gezellige salonbeestjes. Ondertussen zijn de wonderschone natuurplaatjes adembenemend.

L'Anglaise et le duc

2001 | Drama, Historische film

Frankrijk 2001. Drama van Eric Rohmer. Met o.a. Lucy Russell, Jean-Claude Dreyfus, François Marthouret, Marie Rivière en Léonard Cobiant.

Internationaal bejubeld historisch drama gebaseerd op de memoires van Schotse aristocrate Grace Elliott (Russell), een antirevolutionair die tijdens de Franse Revolutie een warme band had met de graaf van Orléans (Dreyfus), de revolutionair gezinde neef van de koning. Grootmeester Rohmer (1920) schetst door haar ogen de blinde terreur die in het kielzog van de opstand door de stad kolkte. Wat de film gedenkwaardig maakt is Rohmers inventieve gebruik van digitale decors. De film oogt als een schilderij waarin de spelers zich vrij kunnen bewegen waardoor Rohmer zijn productie een ongekend modern en tegelijkertijd archaïsch theatraal stempel geeft.

Les enfants du printemps : Les feuilles mortes

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Marco Pico. Met o.a. Pierre Arditi, Dominique Labourier, Michel Aumont, François Cluzet en Jean-Claude Dreyfus.

Na de beurscrash van 1987 wordt Jean (Arditi) verraden door zijn vennoot Fr[KA1]ed[KA1]eric Jiminez (Chatelais), die verliefd is op Virginie (Labourier), maar door haar werd afgewezen. Jean wordt beschuldigd van corruptie en belandt in de gevangenis. Ondertussen heeft ook het koor van Virginie te kampen met problemen te wijten aan ideologische meningsverschillen. Philippe (Simonet), het enige kind van Jean en Virginie, kan zijn draai niet meer vinden in de maatschappij die rond hem lijkt af te brokkelen. Al zijn zekerheden verdwijnen een voor een. Het derde en laatste deel van een schitterende trilogie die gelijktijdig een balans opmaakt van het culturele en financiële milieu in Frankrijk in de jaren 1980. De bekende componist van filmmuziek Jean-Marie Sénia speelt in deze mini-reeks de rol van de dirigent van het koor van 'de Lentekinderen'. Een serie die het verdient om er rustig bij neer te zitten en van te genieten. Naast de uitstekende vertolkingen zijn er het intelligent in elkaar gestoken scenario van Jean-Michel Gaillard en Jacques Kirshner en de prachtige decors en kostuums waar je in weg kan dromen. François Lartigue stond ook ditmaal achter de camera. Stereo.

Les enfants du printemps : Les copains d'abord

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Marco Pico. Met o.a. Pierre Arditi, Dominique Labourier, Michel Aumont, François Cluzet en Jean-Claude Dreyfus.

1989. De twintigjarige Philippe (Simonet) wordt naar het ziekenhuis gebracht. De jongeman heeft zelfmoord gepleegd. Het gaat om de zoon van Jean Charlet (Arditi), een bankier die wegens corruptie achter de tralies zit en Virginie (Labourier), de stuwende kracht achter een zangkoor in Evry. Arlette Brissac (Br[KA3]ucher), een journaliste wiens dochter de vriendin was van Philippe, tracht diens motieven te achterhalen. Ze neemt contact op met Commissaris Francis Gluckstein (Coutteure) en samen verdiepen ze zich in de geschiedenis van de Charlets en het koor. Dit voert hen terug naar het jaar 1981. Het eerste deel van een drieluik over de mannen en de vrouwen van uiteenlopende standen en rassen die verbonden zijn door een grote liefde voor het lied. In flashback zijn we getuige van de oprichting van het koor en hun eerste repetities. Dit gegeven is doorweven met het dramatische thema van menselijke relaties. De schitterende vertolkingen maken de film een lust voor oog en oor. Jean-Michel Gaillard en Jacques Kirshner schreven het scenario. Fotografie is van François Lartigue. Het tweede deel heeft als ondertitel EN HAUT DE L'AFFICHE. Stereo.

Les enfants du printemps : En haut de l'affiche

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Marco Pico. Met o.a. Pierre Arditi, Dominique Labourier, Michel Aumont, François Cluzet en Jean-Claude Dreyfus.

Arlette Brissac (Br[KA3]ucher) verdiept zich, samen met Commissaris Gluckstein (Coutteure), verder in de geschiedenis van de familie Charlet in de jaren 1980. Vader Jean (Arditi) heeft een nieuwe vennootschap opgericht en is opgeklommen tot een vooraanstaande, machtige zakenleider in de financi[KA3]ele sector. Zijn vrouw Virginie (Labourier) wordt volledig opgeslorpt door de activiteiten van haar koor. Geen van beiden bekommert zich om hun zoon Philippe (Simonet) en ze beseffen niet dat hij een kwetsbare, labiele persoonlijkheid ontwikkelt. Het tweede deel van de trilogie over de financiële en culturele werelden van het Frankrijk in de jaren 1980. Een strakke regie en schitterende acteerprestaties zorgen ervoor dat de film blijft boeien en dat de personages steeds weer verrassend uit de hoek komen. Vooral de Vlaming Coutteure, in zijn laatste rol, is aangrijpend goed. Ook nu weer werd het scenario geschreven door Jean-Michel Gaillard en Jacques Kirshner. Fotografie is van François Lartigue. Het derde deel kreeg als ondertitel LES FEUILLES MORTES. Stereo.

Mira la magnifique

1997 | Komedie, Fantasy

Frankrijk 1997. Komedie van Agnès Delarive. Met o.a. Jean-Claude Dreyfus, Johanna Coco, Philippe Korsand, Sotigui Kouyaté en Félicité Wouassi.

Mira (Coco), een tienjarig Antilliaans meisje, woont met haar moeder in een voorstad van Parijs. Op een dag, terwijl ze rolschaatst met haar vriendin, valt ze. Ze wordt opgenomen in het ziekenhuis. Wanneer ze ontwaakt blijkt ze over een helderziende gave te beschikken. Als ze iemand aanraakt weet ze alles over die persoon. Ze geeft met veel succes consultaties, zeer tot ongenoegen van haar buur N`Golok (Kouyate), een valse waarzegger. Mira trekt de aandacht van de speciale politiediensten, in de persoon van kolonel Grumeau (Khorsand), die in het meisje een nieuwe Mata Hari ziet. Maar ook de minder eerlijke Victor Zaoul (Dreyfus) wil haar gebruiken voor zijn illegale zaakjes en ontvoert het meisje. Ontspannend avontuur over een meisje met paranormale gaven en de personen die er misbruik van willen maken. Het wat gerokken verhaal wordt leuk gemaakt door de enthousiaste vertolking van de kleine Coco. Geschikt tijdverdrijf voor de ganse familie zonder veel pretenties gemaakt. Jean-Pierre Pozzi en Joshua Saoh baseerden het scenario op een verhaal van Pozzi en Cilvy Aupin.

La cible

1997 | Komedie

Frankrijk 1997. Komedie van Pierre Courrège. Met o.a. Daniel Russo, Sagamore Stévenin, Anémone, Hippolyte Girardot en Bernard Rosselli.

In deze ironische film gaat Chris (St[KA1]evenin), een jonge zeeman, op zoek naar Zelda, een leuke Russin, die hij heeft leren kennen toen hij ging stappen aan de Russische wal. Om haar terug te vinden meent hij dat een oproep in het tv-programma `Votre histoire d`amour m`int[KA1]eresse` van Jean-Pierre Bellac (Russo) de aangewezen weg is. In plaats het schrijven van een brief gaat hij regelrecht naar Bellac en dringt de studio binnen als koerier. Ondertussen gebeurt er een aanslag in een ernaast gelegen kantoor en men houdt Chris voor de dader. Bellac denkt dat hij met een gevaarlijk individu te maken heeft door de verdachtmakingen van een kinderoppas (Anémone), die de minnares is van de rechercheur, die belast is met het onderzoek. De echte boosdoeners kunnen worden aangehouden en Chris kan voordat hij opnieuw het ruime sop kiest Zelda in het licht van de schijnwerpers in zijn armen sluiten, terwijl Bellac gevierd wordt als de held van de dag. Je krijgt de indruk dat het scenario van Bertrand Roselli en Pierre Courrège al eens eerder gebruikt is, want in deze moeizame satire over de tv zie je de oubollige grappen al uren van te voren aankomen. De parodie op de tv- presentator was een verplicht nummertje, maar ondanks het feit dat de rollen verschrikkelijk hun best gedaan hebben, zijn zij er niet in geslaagd de film te redden; als het geheel nu eens minder pretentieus geweest zou zijn en luchtiger van aard dan zou dat een forse slok hebben kunnen schelen. Het camerawerk is van Yves Dahan.

Tiré à part

1996 | Thriller, Drama

Frankrijk 1996. Thriller van Bernard Rapp. Met o.a. Terence Stamp, Daniel Mesguich, Jean-Claude Dreyfus, Maria de Medeiros en Franck Finlay.

Edward werkt bij een kleine Engelse uitgeverij. Hij krijgt een heel goed manuscript onder ogen dat geschreven is door een vriend van hem, Nicholas. Dit is vreemd, aangezien Nicholas hiervoor alleen maar erg slechte dingen geschreven heeft. Het manuscript speelt in Tunesië, 35 jaar geleden en Edward meent de vrouw die beschreven wordt te herkennen: zij was ooit zijn geliefde, die na een verkrachting zelfmoord pleegde. Geleidelijk komt Edward tot de slotsom dat Nicholas de verkrachter van toen moet zijn. Hij zint op wraak.

Une trop bruyante solitude

1995 | Drama, Horror

Frankrijk 1995. Drama van Vera Caïs. Met o.a. Philippe Noiret, Chantal Neuwirth, Vlastimil Brodský, Agathe De La Fontaine en Jean-Claude Dreyfus.

Hanta (Noiret) is balenperser bij een oud papierhandel, waar men archieven vernietigt en boeken verpulpt. Tussen de literatuur bevinden z.g. meesterwerken, filosofische opstellen, oude prenten, e.d. Zonder het te beseffen is de drukinkt onder de huid gekropen van Hanta en heeft van hem een mens gemaakt die in het rijk van vervlogen schrijvers en hun personages leeft. Zijn wereldje bestaat verder uit de dieren, die hem omgeven en zigeuners die hem oudpapier komen brengen. Zijn baas (Dreyfuss) heeft geen gevoel voor de cultuurvernietiging en zit Hanta als een tiran achterna om productie te maken. Een monotone film, die gedomineerd word door Noiret. Het scenario is van regisseuse Caïs, die de roman van Bohumil Hrabal bewerkte. De fotografie is van Girolanno La Rosa.

Le fils de Gascogne

1995 | Komedie, Romantiek

Rusland/Frankrijk 1995. Komedie van Pascal Aubier. Met o.a. Jean-Claude Dreyfus, Dinara Droukarova, Grégoire Colin, Pascal Bonitzer en Gérard Cherqui.

De jonge Harvey (Colin) moet een groep Georgische zangers begeleiden die een drietal dagen in Parijs zal verblijven. Tussen hem en de achttien-jarige tolk Dinara (Droukarova) ontluikt een romance. Door een toeval ontmoet het stel Marco Garciano (Dreyfus), een werkloze acteur, die iedereen onder tafel kan praten. Marco beweert dat Harvey sprekend lijkt op een zekere Gascogne, een overleden dichter en musicus, die vooral bekend werd omdat hij een speelfilm gemaakt zou hebben die niemand ooit heeft gezien. Onder het mom dat Harvey de zoon van deze Gascogne is, gaan ze op zoek naar die legendarische film. Hun speurtocht brengt hen in contact met een resem bekende regisseurs, schrijvers, technici en acteurs, die allemaal hun eigen rol spelen. Op de manier van Robert Altman`s THE PLAYER (1992) werden veel mensen, die naam in de Franse film hadden gemaakt, bereid gevonden een rolletje te vertolken in deze sympatieke rolprent die ons een beeld van de hedendaagse Franse filmwereld geeft, gekoppeld aan een tournee van een zanggroep uit Georgië, waarin twee tegengestelde culturen met elkaar worden geconfronteerd. Het scenario is van regissieur Aubier en Patrick Mondiano. Het camerawerk is van Jean-Jacques Flori.

La cité des enfants perdus

1995 | Avonturenfilm, Fantasy, Sciencefiction, Experimenteel

Frankrijk/Duitsland/Spanje 1995. Avonturenfilm van Jean-Pierre Jeunet en Marc Caro. Met o.a. Ron Perlman, Daniel Emilfork, Judith Vittet, Dominique Pinon en Jean-Claude Dreyfus.

Opvolger van Delicatessen (1991), de bizarre doorbraak van Jeunet en Caro. De slechte wetenschapper Krank (Emilfork), die niet in staat is te dromen, ontvoert kinderen om hun dromen af te pakken. Wanneer hij het jongere broertje van circusnummer One (Perlman) kidnapt komt hij in problemen. Het verhaal is nauwelijks te volgen, maar deze hoogst originele avonturenfilm is bovenal een visueel spektakel, met kostuums van Jean-Paul Gaultier. Werd in 1995 genomineerd voor een Palme d'Or in Cannes en won in 1996 een César voor de production design.

Passé sous silence

1994 | Drama

Frankrijk/Zwitserland 1994. Drama van Igaal Niddam. Met o.a. Marie-Sophie L. Berthier, Marie Matheron, Carlo Brandt, Aurore Clément en Jean-Claude Dreyfus.

C[KA1]ecile Arnoux (L. Berthier) wordt opgeroepen om zitting te nemen in een jury. Ze zal moeten oordelen over een vrouw die ervan verdacht wordt haar minnaar te hebben vermoord. De eerste confrontatie zorgt voor een schok. De verdachte was haar boezemvriendin toen ze allebei dertien waren. De vriendin doet niet de minste moeite zich te verdedigen, dus gaat ex-Madame Lelouch zelf op zoek naar haar motieven, zeer tot ongenoegen van echtgenoot S[KA1]ebastien Arnoux (Brandt). Alledaags drama over vriendschap en plichtsbesef, waarbij de moordzaak slechts een neventhema is. De acteurs leveren oppervlakkig werk. Het niet bepaald originele scenario is van de hand van Christian Biegalski, Bénédicte Popper, Joëlle Goron en Niddam. Claude Egger stond achter de camera.

Bonsoir !

1994 | Komedie

Frankrijk 1994. Komedie van Jean-Pierre Mocky. Met o.a. Michel Serrault, Jean-Claude Dreyfus, Marie-Christine Barrault, Jean-Pierre Bisson en Laura Grandt.

Een jaar geleden is Serrault zijn baan als chef-kleermaker in bij een groot atelier in Parijs kwijtgeraakt. Kort daarop heeft zijn vrouw hem verlaten en is hij uit zijn luxueuze appartement gezet. Sindsdien gaat hij op hoogst originele wijze door het leven: elke avond kiest hij in de Franse hoofdstad een gezin uit waardoor hij zich via alle mogelijke omwegen en trucjes laat uitnodigen voor de nacht. Ongewone, satirische komedie met pittige dialogen, knap gebracht door Serrault en zijn tegenspelers. Het is niet allemaal even geloofwaardig maar wel erg amusant... en het kan je op een idee brengen. Mocky toont zich in zijn scenario weer eens van zijn anarchistische kant. Jacques Bacellon en André Ruellan schreven mee aan het scenario naar de roman van Ruellan Les égarements de Mr. René. Voor de fotografie tekende Edmond Richard. Gefilmd in 1992.

Les histoires d'amour finissent mal en general

1993 | Romantiek

Frankrijk 1993. Romantiek van Anne Fontaine. Met o.a. Nora, Sami Bouajila, Alain Fromager, Jean-Claude Dreyfus en Eric Métayer.

Zina (Nora), een beur (Noord-Afrikanen, die Fransen zijn, vergelijkbaar met Molukkers in Nederland) is ouvreuse in een schouwburgje van de Lichtstad. Ze neemt gemakkelijk een loopje met de waarheid, kan zich voordoen als de vermoorde onschuld en stopt alles wat los en vast zit in haar tas of zak. Ze is echter een onverzadigbare heerlijkeid. Haar vriend Slim (Bouajila) is ook een beur. Hij bestuurt een taxi, maar hoopt af te studeren als meester in de rechten. Zina raakt verkikkerd van- en betrokken bij Fr[KA1]ederic (Fromager), de hoofdrolspeler van het stuk dat in het schouwburgje loopt. Ze vraagt zich af - niet gehinderd door kennis of ervaring - waarom ook zij niet succes zou hebben op de planken. Twee bewonderaars heeft ze al: Slim en Frédéric. Zij kan overigens helemaal niet bepalen wie ze van die twee zou moeten kiezen; ze moeten het zelf maar uitmaken. De wereld ligt immers aan haar voeten? De debuutfilm van Fontaine, die meer om het drama gaat dan het verhaal, is fris en sprankelend; hij wordt ondersteund door de uitstekende hoofdrollen. De rolprent werd bekroond met de prestigieuze Jean Vigo-prijs. Het scenario is van Claude Arnaud en regisseuse Fontaine. Het camerawerk is van Christophe Pollock. Fontaine heet in werkelijkheid Anne Sibertin-Blanc en komt uit Luxemburg.

Cache-cash

1993 | Familiefilm

Frankrijk 1993. Familiefilm van Claude Pinoteau. Met o.a. Aurélien Wiik, Joséphine Serre, Jean Carmet, Rose Thiery en Sophie Broustal.

Antoine (Wiik) is een jongen van twaalf. Hij heeft diep in het woud een hut in een boom, waar hij zich vaak terugtrekt. Liza (Serre) is een Canadees meisje dat met haar vader en diens vriendin op vakantie komt in de buurt van Antoine's huis. Samen ontdekken zij een zak met waanzinnig veel geld, verstopt op een eilandje vlakbij de boomhut. Ze nemen de zak mee en verbergen hem elders in de hoop de dieven te betrappen. Het blijkt de buit te zijn van gemene bankovervallers. De twee kinderen slaan op de vlucht. Moraal van het verhaal: geld is verwerpelijk en het echte geluk vind je in kleine, dagdagelijkse dingen. Kindvriendelijke film van jeugdfilmer Pinoteau die het gewelddadige zorgvuldig vermeed.

Pétain

1992 | Oorlogsfilm, Biografie

Frankrijk 1992. Oorlogsfilm van Jean Marboeuf. Met o.a. Jacques Dufilho, Jean Yanne, Jean-Claude Dreyfus, Jean-Pierre Cassel en Christian Charmetant.

Deze film gaat over een zwarte bladzijde in de moderne Franse geschiedenis met als middelpunt de maarschalk (uit de titel) tijdens WO II. Nadat de nazi's Frankrijk waren binnengevallen in 1940, capituleerden de Fransen onder leiding van Pétain. In ruil daarvoor bleef er van het Zuid-Oostelijke deel een stuk autonoom Frankrijk over. Pétain en zijn trawanten maakten van Vichy de nieuwe regeringshoofdstad. Veel tegenstand van de Fransen was er in het algemeen niet, want met een zekere onverschilligheid liet men deze rechtse rakkers hun gang gaan. Op administratief niveau werd er op een enkele rechter en prefect na, heftig met Pétain meegewerkt. Het verzet was klein. De nieuwe elite ontwikkelde zich geleidelijk aan tot een bende fascisten, die het hun Duitse meesters overijverig naar de zin maakten met razzia's, arrestaties, doorgangskampen e.d. Voor de Fransen een controversionele film over een historische periode waaraan ze niet al te graag herinnerd worden. Ondanks het feit dat er behoorlijk gespeeld wordt, het scenario van Alain Riou, Jean-Pierre Marchand en regisseur Marboeuf is, gebaseerd op de biografie van de respectabele historicus Marc Ferro, deed de film niet veel in Frankrijk. Geen wonder in een land waar ex-president Mitterand regelmatig een krans legde op het graf van de maarschalk en waar sommige collaborateurs van het Vichy-regime nooit gestraft zijn; dat is evenwel betreurenswaardig. Buiten Frankrijk is de belangstelling - heel begrijpelijk - gering. Het budget van twintig miljoen gulden kwam maar moeizaam bijeen; pas toen staatsomroep France 2 en betaal-tv Canal + diep in de buidel tastten, kwamen de financiën rond. De fotografie was in handen van Dominique Bouilleret.

La voix

1992 | Drama

Frankrijk 1992. Drama van Pierre Granier-Deferre. Met o.a. Nathalie Baye, Sami Frey, Laura Morante, Jean-Claude Dreyfus en George Claisee.

Lorraine en Gilles zijn verliefd op elkaar en willen hun leven samen delen. Ze bevinden zich in Rome op het terras van een restaurant, wanneer plotseling een stem opklinkt, afkomstig uit het verleden van Gilles, uit een vroegere hartstocht, die hun tête-à-tête komt verstoren. Jaloezie. Dubbelzinnigheid. Granier-Deferre, die zijn liefde voor de psychologie weer opneemt, maar dan met veel minder lef dan vroeger, maakt van zijn film een theatrale gebeurtenis. Door het trage tempo en de voorspelbare liefdesstrategieën, wordt de film al gauw saai. De enige die deze brave mise-en-scène doorbreekt is Dreyfus, die een voortreffelijke ober neerzet. Scenario van Christine Miller en regisseur Granier-Deferre. Het camerawerk is van Pascal Lebeque.

La fille de l'air

1992 | Romantiek, Drama, Thriller

Frankrijk 1992. Romantiek van Maroun Bagdadi. Met o.a. Béatrice Dalle, Thierry Fortineau, Hippolyte Girardot, Jean-Claude Dreyfus en Roland Bertin.

Een doorsnee-moeder haalt met een helikopter haar man, een gangster die meer dan dertig jaar moet uitzitten voor een reeks gewelddadige overvallen op supermarkten, op van het dak van de Santé-gevangenis in Parijs. Dit waar gebeurde verhaal over een gewone vrouw die na deze ongewone daad een volksheldin wordt, sprak de Franse cineast van Libanese komaf kennelijk aan. Hij heeft deze rol aan Dalle toevertrouwd, die haar sexy gedrag even laat voor wat het is om te tonen, dat ze ook intens gevoelig spel aan kan. Wat betreft Fortineau, hij geeft uitstekend de tragiek van het opgesloten zitten weer. De film werd gemaakt in reportage-vorm en kenmerkt zich door een nuchtere regie. Blijft spannend tot aan het eind, al is dat bij iedereen bekend. Scenario van Bagdadi en Florence Quentin. Camerawerk van Thierry Arbogast.

La belle histoire

1992 | Avonturenfilm, Romantiek, Drama, Komedie

Frankrijk 1992. Avonturenfilm van Claude Lelouch. Met o.a. Béatrice Dalle, Vincent Lindon, Marie-Sophie L., Patrick Chesnais en Gérard Darmon.

Lelouch houdt ervan om het lot van verschillende personages door elkaar te hutselen en vervolgens toe te kijken hoe het leven ermee omspringt. Met Jesus de zigeuner, Odona, Marie-Madeleine uit de jaren 1990, Simon de smeris, Pierre de kunstkenner, Marie de jonge onderwijzeres en nog vele anderen, gaat de cineast terug in de tijd om het grote avontuur te vertellen van een op het eerste gezicht ontbrande liefde: twee duizend jaar beproeving voor één seconde eeuwigheid. Hij doet dit met de handige en naïeve bekwaamheid die hem eigen is, vol dichterlijke vervoering t.o.v. het leven, met een intieme blik op zijn personages, terwijl hij trouw blijft aan het onuitputtelijke thema van de liefde, waar de mens allerlei toeren mee uithaalt. Maar voor het vertonen van oppervlakkige woorden en ontoegankelijke, steeds weer herhaalde scènes, is meer dan drie uur toch wat teveel van het goede. Het scenario is van de regisseur en camerawerk van Jean Yves Le Mener.

Bonsoir

1992 | Komedie

Frankrijk 1992. Komedie van Jean-Pierre Mocky. Met o.a. Marie-Christine Barrault, Jean-Claude Dreyfus en Michel Serrault.

Een jaar geleden is Alex Ponttin (Serrault) zijn baan in een grote Parijse zaak kwijtgeraakt. Kort daarop heeft hij zijn vrouw verlaten en is hij uit zijn luxueuze appartement gezet. Sindsdien gaat hij op hoogst originele wijze door het leven: elke avond kiest hij een Parijs gezin uit waardoor hij zich, via alle mogelijke omwegen en trucjes, laat uitnodigen voor de nacht. Ongewone satirische komedie met pittige dialogen, knap gebracht door Serrault en zijn tegenspelers. Het is allemaal niet even geloofwaardig maar wel erg amusant. Mocky toont zich in zijn scenario (opnieuw) van zijn anarchistische kant.

Un vampire au paradis

1991 | Horror, Komedie

Tunesië/Frankrijk 1991. Horror van Abdelkrim Bahloul. Met o.a. Bruno Cremer, Brigitte Fossey, Laure Marsac, Farid Chopel en Hélène Surgère.

Nosfer Arbi (Chopel) ontsnapt uit een psychiatrische inrichting. Hij staat bekend als De Vampier van Clichy omdat hij zijn slachtoffers in de keel bijt. Nathalie (Marsac), het knappe dochtertje van Madame (Fossey) en Monsieur Belfond (Cremer) ziet hem in de tuin. 's Avond aan de maaltijd bejegent ze haar vader op een onheuse toon, in een totaal onbekende taal. Achteraf kan zij zich er niets meer van herinneren. Dit voorval herhaalt zich telkens als de woede zich in haar ontsteekt. Haar ouders nemen aan dat het meisje Arabisch spreekt en ze laten een Islamitische geestelijke opdagen omdat ze vrezen dat ze bezeten is. Lichtvoetige vampierenkomedie met voor de verandering eens een Noord-Afrikaanse vampier. Echt ernstig moet je het allemaal niet nemen, maar het is soms wel amusant. Marsac speelt haar rol uitstekend en Chopel is een macabere kerel. Geschreven door de uit Algerije afkomstige regisseur Bahloul, die en passant de draak steekt met racisme en discriminatie, die schering en inslag zijn in het dagelijkse leven in Frankrijk. Jean-Francis Gondre stond achter de camera.

Princesse Alexandra

1991 | Historische film, Drama

Frankrijk 1991. Historische film van Denis Amar. Met o.a. Anne Roussel, Matthias Habich, Rüdiger Vogler, Andrea Occhipinti en Maxime Leroux.

Groots opgezette romantische saga naar de roman Le coeur en fuite van Linda La Rosa, gesitueerd in het Oostenrijk van 1869. Roussel is de titelpersonage, het nichtje van keizer Franz- Joseph. Zij is uitgekeken op haar huwelijksleven en verdraagt haar tirannieke man Habich niet langer, net zomin als de verplichtingen die hun sociale status met zich meebrengt. Ze ontvlucht kasteel en rijkdom en begeeft zich met haar twee kinderen naar Parijs. Onder een andere naam vindt ze onderdak in een volkswijk en een baantje als borduurster. Graaf Occhipinti wordt verliefd op haar, en zonder te weten wie zij is introduceert hij haar opnieuw in de hogere kringen. De oorlog van 1870 breekt uit en Habich komt Roussel op het spoor. Hij ontvoert hun zoon en gaat in de clinch met Occhipinti. Uiteindelijk heeft Roussel de moed Habich het hoofd te bieden. Melodramatische toestanden maar op behoorlijk peil gebracht door de tv-aanpassing en de dialogen van Félicien Marceau van de Académie Française. Camerawerk van André Neau.

Delicatessen

1991 | Komedie, Sciencefiction, Horror, Fantasy

Frankrijk 1991. Komedie van Marc Caro en Jean-Pierre Jeunet. Met o.a. Dominique Pinon, Marie-Laure Dougnac, Karin Viard, Jean-Claude Dreyfus en Rufus.

In zijn nieuwe appartement realiseert Louison (Pinon) zich te laat dat de huisbaas, tevens slager, niet te vertrouwen is. Tegen die tijd is hij al verliefd op de blinde slagersdochter. Inventief vormgegeven, surrealistische komedie met een parade van maffe personages. Jeunet, Caro en scenarist Gilles Adrien kregen voor Delicatessen Césars voor het beste debuut en beste script. Ze werkten in 1995 nog samen aan La cité des enfants perdus voordat Jeunet met Le fabuleux destin d'Amélie Poulain allerlei records in de Franse filmgeschiedenis brak.

Radio Corbeau

1989 | Misdaad, Thriller

Frankrijk 1989. Misdaad van Yves Boisset. Met o.a. Claude Brasseur, Pierre Arditi, Christine Boisson, Evelyne Bouix en Julien Bukowski.

Een clandestiene radiozender stelt onophoudelijk het schaamteloze gedrag uit het heden en verleden van dorpsbewoners aan de kaak. Aanvankelijk vindt men het wel leuk, maar als er te veel vuile was wordt buiten gehangen, waar iedereen bij betrokken is, laaien de hartstochten op en er breken gewelddadigheden uit. De politie moet tussen beiden komen. Gelukkig komt er een soort Kuifje op de proppen en ook Zorro arriveert. Nogmaals stelt de geëngageerde filmer Boisset de samenleving verantwoordelijk, maar in dit dieptepunt hebben we te maken met een nogal wild tekeer gaande camera die allerlei cliché's in beweging brengt. RADIO CORBEAU steekt ook magertjes af bij de beroemde film LE CORBEAU van H.G. Clouzot. Scenario van Alain Scoff en regisseur Boisset. Ook bekend als MAKING WAVES.

Lundi noir

1988 | Drama

Frankrijk 1988. Drama van Jean-François Delassus. Met o.a. Henri Serre, Magali Noël, Bernard Dhéran, François Duval en Gerard Loussine.

Serre speelt een op een zijspoor gezette tv-journalist die door zijn baas tijdens de beurskrach van oktober 1987 naar Lyon wordt gestuurd, omdat een kleine spaarder daar met zijn geweer een makelaarskantoor bedreigt. Een geslaagde pilot voor een tv- serie rond een kleine tv-ploeg die reportages maakt over randgebeurtenissen van grote evenementen uit de actualiteit. Noël speelt de rol van directrice van een bejaardeninstelling.

Tandem

1987 | Komedie

Frankrijk 1987. Komedie van Patrice Leconte. Met o.a. Jean Rochefort, Gérard Jugnot, Sylvie Granotier, Julie Jézéquel en Jean-Claude Dreyfus.

Een radiopersoonlijkheid op leeftijd (Rochefort) reist door het land voor zijn ooit zo populaire radioquiz. Hij wordt vergezeld door zijn producent tevens chauffeur (Jugnot), die als eerste hoort dat de show binnenkort zal worden stopgezet. Vroeg werk in het oeuvre van regisseur Leconte, die later naam zou maken met alom geliefde films als Monsieur Hire en Le marie de la coiffeuse, is een geestige, aandoenlijke Franse roadmovie met prima hoofdrolspelers en surrealistische kantjes. Film werd genomineerd voor zes Franse Césars.

Liste noire

1984 | Thriller, Actiefilm, Misdaad

Frankrijk 1984. Thriller van Alain Bonnot. Met o.a. Annie Girardot, Paul Crauchet, Jean-Claude Dreyfus, François Marthouret en Bernard Brieux.

Al zes maanden heeft Jeanne (Girardot) haar dochter niet gezien. Dan hoort ze dat ze met wat sukkelige vrienden heeft deelgenomen aan een bankoverval, die in een tragedie is geëindigd. De overval was door gangsters opgezet als afleidingsmanoeuvre. Woest gaat Jeanne op pad om wraak te nemen. Halverwege de jaren tachtig was de carrière van Girardot nogal in het slop geraakt - om pas na Les Misérables (1995) weer een hoge vlucht te nemen - maar de actrice is best stoer, in deze niet onaardige, vlot gemonteerde thriller.

Le Fou du Roi

1984 | Avonturenfilm, Historische film

Frankrijk 1984. Avonturenfilm van Yvan Chiffre. Met o.a. Michel Leeb, Jean Desailly, Yvan Chiffre, Diane Bellego en Brigitte Glastre.

Musketiers' avonturen in de tijd van Lodewijk XIV, waarbij iedereen en ook de geschiedenis door elkaar loopt - de markiezin de Montespan, Colbert, La Voisin, La Fontaine, Racine en Willem van Oranje doen allemaal mee. Yvan Chiffre is eigenlijk stuntman van onder andere Andre Hennebelles en Raymond Borderie, die niet bepaald geniaal zijn maar die een vrij leuke film in dit genre kunnen maken. Helaas is Chiffre nog lang niet zo ver; de film is onduidelijk en vaag, onsamenhangend en slecht gespeeld.

Le prix du danger

1982 | Sciencefiction, Drama, Actiefilm

Frankrijk/YU 1982. Sciencefiction van Yves Boisset. Met o.a. Gérard Lanvin, Michel Piccoli, Marie-France Pisier, Jean-Claude Dreyfus en Bruno Cremer.

Niet erg subtiele kritiek op de televisiewereld in deze zwarte komedie annex sciencefiction film. Wanneer de kijkcijfers dalen brengt een producent een programma op de buis waarin een kandidaat live achterna wordt gezeten door zes tot de tanden toe bewapende jagers. Als hij wint krijgt de deelnemer een miljoen, als hij verliest bekoopt hij het met zijn leven. Piccoli (compleet met slechtzittend toupet) is de presentator van het programma. De film kreeg een Amerikaanse remake - althans hetzelfde gegeven kwam terug - in The Running Man met Arnold Schwarzenegger in de hoofdrol.

Education anglaise

1982 | Komedie

Frankrijk 1982. Komedie van Jean-Claude Roy. Met o.a. Jean Antolinos, Véronique Catanzaro, Jean-Claude Dreyfus, Véronique Goullard en Caroline Laurence.

De titel van de film komt niet overeen met de inhoud; er is namelijk weinig Engels aan de strubbelingen in een Duitsachtig meisjesinternaat in de dertiger jaren. Lijfstraffen en sadomasochisme zijn troef. Het gaat hier echter niet om een pornofilm maar om een goed geleide erotisch-libertijnse fabel, een moderne versie van JEUNES FILLES EN UNIFORME van Léontine Sagan hoewel er nog een grote kloof tussen deze film en het genie van Sagan bestaat. Antisemitisme en facisme komen ook ter sprake; de verre herinneringen die dat oproept laten de kijker zeker niet onberoerd.

Les Heroïnes du mal

1979 | Erotiek, Misdaad

Frankrijk 1979. Erotiek van Walerian Borowczyk. Met o.a. Marina Pierro, François Guetary, Jean-Claude Dreyfus, Gaelle Legrand en Assan Fall.

Een drieluik waarin enigszins bizarre seks en moordpartijen centraal staan. Borowczyk citeert veelvuldig zichzelf in deze niet echt schokkende film.

Schatten der Engel

1976 | Drama

Zwitserland 1976. Drama van Daniel Schmid. Met o.a. Ingrid Caven, Rainer Werner Fassbinder, Klaus Löwitsch, Annemarie Düringer en Adrian Hoven.

Een prostitu[KA1]ee in Wenen is te mooi om klanten aan te trekken, totdat een rijke aannemer haar adviseert om voortaan zwijgend naar hun verhalen te luisteren, van hem zelf in de eerste plaats. Ze wordt succesvol, rijk [KA2]en gevaarlijk, omdat ze alle geheimen en corruptie van de stad kent, maar vindt dat zo onverdraaglijk, dat ze iemand zoekt die haar begrijpt en wil doden. Het symbolische toneelstuk van Fassbinder (dat om vermeend antisemitisme door een vertoningsverbod werd getroffen) kreeg van zijn vriend en vroegere medewerker Schmid een gestileerde en barokke vormgeving die de humorloze en soms logge dialoog boven de zinnige, maar erg schematische opzet uittilt en een ironische afstandelijkheid geeft en een voor de regisseur zeer persoonlijke lyriek. Ook een reeks bekende Fassbinder-acteurs speelt in deze aanpak verrassend anders.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Jean-Claude Dreyfus op televisie komt.

Reageer