Alain Flick

Acteur

Alain Flick is acteur.
Er zijn 9 films gevonden.

Le nain rouge

1998 | Komedie

Frankrijk/België 1998. Komedie van Yvan Le Moine. Met o.a. Jean-Yves Thual, Anita Ekberg, Carlo Colombaioni, Dyna Gauzy en Michel Peyrelon.

Het verhaal is gesitueerd in de jaren 1950. De held is een dwerg, Lucien Lhotte (Thual) die op een advocatenkantoor beledigende brieven voor echtscheidingszaken opstelt om de dossiers dikker en geloofwaardiger te maken. Hij leeft zich uit en compenseert daarmee zijn handicap. Gravin Paola Bendoni (Ekberg), een cli[KA3]ente die zangeres is, wil zich laten scheiden van haar zoveelste echtgenoot, Bob (Chevrier). Lucien wordt haar minnaar, maar in plaats van een echtscheiding legt gravin Paola het weer bij met Bob. Onze lilliputter wurgt daarop zijn ma[KA4]itresse, neemt ontslag en wordt dankzij Isis (Gauzy), een vriendinnetje dat trapezewerkster is, in het circus Urbano aangenomen, dat van haar vader is. Hij zoekt contact met Bob die van de moord verdacht wordt, en vormt met hem een clownsduo, waarmee ze veel succes oogsten. Het scenario van regisseur Le Moine, die daarvoor het korte verhaal van Michel Tournier bewerkte, is verschrikkelijk onwaarschijnlijk. Het had overigens een fraaie, prettig gestoorde en afstandelijke vertelling kunnen worden. In plaats daarvan krijgen we een schools werkje zonder enige verbeelding opgediend, opgesierd met de overbekende lyriek over het circus. Het spel is zwaar en iedereen doet zijn gesticulaties met te veel nadruk. De aanwezigheid van Ekberg, die bekend werd door LA DOLCE VITA uit 1960 van Federico Fellini, maakt deze met stereotiepe personages bevolkte film nog enigszins curieus.

Noces cruelles

1996 | Thriller

Frankrijk 1996. Thriller van Bertrand Van Effenterre. Met o.a. Annie Girardot, Mathilde May, François-Régis Marchasson, Ann-Gisel Glass en Philippe Volter.

May is halsoverkop getrouwd met een dynamische zakenman. Ze krijgen echter niet de tijd om van hun geluk te genieten, want diezelfde avond wordt de kersverse echtgenoot vermoord. Tijdens het onderzoek beseft de jonge vrouw dat ze eigenlijk niets weet over het verleden van haar man. Ze hoopt dat schoonmama Girardot een tipje van de sluier zal oplichten, maar die heeft het moeilijk om over haar zoon te praten. Een jonge vrouw duikt in het verleden van haar overleden man en wordt geconfronteerd met de meest onverwachte zaken. Goed gespeelde, maar bepaald niet originele, suspensfilm die als 'tijdverdrijver' nog best te pruimen is. Victor Haïm en van Effenterre schreven het scenario. Cameraman was Pierre-Laurent Chenieux. Formaat 16/9.

Les lendemains qui tuent

1990 | Drama

Frankrijk 1990. Drama van Daniel Duval. Met o.a. Daniel Duval, Fanny Bastien, Florence Thomassin, Roland Blanche en Albert Dray.

Getrouwe bewerking van de gelijknamige roman van Patrick Pesnot met als thema de zoektocht van een man naar het werkelijke verleden van zijn vader, die om het leven kwam tijdens de oorlog. De voorbeeldige regie is helaas slecht afgestemd op het verwarrende onderwerp, dat Duval wel bijzonder moet hebben aangesproken, want hij speelt tevens met veel overtuiging de hoofdrol.

J'ai comme une musique dans la tête

1989 | Drama, Romantiek

Frankrijk 1989. Drama van Philippe Monnier. Met o.a. Dany Carrel, Jean-Pierre Darras, Régis Porte, Alain Flick en Marie Collins.

De titel van de novelle van Alberto Moravia waaraan deze tv- film is ontleend, is kort maar veelzeggend: La follia. Het is het verhaal van een heel jonge vrouw die houdt van een getrouwde man die haar vader had kunnen zijn. Zij kan leven met deze geheime verbintenis totdat ze ontdekt dat haar echtgenoot haar bedriegt. Op dat moment verandert deze zedenstudie in een verhaal over de weg naar krankzinnigheid. De regisseur bezit zeker enig talent, maar zich wagen aan het werk van deze grote schrijver, die op meedogenloze wijze een samenleving in verval schetst, was een onbezonnen daad. De film is zeker zorgvuldig en met toewijding gemaakt, maar het houdt niet over. Subtiel en genuanceerd spel van Carrel, dat slechts loftuitingen verdient, maar het is niet slim om iemand die is geboren in 1936 een erg jonge vrouw te laten spelen. Dankzij haar is deze film in elk geval nog

Meurtre à domicile

1981 | Komedie, Misdaad

België/Frankrijk 1981. Komedie van Marc Lobet. Met o.a. Anny Duperey, Bernard Giraudeau, Daniel Emilfork, André Bernier en Roger Dutoit.

Steunend op de politieroman Hôtel Meublé van Thomas Owen, vertelt de cineast de lotgevallen van een aantal huurders die in een geheimzinnig statig Jugendstil-herenhuis wonen. Een van die bewoners is inspectrice bij de gerechtelijke politie en zij wordt belast met het onderzoek naar een in deze huurwoning gepleegde moord. Speelse en sarcastische dialogen, een knappe montage en een goede vertolking, met als resultaat een spannende en ontspannende film, die bovendien logisch van opbouw is en niet gespeend van zwarte humor. Scenario van Jean Van Hamme. Camerawerk van Ken Legargeant.

L' Amour trop fort

1981 | Komedie

Frankrijk 1981. Komedie van Daniel Duval. Met o.a. Marie-Christine Barrault, Jean Carmet, Daniel Duval, Hubert Deschamps en Christian Delanger.

De vriendschap tussen een jonge regisseur en een oude, weinig succesvolle bijrolspeler wordt verstoord doordat de filmer op een antiquaire verliefd wordt, terwijl de door zijn vrouw verlaten acteur juist meer en meer zijn gezelschap zoekt. Deze kennelijk autobiografische film van acteur-regisseur Duval over vertraagde volwassenheid, met alle positieve en negatieve ervaringen van dien, vervangt een psychologische uitdieping door een pittoreske en quasi-poëtische aanpak, waardoor het simpele gegeven alleen weet te boeien door goed en innemend acteren, maar nooit méér dan oppervlakkige belangstelling wekt.

Die Bekenntnisse des Hochstaplers Felix Krull

1981 | Komedie

Duitsland 1981. Komedie van Bernhard Sinkel. Met o.a. John Moulder-Brown, Oliver Wehe, Klaus Schwarzkopf, Daphne Wagner en Franziska Walser.

Vrij onopvallende verfilming in vijf delen van de gelijknamige schelmenroman van Thomas Mann (1954) over het leven rond de eeuwwisseling van 1900 van een impressionistische genotsmens die zich voortdurend beweegt op het randje van het ongeoorloofde. De jonge titelpersonage (Wehe als tiener), die al vroeg beseft dat iedereen hem sympathiek vindt, heeft zijn eerste ervaringen op het liefdesgebied met het dienstmeisje Genoveva (Walser). Wanneer het bedrijf van zijn vader (Schwarzkopf), ook een genieter, op de fles gaat, pleegt die zelfmoord en voor het eerst wordt Felix geconfronteerd met de keiharde werkelijkheid van het leven. De volwassen Felix (nu Moulder-Brown) gaat in Frankfurt wonen, waar zijn moeder (Wagner) een pension heeft geopend. Hier geraakt hij in de ban van het hoertje Rosza (Pajanou), maar die stelt steeds hogere eisen en wil hem tot haar beschermer en gigolo maken. Zijn grootvader Schimmelpreester (Paryla) stelt hem voor in een chique hotel in Monte Carlo te gaan werken. Tijdens de douanecontrole laat hij het juwelenkistje van een medereizigster in zijn bagage verdwijnen. Met behulp van zijn kamergenoot Stanko (Zacher) maakt Felix de juwelen meteen te gelde, maar dan duikt de eigenaresse, Madame de Houfl[KA1]e (No[KA3]el), op. Ze lokt hem mee naar haar suite, en laat hem bekennen. Intussen promoveert Felix van liftboy tot ober. Bij de vrouwtjes blijft hij onthutsend populair. Zelf wordt hij verliefd op de trapezewerkster Zaza (Kolbin), maar op een avond leert hij de markies De Venosta (Pistoria) kennen, die hem voorstelt in zijn plaats een wereldreis te maken. Met het vertrek van Krull voor een wereldreis worden de galante avonturen afgebroken. Regisseur Sinkel, noch scenarioschrijver Alf Brustelin slaagden erin het fragmentarische van de roman van Mann te overbruggen. Het blijft bij een groot aantal min of meer geestig aan elkaar geknoopte avonturen over een knappe jongen die in de hoogste maatschappelijke kringen van die tijd weet door te dringen. Een jaar later werd deze miniserie gemonteerd tot een bioscoopfilm van 114 minuten (op de tv dan weer 127 minuten) en is het verhaal beperkt tot Krulls erotische escapades, die voornamelijk uit dialogen bestaan. De bioscoopfilm werd uitgebracht door CIC- Taurus. Het camerawerk is van Dietrich Lohmann.

Rendez-moi ma peau

1980 | Komedie

Frankrijk 1980. Komedie van Patrick Schulmann. Met o.a. Erik Colin, Bee Michelin, Jean-Luc Bideau, Alain Flick en Myriam Mezières.

Een onbekwame heks laat een tv-reparateur en een jonge bourgeoise elkaars gedaante aannemen, waarbij ze alleen hun eigen stem mogen behouden. Zij kan zonder de hulp van een goeroe- achtige meestermagi[KA3]er de situatie niet herstellen. Deze sarcastische komedie heeft te veel doelwitten (die bovendien in verregaande overdrijving te gemakkelijk gekozen zijn) om tot een evenwichtig resultaat te komen. De gedaanteverwisseling is aanleiding voor een satire op rolpatronen en resulteert in onderling beter begrip, maar de charletannerie in allerlei vakgebieden en modieuze mystiek resulteren in kinderachtige flauwiteiten, die wèl in vlot tempo worden opgedist.

Le Pied!

1975 | Komedie, Actiefilm, Erotiek

Frankrijk 1975. Komedie van Pierre Unia. Met o.a. Yves Collignon, Michel Norman, Annie Friedman, Micheline Dax en Christian Alers.

Twee vrolijke broers helpen hun ouders door een zakenconcurrent het leven zuur te maken, maar houden nog ruime tijd over voor vrouwenjacht en het in de prak rijden van auto`s en motoren. Deze simpele (om niet te zeggen primitieve) low-budget komedie combineert vlot uitgevoerde plankgas-scènes met fragmentarische hard-porno, waarbij de opzet dat alles vooral leuk moet blijven, resulteert in een afmattende opgewektheid van de twee jonge acteurs, hoewel hun seks-partners er duidelijk anders over denken.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Alain Flick op televisie komt.

Reageer