Luc Palun

Acteur

Luc Palun is acteur.
Er zijn 20 films gevonden.

Le roi de l'évasion

2009 | Komedie

Frankrijk 2009. Komedie van Alain Guiraudie. Met o.a. Ludovic Berthillot, Hafsia Herzi, Pierre Laur en Luc Palun.

Homoseksuele veertiger Armand, tractorverkoper in zuidwestelijk Frankrijk, zit een beetje vast in zijn leven. Dan kruist zijn pad dat van de zestienjarige Curly, dochter van een collega. Ze worden minnaars. Maffe premisse voor een komedie werkt onder regie van Guiraudie. Hij is minder geïnteresseerd in morele kwesties en des te meer in de absurde achtervolging door Curly’s ouders en politie. Acteerwerk is uitstekend, met speciale lof voor hoofdrolspelers Berthillot (sportief veelvuldig in onderbroek) en de jonge Herzi (La graine et le mulet).

Voyance et manigance

2001 | Komedie

Frankrijk 2001. Komedie van Eric Fourniols. Met o.a. Emmanuelle Béart, Dieudonné, Anémone, Zinedine Soualem en Serge Hazanavicius.

Fr[KA1]ed[KA1]eric (Hazanavicius) is toneelspeler en hij heeft tijdelijk geen engagement. In Frankrijk is dat geen bijzonderheid: drie maanden werken en de overige tijd van het jaar een aanvaardbare uitkering boven het minimumloon. De cultuur bestaat dankzij de belastingbetaler. Zijn vriendin geeft hem de bons, waarop hij besluit naar zijn halfbroer Alban (Dieudonn[KA1]e) in Montauban in de Midi te gaan. Alban verdient de kost als helderziende. Chantal Bardet (B[KA1]eart), een leuke, na[KA3]ieve meid uit Castelsarassin, heeft een onbenullig baantje op de sous-pr[KA1]efecture. Ze zit op de afdeling rijbewijzen, waar ze ruimschoots de tijd heeft om met haar toffe collega Jacqueline (An[KA1]emone) over van alles en nog wat te kletsen. Als Chantals man Roland (Soualem) zijn werk kwijtraakt, belandt Chantal in de put. Jacqueline raadt Chantal aan om naar Alban te gaan, zodat ze op zijn minst weet wat de diepere oorzaak van de ellende was en wat ze mag verwachten van de toekomst. Chantal heeft zo haar eigen ideetjes over haar ellende en denkt dat haar beste vriendin en buurvrouw Agn[KA2]es (Bonneton) erachter zit. Als ze naar Alban gaat, heeft hij onmiddellijk door dat Chantal een gemakkelijke prooi is. Het moet daarom met de hulp van Frédéric, die een aardig nummertje drama kan weggeven, niet bij één sessie te blijven. Door goed op te letten zegt Alban de juiste dingen, die Chantal horen wil en is ze volledig verkocht. Roland vindt ondertussen dat Chantal wel veel weg is en zoekt omdat hij niks te doen heeft, troost bij... Agnès, terwijl Frédéric steeds meer in Chantal gaat zien. Zo komen de eenvoudigste toekomstverwachtingen uit. Hoewel Fourniols, die ook het onderhoudende scenario schreef, de boodschap over de nep in de waarzeggerij er met de voorhamer inramt, is deze klucht zonder pretenties best aardig en om flink te lachen. De rolverdeling is goed gecast; een ieder geeft op plezierige wijze het nummertje weg dat van hem of haar verwacht wordt. Fijntjes wordt opgemerkt dat ex-First Lady Nancy Reagan en wijlen president François Mitterand regelmatig in de koffiedik lieten kijken. Staatszaken zijn blijkbaar voorspelbaar. Het camerawerk is van Gérard de Battista. Ook bekend als VOYANT LUMINEUX.

Un aller simple

2001 | Romantiek, Komedie

Frankrijk 2001. Romantiek van Laurent Heynemann. Met o.a. Jacques Villeret, Barbara Schulz, Lorànt Deutsch, Jean Benguigui en Eva Ionesco.

Jean-Pierre (Villeret) is een ambtenaartje en een nebbisjman op buitenlandse zaken. Zijn chef (Odent) heeft een relatie met zijn vrouw, maar Jean-Pierre voelt zich te impotent om er iets aan te doen. Hij meldt zich als vrijwilliger om Aziz (Deutsch), een illegale immigrant, te begeleiden naar zijn vaderland in het Atlasgebergte van Marokko. Jean-Pierre wordt er door de familie van Aziz met open armen en alle eerbetoon ontvangen, zodat hij eigenlijk niet meer terug wil naar Parijs. Om zijn nieuwe geluk nog meer te vergroten, is er de bevallige gids voor toeristen Val[KA1]erie (Schulz), die bereid is met hem een nieuwe toekomst te beginnen. Oh, wat is het leven toch mooi... Politiek correcte klucht van nul en generlei waarde, gespeeld door de populaire clown van het witte doek Villeret, die ondanks zijn geringe postuur het beeld voortdurend vult. Het scenario is van regisseur Heynemann en Albert Algoud naar de roman van Didier van Cauwelaert. Voor de fans van hoofdrol Villeret.

Deuxième vie

2000 | Komedie, Fantasy

Frankrijk 2000. Komedie van Patrick Braoudé. Met o.a. Isabelle Candelier, Patrick Braoudé, Daniel Russo, Gad Elmaleh en Elie Semoun.

De dertig-jarige Vincent (Braoudé) is in 1982 een overjarige hippie, die ondanks zijn idealen en grote woorden, nooit iets doet, bang is voor zijn eigen schaduw en ademhalen een grote inspanning vindt. Hij krijgt een verkeersongeluk en wordt zestien jaar verder in de toekomst gekatapulteerd. Hij slaat om als een blad aan een boom en ontpopt zich als een slagvaardige, kapitalistisch ingestelde ondernemer zonder scrupules. Hij belandt aan de top op het moment dat Frankrijk in 1998 wereldkampioen voetballen wordt. Je krijgt de indruk dat de rollen niet goed weten wat ze moeten doen, inclusief hoofdrol- regisseur Braoudé, die samen met Francis Palluau het scenario pleegde. De Medeiros is een capabele actrice, maar haar rol is veel te klein en Lhermitte doet duidelijk mee voor het geld en niet voor zijn carrière. Wie de film leuk vindt, mag opstaan en het zeggen. Het camerawerk is van Philippe Pavans de Ceccatty. Ook bekend als LE 11ÈME COMMANDEMENT en MON FUTUR ET MOI.

Méditerranées

1999 | Drama, Misdaad

Frankrijk 1999. Drama van Philippe Bérenger. Met o.a. Vincent Cassel, Monica Bellucci, Richard Bohringer, Enrico Lo Verso en Luc Palun.

Na zeven jaar in de gevangenis keert Pitou terug naar Marseille, maar niets is nog hetzelfde. Zijn vriendin is getrouwd met zijn broer en zijn beste vriend is een corrupte nachtclubeigenaar geworden. Als Pitou weigert zijn principes op te geven, maakt dit hem tot een doelwit.

Les Acteurs

1999 | Drama

Verenigde Staten 1999. Drama van Bertrand Blier. Met o.a. Pierre Arditi, Josiane Balasko, Jean-Paul Belmondo, François Berléand en Dominique Blanc.

In deze bijna plotloze film die aaneengeregen is met min of meer in elkaar overgaande episoden krijgen een keur van Franse acteurs en actrices de kans zichzelf te spelen, te parodiëren of andere te imiteren in scène's uit bekende of beroemde films. Wie niet op de hoogte is met de Franse cinema, ontgaat veel. Wie denkt dat hij flink wat af te lachen krijgt, wordt teleurgesteld omdat de spelers eindeloos lang over hun vak, hun angsten voor de toekomst en andere zaken praten. Sommige fragmenten duren veel te lang en herhalen zich. Toch moet gesteld worden dat de rolverdeling zijn uiterste best gedaan heeft, waardoor er hele boeiende stukken in de film zitten. Soms staat de fijnzinnige humor op een hoog niveau. Kortom een film voor echte cinefielen met een gedegen kennis van de Franse film. Het scenario is van regisseur Blier. Het camerawerk is van François Catonné. Hoe je het wendt of keert, het resultaat is een originele en verbluffende Blier.

Le Matador

1998 | Misdaad, Avonturenfilm

Frankrijk 1998. Misdaad van Michel Vianey. Met o.a. Thierry Rey, Stéphane Jobert, Jean-Marie Winling, Caroline Berg en Pascale Vignal.

Yann (Rey) is een geharde flic die door de Parijse onderwereld gevreesd wordt. Ze gaven hem de bijnaam de Matador. Op een dag wint hij de grote pot van de lotto en hij verandert onmiddellijk zijn leven: politie en Parijs laat hij achter zich liggen en vestigt zich in Arles, waar hij met zijn vrienden Eric (Jobert) en Anne (Vignal) geïnvesteerd heeft in een brasserie. Aan de Cöte d'Azur ontpopt hij zich tot een soort gigolo die rijke dames verleidt om hen telkens een klein fortuintje te ontfutselen. Dat geld gebruikt hij dan om minderbedeelden te helpen. Zwakke mengeling van Arsène Lupin en Robin Hood in de pilot van wat een nieuwe serie moest worden. Het gaat er evenmin origineel als opwindend aan toe, de film sleurt zich voort naar een weinig explosieve climax. Acteerprestaties staan in evenredigheid met de afwezige spanning. Om van deze ondermaatse productie te bekomen kan je beter nog eens TO CATCH A THIEF zien. Jacques Kirsner bedacht het personage en schreef het scenario samen met Jorge Amat. Fotografie van Tomasz Cichawa.

Un printemps de chien

1997 | Romantiek

Frankrijk 1997. Romantiek van Alain Tasma. Met o.a. Stéphane Audran, Jean-Pierre Cassel, Cérise, Thomas Chabrol en Jonathan Demurger.

Na veertig jaar te hebben samengewoond besluiten Michel (Cassel) en Genevi[KA2]eve (Audran) dan toch maar om in het huwelijkbootje te stappen. Toeval wil echter dat Michel, op weg naar de plechtigheid, een gewonde hond vindt aan de rand van de weg. Voor hem is het belangrijker de hond naar een dierenarts te brengen dan te verschijnen voor de burgemeester. Geneviève denkt er echter anders over en het komt tot een hoogoplopende ruzie. Uiteindelijk besluiten ze uit elkaar te gaan, Michel met zijn tweedehands autozaak, Geneviève met haar vertalingen. Toch hebben ze beiden het gevoel dat ze iets missen in hun leven. Sentimentele prent over liefde op latere leeftijd. Het vlotte spel van Audran en Cassel kan verhinderen dat de film uit de hand loopt. Hun dialogen zijn erg geestig en ze komen spontaan uit hun mond. Leuke ontspanningsfilm zonder verdere pretenties, geschreven door Isabelle Mergault en Thierry Bourcy. Antoine Roche stond achter de camera.

Le pôteau d'Aldo

1995 | Komedie

Frankrijk 1995. Komedie van Didier Grousset. Met o.a. Bernard-Pierre Donnadieu, Mohamed Hamaidi, Marc De Jonge, Maité Nahyr en Jean-Paul Bonnaire.

Sinds hij blind werd door een brutale botsing met een paal is de tijd blijven stiltaan voor Donnadieu. Hij leeft alleen, temidden van herinneringen aan de grote rockjaren, w.o. een autenthieke juke box en de eerste gitaar van Elvis. Het grootste deel van zijn tijd brengt hij door in de kroeg met zijn vrienden van vroeger. Dit routineus leventje wordt echter verstoord met de komst van een brutale kerel, Hamaidi. Maar Donnadieu kan hem de waarden van het leven bijbrengen. Hij wordt voor hem de vriend die hij nooit heeft gehad en de vader die hij verloor. Sentimentele tragi-komedie waarin twee marginale mensen, stammend uit een heel ander milieu en tijdperk, elkaar helpen beseffen dat het leven waard is om geleefd te worden. Claude Cauwet, Laurent Benegui en Grousset schreven het doorzichtige scenario. Yves Dahan nam plaats aan de camera. Formaat 16/9.

Belle époque

1995 | Drama

Frankrijk/Hongarije/Spanje/Duitsland/Verenigd Koninkrijk/Italië/België/Canada 1995. Drama van Gavin Millar. Met o.a. André Dussollier, Kristin Scott Thomas, Benno Fürmann, Isabelle Carré en Yves Jacques.

Parijs rond 1900. Uitvinder/zakenman Dussollier redt, op de trein, Scott-Thomas die door haar geesteszieke man met de dood bedreigd wordt. Hij wordt op haar verliefd maar zij weigert haar zieke man te verlaten. Fürmann, een anarchist, krijgt de opdracht Dussollier te vermoorden. Zijn aanslag mislukt echter en Dussollier vraagt de jongeman voor hem te werken. Enkele maanden later stelt Dussollier zijn nieuwe uitvinding voor: een roltrap, ontworpen door Fürmann, naar een idee van hemzelf. Deze laatste ontmoet Carré, het nichtje van een kunsthandelaar. Nadat hij haar zijn liefde bekend heeft verdwijnt het meisje. De echtgenoot van Scott-Thomas sterft in het hospitaal in een brand die hijzelf veroorzaakt heeft. De weduwe wil echter niet onmiddellijk een nieuwe relatie beginnen. Fürmann verneemt dat de aandeelhouders Dussollier uit de zaak willen zetten en hij raadt hem aan naar Oostende te gaan voor een conferentie. Hier ontmoet hij Carré en vraagt haar ten huwelijk. Ze accepteert. Hiermee drijft hij een wig tussen zichzelf en zowel Scott-Thomas als Fürmann. Romantische avonturen in de hogere klasse begin twintigste eeuw. De tijdssfeer werd uitstekend gerecreëerd en de overvloedige cast werd met zorg geselecteerd. Een 'Euro-pudding' van grote klasse gemaakt naar een nooit verwezenlijkt scenario dat François Truffaut begin jaren 1980, kort voor zijn dood, schreef samen met Jean Gruault. De verbindende teksten worden gesproken door Jeanne Moreau. Prachtige fotografie van William Lubtchansky. Uitgezonden in drie delen. Formaat 16/9. Stereo.

Un crime de guerre

1994 | Oorlogsfilm, Drama

Frankrijk 1994. Oorlogsfilm van Michel Wyn. Met o.a. Guy Tréjean, Sylvain Joubert, Gérard Lartigau, Mathias Jung en Alain Floret.

Voor de militaire rechtbank van Bordeaux begint op 12 januari 1953 het proces 'Oradour-sur-Glane'. Rechter Tréjean herinnert bij de aanvang aan de gruwelijke taferelen die zich in dat dorpje afspeelden op 10 juni 1944. De 'S.S. Panzerdivision Das Reich' slachtte toen 642 mensen af, waaronder bijna vijfhonderd vrouwen en kinderen. De rechter betreurt het dat niet de hoofdschuldigen in de beklaagdenbank zitten. Hij moet zich tevreden stellen met de berechting van ondergeschikten, acht Duitsers en twaalf Elzassers. Een aangrijpende reconstructie van een oorlogsmisdaad, die om vergelding vraagt. Daarbij is het een wrange gedachte dat de hoofdschuldigen, zoals in de meeste gevallen, de dans ontspringen. Een sterk scenario geschreven door Sylvain Joubert, die zelf de rol van advocaat van een van de beschuldigden speelt. Sober in beeld gebracht door André Neaud.

Le mangeur de lune

1994 | Komedie

Frankrijk 1994. Komedie van Dai Sijie. Met o.a. Chick Ortega, Rufus, Mohamed Camara, Catherine Hiegel en Geneviève Fontanel.

Satire over Popov, de zwarte, Russische clown van een circus, die een nummer heeft met een arend. Als ze in Parijs optreden, ontsnapt het beest en Popov moet hem vangen. Hij mist daardoor het vertrek van de troep en moet ze per trein (naar Venetië) achterna reizen. Tegelijkertijd verlaat een boerenkinkel de hoeve, die het leven van vogelverschrikker beu is als zijn moeder een plaatselijke lijkdrager huwt waardoor zijn kansen op eventueel bezit uitzichtloos worden. In diezelfde trein onmoet hij de zwarte cirusartiest en raakt gefascineerd van hem en diens roofvogel. Vervolgens wijkt hij nimmer meer van diens zijde. Een wonderlijke film met een komische noot. Het scenario is van Nadine Perront en regisseur Sijie. Het camerawerk is van Ricardo Aronovich.

La guerre des poux

1994 | Komedie

Frankrijk 1994. Komedie van Jean-Luc Trotignon. Met o.a. Elisa Servier, Thierry Heckendorn, Julien Pellerin, Mélanie Morceau en Cyrille Delannoy.

Dat kinderen luizen meebrengen van school is een alledaagse kwaal die vlug verholpen is. Maar wanneer de drie kinderen van de familie Maraud met luizen thuiskomen is dit het begin van een ware nachtmerrie. Martine (Servier), moeder van de drie bengels, weet niet wat ze eraan moet doen. Niets is eenvoudiger om de weinig eisende kijker aan het lachen te brengen dan het ongeluk of de tegenslag van een ander. Dat is het wat deze film te bieden heeft, niets meer. Bovendien wordt het flauw en inspiratieloos gebracht. Kijk liever wat een andere zender te bieden heeft. Veel slechter kan het niet zijn. Geschreven door Trotignon, Nathalie Blanchard en Pierre Guiho. Gérard Vigneron stond achter de camera. Formaat 16/9.

L'instit: Le crime de Valentin

1994 | Komedie

Zwitserland/Frankrijk 1994. Komedie van Christian Faure. Met o.a. Gérard Klein, André Julien, Michèle Moretti, Jean-Claude Frissung en Jean-François Dérec.

Voor de lessen biologie trekt instit Klein met een aantal kinderen uit de buitenwijken erop uit naar het hartje van Auvergne, waar ze hartelijk ontvangen worden op de boerderij van Michaud. Haar vader (Julien) leeft van de opbrengst van het landgoed sinds hij vijf jaar ervoor uit de gevangenis werd ontslagen, waar hij vijftien jaar moeten brommen voor een misdaad die hij niet gepleegd had. Enkele dagen na de aankomst van de klas wordt een lijk gevonden. Deze wandaad die op een of andere manier met de vroegere verbonden is, geeft Klein de kans om zijn leerlingen te wijzen fouten die door de justitie gemaakt worden. Een iets beter scenario dan we in deze reeks gewoon zijn, geschreven door Didier Cohen en Eric Kristy. Ook al wordt goedkoop sentiment niet helemaal vermeden, al kwam het op de tweede plaats. Mooie fotografie van Dominique Brabant.

Aime-toi toujours

1994 | Drama

Frankrijk 1994. Drama van Michaël Perrotta en Michael Perrotta. Met o.a. Jean-Jacques Moreau, Laura Martel, Caroline Campos, Catherine Duros en Luc Palun.

De twaalf-jarige Martel is een voorbeeldige dochter. Haar vader rommelt wat aan, en wanneer een klant twee nieuwe banden bestelt, gaat hij 's avonds naar een afgelegen parking om ze te stelen, in het gezelschap van Martel, die hij nodig heeft omdat hij zijn rechterarm mist. Martel is niet alleen een brave dochter maar ook een voorbeeldige leerling. Wanneer haar lievelingsleraar Frémont wordt ontslagen omdat hij AIDS heeft, komt ze in opstand. De oprechte maar naïeve strijd van een kind tegen de hypocrisie en de onverschilligheid van de volwassenen. Het klinkt allemaal nogal lief en eenvoudig in dit scenario van Mehdi Charef, dat er niet in slaagt te overtuigen. Francis Junek stond achter de camera.

Le paradis absolument

1993 | Komedie

Frankrijk 1993. Komedie van Patrick Volson. Met o.a. Christophe Malavoy, Connie Nielsen, Patrick Bouchitey, Marc Jolivet en Sabine Haudepin.

Wanneer hij wordt ontslagen werpt Malavoy zijn koffertje in de zee, om zich dan te herinneren dat zijn sleutels er nog in zitten. Hij springt erachteraan. De mooie mannequin Nielsen ziet het gebeuren en denkt dat hij zelfmoord wil plegen. Ze 'redt' hem. Hij was nog liever verdronken, maar zijn vrienden duwen hem in de armen van het meisje. Hij is echter gehuwd en wil zijn huwelijk niet kapot maken, al is hij ondertussen wel verliefd op Nielsen. Zo raakt hij verstrikt in een net van leugens. Een sentimentele komedie over trouw en ontrouw. Het toeval wil trouwens dat Malavoy's filmechtgenote een radioprogramma presenteert over huwelijksproblemen. Als je van dit soort boulevard-komedies houdt, kun je er wel van genieten. Het scenario van Pierre Colin-Thibert, Jean-Claude Islert en Michel Lengliney is niet bepaald origineel of geestig te noemen, maar de hoofdrolspelers doen hun best. Dominique Brabant stond in voor het camerawerk.

Julie Lescaut : Harcèlements

1993 | Misdaad

Duitsland/Zwitserland/Frankrijk 1993. Misdaad van Caroline Huppert. Met o.a. Véronique Genest, Jérôme Anger, Mouss Diouff, Blanchette Brunoy en Alexis Desseaux.

Een jong verkoopstertje van een grote supermarkt pleegt zelfmoord. Bij justitie is men niet ge[KA3]interesseerd en op het politiebureau wil men het dossier in het archief opbergen. Julie Lescaut (Genest) is er niet gelukkig mee, want volgens haar moet er meer achter zitten. Er vallen nog meer doden: de directeur van het bedrijf wordt met een kogel in het hoofd op de parkeerplaats aangetroffen. Vervolgens vindt men het ontzielde lichaam van de onderdirecteur. Dan dient een medewerkster van hetzelfde bedrijf een klacht in wegens ongewenste intimiteiten op het werk. Lescaut krijgt haar zin. Er wordt een onderzoek ingesteld, maar `niets gehoord, niets gezien en zwijgen` blijkt het motto te zijn van de overige werknemers. De pittige commissaris mag - als vrouw (...) - haar tanden zetten in een zaak die in een tv-film voor het grote publiek eindelijk eens uit de taboesfeer gehaald wordt: vrouwen die op het werk seksueel worden lastig gevallen en geterroriseerd. Het geheel wordt zelfs redelijk interessant uitgewerkt in het scenario van Dominique Lancelot en Alexis Lecaye. Voor de fotografie werd beroep gedaan op Charlie Gaëta.

Grossesse nerveuse

1993 | Komedie

Zwitserland/Frankrijk 1993. Komedie van Denis Rabaglia. Met o.a. Tom Novembre, Sabine Haudepin, Isabelle Townsend, Catherine Samie en Patrick Braoudé.

Martin (Novembre) is vertegenwoordiger van een fabrikant van hondenvoer. Hij heeft een hekel aan viervoeters, wat tot spanningen leidt met zijn baas. Het wordt nog erger als hij erachter komt dat het Britse au-pair-meisje Sally (Townsend) na een avontuurtje van [KA1]e[KA1]en nacht met hem, zwanger is. Het meisje is vastbesloten haar kind alleen groot te brengen. Martin gaat Sally opzoeken, niet alleen om het vaderschap op te eisen, maar ook omdat hij verliefd is op haar. Hij heeft alleen geen rekening gehouden met zijn moeder (Samie), en zijn ex-vrouw Genevi[KA2]eve (Haudepin). Een nogal naïeve fabel over de verantwoordelijkheden van het ouderschap, voorspelbaar en vol kunstmatig aandoende wendingen. Rabaglia schreef zelf het scenario, maar zijn film overtuigt niet. Pierluigi Zaretti stond in voor de fotografie.

Cherche famille désespérement

1993 | Drama

Frankrijk 1993. Drama van François Luciani. Met o.a. Françoise Christophe, Philippe Leroy, Alexis Tomassian, Bernard Crombey en Catherine Wilkening.

Edward (Leroy-Beaulieu) is een rijk man. Maar, zoals het spreekwoord zegt, geld maakt niet gelukkig. En hij is bijzonder ongelukkig want hij heeft zijn zoon en enige erfgenaam verloren. Maar dan merkt hij de straatjongen Milan (Thomassian) op en die doet hem aan zijn zoon denken. Het vervolg laat zich raden. Een film die zonder schroom op de traanspieren werkt, maar die verder weinig bestaansredenen heeft. Het goedkope sentiment stroomt van het scherm en wie van dit soort gemakkelijke ontroering houdt zal ongetwijfeld een hoogdag beleven. Andere kijkers hebben ongetwijfeld iets beter te doen. Het scenario is van de hand van Jacques Labib, Claude Fouchier en Martin Brossollet. Fotografie van Mario Barroso.

Aux marches du palais: Le juge est une femme

1993 | Misdaad, Drama

Frankrijk 1993. Misdaad van Serge Leroy. Met o.a. Florence Pernel, Anthony Delon, Florence Darel, François Perrot en Pascale Roberts.

Pernel werd zojuist benoemd tot onderzoeksrechter. Haar eerste belangrijke zaak betreft chirurg Delon, die van dood door nalatigheid wordt beschuldigd. Darel, tweelingzus van het slachtoffer helpt rechter Pernel de ingewikkelde kluwen van intriges en leugens rond haar zus te ontrafelen. Onderhoudende, klassiek opgebouwde psychologische thriller, die voortkabbelt zonder ooit echt spannend te worden, maar evenmin verveelt. Delon levert een prestatie als de verdachte chirurg waarop vader Delon echt trots kan zijn.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Luc Palun op televisie komt.

Reageer