Jacques Boudet

Acteur

Jacques Boudet is acteur.
Er zijn 34 films gevonden.

Le nom des gens

2010 | Komedie

Frankrijk 2010. Komedie van Michel Leclerc. Met o.a. Sara Forestier, Jacques Gamblin, Zinedine Soualem, Carole Franck en Michèle Moretti.

Linkse superhippie van Algerijnse afkomst Baya (Forestier) duikt het bed in met iedere rechtse bal om hem van maatschappelijke inzichten en politieke kleur te doen veranderen. Dan ontmoet ze op haar onbaatzuchtige missie de aantrekkelijke rechts-Joodse Arthur (Gamblin). Liefdeskriebels, kan dat? Regisseur Leclerc kwam op festivals en bij de filmpers goed weg met zijn navrant politiek correcte komedie. Wie zich over de interreligieuze pseudoverbroedering heen kan zetten of gewoon graag gluurt naar Forestier in allerhande oh la la-situaties, biedt dit nogal simplistische werkje anderhalf uur vertier.

La très excellente et divertissante histoire de François Rabelais

2010 | Drama, Biografie

Frankrijk 2010. Drama van Hervé Baslé. Met o.a. Michel Aumont, Eric Elmosnino, Bernadette Lafont, Jacques Boudet en Anne Azoulay.

Aan turbulentie geen gebrek in het zeer voortreffelijke en vermakelijke leven van François Rabelais (circa 1494-1553). Televisietweedeler over de arts/geestelijke/schrijver uit de Middeleeuwen/Renaissance is met 220 minuten dus niets te lang. Humanist Rabelais, die met Pantagruel en Gargantua belangrijke teksten naliet, maakte zich vrolijk over adel en clerus, en bekritiseerde christelijke dogma's. Aumont (oude Rabelais) en Elmosnino (jonge Rabelais) bezitten in respectievelijk meerdere en mindere mate het schelmachtige elan van hun personage. Visueel oninteressante vorm en eikenhouten toneelregie van kroniek in flashback devalueren de stof. Deel 1.

Laissez-Passer

2002 | Oorlogsfilm

Spanje/Duitsland/Frankrijk 2002. Oorlogsfilm van Bertrand Tavernier. Met o.a. Jacques Gamblin, Denis Podalydès, Christian Berkel, Marie Gillain en Charlotte Kady.

Film over het dagelijks leven van filmmakers in het door Duitsland bezette Parijs tijdens de tweede wereldoorlog. Mensen vragen zich af of het in het hol van leeuw mogelijk is om op dezelfde voet verder te gaan. Men zit immers toch al in het hol, maar willen de filmmakers wel onder de Duitsers werken? Op verschillende niveaus worden belangrijke kwesties aan de kaak gesteld.

Mademoiselle

2001 | Romantisch drama

Frankrijk 2001. Romantisch drama van Philippe Lioret. Met o.a. Sandrine Bonnaire, Jacques Gamblin, Isabelle Candelier, Zinedine Soualem en Jacques Boudet.

Pierre (Gamblin) maakt deel uit van een kleinkunstenaarstrio dat op recepties en dergelijke bijeenkomsten wordt ingehuurd om de boel komisch in het honderd te laten lopen. Claire (Bonnaire), een licht verveelde, getrouwde zakenvrouw, is een van zijn slachtoffers tijdens een conferentie. Als ze haar trein mist, krijgt ze een lift van het gezelschap. Ze raakt geïntrigeerd door Pierres improvisatievermogen en beleeft voor ze het weet een kortstondige affaire met hem. Charmante hoofdrolspelers, slimme dialogen en stijlvolle regie maken deze tragikomedie tot een pareltje.

À L'attaque !

2000 | Drama, Komedie

Frankrijk 2000. Drama van Robert Guédiguian. Met o.a. Ariane Ascaride, Pierre Banderet, Frédérique Bonnal, Patrick Bonnel en Jacques Boudet.

Scenarioschrijvers Yvan (Podalyd[KA2]es) en Xavier (Pieiller) willen een sociale komedie schijven over de moderne klassenstrijd. Ze debatteren en argumenteren met elkaar, voegen sc[KA2]ene`s toe, halen sc[KA2]ene`s weg en ongemerkt beleven we de geschiedenis van het garagebedrijf Moliterno & Cie. Lola (Ascaride) is weduwe en probeert het autobedrijf van haar schoonvader (Boudet) overeind te houden met twee monteurs, Jean- Do (Darroussin) die een oogje op haar heeft en Gigi (Meylan), wiens vrouw Marthe (Bonnal), de boekhouding verzorgt. Lola heeft geen belangstelling voor Jean-Do, maar voor Neils (Lenglet), de directeur van de bank, die hen een krediet op het pand heeft verschaft. Een grote klant, die in containers doet, moet zonder al te veel kosten op een nieuwe locatie terechtkomen en wil dat via een faillissement bereiken. Daardoor komt de firma Moliterno in de problemen, want Neils wil het krediet intrekken. Dan nemen ze allemaal het heft in handen om te strijden tegen het kapitalisme en de globalisatie. Nodeloos om op te merken dat Lola het dan met Neils gehad heeft. Met MARIUS ET JEANETTE (ook met Meylan en Ascaride) bewees Guédiguian de nieuwe Marcel Pagnol te zijn en ook aan deze film kunnen liefhebbers hun hart ophalen. De aanpak, die soms hilarisch en dan weer vol onverwachte wendingen zit, is origineel. Het spel staat op een even hoog peil als voornoemde film, die vooral in eigen land met 2,6 miljoen bezoekers een groot succes was. Buiten Frankrijk minder gemakkelijk te doorgronden als je niet op de hoogte bent van de toestanden, maar er valt voor buitenstaanders evenveel plezier te beleven als aan vergelijkbare Britse komedies. Het scenario is van regisseur Guédiguian en Jean Louis Milesi. Het camerawerk is van Bernard Cavaliè.

Sabato club: A l'attaque

2000 | Komedie

Frankrijk 2000. Komedie van Robert Guédiguian. Met o.a. Jacques Boudet, Jean-Pierre Darroussin en Ariane Ascaride.

Scenarioschrijvers Yvan (Podalyd[KA2]es) en Xavier (Pieiller) willen een sociale komedie schijven over de moderne klassenstrijd. Ze debatteren en argumenteren met elkaar, voegen sc[KA2]ene`s toe, halen sc[KA2]ene`s weg en ongemerkt beleven we de geschiedenis van het garagebedrijf Moliterno & Cie. Lola (Ascaride) is weduwe en probeert het autobedrijf van haar schoonvader (Boudet) overeind te houden met twee monteurs, Jean- Do (Darroussin) die een oogje op haar heeft en Gigi (Meylan), wiens vrouw Marthe (Bonnal), de boekhouding verzorgt. Lola heeft geen belangstelling voor Jean-Do, maar voor Neils (Lenglet), de directeur van de bank, die hen een krediet op het pand heeft verschaft. Een grote klant, die in containers doet, moet zonder al te veel kosten op een nieuwe locatie terechtkomen en wil dat via een faillissement bereiken. Daardoor komt de firma Moliterno in de problemen, want Neils wil het krediet intrekken. Dan nemen ze allemaal het heft in handen om te strijden tegen het kapitalisme en de globalisatie. Nodeloos om op te merken dat Lola het dan met Neils gehad heeft. Met MARIUS ET JEANETTE (ook met Meylan en Ascaride) bewees Guédiguian de nieuwe Marcel Pagnol te zijn en ook aan deze film kunnen liefhebbers hun hart ophalen. De aanpak, die soms hilarisch en dan weer vol onverwachte wendingen zit, is origineel. Het spel staat op een even hoog peil als voornoemde film, die vooral in eigen land met 2,6 miljoen bezoekers een groot succes was. Buiten Frankrijk minder gemakkelijk te doorgronden als je niet op de hoogte bent van de toestanden, maar er valt voor buitenstaanders evenveel plezier te beleven als aan vergelijkbare Britse komedies. Het scenario is van regisseur Guédiguian en Jean Louis Milesi. Het camerawerk is van Bernard Cavaliè.

Le conte du ventre plein

2000 | Drama

Frankrijk/Nederland 2000. Drama van Melvin Van Peebles. Met o.a. Andréa Ferréol, Jacques Boudet, Meiji U Tum'si, Claude Perron en Franck Delhaye.

Ergens in de Franse Midi in een kleine provincieplaats in de jaren 1960 runnen Loretta (Ferr[KA1]eol) en Henri (Boudet) de bistro Le Ventre Plein. Hun dochter die meehelpt in de zaak, is voor onbepaalde tijd naar Toulouse om een zieke tante te verzorgen. Henri en Loretta kloppen aan bij het weeshuis en zeggen dat zij een hulp zoeken om de plaats van hun dochter in te nemen. Behalve een goed loon, kost en inwoning, zal ze behandeld worden als een lid van het gezin. Diamantine (Tum`si), is een zwart meisje van rond de achttien. Ze heeft haar hele leven in het weeshuis gewoond en lijkt de geschikte kandidate. Ze begint enthousiast aan haar nieuwe baantje. Na een tijdje vragen Loretta en Henri of ze mee wil doen aan een goede grap. Ze moet een kussen onder haar kleren stoppen en doen alsof ze in verwachting is. Diamantine wil wel, al vindt ze het een beetje vreemd. En dan komt Jan (Van Veen), een Vlaamse vriend, die met open armen wordt ontvangen. Jan heeft zeven jaar gezeten wegens smokkel, zo leren we. Als Jan informeert naar de dochter, krijgt hij te horen dat ze een famielid verzorgt. Tegen de finale begrijpen we allemaal inclusief Diamantine, waarom die maskerade nu nodig was. In zijn scenario heeft regisseur Van Peebles naar zijn eigen verhaal laten zien wat vooroordeel en racisme betekenen in een achtergebleven dorpje. De hoofdrollen passen heel goed in de vertelling en de jonge Tum'si laat zien dat zij een groot brok talent heeft. Het camerawerk van Philippe Pavans de Ceccaty, die digitaal filmde, ziet er goed uit. Later opgeblazen naar 35 mm.

La ville est tranquille

2000 | Drama

Frankrijk 2000. Drama van Robert Guédiguian. Met o.a. Ariane Ascaride, Jean-Pierre Darroussin, Gérard Meylan, Alexandre Ogou en Pierre Banderet.

Huurmoordenaar of hoer, dat lijken zowaar de enige carrièremogelijkheden voor de arbeidersklasse in Guédiguians bittere portret van werkende armelui in en rond Marseille. Socialistenkind Guédiguian (1953) draait sinds begin jaren tachtig zijn maatschappelijk geëngageerde films met dezelfde acteurs, schrijvers en technici in arbeidersstad L’Estaque, zijn vervallen geboortegrond aan de noordzijde van Marseille. In La ville est tranquille is het wederom zijn vrouw Ascaride als centrale figuur (net als in César-winnaar Marius et Jeannette) in een aantal treurige stadsverhalen over werkloosheid, drugs, racisme, eenzaamheid, corruptie en geweld. Met de zon als lichtpunt.

Le plus beau pays du monde

1999 | Komedie, Oorlogsfilm

Zwitserland/Frankrijk/Duitsland 1999. Komedie van Marcel Bluwal. Met o.a. Claude Brasseur, Marianne Denicourt, Jean-Claude Adelin, Jacques Bonnaffé en Didier Bezace.

In 1942 draaide Louis Cuny ten tijde van de Vichy-regering de film MERMOZ over de Franse legendarische vlieger Mermoz, bijgenaamd l`Archange, die de luchtpost in Zuid-Amerika op touw zette en als eerste over de hoogste piek van de Andes vloog. Toen de film, die geheel in een studio werd opgenomen zijn voltooiing naderde, pakte de Gestapo de hoofdrolspeler Robert Hughes-Lambert op. Hij kwam in het doorgangskamp Drancy terecht. Hij overleed op 7 maart 1945 in het concentratiekamp Flossenburg. De redenen waarom hij werd opgepakt zijn obscuur, hoewel er vermoedens zijn dat homoseksualiteit in het spel was. Regisseur Cuny zat met de handen in het haar, want Hughes-Lambert zat zo`n beetje in iedere sc[KA2]ene. Hij moest hem vervangen voor de laatste sc[KA2]ene`s door Henry Vidal en Cuny zond geluidstechnici naar Drancy die de dialogen met microfoons door het prikkeldraad opnamen van Hughes- Lambert. Een weinig bekende, waargebeurde droevige geschiedenis uit het schaamteloze tijdperk van de met Duitse nazibezetter collaborerende Franse Vichy-regering tijdens WO II (1939-44). Regisseur Bluwal, die van joodse afkomst is, en 74 jaar oud is, kende de gebeurtenis en besloot nadat hij in 1964 zijn laatste film had gedraaid, hierover een speelfilm te maken. Na de Franse capitulatie in 1940 mochten joden niet meer aan het maken van films meewerken, en moesten would-be producenten genoegen nemen met mindere talenten. Kolonel Valogne (Lhermitte) van de Nationale Revolutionaire Beweging (een soort NSB) heeft de juiste connecties en laat een avontuurlijke, vaderlandse heldengeschiedenis die de bezetter niet zou kunnen schaden, produceren door ambitieuze Couperin (Bannaf[KA1]e). Als regisseur trekt hij de middelmatige documentairemaker Vignault (Bezace) die weinig ervaring heeft, aan. Aanvankelijk verloopt de productie met de talentloze Lambert (Adelin) naar omstandigheden voorspoedig, maar twee dagen voordat de film klaar is, krijgen ze het verzoek van een medewerker van het Bureau voor Joodse Zaken die tevens filmcriticus is, om twee personages, w.o. de legendarische Antoine de Saint-Exupéry, te schrappen, omdat ze jodenvrienden zijn. De Saint-Exupéry wordt omgezet in een dichter en de film wordt clandestien na spertijd afgemaakt. Lambert blijkt wél over talent te beschikken, maar plotseling verdwijnt hij. Hij wordt teruggevonden in Drancy en nu moet de film gered worden - niet Lambert... Helaas is Bluwal toch een beetje zijn soepelheid kwijt om er een flitsende rolprent van te maken, die beantwoordt aan de verwachtingen van het publiek van het jaar 2000. Dat is jammer, want hij geeft ons te weinig bitterzoet materiaal over een meer dan twijfelachtige periode in Frankrijks culturele geschiedenis van het kaliber van LE DERNIER MÉTRO van François Truffaut dat inmiddels alweer dateert van 1980. De film die aan de lange kant is, ademt de geest van een sitcom uit en bevat geslaagde korte schetsen. Alle personages, behalve Lambert zijn bedacht. Het spel van de rolverdeling is heel goed, en vooral Lhermitte is geknipt voor zijn rol. Het camerawerk is van Philippe Pavans de Ceccatty.

Le bleu des villes

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Stéphane Brizé. Met o.a. Florence Vignon, Mathilde Seigner, Antoine Chappey, Philippe Duquesne en Clotilde Mollet.

De dertig-jarige Solange (Vignon) is parkeerwacht in een tamelijk troosteloos lijkend Tours, de hoofdstad van het departement Indre-et-Loire. Ze deelt boetes uit en moet onheuse bejegingen van geverbaliseerde automobilisten slikken. Haar man Patrick (Chappey) legt overledenen in het mortuarium van het ziekenhuis af en schildert ze op voor de begrafenis. Al zijn vrije tijd besteedt Patrick aan het eigenhandig bouwen van hun bescheiden droom, een eensgezinshuisje. Ondertussen doodt Solange de tijd door een videocamera op een stoel te zetten en de laatste hits in te zingen. Haar stem is niet onaardig, maar over een carri[KA2]ere durft ze niet na te denken. Haar oude schoolvriendin van het lyc[KA1]ee, Myl[KA2]ene (Seigner), presenteert op de tv het weer. Door haar aardige snuitje, haar charmante manieren en haar welluidende babbel is zij een personality in Frankrijk geworden. Ze heeft een boek met haar jeugdherinneringen geschreven en komt het presenteren in haar geboortestad. Zo ontmoeten Solange en Mylène elkaar weer opnieuw en halen over een etentje de vriendschapsbanden weer aan. Dit resulteert erin dat Solange mee gaat naar Parijs om haar droom van een zangcarrière te verwezenlijken. Het wordt niks en op een weinig tactische wijze maakt Mylène Solange duidelijk dat ze geen talent heeft. Solange wordt wanhopig en in haar vertwijfeling doet ze een zelfmoordpoging, maar ze keert weer heelhuids terug in de open armen van Patrick. Het scenario van debuterend regisseur Brizé en medehoofdrol Vignon is tamelijk rechtlijnig, maar het is gekruid met heerlijke, spottende Franse humor. Daarbij komt het voortreffelijke spel van de zeer geloofwaardige hoofdrollen, vooral van Solange die met haar gebaren en gezichtsuitdrukkingen de kijker laat zien wat ze voelt. Het camerawerk is van Jean-Claude Larrieu. Een fijne film die je moet meepakken als hij op de thuisbuis komt.

Dessine-moi un jouet

1999 |

Frankrijk 1999. Hervé Baslé. Met o.a. Roland Blanche, Catherine Frot, Christoph Waltz, Jacques Spiesser en Olivier Saladin.

Frankrijk, begin 20e eeuw. De 12-jarige Louis woont met zijn ouders op het platteland. Zijn vader is behalve lanbouwer ook ambachtelijk draaier. Op een dag moet Louis' vriendinnetje Marie opgenomen worden in het ziekenhuis omdat ze tuberculose heeft. Louis heeft van zijn vader de grondbeginselen van het draaien geleerd en een Duitse collega van zijn vader laat het verfijnde houten speelgoed uit Duitsland zien. Op een reis naar Duitsland krijgt Louis een magische houten pop die uiteindelijk voor de genezing van Marie zorgt

À la place du cœur

1998 | Drama

Frankrijk 1998. Drama van Robert Guédiguian. Met o.a. Laure Raoust, Alexandre Ogou, Ariane Ascaride, Jean-Pierre Darrousin en Gérard Meylan.

Zolang ze zich kan herinneren is Cl[KA1]ementine (Raoust), bijgenaamd Clim, verliefd geweest op Fran[KA10]cois (Ogou), alias Bébé. Ze is net zestien en hij pas achttien. Ze willen beslist trouwen. Voordat het zover komt, wordt Bébé gearresteerd wegens verkrachting van een jonge vrouw. Bébé werd ooit geadopteerd en heeft een zwarte huid. Hij had de pech om het pad te kruisen van een racistische smeris. Door diens beschuldigingen belandt Bébé in de gevangenis. Door de plaats van de handeling in Marseille te situeren wordt deze felle aanklacht tegen racisme ongeloofwaardig en bijna karikaturaal. De rolprent is gebaseerd op de roman van James Baldwin If Beale Street Could Talk die veel realistischer en heel wat pijnlijker is. De maker van het knappe werk MARIUS ET JEANETTE gaat nu minder subtiel te werk en tracht het publiek met een mokerslag te raken. Jammer, want het is een misslag. Guédiguian en Jean Louis Milesi bewerkten de roman. Fotografie is van Bernard Cavalie.

Maigret et l'inspecteur Cadavre

1998 | Misdaad

Frankrijk/België 1998. Misdaad van Pierre Joassin. Met o.a. Bruno Cremer, Nade Dieu, Jacques Boudet, Jean-Pierre Moulin en Philippe Bas.

In België krijgt Maigret te maken met een delicate kwestie. De zwager van de kabinetchef wordt ervan verdacht betrokken te zijn geweest bij een moord. Maigret gaat omzichtig te werk, maar stuit al snel op een probleem. Elke keer als hij een spoor gevonden heeft, wordt hij gedwarsboomd door een privé-detective met de bijnaam 'inspecteur Cadavre'

Un air si pur

1997 | Oorlogsfilm, Komedie

Frankrijk/Polen 1997. Oorlogsfilm van Yves Angelo. Met o.a. Fabrice Luchini, André Dussollier, Marie Gillain, Jerzy Radziwilowicz en Yolande Moreau.

Tijdens WO I (1914-18) slaan Magnus (Luchini), een advocaat, en dokter Boyer (Dussollier), de handen ineen om een oud gebouw hoog in de bergen te kopen. Ze restaureren het tot een rusthuis annex luxe hotel dat gelijktijdig kan dienen ter ontspanning en ter genezing. De oorlog is slechts merkbaar omdat er veel gewonden te zien zijn. De gasten hebben alle mogelijke nationaliteiten. Zieken en rustzoekers hebben zich aangemeld onder een valse naam, omdat ze niet willen weten wie ze in werkelijkheid zijn. Achter de luxueuze fa[KA10]cade van de fraai gedecoreerde instelling en de prachtige landschappen gaan echter menselijke drama`s van wanhoop en eenzaamheid schuil. Een redelijk geslaagde satire die zich afspeelt binnen de muren van een herstellingsoord dat een wereldje op zich vormt binnen de grote buitenwereld met kanonnengebulder, dood en verderf. De personages werden raak getypeerd en de situaties zijn uit het leven van toen gegrepen. Regisseur Angelo (LE COLONEL CHABERT) baseerde zich voor zijn scenario op de roman Het laatste hoofdstuk van Knut Hamsun, maar slaagt er niet in diens bittere cynisme dat zich tussen de regels bevindt, in de film om te zetten. Niettemin onderhoudend. Edward Klosinski stond achter de camera.

Nini

1997 | Komedie, Familiefilm

Frankrijk 1997. Komedie van Myriam Touzé. Met o.a. Laura Saglio, Diane Dassigny, Annick Blancheteau, Jacques Boudet en Paulette Dubost.

1969 in La Fert[KA1]e-Saint-Aubin. Het enige waarvoor jongens ge[KA3]interesseerd zijn in Nini (Saglio) is om haar te pesten. Met het lelijke, schele meisje wordt maar al te graag de draak gestoken. Enkel bij haar grootmoeder vindt ze troost. Op een dag gaat Nini naar Parijs om zich aan de ogen te laten opereren. Als ze terugkomt heeft ze een ware metamorfose ondergaan en is ze verloofd, althans volgens de regionale pers, met de bekende zanger Ricky Gordon (Tinivelli). In werkelijkheid heeft Nini de man enkel gekruist in de gang van de kliniek, maar ze besluit het spelletje mee te spelen. Pretentieloze tienerkomedie die de mythomanie en de massa-hysterie op de korrel neemt. Ontspannend, maar zonder veel persoonlijkheid gemaakt. Saglio is hartveroverend als het lelijke eendje dat uitgroeit tot een mooie zwaan. Touzé schreef zelf het scenario. Achter de camera stond Laurent Bares.

Marius et Jeannette

1997 | Drama, Romantiek

Frankrijk 1997. Drama van Robert Guédiguian. Met o.a. Ariane Ascaride, Gérard Meylan, Laetitia Pesenti, Pascale Roberts en Jacques Boudet.

Een alleenstaande moeder met uitgesproken ideeën over een socialistische heilstaat wordt tijdens het stelen van verf - om haar povere huisje op te knappen - betrapt door een norse bewaker. Liefde gloort maar de strijd om het dagelijkse marginale bestaan bemoeilijkt de omgang. Socialistenkind Guédiguian (1953) draait sinds begin jaren 80 zijn maatschappelijk geëngageerde films met dezelfde acteurs, schrijvers en technici in arbeidersstad L'Estaque, zijn armlastige geboortegrond even ten noorden van Marseille. Marius et Jeannette schippert tussen zijn hunkering naar een kameraadschappelijke toekomst en een geromantiseerde kindertijd.

Sapho

1996 | Drama, Komedie

België/Frankrijk 1996. Drama van Serge Moati. Met o.a. Mireille Darc, Arnaud Giovaninetti, Pierre Meyrand, Mathieu Delarive en Paul Barge.

Parijs in de jaren 1920. Jean Gaussin (Giovaninetti), een student van het platteland, arriveert in Parijs waar hij de nodige adelbrieven wil verdienen om evenals zijn vader consul te worden. Hij komt terecht in het bruisende artistenleven waar de vrije liefde gepredikt wordt. Tijdens een gemaskerd bal in de ateliers van de beroemde kunstschilder Dechelette (Barge) ontmoet hij de voluptueuze Sapho (Darc), een gezocht model. Ze worden tot elkaar aangetrokken, maar voor de gewone jongen wordt het duel tussen de losse zeden van dit wereldje en zijn eigen mondaine milieu teveel. Remake van Georges Farrels film uit 1970 doet de klassieker van Alphonse Daudet veel meer eer aan. De verdorven sfeer wordt hier niet enkel getekend door een opeenvolging van bedscènes, maar zit in alle handelingen van de personages, met als gevolg dat het scenario van Pierre Dumayet een beetje afstandelijk blijft. Darc in de tweeledige rol van Sapho en Fanny is mooi en overtuigend, wat meer is dan kan gezegd worden van haar timide partner Giovaninetti. Regisseur Moati is ook even te zien als de minnaar van Fanny. Nostalgische fotografie van Dominique Brabant. Nicam Stereo.

Rainbow pour Rimbaud

1996 | Avonturenfilm

Frankrijk 1996. Avonturenfilm van Jean Teulé. Met o.a. Laure Marsac, Robert MacLeod, Bernadette Lafont, Michel Galabru en Farid Chopel.

In de droefgeestige stad Charleville-M[KA1]ezi[KA2]eres leeft de dertig-jarige, 2,10m lange Robert (MacLeod) in een kast in het huis van zijn ouders (Lafont en Galabru), en citeert de vermaarde Franse avontuurlijke dichter uit de titel. Na een ruzie zet zijn vader hem de deur uit en de lange Robert gaat naar Parijs, waar hij de kleine (1,60m) telefoniste Isabelle (Marsac) ontmoet, die bij de Franse spoorwegen werkt. Zij is weg van Robert en haalt al haar spaarcentjes van de bank en ze treden in de voetsporen van de grote dichter. Hun eerste reisdoel is Egypte. In Cairo laat Robert enige versregels van zijn idool op zijn lichaam tatoe[KA3]eren, terwijl Isabella Emir (Chopel) achter zich aan krijgt. Ze trekken met Emir in hun kielzog naar Mauritius en gaan vandaar naar Senegal om tenslotte te eindigen op de Kaap Verdische eilanden. Robert ondergaat onderweg de transformatie naar de grote avonturier-poëet en ontwikkelt net als Rimbaud een ongeneesbare, fatale ontsteking in zijn been. Het scenario is van regisseur Teulé en Laurent Bénégui naar de gelijknamige roman van Teulé, die in eigen land een bestseller was. Deze film is vooral voor literaire fijnproevers, die heel voldaan zullen vaststellen dat Marsac met haar rol een krachttoer verricht. De betrouwbare Galabru en Lafont geven zoals men dat verwachten mag, zeer solide spel weg. Het camerawerk van Eric Guichard is beslist bijzonder: ieder vervolg van de avontuurlijke reis is gefilmd in een kleur van het spectrum van de regenboog - dat geeft de rolprent een heel apart cachet, maar dat zal zeker niet ieders cup-of-tea zijn.

Les Cordier, juge et flic : Refaire sa vie

1996 | Drama, Misdaad

Frankrijk 1996. Drama van Bruno Herbulot. Met o.a. Pierre Mondy, Bruno Madinier, Charlotte Valandrey, François Berléand en Frédéric Pellegeay.

Myriam Cordier (Valandrey) woont huwelijksfeest van jeugdvriendin Sophie Becker (Zahonero) bij. Deze heeft vijf jaar in buitenland gewoond waar zij haar echtgenoot leerde kennen: Michel (Pellegeay), een discrete, wat geheimzinnige man. Myriam`s vader, smeris Cordier (Mondy), meent die Michel te herkennen, houdt hem in de gaten en slaagt erin hem te ontmaskerten. Het betreft een ouwe bekende, een crimineel die vijftien jaar moest brommen na uit de hand gelopen hold-up. In scenario van Alain Robillard zitten te veel protagonisten die het verloop van het verhaal onnodig in de weg lopen, en ondanks een te voorspelbare ontknoping. Het enige positieve is de sympathie die de drie Cordier's oproepen, hoe ze ook geplaagd worden door familiale tribulaties en conflicten op het werk, in dit geval een hervorming van de politie.

Julie Lescaut : Double rousse

1996 | Misdaad

Frankrijk/Zwitserland 1996. Misdaad van Elisabeth Rappeneau. Met o.a. Véronique Genest, Jérôme Anger, Mouss Diouf, Alexis Desseaux en Claude Brécourt.

In Clairi[KA2]eres wordt een man opzettelijk door een auto doodgereden. Commissaris Julie Lescaut (Genest) kan met moeite haar partners Tr[KA1]emois (Anger) en N`Guma (Diouf) bereiken daar de politiezender gestoord wordt door een radiopiraat. Julie merkt al vlug dat het hier geen ongeval betreft, maar een afrekening. In de brieventas van het slachtoffer vindt ze foto`s van gemartelde vrouwen. Ze moet de daders dus meer dan waarschijnlijk zoeken in het porno-milieu en de daarbijhorende dealers in snuff-materiaal. Ondertussen moet ze ook nog de radiopiraat uit de ether halen. De man is trouwens razend populair bij jongeren en niet in het minst bij haar dochters Sarah (Lauret) en Babou (Serré). Een weinig opmerkelijke aflevering van deze serie, met de geijkte afwisseling van spanningsvolle momenten en meer intieme privé-toestanden en eeuwige woordenwisseling tussen moeder en dochters. Het zit allemaal degelijk in elkaar maar is toch te voorspelbaar. Mireille Lanteri schreef het scenario. Achter de camera nam Jean- Pierre Aliphat plaats.

À la vie, à la mort !

1995 | Drama

Frankrijk 1995. Drama van Robert Guédiguian. Met o.a. Jacques Boudet, Ariane Ascaride, Jean-Pierre Darroussin en Jacques Gamblin.

L`Estaque is een verpauperde arbeiderswijk in Marseille, waar de huizen tussen de hoge opslagtanks en de hoge, smalle vuurspuwende pijpen van de rokende en stinkende olieraffinaderijen staan. In het `cabaret` Perroquet Bleu van macho Jos[KA1]e (Meylan) - vrouwtjes en snelle karren - en Jos[KA1]efa - ziet er niet meer uit om nog te strippen, maar heeft nog steeds bewonderaars - komen de bonte, werkloze en soms wanhopige bewoners samen. Ze vormen een hechte `familie`, die elkaar door dik en dun steunt. Hun band wordt gesymboliseerd door Marie-Sol (Ascaride), een jonge schoonmaakster die maar niet in verwachting kan raken van haar werkeloze man Patrick (Gamblin) en daarom de eveneens werkeloze Jaco (Darroussin) een kind bij haar laat verwekken. Als bijfiguren ontmoeten we de niet onbelangrijke V[KA1]enus (Pesenti), een verslaafde die snolt en stript en Farid (Ziane), een ouderloze Maghrebijn, die dealt. Je moet Marseille een beetje kennen om de sfeer echt te proeven, maar de sociale boodschap van Gu[KA2]ediguian die zelf uit L`Estaque afkomstig is, is luid en duidelijk. Het is zijn zesde film en hij schreef zelf het scenario. De rolverdeling bestaat grotendeels uit welwillende amateurs en vrienden van de maker. Een film voor liefhebbers van het werk van Ken Loach (deze laatste komt echter sterker over bij kijkers uit NW-Europa). Camerawerk van Bernard Cavalie. In eigen land is de bioscoop goed bezocht.

Lulu, roi de France

1995 | Komedie, Drama

Frankrijk 1995. Komedie van Bernard Uzan. Met o.a. Richard Bohringer, Corinne Touzet, Claire Nadeau, Vanessa Guedj en Maka Kotto.

Lulu Hastier (Bohringer) is een eenvoudige, tevreden slotenmaker, die behoorlijk de kost verdient en samen met zijn achttien-jarige dochter Sylvie (Guedj) in La Courneuve woont. Zijn vrouw heeft hem tien jaar geleden verlaten. Het grootste deel van zijn vrijetijd besteedt hij aan p[KA1]etanque, terwijl hij tevens actief lid van de plaatselijke communistische partij is. Zijn gezapige leventje komt heftig in beroering als notaris Pouilloux (Mirmont) hem vertelt dat hij een kasteel heeft geërfd in de Touraine. Aardige, maar volstrekt onwerkelijke satire over een eenvoudig mens die in de adelstand wordt verheven, wat eigenlijk tegen zijn verwachtingspatroon indruist. Hoewel het gebodene niet altijd even leuk is, blijft de film overwegend sympathiek met geloofwaardig spel van Bohringer. Het scenario is van Uzan en Nathalie Cartier. Het camerawerk is van Jimmy Glasberg. 16/9.

Farinelli - Il castrato

1994 | Historische film, Biografie, Muziek, Drama

Duitsland/Italië/België/Frankrijk 1994. Historische film van Gérard Corbiau. Met o.a. Stefano Dionisi, Enrico Lo Verso, Elsa Zylberstein, Caroline Cellier en Jeroen Krabbé.

Schitterende muzikale biografie over de in 1705 in de buurt van Napels geboren Farinelli (Dionisi) die eigenlijk Carlo Broschi heette. Op jeugdige leeftijd wordt hij gecastreerd, zodat hij zijn jongenssopraanstem behoudt. Als volwassen (ontmande) kerel krijgt hij hierdoor de nodige complexen, wat niet wegneemt dat zijn stem bij een aantal dames tot een muzikaal orgasme leidt, zoals bij de koele gravin Basler.

Pas si grand que ça !

1993 | Komedie, Familiefilm

Frankrijk/Zwitserland 1993. Komedie van Bruno Herbulot. Met o.a. Marianne Denicourt, Christophe Odent, Clément van den Bergh, Katia Douvalian en Marie Matheron.

Sinds hij gescheiden is van Camilla (Denicourt) mag Bruno (Odent) zijn zoontje Lucas (Van den Bergh) nog maar om de twee weken zien. Daar is hij niet mee akkoord. Tot groot genoegen van Lucas wint hij het vertrouwen van het kindermeisje Nina (Douvalian), zodat hij de dag, als Camilla werkt, met de jongen kan doorbrengen. Dit gaat goed tot Camilla zich zorgen begint te maken: Lucas zeurt niet meer over het feit dat hij zijn vader zo weinig mag zien. Ze neemt contact op met Bruno. Zwak relaas van de verhouding van een kind met zijn gescheiden ouders. Er zit veel meer in het scenario van Emmanuelle de Riedmatten, naar een idee van Francis Reusser, dan er door de regisseur uit gehaald werd. In zijn drang om het geheel licht verteerbaar te maken voor kinderen gaat hij veel te oppervlakkig te werk zodat hij naast zijn doel schiet. Achter de camera nam Guillaume Schiffman plaats.

Navarro : Coupable, je présume ?

1993 | Misdaad, Familiefilm

Frankrijk/Zwitserland 1993. Misdaad van Nicolas Ribowski. Met o.a. Roger Hanin, Jacques Martial, Christian Rauth, Daniel Rialet en Grace De Capitani.

Een oude dame werd het slachtoffer van een roodmoord. C[KA1]edric (Belvaux), een dakloze drugsverslaafde, die op het moment van de misdaad in de buurt rondzwierf, wordt meteen als de dader aangewezen. De vrouwelijke onderzoeksrechter, Catherine Vallet (Laroque), gelooft ook dat C[KA1]edric de schuldige is. Gelukkig is er Navarro (Hanin), die sceptisch blijft. Knap spel tussen Hanin en mooie Laroque, geruggesteund door spannende plot, geschreven door Alain Robillard en geestige dialogen van Tito Topin. Spanning blijft tot laatste minuut. Bijzonder geslaagde NAVARRO-episode. Tito Topin bedacht het personage van Navarro.

La récréation

1993 | Komedie

Frankrijk/Zwitserland 1993. Komedie van Nicolas Ribowski. Met o.a. Madeleine Robinson, Antoine Duléry, Jacques Mathou, Arnaud Chapellet en Antoinette Moya.

De tien-jarige Romain (Chappelet) woont bij zijn grootmoeder Reine Rippert (Robinson) in een dorpje dat op sterven na dood is. Er wordt besloten de school dicht te doen omdat er te weinig leerlingen zijn. Hierover is oma Rippert erg verdrietig. Ze beseft dat haar kleinzoon als hij hier geen onderwijs meer kan krijgen, naar de grote stad moet en bij een oom of tante in huis moet. Er is slechts één leerling nodig om de school open te houden. Oma Rippert laat zich inschrijven! Super sentimentele film die gered wordt door het hartverwarmende spel van een vertederende Robinson. Het scenario van Pierre en Anne- Marie Mithois is origineel noch sensationeel, maar het zit vol frisse humor en wordt afgewisseld door dramatische momenten. Jacques Boumendil bracht het in beeld.

Ferbac : Le crime de Ferbac

1993 | Misdaad

Frankrijk/België 1993. Misdaad van Bruno Gentillon. Met o.a. Jean-Claude Brially, Michel Duchaussoy, Francine Bergé, Muriel Brener en Alexandra London.

Luitenant-kolonel Eric Ferbac (Brially) van de gendarmerie ziet zijn droomvakantie bij een vriend (Duchaussoy) omslaan in een nachtmerrie als hij `s nachts een noodkreet hoort bij de buren. Hij gaat op onderzoek uit en treft de dochter des huizes (London) naakt en bewusteloos op de grond aan. Als zij de ogen weer opent, herkent ze in Ferbac haar verkrachter, waarop Ferbac wordt gearresteerd. Alle bewijzen zijn tegen hem. Goed gemaakte, spannende politiefilm die de 'onkreukbare' smeris voor een keer laat kennismaken met de andere kant van de balie van het bureau. Brially brengt zijn rol met de nodige flair en zijn onvervalste charme, zodat je niet gelooft dat hij echt schuldig is. Aflevering in een reeks van zes, waarvan de opnames in 1991 waren begonnen. Een succes heeft de serie nooit gehad. Het scenario is van Alain Demouzon. Het camerawerk is van Jean-Bernard Aurouet.

Le piège

1990 | Drama, Oorlogsfilm

Frankrijk 1990. Drama van Serge Moati. Met o.a. André Dussollier, Grace De Capitani, Pierre Dux, Michel Aumont en Jean Desailly.

In de herfst van 1940 reizen Parijzenaars Joseph Bridet (Dussolier), journalist, en zijn vrouw Yolande (De Capitani) naar Lyon, dat in het niet bezette deel van Frankrijk ligt, en dat met de nazi`s collaboreert. Bridet wil Engeland bereiken om zich bij generaal de Gaulle te voegen. Door dubbelspel hoopt hij in Vichy met de hulp van zijn hooggeplaatste `vriend` Basson (Aumont), een verlofpas te krijgen voor Marokko, dat ook bij Vichy-Frankrijk hoorde. Daar kan hij een plaats krijgen op een vliegtuig voor Londen. Zijn te minzame, onzekere houding wekt de argwaan van zijn vijanden, die hem in de val laten lopen. Typische Franse zienswijze over de oorlogstijd (1939-44), zwakjes uitgevoerd met onwaarschijnlijke situaties. Het scenario is van Jean-Claude Grumberg naar de roman van Emmanuel Bove. Het sfeervolle camerawerk is van Charlie Gaëta en is ondergedompeld in sombere tinten.

La petite amie

1988 | Komedie

Frankrijk 1988. Komedie van Luc Béraud. Met o.a. Jean Poiret, Jacques Villeret, Agnès Blanchot, Eva Darlan en Jacques Sereys.

Een klucht die speelt rond de jaarwisseling en de sfeer van die dagen uitademt. In een chalet in de bergen doen zich allerlei persoonsverwisselingen en situaties voor, die de gasten en hun bezoekers zeer in verlegenheid brengen. Voor Luc Béraud werd de film een grote teleurstelling vergeleken met zijn vorige. Hij wist de afgezaagde situaties van het genre geen nieuw leven in te blazen en evenmin een bevredigend tempo te vinden, zodat het scenario al gauw vastloopt in banaliteiten. Na de uitmuntende reeks scènes aan het begin met Poiret en Villeret in een restaurant, kan de bezoeker de zaal verlaten. Scenario van Bernard Stora en Luc Béraud. Camerawerk van Dominique Chapuis.

Waiting for the Moon

1987 | Drama

Verenigde Staten 1987. Drama van Jill Godmilow. Met o.a. Linda Hunt, Linda Bassett, Bruce McGill, Jacques Boudet en Andrew McCarthy.

Een futloze, slaapverwekkende film over de complexe relatie tussen een ziekelijke Gertrude Stein (Bassett) en haar vriendin Alice B. Toklas (Hunt). Traag, af en toe verwarrend en erg teleurstellend. Een productie van American Playhouse voor het tv- station PBS. Scenario van Mark Magill. Camerawerk van André Neau.

Cours privé

1986 | Drama, Thriller

Frankrijk 1986. Drama van Pierre Granier-Deferre en Denys Granier-Deferre. Met o.a. Elizabeth Bourgine, Michel Aumont, Xavier Deluc, Sylvia Zerbib en Emmanuelle Seigner.

Jeanne, een verleidelijke lerares op een privé- instelling, komt in opspraak door anonieme brieven en foto's van pornografische aard. Eenmaal ontslagen heldert zij de zaak op en blijkt de directeur - verliefd op haar en afgewezen - de hoofdschuldige te zijn. Hij pleegt zelfmoord en Jeanne kan haar carrière op een andere school weer oppakken. Een interessant scenario en goede spelers, maar de regisseur kon zijn thema niet de baas. Scenario van regisseur Granier-Deferre, Jean-Marc Roberts en Christopher Frank naar het verhaal Portrait craché van Frank.

Une pierre dans la bouche

1983 | Misdaad, Drama

Frankrijk 1983. Misdaad van Jean-Louis Leconte. Met o.a. Harvey Keitel, Michel Robin, Catherine Frot, Richard Anconina en Hugues Quester.

Voortvluchtige gangster Tony (Keitel) schuilt in een ogenschijnlijk verlaten kasteelachtig landhuis aan de Franse kust. Niettemin heeft het een bewoner: de oudere, blinde acteur Victor (Robin). De voorzichtig groeiende vriendschap tussen de twee wordt verstoord wanneer Victors neef Marc (Anconina) met begeleidster Jacqueline (Frot) op bezoek komt. Vergeetputfilm op Keitels curriculum wordt nauwelijks gehinderd door een plot en leeft van het krachtige acteursensemble. Dat krijgt bovendien zwijgende steun van de door Henri Alekan gefotografeerde, onwerkelijke locatie. Vroege nevenrol van Frot voorspelt haar latere bloei als wendbaar karakterspeelster met draagkracht.

L' Ombre et la nuit

1977 | Drama

Frankrijk 1977. Drama van Jean-Louis Leconte. Met o.a. Gilles Ségal, Jean Bollery, Jean Dautremay, Peter Bonke en Katia Tchenko.

Een interessant en aangrijpend psygologisch drama met Ségal in een sterke rol als een ter dood veroordeelde die terugblikt op de omstandigheden die hebben geleid tot zijn huidige toestand, de avond voor zijn executie. Sober, voor sommigen misschien te traag, maar tóch indrukwekkend.

Le Couple témoin

1976 | Sciencefiction

Frankrijk/Zwitserland 1976. Sciencefiction van William Klein. Met o.a. André Dussollier, Anémone, Georges Descrières, Eddie Constantine en Zouc.

Een jong echtpaar wordt vanwege zijn voorbeeldige gemiddeldheid uitgekozen om als proefpersonen te fungeren in een appartement in een nieuw te bouwen stad. Op alle aspecten van hun leven worden ze geobserveerd, getoetst en geregistreerd door psycho-sociologen en via de tv worden ze in de openbaarheid gebracht. Op den duur gaan ze zich steeds minder voorbeeldig gedragen, krijgen actiegroepen op hun dak en worden omdat ze niet nuttig meer zijn, aan hun anonieme lot overgelaten. Het scenario is [KA1]e[KA1]en (uitgebouwd) element uit een oorspronkelijk project van satire op een in [KA2]alle onderdelen gestandaardiseerde toekomstmaatschappij. Het blijkt op zich te mager om de aandacht vast te houden. Deze karikatuur van de massa-media is amusant en beklemmend (en nauwelijks overtrokken), maar trekt alle aandacht van de hoofdzaken weg.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Jacques Boudet op televisie komt.

Reageer