Laura Novoa

Acteur

Laura Novoa is acteur.
Er zijn 3 films gevonden.

La Nube

1998 | Drama

Argentinië/Duitsland/Frankrijk/Italië 1998. Drama van Fernando Ezequiel Solanas en Fernando Ezequiel. Met o.a. Eduardo Pavlovsky, Laura Novoa, Ángela Correa, Christophe Malavoy en Bernard Le Coq.

Regisseur Solanas, de maker van de klassieker SUR uit 1988, heeft zijn stad Buenos Aires in de sombere schemer van een pak donkere wolken gedompeld en het regent er al bijna vijf jaar zonder dat het [KA1]e[KA1]en keer is opgehouden. De stad, waar veel zaken toch al niet zo florissant gaan, is troostelozer dan ooit, het verkeer rijdt achteruit en zelf bepaalde mensen op straat lopen achteruit. Visueel is dit heel indrukwekkend, maar na een paar minuten heb je het wel bekeken en als het onveranderd blijft aanhouden, krijg je er algauw schoon genoeg van. Centraal staat het vooruitstrevende toneelgezelschap, Het Spiegeltheater, dat in een oude hangar aan de rand van de stad zijn onderkomen heeft. Subsidies worden niet meer afgegeven en de gages worden niet meer betaald. Het gezelschap is een microkosmos, die de dramatische gebeurtenissen in eigen land weerspiegelt. In de troep zijn tien hoofdrollen en dertig bijrollen, net als in een geordende samenleving. Artistiek leider is Max (Pavlovsky), zelf een briljant acteur. Hij maakt een pass naar danseres Fulo (Correa) ondanks hun economische problemen. Zijn wereldje komt echter op zijn kop te staan als de dochter van Max, Paula (Novoa) opdaagt. Verder is Max een goed mens, want hij steunt zijn collega Enrique (Caicedo) in de strijd om zijn pensioenrechten. Als zij het dispuut voor de rechtbank winnen, is er geen geld om hem uit te betalen. Zo is het gesteld met de algehele Argentijnse maatschappij, waar de huidige generatie boet voor de fouten van de vorige. De film is ingedeeld in vier hoofdbedrijven: De Spiegel, De Wachtenden, De Vergetelheid en Het Gekrijs. Dan zijn er nog een dozijn tussenbedrijven, w.o. Boete, Beloning en Halsstarrigheid. Kortom zware kost met toneelmatige spelprestaties, die de fans van regisseur-scenarioschrijver Solanas buiten zijn eigen land zal onthutsen en nauwelijks zal kunnen bekoren. Het donkere, bijna zwart-witte camerawerk is van Juan Diego Solanas. Wordt buiten Argentinië niet aanbevolen. Dolby Digital.

La furia

1997 |

Argentinië 1997. Juan Bautista Stagnaro. Met o.a. Laura Novoa, Diego Torres en Luis Brandoni.

Regisseur Solanas, de maker van de klassieker SUR uit 1988, heeft zijn stad Buenos Aires in de sombere schemer van een pak donkere wolken gedompeld en het regent er al bijna vijf jaar zonder dat het [KA1]e[KA1]en keer is opgehouden. De stad, waar veel zaken toch al niet zo florissant gaan, is troostelozer dan ooit, het verkeer rijdt achteruit en zelf bepaalde mensen op straat lopen achteruit. Visueel is dit heel indrukwekkend, maar na een paar minuten heb je het wel bekeken en als het onveranderd blijft aanhouden, krijg je er algauw schoon genoeg van. Centraal staat het vooruitstrevende toneelgezelschap, Het Spiegeltheater, dat in een oude hangar aan de rand van de stad zijn onderkomen heeft. Subsidies worden niet meer afgegeven en de gages worden niet meer betaald. Het gezelschap is een microkosmos, die de dramatische gebeurtenissen in eigen land weerspiegelt. In de troep zijn tien hoofdrollen en dertig bijrollen, net als in een geordende samenleving. Artistiek leider is Max (Pavlovsky), zelf een briljant acteur. Hij maakt een pass naar danseres Fulo (Correa) ondanks hun economische problemen. Zijn wereldje komt echter op zijn kop te staan als de dochter van Max, Paula (Novoa) opdaagt. Verder is Max een goed mens, want hij steunt zijn collega Enrique (Caicedo) in de strijd om zijn pensioenrechten. Als zij het dispuut voor de rechtbank winnen, is er geen geld om hem uit te betalen. Zo is het gesteld met de algehele Argentijnse maatschappij, waar de huidige generatie boet voor de fouten van de vorige. De film is ingedeeld in vier hoofdbedrijven: De Spiegel, De Wachtenden, De Vergetelheid en Het Gekrijs. Dan zijn er nog een dozijn tussenbedrijven, w.o. Boete, Beloning en Halsstarrigheid. Kortom zware kost met toneelmatige spelprestaties, die de fans van regisseur-scenarioschrijver Solanas buiten zijn eigen land zal onthutsen en nauwelijks zal kunnen bekoren. Het donkere, bijna zwart-witte camerawerk is van Juan Diego Solanas. Wordt buiten Argentinië niet aanbevolen. Dolby Digital.

Matar al abuelito

1991 | Romantiek, Fantasy

Spanje/Argentinië 1991. Romantiek van Luis César D'Angiolillo. Met o.a. Federico Luppi, Inés Estévez, Alberto Segado, Emilio Bardi en Laura Novoa.

Don Mariano Aguero (Luppi) is weduwnaar. Als wegenbouwkundig ingenieur is hij uitgeteld, want zijn project om een snelweg met zes rijbanen aan te leggen is afgekeurd. Voor hem heeft het leven geen zin meer. Hij doet op zijn verjaardag een zelfmoordpoging en wordt meer dood dan levend gevonden. Zijn zoon en schoondochter hopen maar [KA1]e[KA1]en ding: dat hij spoedig sterft, zodat ze zijn erfenis kunnen bemachtigen. Als zij hopen dat het zo ver is en Don Mariano quasi opgebaard is, komt zijn trouwe chauffeur met zijn schoonzuster Rosita (Estévez). Ze is uit een inrichting ontsnapt en beschikt over magische krachten. Door haar naakte lichaam ontwaakt Don Mariano uit zijn coma. Hij herstelt en er ontstaat een innige relatie met Rosita. Zoon en schoondochter vrezen het ergste voor hun erfenis en zien in Rosita niets anders dan een gewetenloze fortuinjaagster. Don Mario en Rosita moeten onder de regenboog door om te ontsnappen aan de hebzuchtige familie. Een aardige satire in de vorm van een komedie, die voor Europese en Amerikaanse kijkers aan de trage kant is en bovendien niet altijd even opwindend of grappig. Het camerawerk van Miguel Abal is af en de regie mag er zijn. Terwijl het spel heel aardig is, wordt de zwakste schakel gevormd door het scenario van regisseur D'Angiolillo, Eduardo Mignogna en Ariel Sienra.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Laura Novoa op televisie komt.

Reageer