Dominique Frot

Acteur

Dominique Frot is acteur.
Er zijn 13 films gevonden.

Louise en hiver

2016 | Animatie

Frankrijk/Canada 2016. Animatie van Jean-François Laguionie. Met o.a. Dominique Frot, Jean-François Laguionie, Antony Hickling en Diane Dassigny.

Vijfde speelfilm van de Franse animatiemeester Laguionie (1939), die in 1978 een Gouden Palm won voor zijn korte allegorie op het huwelijk La traversée de l'Atlantique à la rame, waarin een stel per roeibootje de oceaan oversteekt. Qua thematiek en narratieve stijl is deze film, met haar pastelkleurige, surrealistische bespiegelingen over tijd en liefde, daar nauw aan verwant. Het titelpersonage is een oude vrouw die alleen met haar herinneringen overwintert in een verlaten badplaats. Delicaat, scherpzinnig en een tikje ondeugend.

Haar naam was Sarah

2010 | Drama, Oorlogsfilm

Frankrijk 2010. Drama van Gilles Paquet-Brenner. Met o.a. Kristin Scott Thomas, Mélusine Mayance, Niels Arestrup, Frédéric Pierrot en Michel Duchaussoy.

In 1942 werden in het Parijse stadion Vélodrome d'Hiver duizenden Joden onder erbarmelijke omstandigheden bijeengebracht voor deportatie. Ook de kleine Sarah en haar ouders. Haar broertje is achtergebleven in hun appartement. Decennia later komt in datzelfde huis een Amerikaanse journaliste (Scott Thomas) wonen die de familiegeschiedenis uitpluist. Bewerking van Tatiana de Rosnay's bestseller rond de historische episode die ook centraal stond in de klassieker Monsieur Klein, is een luchtdicht geconstrueerd melodrama met een mooie hoofdrol van de in Frankrijk woonachtige Engelse actrice. In Nederland een ware filmhuishit.

Le père de mes enfants

2009 | Drama

Frankrijk/Duitsland 2009. Drama van Mia Hansen-Løve. Met o.a. Louis-Do de Lencquesaing, Chiara Caselli, Alice de Lencquesaing, Eric Elmosnino en Sandrine Dumas.

In 2005 stapte de Franse producent Humbert Balsan uit het leven als gevolg van een verwaarloosde depressie. Zijn kracht was het produceren van commercieel moeilijke films, waaronder een nooit afgemaakt werk van cineast en Cahiers du Cinéma-filmcriticus Mia Hansen-Løve. Als eerbetoon aan Balsan maakte de toen 27-jarige Hansen-Løve enkele jaren later Le père de mes enfants, gebaseerd op Balsans publieke en privé leven. 'Neutraal', was steevast haar regie-aanwijzing, zodat de intensiteit van Balsans artistieke veldtocht zonder vals sentiment kon schitteren.

À mort la mort !

1999 | Drama

Frankrijk 1999. Drama van Romain Goupil. Met o.a. Romain Goupil, Marianne Denicourt, Anne Alvaro, Christine Murillo en Dominique Frot.

In 1982 werd regisseur Goupil beloond met de Gouden Camera op het filmfestival van Cannes voor zijn film MOURIR [KA2]A TRENTE ANS over een lid van de meibeweging van 1968 die later zelfmoord pleegde. In dit soortement vervolg speelt hij de rijke 47-jarige uitgever Thomas, die zijn tijd verdeelt tussen zijn demonstrerende kameraden van toen die inmiddels gevallen zijn en in ziekenhuizen en/of op kerkhoven liggen, zijn aantrekkelijke ma[KA4]itresse Florence (Alvaro) en zijn begrijpende, lieve en charmante vrouw Hermeline (Denicourt). Je moet die turbulente tijd hebben meegemaakt en op de Parijse barricaden hebben gestaan om de film te waarderen en de keur aan soixantehuitards te herkennen. Een buitenstaander komt niet verder dan Daniel Cohn- Bendit, Rote Danny, Europees parlementslid en lid van de gemeenteraad van Frankfort, of een krantenlezer die Le Monde inkijkt, herkent misschien de querulante, weinig sympathieke en vooral arrogante Edwy Plenel, tegenwoordig hoofdredacteur en ooit de journalist wiens telefoon door eerste minister Eduard Balladur werd afgetapt. Verder is de film een en al navelstaarderij, veel oppervlakkig gepraat over politiek, zelfmoord, AIDS, en drugsgebruik. Flink wat bloot valt er wel te zien omdat het nu eenmaal bij de cultuur van die tijd paste: de seksuele bevrijding. De film begint veelbelovend op een kerkhof, maar we krijgen algauw door dat Thomas een oninteressante lul is. Het scenario is van regisseur-hoofdrol Goupil naar zijn gelijknamige roman. Het camerawerk is van William Lubtchansky.

Peut-être

1998 | Sciencefiction, Komedie

Frankrijk 1998. Sciencefiction van Cédric Klapisch. Met o.a. Jean-Paul Belmondo, Romain Duris, Géraldine Pailhas, Julie Depardieu en Emmanuelle Devos.

Portret van de Franse natie, een toekomstige welteverstaan. Tijdens een millenniumfeestje belandt de 25-jarige Arthur (Romain Duris) in het jaar 2070 waar zijn toekomstige familie - waaronder Belmondo als zoon Ako - hem smeekt om hen te verwekken. Een prachtig werk met dito beelden van een Parijs waar de bistrostoeltjes tot de zitting in het zand zakken en alleen de toppen van de hoogste monumenten resteren. Een verkwikkende film, met dito muziek van oa Fat Boy Slim. (VM/VPRO Gids)

L'échappée

1998 | Romantiek

Frankrijk 1998. Romantiek van Roger Guillot. Met o.a. Catherine Hosmalin, Aurélien Recoing, Dominique Frot, Clovis Cornillac en Brigitte Buc.

Ongewoon romantisch drama met een vrouw, die niet past in traditioneel filmpatroon. De heldin, een de vouw van een bakker, is kogelronde Gigi (Hosmalin). Een levenslustige vrouw, die haar pijn weet te verbergen. De pijn ontstond omdat zij als zwaarlijvige vrouw steeds werd afgewezen en uitgesloten. Op een dag ontmoet zij Charles (Recoing), een werkloze, depressieve eenzaat. Gigi en Charles beginnen van elkaar te houden en te genieten van het leven. Intelligent pleidooi ten gunste van verdraagzaamheid t.o.v. dikke mensen, ook geschreven door regisseur Guillot. Zo reageren de vrienden van Charles gepikeerd op Gigi die met haar weelderige Rubens-erotiek indruist tegen alle normen van de fitness-samenleving. Een film, die het cliché-denken van de bourgeoisie ontmaskert.

J'aimerais pas crever un dimanche

1998 | Komedie

Frankrijk 1998. Komedie van Didier Le Pêcheur. Met o.a. Élodie Bouchez, Jean-Marc Barr, Martin Petitguyot, Patrick Catalifo en Gérard Loussine.

Het lijkenhuis van de stad fungeert als bordeel en een debatingclub. De levenloze, voor dood verklaarde, T[KA1]er[KA1]esa (Bouchez) wordt binnengebracht na een overdosis aan ecstasy op een rave party. Ben (Barr), een der employees met vreemde seksuele voorkeuren, is weg van haar prachtige naakte lichaam, waardoor hij aan zijn drang om de liefde te bedrijven moet toegeven en het ongelooflijke gebeurt: T[KA1]er[KA1]esa wordt tot leven gewekt. Ze is zo dankbaar hiervoor, dat ze er niet over piekert om een aanklacht wegens verkrachting tegen Ben in te dienen. Ze wil meer van Ben weten en hem leren kennen, maar hij is niet gemakkelijk te benaderen, want hij zit erg in over het lot van zijn vriend Nico (F[KA4]ete), AIDS-pati[KA3]ent, die zijn laatste dagen op aarde in een huisje aan een idyllisch meer wil slijten. Om Ben te benaderen moet ze hem volgen naar SM-clubs en meedoen met de subcultuur van het sekswereldje (latex, tepelklemmen, vernederingen, enz.). Het scenario van regisseur Le Pêcheur dat hij met hulp van Arnold Arcandes, Lou Inglebert en Artus de Penguern schreef, is ongemotiveerd hoogdravend, nietszeggend en dodelijk vervelend. De film is onerotisch en het spel van Barr is afstotend. Bouchez die over talent beschikt, is hier verspild. Het camerawerk van Denis Rouden is OK en de technische uitvoering is goed. CineStereo/Dolby Digital.

Dossier : Disparus - Benoît

1998 | Misdaad

Frankrijk 1998. Misdaad van Philippe Lefebvre. Met o.a. Nathalie Roussel, Jean-Claude Adelin, Didier Pain, Philippe Dormoy en Sébastien Tavel.

Beno[KA4]it (Mailliet), een jongen die op gespannen voet leeft met zijn moeder, is verdwenen. Politiebrigade van de dienst opsporingen van vermiste personen denkt dat hij weggelopen is. Via via, te makkelijke uitleg in scenario van Aaron Barzman en Olivier Gorce, wordt vernomen dat Beno[KA4]it, te wijten aan Internet, in handen zou gevallen zijn van Alexandre Bassila (Hansen), geregistreerd als pedofiel. Ondanks een zekere suspense, te veel onwaarschijnlijkheden en karikaturen.

Navarro : Sanglante nostalgie

1995 | Misdaad, Familiefilm

Zwitserland/Frankrijk 1995. Misdaad van Jacques Ertaud. Met o.a. Roger Hanin, Jean-Pierre Kalfon, Michel Creton, Jacques Martial en Christian Rauth.

In een opvangcentrum voor daklozen, geleid door Lemoine (Kalfon), wordt een lijk gevonden. Lemoine was in een vorig leven terrorist en Navarro (Hanin) vermoedt dat hij zich nog steeds met duistere zaakjes bezighoudt. Als klap op de vuurpijl verdenkt Navarro Lemoine ervan betrokken te zijn geweest bij bankoverval, twintig jaar geleden, waarbij de jonge zus van de commissaris het leven liet. De zaak wordt nog wat ingewikkelder wanneer een andere terrorist, Santini (Sergue), na jaren in de anonimiteit te hebben geleefd, plots komt opdagen om zijn deel in de buit van toen op te eisen. Episode, geschreven door Emmanuel Errer en Tito Topin, met een Navarro die over en weer wordt geslingerd tussen persoonlijke wraakgevoelens en professionele integriteit. Knap spel van Kalfon, een meester in het in de huid kruipen van ontredderde en dubbelzinnige personages. Tito Topin bedacht het personage van Navarro. Aflevering van het seizoen, nummer van 104.

La cérémonie

1995 | Thriller, Drama

Frankrijk/Duitsland 1995. Thriller van Claude Chabrol. Met o.a. Sandrine Bonnaire, Isabelle Huppert, Jacqueline Bisset, Jean-Pierre Cassel en Virginie Ledoyen.

Sophie (Bonnaire) krijgt een baan als huishoudster bij het rijke Franse gezin van kunsthandelaar Georges (Cassel). Hoewel ze haar werk uitstekend doet blijft het toch schuren tussen Sophie en de familie, ook omdat Sophie haar analfabetisme - en een duister geheim uit het verleden - verborgen wil houden. Wel sluit ze vriendschap met een nieuwsgierige postbode (Huppert), die ook iets te verbergen heeft. Volgens Chabrol was de film bedoeld als 'een Marxistische film over de klassenstrijd', maar bovenal is La cérémonie een fascinerende, goedgemaakte thriller.

Les demoiselles de Concarneau

1991 | Thriller

Frankrijk 1991. Thriller van Edouard Niermans. Met o.a. Jean-Pol Dubois, Christiane Cohendy, Dominique Frot, Béatrice Agenin en Francine Flores Garcia.

Op een avond rijdt Dubois, als de veertig-jarige eigenaar van een kleine oesterkwekerij, een meisje aan. In paniek slaat hij op de vlucht. Thuisgekomen probeert hij zijn verwarring te verbergen voor zijn zussen Cohendy en Agenin. Maar de autoritaire Cohendy merkt al gauw dat Dubois zich vreemd gedraagt. Het aangereden meisje sterft. Geplaagd door schuldgevoelens gaat Dubois Frot opzoeken, de moeder van het meisje, die in miserabele omstandigheden leeft. Naar de in 1936 gepubliceerde psychologische roman van Georges Simenon. Nooit eerder verfilmd.

Mariage blues

1990 | Komedie

Frankrijk 1990. Komedie van Patrick Jamain. Met o.a. Valérie Rojan, Florent Pagny, Patrick Bruel, Dominique Frot en Jacques Richard.

Zij is twintig jaar en trekt als stuntvrouw langs de kleine provinciesteden om daar haar kunsten met auto's te laten zien. Hij is even oud en verbouwt in zijn atelier auto's uit de jaren 1960-1970. Tussen hen in hangt de belofte van een baby. Waar ze ook wat aan gaan doen. Goed verpakt, knetterend, sympatiek en zo oppervlakkig dat men zich er een uur na het zien van deze televisiefilm al niets meer van herinnert.

La vengeance du serpent à plumes

1984 | Komedie

Frankrijk/Mexico 1984. Komedie van Gérard Oury. Met o.a. Maruschka Detmers, Coluche, Luis Rego, Farid Chopel en Josiane Balasko.

Oury heeft een komedie in elkaar gebrouwen met een zwaar scenario tegen de achtergrond van het terrorisme in Mexico. Zoals gebruikelijk een logge, vulgaire en platvloerse film. Kortom: tekenend voor de ondergang van het Franse komische genre. Een slechte vertolking van Coluche, en afschuwelijke muziek van Michel Polnareff. Een film van nul en generlei waarde. Scenario van Oury en Danièle Thompson. Fotografie van Henri Decae.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Dominique Frot op televisie komt.

Reageer