Kenichi Benitani is geluidsman.
Er zijn 4 films gevonden.

Warm Water Under A Red Bridge

2001 | Experimenteel, Komedie

Frankrijk/Japan 2001. Experimenteel van Shohei Imamura. Met o.a. Misa Shimizu, Kazuo Kitamura, Mansaku Fuwa, Misuko Baisho en Kôji Yakusho.

Akai hashi no shita no nurui mizu, zoals de Japanse titel luidt, gaat over Saeko, of beter gezegd over de vloeistof in haar lichaam. De kijker komt er niet precies achter hoe het zit, maar Imamura, éminence grise van de Japanse cinema, benadert Saeko (Shimizu) als een soort halfgodin, die moet stelen en vrijen om overtollig water in haar zelf kwijt te raken. Yosuke (Yakusho, de aangename held van onder meer Imamura's Unagi) vindt haar als een geschenk uit de hemel, terwijl hij eigenlijk op zoek is naar een gestolen gouden Boeddhabeeld. Warm Water Under a Red Bridge is exotisch, betoverend en toch aards.

Kanzo sensei

1998 | Drama, Oorlogsfilm

Japan/Frankrijk 1998. Drama van Shohei Imamura. Met o.a. Akira Emoto, Kumiko Aso, Jacques Gamblin, Masanori Sera en Keiko Matzuzaka.

Dr. Akagi (Emoto) is de dorpsarts van Hibi, een klein Japans dorpje in de marge van het oorlogsgeweld van WO II. Hij hoedt over een wonderlijk ensemble van bonte personages, onder wie een dronken priester, een drugsverslaafde, een Nederlandse krijgsgevangene en een prostituee/doktersassistente (Aso). Akagi is een toegewijd medicus. Gekleed in een smetteloos wit pak rent hij van de ene naar de andere patiënt en zijn diagnose is steevast geelzucht (behalve bij de Nederlander!), een aandoening die in de film de verziekte Japanse oorlogsmaatschappij symboliseert. Het is de vermeende zwanenzang van veteraan Imamura (1926), een indrukwekkend en gelaagd werk waarin vitaliteit en apathie vechten om voorrang. De vele personages, plotwisselingen en genreoverschrijdingen (van oorlog tot horror) maken het niet makkelijk voor de eurocentrische toeschouwer maar zelfs zonder begrip van de Oosterse subtiliteiten wordt de visie van nestor Imamura glashelder in de laatste scène. Zelfs de ultieme terreur (De Bom) kan de mens niet losweken uit zijn zorgvuldig gecreëerde innerlijke wereld.

Rampo

1994 | Fantasy, Thriller

Japan 1994. Fantasy van Kazuyoshi Okuyama en Kazuyshi Okuyama. Met o.a. Naoto Takenada, Michikio Hada, Masahiro Motoki, Teruyuki Kagawa en Mikijiro Hira.

Japan, einde jaren 1920-30. De melancholieke auteur Takenaka leest in een krantenbericht dat een huisvrouw haar man op langzame, pijnlijke manier vermoord heeft, volgens een recept uit één van zijn boeken. Geïntrigeerd gaat hij de vrouw opzoeken en ze blijkt helemaal te passen bij zijn persoonlijke schoonheidsideaal. Hij gaat over haar schrijven. Hij raakt in de ban van zijn literaire arbeid, waarbij hij fictie en werkelijkheid niet meer uit elkaar kan houden. Een soort THE DARK HALF, gebaseerd op een roman van Edogawa Rampo, de Japanse Stephen King. De stijl doet echter meer denken aan THE NAKED LUNCH wat het voor een westerling zeker niet eenvoudig maakt om erin door te dringen. Fascinerend maar bewust complex scenario van Okuyama en Yuhei Enoki. Gefotografeerd door Yasushi Sasakibara.

Narayama bushiko

1983 | Historische film, Drama

Japan 1983. Historische film van Shohei Imamura. Met o.a. Ken Ogata, Sumiko Sakamoto, Aki Takejô, Seiji Kurasaki en Junko Takada.

Filmmaker Imamura vormde met ondermeer Nagisa Oshima de Japanse ‘nieuwe golf’ die een andere aanpak had dan naoorlogse voorganger Ozu, een man van subtiliteit en ingetogenheid. Imamura hield zich meer bezig met rauwe onderbuikthema’s. Met De Ballade van Narayama, onderscheiden met de Gouden Palm in Cannes, toont hij de laatste dagen van een vrouw in een negentiende-eeuws dorp. De lokale traditie schrijft voor dat wie zeventig wordt zich op de bergtop terugtrekt om te sterven. Voordat ze gaat wil ze nog echtgenotes voor haar zonen vinden. Rauw, hard en onvergetelijk.