Philippe Miller

Componist

Philippe Miller is componist.
Er zijn 14 films gevonden.

Les vieux calibres

2013 | Komedie

Frankrijk 2013. Komedie van Serge de Closets en Marcel Bluwal. Met o.a. Michel Aumont, Danièle Lebrun, Jean-Luc Bideau, Roger Dumas en Catherine Jacob.

Bluwal (Parijs, 1925), oudste (tv-)regisseur van Frankrijk, trad nog eens achter de camera voor deze farce over een viertal verveelde ouderen met een jeugdherbelevingswens. Irénée, Émilienne, Titi en André kraken de kassa van hun bejaardentehuis Les Églantines. Tijdens het bezoek van de minister van Sociale Zaken aan het rustoord laat het dwarse kwartet eveneens van zich horen. Ondanks door de wol geverfde acteerveteranen en een tikkie maatschappijkritiek oubollige krasse knarren-komedie waarin Aumont makkelijk de show steelt. Catherine Jacob vertolkt de zelfvoldane tehuisdirectrice. Lebrun is Bluwals echtgenote.

L'oeil de l'astronome

2012 | Biografie, Drama, Historische film

Frankrijk 2012. Biografie van Stan Neumann. Met o.a. Denis Lavant, Airy Routier, Max Baissette de Malglaive, Elise Caron en Jean-Claude Bolle-Reddat.

Praag 1610. Tien nachten lang beschikt Johannes Kepler, astronoom aan het hof van Rudolf II, over een van de eerste telescopen naar Galilei-ontwerp. Die korte periode, waarover de geleerde later een traktaat schrijft, vormt het narratief van een fascinerende filmkroniek. Het bedaarde tempo, de sobere dramaturgie en toneelmatige regiestijl van Neumann - van oorsprong documentairemaker - scheppen volop ruimte voor een welhaast magische sfeer van verwondering. Geheel gedraaid in een oude fabriekshal in Noord-Frankrijk. Bijrol van spaghettiwesterncoryfee Lou Castel.

Clandestin

2010 | Drama

Frankrijk 2010. Drama van Arnaud Bedouet. Met o.a. Yann Ebonge, Julie Gayet en Pascal N'Zonzi.

De achttienjarige Salif komt illegaal naar Parijs om, in opdracht van zijn ouders, z'n oudere broer terug te vinden. Slaagt hij daar niet in, is hij degene die geld moet verdienen om naar huis te sturen. De hachelijke onderneming helpt de Mauretaniër, die weinig notie heeft van de realiteit, snel uit de droom van het immigrantenparadijs Europa. Debuterend scenarist-regisseur Bedouët, van oorsprong acteur, baseerde zich voor dit zoveelste sociaal-realistische tv-drama over het hoofdpijnthema op een ontmoeting die hem op onvermoede plekken bracht. Bijrol van Julie Gayet.

Nés en 68

2008 | Drama, Historische film

Frankrijk 2008. Drama van Olivier Ducastel en Jacques Martineau. Met o.a. Laetitia Casta, Yannick Renier, Christine Citti, Yann Trégouët en Marc Citti.

Veertig jaar na 1968 inventariseert dit dure tv-tweeluik, thematisch verwant met de Italiaanse kroniek La meglio gioventù, die andere Franse revolutie. Deel een volgt drie onafscheidelijke idealisten vanaf mei '68, deel twee volgt hun kinderen in het 'Jaar van de Muur' 1989. Iedere generatie stelt voor zich vast dat ideaal en werkelijkheid zelden synoniem zijn. Soap met de zure nasmaak van oud-links overtuigt matig; het tijdsbeeld is geslaagd, maar er worden in drie uur teveel thema's aangesneden. Epiloog die in 2007 speelt werd toegevoegd nadat de Franse president Sarkozy hatelijk had opgemerkt dat de 'erfenis van '68 moet worden opgeruimd'.

Enfin seul(s)

2007 | Komedie, Drama

Frankrijk/België 2007. Komedie van Bruno Herbulot. Met o.a. Michel Aumont, Nozha Khouadra, Jérôme Kircher en Sophie-Charlotte Husson.

Deze in de regio rond Marseille opgenomen televisiekomedie is eigenlijk niets anders dan een degelijk boulevardstuk. Zestigplusser-weduwnaar Antoine (Aumont) heeft een nieuwe liefde gevonden, maar stelt het mededelen daarvan aan zijn naasten hardnekkig uit. Ietwat logisch: de vlam in kwestie is ook de dame op wie zijn zoon ooit smoorverliefd was. Het rondedansje van misverstanden kan beginnen. Leraar filosofie en literatuur Herbulot was assistent-regisseur bij Poussière d’ange (Edouard Niermans) en L’effrontée (Claude Miller), twee van de beste Franse bioscoopfilms van de jaren tachtig. Na een periode als (co-)scenarist in opdracht ging hij voor tv regisseren.

Crustacés et coquillages

2005 | Komedie, Romantiek

Frankrijk 2005. Komedie van Olivier Ducastel en Jacques Martineau. Met o.a. Valeria Bruni Tedeschi, Gilbert Melki, Jean-Marc Barr, Romain Torres en Sabrina Seyvecou.

Béatrix (Tedeschi) en Marc (Melki) vieren met hun twee kinderen vakantie in een oude villa aan de Côte d'Azur. Hun 19-jarige dochter gaat er al snel vandoor met haar motorrijdende vriendje, en de 17-jarige Charly heeft een vriend uitgenodigd. Dan komen ook ex-geliefden van het echtpaar opdraven en kan een ouderwetse zedenklucht, vol misverstanden, persoonsverwisselingen, slaande deuren en seksueel getinte grappen, van start gaan. Helaas, het merendeel van de humor is belegen. Wat bedoeld was als een kokette, zomerse zedenkomedie werd een onhandige, bij vlagen zelfs genante vertoning.

Mischka

2002 | Drama, Komedie

Zwitserland/Frankrijk 2002. Drama van Jean-François Stévenin. Met o.a. Jean-Paul Roussillon, Jean-François Stévenin, Rona Hartner, Salomé Stévenin en Pierre Stévenin.

Tijdens de grote vakantie naar de zee in het zuidwesten van Frankrijk brengt het lot een viertal personen bijeen, die in de eerste instantie niets met elkaar gemeen heeft. De hoogbejaarde opa Mischka (Roussillon) wordt door zijn onhebbelijke zoon, die voor hem alleen nog maar een plaatsje in de kofferbak van zijn stationwagen had, in zijn stinkende plunje `vergeten` bij een pompstation aan de autoweg. Daar ontmoet Mischka verpleger G[KA1]eg[KA2]ene (Jean-Fran[KA10]cois St[KA1]evenin), die ook niet meer de jongste is. Later voegt zich bij hen een overjarige rockster (Hartner) met de legendarische naam Joli Coeur (het aapje uit [KL]Alleen op de wereld[KLE] van Hector Malot) en de vijftien-jarige wegloopster Jane (Salom[KA1]e St[KA1]evenin) die met haar jongere broertje L[KA1]eo (Pierre St[KA1]evenin) op zoek is naar haar vader. Ze beleven onderweg van alles en nog wat en komen allerlei bonte vogels tegen, waaronder zelfs de verdwaalde rocker Johnny Hallyday (die zichzelf speelt). Zo wordt het niet alleen een ongelooflijke reis, maar ook een vakantie om nooit meer te vergeten. Een ensemblestuk, waarvan men in Frankrijk hoog opgaf, maar de kijker daarbuiten herkent het als het zoveelste drukke en nodeloze gedoe langs 's heeren wegen in het hoogseizoen. Het scenario is van regisseur Stévenin, die er met zijn derde, minimalistische film een gezellig familieonderonsje van maakte - dat spaart kosten. Het camerawerk is van Pierre Aïm.

Ma vraie vie à Rouen

2002 | Komedie, Drama

Frankrijk 2002. Komedie van Olivier Ducastel en Jacques Martineau. Met o.a. Ariane Ascaride, Jonathan Zaccaï, Hélène Surgère, Lucas Bonnifait en Jimmy Tavares.

Op zijn zestiende verjaardag krijgt Etienne van oma een digitale camera. Hij filmt vervolgens alles wat los en vast zit. Het reslutaat is een zo goed als plotloos videodagboek.

Le café de la plage

2002 | Drama

Frankrijk 2002. Drama van Benoît Graffin. Met o.a. Jacques Nolot, Ouassini Embarek, Leila Belarbi, Dalia Amrani en Meryem Serbah.

Aan het strand van Tanger, in Marokko, ontmoet Driss, een jongeman die nauwelijks meer bezit dan straatwijsheid en een oude auto, de wat oudere Fouad. Fouad runt een strandtentje en er ontstaat een zekere vriendschap tussen de twee mannen. Maar Fouad is een raadselachtige man wiens bedoelingen nooit helemaal helder worden. Wanneer Driss een keer zijn vriendin meeneemt probeert hij het meisje zonder omhaal te verleiden. Wat wil Fouad? En wat wil Driss? Zoekt hij zijn vader? Regisseur Graffin schreef het scenario voor zijn tweede film samen met veteraan André Téchiné, die met hoofdrolspeler Nolot eerder al films als Le lieu du crime, Les innocents en Ma saison préférée had gemaakt. Ze lieten zich inspireren door een verhaal van de Amerikaanse auteur Paul Bowles, die in 1999 in dezelfde stad overleed. Het resultaat is een enigmatisch maar intrigerend, sober drama dat zich afspeelt op een sobere, verlaten locatie die prachtige kustbeelden oplevert.

Bronx-Barbès

2000 | Drama

Frankrijk 2000. Drama van Éliane de Latour. Met o.a. Antony Koulehi Diate, Loss Sylla Ousseni, Edwige Dogo, Shang Lee Souleyman Kere en David Cyril Guen.

Filmmaakster De Latour kent West-Afrika op haar duimpje omdat ze er documentaires heeft gedraaid over de levensgevaarlijke getto`s van Abidjan en San Pedro, de hoofdstad van Ivoorkust. Haar eerste speelfilm gaat over zo`n getto, waar de wet van de jungle geldt. Toussaint (Diate) en Nixon (Ousseni) zijn twee jonge Afrikanen van nog geen twintig die moeten stelen om in leven te blijven, een lot wat talloze jongeren treft. Ze doden per ongeluk een peetvader en verdienen daarmee `respect` in het getto Bronx. Het is de plaats van de verschrikkelijkste taferelen: een meisje (Dogo) wordt door een bende verkracht; het gaat zelfs Toussaint te ver en hij biedt haar bescherming als haar vriend. Op een ander moment slaan Bronx-bewoners een gauwdief dood. De twee gezworen kameraden besluiten naar een ander getto, Barbes, te verkassen. Het scenario van regisseuse De Latour en Emmanuel Bourdieu bevat te weinig stof om de tweede helft van de film dramatisch boeiend te maken. De rolverdeling, die plaatselijk gerecruteerd werd, komt verrassend echt over. Alleen de laatste scènes van het einde slaan nergens op. Het camerawerk van Stéphane Fontaine is uit de hand geschoten, maar heeft zeer originele beelden opgeleverd. De dialogen zijn in het slang van Ivoorkust, dat bekend staat als Nushi. De namen van veel jongeren klinken heel internationaal: Clinton, Tyson, Capone, Chirac, Matador, Pacific, Pablo Escobar, Tarik Aziz, etc. Dat is best grappig; dit was bijvoorbeeld ook op de Nederlandse Antillen in de jaren 1960 een goed gebruik.

Peau d'homme, coeur de bête

1999 | Drama, Thriller

Frankrijk 1999. Drama van Hélène Angel. Met o.a. Cathy Hinderchied, Maaike Jansen, Pascal Cervo, Bernard Blacan en Serge Riaboukine.

De titel 'Huid van een mens, hart van een beest' dekt de inhoud naadloos. De (autobiografische) debuutspeelfilm van Hélène Angel is een ontluisterend portret van huiselijk geweld op het pittoreske platteland van zuidelijk Frankrijk. De gangmaker is vader Francky (Riaboukine) die na bruut politieoptreden wordt geschorst en terugkeert naar zijn moeder, dochters en jongere broer. De komst van een derde broer is de smeulende lont in een kruitvat van ongeleid beestachtig geweld waarvan vooral de meisjes de dupe dreigen te worden. Een film met weinig houvast, subtiel verlucht met diepzwarte humor.

Un monde agité

1998 | Historische film

Frankrijk 1998. Historische film van Alain Fleischer.

Fleischer, een soort Franse Robert Kramer, monteerde samen met Claudine Kaufmann een wonderlijke film over het bewogen 'leven van toen', uit achthonderd filmfragmenten die gedraaid werden tussen 1908 en 1918. Het materiaal dat op onderwerp is ingedeeld, is afkomstig uit de Cinémathèque française. Soms ziet men een bepaald personage uit een bepaald fragment van een film weer terug in een ander fragment uit een totaal andere film. De film is voorzien van een soundtrack in Dolby SR met de muziek die indertijd de zwijgende film bij de vertoning in de donkere zalen begeleidde. Voor pure cinefielen niet te versmaden. Het scenario is van Fleischer.

Jeanne et le garçon formidable

1998 | Romantiek, Musical

Frankrijk 1998. Romantiek van Olivier Ducastel en Jacques Martineau. Met o.a. Virginie Ledoyen, Mathieu Demy, Jacques Bonnaffé, Valérie Bonneton en Frédéric Gorny.

Een zeldzame en bijna volmaakte film. Daarbij komt nog dat het onderwerp (AIDS) bloedserieus is; de vorm (een musical) is mild. Al met al bijna een meesterwerk dat moed, wanhoop, vreugde en droevenis met elkaar in evenwicht houdt. De film treft beter doel dan het traangas wat op de kijker wordt losgelaten in PHILADELPHIA. Het regisseursduo, dat bestaat uit Martineau en Ducastel, heeft de juiste toonhoogte gevonden voor een tragische geschiedenis over de liefde en de dood. Het scenario is van Martineau, die eveneens de songteksten schreef en het gaat over een momentopname uit het jonge leven van Jeanne (Ledoyen), een aantrekkelijke meid, die door veel mannen bemind wordt. De grote Liefde vindt ze bij Olivier (Demy), de jongen uit de titel. Helaas is hij seropositief. E[KA1]en opmerking uit de mond van Jeanne illustreert op welke lichte wijze de film zijn onderwerp behandelt: als Olivier haar zegt dat hij seropositief is, antwoordt zij dat het geen probleem is, want ze hebben immers kapotjes gebruikt. Je bent in eerste instantie geneigd te denken dat je met grote onverschilligheid te maken hebt, maar het is het bewijs van onbevooroordeeld te zijn en dat is de kracht van deze rolprent. Het is de reactie van een leuke jonge vrouw, die om iemand geeft en zich met enthousiasme vastbijt in het leven. Ledoyen is spontaan en straalt frisheid af, terwijl Demy tot op een zekere hoogte een beetje saai is. Grote waardering voor de zingende rolverdeling (met uitzondering van Ledoyen die ingedubd is) en in het bijzonder voor Bonnaffé. Het camerawerk is van Mathieu Poirot-Delpech. Scope, Dolby SRD.

Jeanne et le garcon formidable

1998 | Musical, Drama, Romantiek

1998. Musical van Olivier Ducastel en Jacques Martineau. Met o.a. Virginie Ledoyen, Mathieu Demy, Jacques Bonnaffé en Valérie Bonneton.

Jeanne (Ledoyen) denkt na verschillende flirts eindelijk de juiste man ontmoet te hebben in Olivier (Demy). Hij blijkt echter HIV te hebben. Muzikale tragikomedie.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Philippe Miller op televisie komt.

Reageer