Eric Pittard

Regisseur

Eric Pittard is regisseur.
Er zijn 3 films gevonden.

Jazz Collection: DeeDee Bridgewater

1998 | Documentaire, Biografie, Muziek

Frankrijk/Canada 1998. Documentaire van Eric Pittard.

Jazz-koningin DeeDee Bridgewater, die in feite Denise Garret heet en uit Memphis afkomstig is, heeft steeds de ambitie gehad om aan de top te komen. Met de opkomst van Motown en haar ontmoeting met jazz-musicus Bridgewater, waarmee ze in het huwelijk trad, werd die droom werkelijkheid. Gezeten op een luxueuze sc[KA2]ene vertelt DeeDee de geschiedenis van haar leven en carri[KA2]ere. Ze brengt hulde aan de grote dames van de jazz, die steeds haar voorbeeld geweest zijn, aan de hand van enkele zelden geziene archiefopnamen. Zo zien we Bessie Smith, Betty Carter, Ella Fitzgerald (aan wie ze haar in 1997 verschenen CD Dear Ella wijdde) en Nina Simone. We zien haar ook aan het werk in opnamen gemaakt in de studio voor een ARD-programma en tijdens het Festival van Montreux. DeeDee valt, zoals steeds, op door haar kleurrijke, extra-vagante kleding en haar gulle lach. Pittard schreef het scenario en Cathy Chamorey tekende voor de montage. Achter de camera namen Pittard en François Kotlarski plaats.

Jazz Collection: B.B. King - Rock Me The Blues

1997 | Documentaire, Biografie, Muziek

Frankrijk 1997. Documentaire van Eric Pittard. Met o.a. B.B. King, Rufus Thomas en Sidney Seidenberg.

Aan de hand van een lang interview schetsen de makers een portret van de blues-legende B.B. King. Riley B. King werd in 1925 geboren in 'the deep south', waar hij als neger het statuut van tweederangsburger had. Hij mocht uitsluitend in zwarte clubs optreden, met als gevolg dat hij tot midden jaren 1960 erg populair was in een beperkte kring van jazz- en bluesliefhebbers. Met zijn onafscheidelijke gitaar Lucille had hij zich een zekere faam weten te verwerven bij blanke muziekliefhebbers, mede dank zij Rufus Thomas van WDIA-radio in Memphis die doorlopend zijn platen plugde. Zo kwam King in contact met de blanke manager Sidney Seidenberg en vanaf het ogenblik dat deze zijn zaken begon te behartigen zat de carrière van King in de lift. In 1969 bereikte hij zelfs de top van de hitparade met 'The Thrill Is Gone'. King demonstreert de invloeden die hij onderging van o.a. Lonnie Johnson, T. Bone Walker, e.d. en vooral van de gospelmuziek van de zwarte religieuze gemeenschap. In de jaren 1950 noemde Thomas hem 'Blues Boy' en sindsdien gebruikte hij de initialen B.B.. Niet te missen voor de liefhebbers. Pittard schreef ook het scenario en stond achter de camera. Voor de montage deed men beroep op Catherine Mabilat.

Jazz Collection: Bernard Lubat

1996 | Documentaire, Muziek

Frankrijk 1996. Documentaire van Eric Pittard.

Bernard Lubat is een buitenbeentje in de jazz-wereld. Deze Fransman die in 1945 geboren werd leerde de liefde voor de muziek kennen van zijn vader, Alban, die zelf in een orkestje speelde in zijn caf[KA1]e, [KL]L`Estaminet[KLE]. Bernard speelt vibrafoon, piano, drums, accordeon en hij zingt. Hij is een muziekgek, maar in de eerste plaats een rebel. Op twintigjarige leeftijd wordt hij drummer in het orkest van Stan Getz, maar in 1977 keert hij terug naar zijn geboorteplaats Uzeste (bij Bordeaux) waar hij een jaarlijks jazz-festival organiseert. We horen en zien hem met uitvoeringen van `Our Delight` (met Getz), 'Ziste zeste', 'Night In Tunisia', ''Round Midnight' en 'Dum! Dum! Dum!'. Getuigenissen zijn er van Marc Perrone, Jacques Di Donato, Michel Portal, Patrick Auzier, André Minveille en Laure Dithilleul. Het scenario is van Gérald Arnaud met commentaar gesproken door Patrick Kuban. Voor de montage stond Philippe Kursawa in, terwijl de camera bemand werd door Eric en Yann Pittard en Jean- Christophe Beauvallet. Een minder interessante aflevering uit deze uitmuntende collectie.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Eric Pittard op televisie komt.

Reageer