Antoine Duléry

1959 Acteur

Antoine Duléry (1959) is acteur.
Er zijn 34 films gevonden.

La mort d'Auguste

2015 | Misdaad, Drama

Frankrijk 2015. Misdaad van Denis Malleval. Met o.a. Jean-Pierre Darroussin, Antoine Duléry, Bruno Solo en Olivia Brunaux.

Mallevals vijfde Simenon-voor-tv is een fraai staaltje classicistisch noir-drama op de millimeter. Parijs 1965. In het quartier des Halles drijft Antoine Mature met zijn pa een drukbezochte bistro. Tot laatstgenoemde overlijdt, en Ferdinand en Bernard hun broer Antoine ervan verdenken, vaders veronderstelde spaarpot te hebben verdonkeremaand. Spel en sfeertekening rijmen hier perfect dankzij een van het impliciete uitgaande regie. Darroussin is geweldig als de zwijgzame, getergde Antoine. Ook voor deze Malleval-Simenon, kijkcijferknaller in Frankrijk, tekende scenarist Jacques Santamaria.

La boule noire

2015 | Drama

Frankrijk 2015. Drama van Denis Malleval. Met o.a. Tom Hudson, Bernard Campan, Antoine Duléry, Virginie Lemoine en Laetitia Colombani.

Na Jusqu'à l'enfer en L'escalier de fer opnieuw een Georges Simenon-bewerking van tv-filmer Malleval en scenarist Jacques Santamaria. Waarin Vincent Ferreira uit zijn arbeidersmilieu van Portugese immigranten is opgeklommen tot supermarktdirecteur. Alleen met het lidmaatschap van de Sporting Club, de plaatselijke kakkersvereniging, wil het maar niet lukken. Campan heeft het ideale rancunegezicht voor zijn rol van Alleman in dit gure provinciedrama dat, helaas, de broodnodige Chabroleske zwarte humor ontbeert. De handeling werd verplaatst van de Amerikaanse staat Connecticut naar de Franse Charente-Maritime.

Meurtres au Pays Basque

2014 | Misdaad

Frankrijk 2014. Misdaad van Eric Duret. Met o.a. Antoine Duléry, Claire Borotra, François Dunoyer, Sébastien Lalanne en Julien Alluguette.

Marie Daguerre, vers aangetreden als politiecommissaris van Bayonne, krijgt meteen twee pittige klussen op haar bordje. Allereerst is daar de akelige rituele moord op een jongedame. Dan is er de vermissing van de zoon van een veteraan rechercheur. Bij laatstgenoemde zaak moet ze de vader, Vincent Becker van het roemruchte Parijse commissariaat op 36, quai des Orfèvres, in zijn speurtocht assisteren. Routineuze, naar Amerikaans schermvullerssjabloon in elkaar gezette regiopolicier van France 3. Iedereen spreekt Algemeen Beschaafd Frans, kolderieke ontkenning van de couleur locale.

Un homme au pair

2013 | Komedie

Frankrijk 2013. Komedie van Laurent Dussaux. Met o.a. Antoine Duléry, Gwendoline Hamon en Valérie Flan.

Veertigplusser Maxime, al veel te lang werkeloos, woont hij bij zijn zus Claire, alleenstaande carrièremoeder van een negenjarig zoontje. Wanneer Claire te elfder ure wordt geconfronteerd met een afzeggende oppas, blijft haar geen ander alternatief dan Maxime inzetten. Met zijn goedgevoelniksigheid is dit artificiële, pseudo-grappige teledraakje de ideale tijdspassering voor wensdenkende damesbladlezeressen. Eén extra empathiester voor Duléry die, geheel conform de voortschrijdende feminisering van de West-Europese man, de nieuwe interactieve knuffelbeer moet vertolken.

Pas de toit sans moi

2009 |

Frankrijk 2009. Guy Jacques. Met o.a. Cheik Doukouré, Bernadette Lafont, Aïssa Maïga en Antoine Duléry.

Veertiger Paul zit zonder werk en echtgenote, en dreigt zijn woning te verliezen. De boven hem wonende illegale Ashanti zou inclusief haar twee kinderen zomaar kunnen worden uitgezet. Er rijpt een slinks pro forma trouwplan, zodat beide partijen kunnen blijven waar ze zijn. Televisiefilm met non-charismatische cast reduceert complexe illegalenkwestie tot politiek correcte dramady over louter nobele individuen. Lafont speelt zonder zelfcensuur Pauls dementerende moeder. Appelflauwe woordspelige titel betekent geschreven 'Geen dak (toit) zonder mij', maar uitgesproken 'Geen jij (toi) zonder moi'. Laag inzetten dus. Met Nederlandse ondertiteling.

Prune Becker, une nouvelle vie

2005 | Drama, Komedie

Frankrijk 2005. Drama van Met o.a. Béatrice Agenin, Antoine Duléry, Maxime Leroux, Frédérique Tirmont en François Berland.

Prune Becker, psychoanalytica en vijftiger, is gescheiden na een relatie van 20 jaar. Haar collega’s en trouwe vrienden, Tina, Sophie en vooral Julien helpen haar door deze moeilijke periode.

Confession d'un menteur

2005 | Komedie

Frankrijk 2005. Komedie van Didier Grousset. Met o.a. Valérie Karsenti, Antoine Duléry en Isabelle Gélinas.

Prune Becker, psychoanalytica en vijftiger, is gescheiden na een relatie van 20 jaar. Haar collega’s en trouwe vrienden, Tina, Sophie en vooral Julien helpen haar door deze moeilijke periode.

LPS-Lyon, police spéciale

2002 |

2002. Dominique Tabuteau. Met o.a. Quentin Pelisson, Antoine Duléry en Bruno Slagmulder.

Prune Becker, psychoanalytica en vijftiger, is gescheiden na een relatie van 20 jaar. Haar collega’s en trouwe vrienden, Tina, Sophie en vooral Julien helpen haar door deze moeilijke periode.

Les rencontres de Joëlle

2001 | Komedie

Frankrijk 2001. Komedie van Patrick Poubel. Met o.a. Bernard Menez, Antoine Duléry en Isabelle Candelier.

Prune Becker, psychoanalytica en vijftiger, is gescheiden na een relatie van 20 jaar. Haar collega’s en trouwe vrienden, Tina, Sophie en vooral Julien helpen haar door deze moeilijke periode.

Meilleur espoir féminin

2000 | Komedie

Frankrijk 2000. Komedie van Gérard Jugnot. Met o.a. Gérard Jugnot, Bérénice Béjo, Antoine Duléry, Sabine Haudepin en Mohamed Hicham.

Yvon Rance (Jugnot) is kapper in Bretagne. Hij is een vakman in hart en nieren en heeft maar [KA1]en[KA1]en wens: dat zijn dochter Laetitia (Bejo) haar eigen zaak opent in Quimper of Laval. Laetitia koestert hele andere ambities. Ze heeft een aardig snuitje en doet een auditie bij regisseur St[KA1]ephane (Duléry) in Parijs. Als pappa Yvon daar achter komt, breekt de hel los. Als Laetitia met zelfmoord dreigt, stemt Yvon toe, maar hij wil haar gage onderhandelen. Hij valt bijna flauw als hij ontdekt dat Laetitia in een paar weken net zoveel verdient als hij in één jaar. Op de set wordt hij te lastig en wordt hij snel weg gebonjourd. Eenmaal terug op honk ontdekt hij dat de sensatiepers Laetitia de achternaam France heeft gegegevn. Nu wordt het de hoogste tijd om in actie te komen. Als gebruikelijk zijn de films van Jugnot heel kluchtig en daar moet je van houden, want het scenario dat hij met Isabelle Mergault schreef, graaft niet erg diep. Bejo is een openbaring en een talent om in de gaten te houden en zij heeft grotendeels de waardering voor deze film bij elkaar verdiend. De bijrollen die door vijftig karakterspelers worden bezet, hebben bijgedragen tot deze waardering. Het camerawerk is van Pascal Gennesseaux.

Le cœur à l'ouvrage

2000 | Komedie

Frankrijk 2000. Komedie van Laurent Dussaux. Met o.a. Mathilde Seigner, Amira Casar, Marc Citti, Bruno Slagmulder en Catherine Jacob.

Bruno (Citti), die pornofilms regisseert, zou weleens een `echte` film willen draaien. Hij krijgt de nodige subsidies bijeen (zo gaat dat in Europa) voor een romantische film met in de hoofdrollen Julien (Slagmulder) en Chlo[KA3]e (Seigner), zijn favoriete pornosterren. Fran[KA10]coise is de productrice. Zij is bereid deze uitdaging aan te gaan. Sophie (Abascal) is de vriendin van Julien; zij is onvruchtbaar. Haar vriendin No[KA3]elle (Casar) wil graag een kind, maar heeft een probleem met haar vriend Marc (Catalifo). Ze vraagt of Sophie een nachtje wil gaan slapen met Marc, want in het donker merkt hij dat toch niet, terwijl zij dan een kindje kan maken met Julien. Het idiote scenario van Tonino Benacquista, die even te zien is als tatoeëerder, probeert te laten zien wat er normaal gesproken op de set gebeurt, nu privé gebeurt... Wie deze verwisselingsklucht ernstig neemt, kan beter eens een bezoekje aan de psychiater brengen. Het spel is beneden peil, de regie is krachteloos en het verhaal is bijzonder flauw. Het camerawerk is van Paco Wiser.

Deux mamans pour Noël

1998 | Drama, Familiefilm

Italië/Frankrijk 1998. Drama van Paul Gueu. Met o.a. Antoine Duléry, Julie Jézéquel, Hubert Saint-Macary, Marie-José Nat en Ottavia Piccolo.

De familie Maubert zit rond de kerstboom. De drie kinderen geven hun vader Eric (Dul[KA1]ery) een cd cadeau. Wanneer hij de muziek hoort denkt hij met pijn in het hart aan zijn kindertijd. Zijn moeder liet hem in de steek. Onder impuls van zijn vrouw V[KA1]eronique (Jézéquel) en kinderen besluit Eric zijn moeder op te sporen. Na lange zoektocht houdt hij twee vrouwen over die overeenstemmen met gegevens waarover hij beschikt... Eenvoudige, frisse debuutfilm van Gueu, die ook het scenario schreef met Valérie Bonnier. De melodramatische emoties worden te vaak gesmoord door ritmeloos verloop.

Ça reste entre nous

1997 | Komedie

Frankrijk 1997. Komedie van Martin Lamotte. Met o.a. Catherine Frot, Sam Karmann, Carol Brenner, Fanny Cottençon en Antoine Duléry.

Patrick (Karman) is een verwende vent. Hij heeft een charmante vrouw, H[KA1]el[KA2]ene (Frot), en twee knappe zonen. Bovendien houdt hij er al jaren een zalige minnares, Elisabeth (Brenner), op na, bij wie hij een lief dochtertje heeft. Hoewel de twee vrouwen slechts vijf kilometer bij elkaar vandaan wonen is hen nog nooit iets opgevallen. Patrick is een gentleman; hij heeft zijn vrouw nooit op de hoogte gebracht van zijn dubbele leven en vice versa. Dankzij een volmaakte organisatie kan hij deze twee levens gescheiden houden. Dit doorlopende over en weer gaan, is fysiek echter heel uitputtend. Problemen kunnen in zo'n situatie natuurlijk niet uitblijven: op dezelfde dag en hetzelfde uur organiseren Hélène en Elisabeth een diner, waarbij hij niet ontbreken mag. Een regelrechte ramp voor Patrick dus. Een voorspelbare relatieklucht waarvan er talloze en veel betere gemaakt zijn in Duitsland of Amerika. Enkele snedige dialogen ten spijt kunnen we het gevoel van déjà vu niet onderdrukken en bovendien wordt je op den duur van het heen en weer gehol hondsmoe. Het weinig originele scenario is van Carol Brenner en Jean-Carol Larrivé. Het camerawerk is van Jean- Yves Le Mener.

Un mois de reflexion

1996 |

1996. Serge Moati. Met o.a. Alexandre Kazan, Antoine Duléry en Catherine Arditi.

Patrick (Karman) is een verwende vent. Hij heeft een charmante vrouw, H[KA1]el[KA2]ene (Frot), en twee knappe zonen. Bovendien houdt hij er al jaren een zalige minnares, Elisabeth (Brenner), op na, bij wie hij een lief dochtertje heeft. Hoewel de twee vrouwen slechts vijf kilometer bij elkaar vandaan wonen is hen nog nooit iets opgevallen. Patrick is een gentleman; hij heeft zijn vrouw nooit op de hoogte gebracht van zijn dubbele leven en vice versa. Dankzij een volmaakte organisatie kan hij deze twee levens gescheiden houden. Dit doorlopende over en weer gaan, is fysiek echter heel uitputtend. Problemen kunnen in zo'n situatie natuurlijk niet uitblijven: op dezelfde dag en hetzelfde uur organiseren Hélène en Elisabeth een diner, waarbij hij niet ontbreken mag. Een regelrechte ramp voor Patrick dus. Een voorspelbare relatieklucht waarvan er talloze en veel betere gemaakt zijn in Duitsland of Amerika. Enkele snedige dialogen ten spijt kunnen we het gevoel van déjà vu niet onderdrukken en bovendien wordt je op den duur van het heen en weer gehol hondsmoe. Het weinig originele scenario is van Carol Brenner en Jean-Carol Larrivé. Het camerawerk is van Jean- Yves Le Mener.

Tendre piège

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Serge Moati. Met o.a. Marie-Christine Barrault, Patachou, Alexandra Kazan, Antoine Duléry en Rufus.

Acht dagen nadat Kazan en Duléry elkaar ontmoet hebben, vraagt hij haar ten huwelijk. Patachou, de oma van Kazan, is in de wolken en wil een groots verlovingsfeest organiseren. Duléry wil daar eerst niet van weten, maar geeft toch toe. Tijdens het feest verneemt Kazan dat haar moeder Barrault, na dertig jaar huwelijk, besloten heeft haar man Moreau te ver- laten. Verder is er de aanwezigheid van Chabrol, een ex-vriendje van Kazan, die Duléry meer dan jaloers maakt. De ouders van laatstgenoemde, Rufus en Arditi, vragen zich na een tijdje af wat zij op het feest eigenlijk zijn komen zoeken. Frisse, sentimentele komedie, geschreven door Pierre Colin-Thibert en Jean-Claude Islert. Enkele langdradigheden worden goedgemaakt door foutloze vertolkingen met als blikvangers Rufus en Arditi als een naief maar innemend plattelandsstel. Muziek van Jean- Marie Sénia.

Les pisteurs : Le marché du sport

1996 | Drama

Frankrijk 1996. Drama van Luc Béraud. Met o.a. Antoine Duléry, Philippe Lelièvre, Claude Evrard, Albert Simono en Philippe Nahon.

Twee journalisten, Dulery en Leli[KA2]evre, onderzoeken in Valenciennes de dood van een jonge beroepsrenner. Zij ontdekken dat de wielrenner, overleden na een banaal ongeval, onder invloed van doping op zijn fiets zat. Zij stuiten op een hormonen-netwerk waar de lokale wielerclub, met medeweten van de burgemeester, bij betrokken is. Pilootaflevering van een reeks waarin de helden `pisteurs` zijn, journalisten die het veldwerk doen. Gebaseerd op een waar gebeurd fait divers. Het onderwerp (doping in de wielrennerij) is interessant maar het tweede deel van de film verzwakt door overbodig gemoraliseer en een vertraagd ritme. De twee hoofdrolspelers, Dulery en Lelièvre, komen echt en sympathiek over. Scenario van Jacques Cotta en Pascale Martin, muziek van Raymond Alessandrini.

La mère de nos enfants

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Jean-Louis Lorenzi. Met o.a. Stéphane Freiss, Sophie Broustal, Antoine Duléry, Deborah Epstein en Pascale Roberts.

St[KA1]ephane (Freiss) en Romain (Dulery) zijn twee alleenstaande vaders die onder hetzelfde dak wonen. Ze hebben allebei kinderen van dezelfde vrouw, L[KA1]ea (Broustal), die hen beiden in de steek liet kort na de geboorte van de kinderen. Nooit hoorden ze nog iets van haar en ze leven beiden met de herinnering aan hun liefde. De verrassing is dan ook groot wanneer Léa, na zeven jaar afwezigheid, eensklaps weer voor de deur staat. Een dramatische komedie met een onderwerp dat iets te geforceerd is om aanvaardbaar te blijven. De acteurs doen zeker hun best, maar ze slagen er niet in om de sprankelende frisheid die dit soort films moet hebben op het scherm tot leven te doen komen. Alain Layrac en Serge Meynard schreven het onevenwichtige scenario, dat door Jacques Guérin in beelden werd omgezet.

L'échappée belle

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Étienne Dhaene. Met o.a. Anémone, Olivia Bonamy, Antoine Duléry, Emma de Caunes en Laurence Masliah.

Emmanuel Barnes (Barr), voor zijn vrienden Manu, gaat na twaalf jaar scheiden. De strenge rechter, een vrouw (An[KA1]emone), besluit dat hij een ontaarde vader is en ontneemt hem de voogdij over zijn vier kinderen en geeft hem slechts het recht om hen [KA1]e[KA1]en keer per maand te bezoeken. Wat Manu ook probeert, de vrouwelijke rechter weigert haar oordeel te herzien en blijft onvermurwbaar. Manu moet zijn toevlucht nemen tot een list. Hij verleidt zogenaamd de aantrekkelijke, volwassen dochter Chlo[KA1]e (Bonamy) van mevrouw-de-edelachtbare en lokt haar naar een afgelegen oord in de bergen om daarna tegen de rechter te kunnen zeggen dat haar dochter gekidnapt is. Ze kan haar vrijheid terugkrijgen in ruil voor het recht op de voogdij over zijn kinderen. Afgezien van het stomme plot, is het flauwe scenario van Gérard Rossini, Denis Parent, Laurent Dussaux en regisseur Dhaene slechts een gedrocht dat de drie, capabele hoofdrollen te weinig ruimte biedt. Hoewel Anémone verkeerd gecast is, doet zij haar best, maar er is geen synergie met Barr of Bonamy, en zij voert - maar ook Barr - een aardig stukje solo op. Het camerawerk van Philippe Pavans De Ceccatty is veel beter dan de regie van Dhaene, die met deze voorspelbare film naar een dieptepunt in zijn carrière is afgedaald.

Une page d'amour

1995 | Drama, Historische film

Frankrijk 1995. Drama van Serge Moati. Met o.a. Miou-Miou, Jacques Perrin, Félicité Chaton, Grace de Capitani en François Berléand.

Rond 1865 woont de weduwe H[KA1]el[KA2]ene (Miou-Miou) met haar dochter Jeanne (Chaton), die elf is, in een bescheiden etagewoning. Jeanne hangt aan haar moeder en zou er niet aan moeten denken dat iemand anders, in casu een man, te veel aandacht aan haar zou besteden. Als H[KA1]el[KA2]ene `s nachts last krijgt van hevige buikkrampen wordt hun buurman Docteur Derberle (Perrin) erbij geroepen. Hij verstoort de betrekkelijke rust van het tweetal en van hun teruggetrokken bestaan. Een vrij getrouwe, bekorte bewerking van de roman van Emile Zola over een hartstochtige driehoeksverhouding, waarin een tiener de eerste viool speelt. Het spel is sereen en de aankleding van de film (decors en kostuums) is schitterend, maar het scenario van Pierre Dumayet is oppervlakkig en gaat niet in op de sociale context van Zola. Het camerawerk van André Néau is mooi. 16:9.

Un été brûlant

1995 | Historische film

Rusland/Frankrijk/Zwitserland 1995. Historische film van Jérôme Foulon. Met o.a. Claude Rich, Matthieu Rozé, Anne Roussel, Hélène de Fougerolles en Hélène Roussel.

Rusland 1905. De achttien-jarige Alexandre (Roz[KA1]e) is gezakt voor zijn eindexamen. Hij moet voor straf de zomervakantie doorbrengen bij zijn vader, graaf Ivan Petrov (Rich), op het buitenverblijf aan de Krim. Zo`n straf is dat ook weer niet, want tante Elena (H[KA1]el[KA2]ene Roussel) komt ook met haar twee knappe dochters Katia (Anne Roussel) en Natacha (De Fougerolles). Alexandre is heimelijk verliefd op zijn nicht Katia, maar krijgt tot zijn ontsteltenis te horen dat ze zich gaat verloven met Nicolai (Duléry). Na een tijdje begrijpt Alexandre dat het huwelijk geregeld werd door zijn vader, die al drie jaar de minnaar is van Katia. Een sfeervol beeld van de Russische aristocratie kort voor het uitbreken van de Russische revolutie. Opvallend is vooral de leegheid van het bestaan van de adel, die blijkbaar niets anders te doen heeft dan intrigeren. Rich domineert moeiteloos het beeld, maar de andere hoofdrollen leveren ook prima werk. Het scenario van Pascal Lainé, Laurent Dussaux, Rich en regisseur Foulon is gebaseerd op een roman van Eduard von Keyserling. Prachtige, nostalgisch stemmend camerawerk op locatie van Valéry Martynov.

Sixième classe

1995 | Komedie, Familiefilm

Frankrijk 1995. Komedie van Bernard Stora. Met o.a. Véronique Genest, Line Renaud, Gérard Séty, Clément van den Bergh en Elisabeth Vitali.

Oktober 1952 op het Franse platteland. De vakantie is voorbij. De tienjarige Aur[KA1]elien Bertrand (Van den Bergh) moet terug naar school. Zijn moeder Simone (Genest) is dokter en heeft weinig tijd voor hem en zijn vader Michel (Dul[KA1]ery) is naar Parijs om er werk te zoeken en een huis in orde te maken voor zijn gezin. Om dit gebrek aan affectie goed te maken heeft de jongen zich terug getrokken in een fantasie wereld. Tot op de dag dat hij een oud koppel ontmoet, Mr. en Mme Cotelle (Séty en Renaud), die hem liefdevol opnemen en zijn leugens geloven. Zijn moeder vertelt hij dat hij de tijd bij een vriendje doorbrengt. Knap stukje kinderpsychologie verwerkt tot een boeiende film. Van den Bergh is een hartveroverende revelatie en Renaud en Séty als het oude koppel zijn schitterend. Zelden werd het gevoel van gebrek aan liefde zo warm in beeld gebracht. De tijdssfeer werd optimaal gebruikt. Goed opgebouwd scenario van Stora en Claudine Vergnes. Gérard De Battista hanteerde de camera.

Les misérables

1995 | Drama

Frankrijk 1995. Drama van Claude Lelouch. Met o.a. Jean-Paul Belmondo, Michel Boujenah, Alessandra Martines, Salomé Lelouch en Annie Girardot.

Lelouch die zijn eigen scenario schreef, verplaatste het epoque-verhaal van Victor Hugo naar de 20e eeuw. Belmondo speelt met verve een drievoudige rol: de chauffeur Henri Fortin die vlak na de eeuwwisseling in 1900 ten onrechte wordt veroordeeld, diens analfabete zoon Roger en verweerde Jean Valjean. De actie gaat dan naar de jaren 1930 en WO II (1939-45).

François Kléber : Le pas en avant

1995 | Misdaad, Actiefilm

Frankrijk/Canada 1995. Misdaad van Patrick Jamain. Met o.a. Gérard Lanvin, Elisabeth Vitali, Steve Kalfa, Yves Afonso en Jean-Noël Brouté.

Zappa (Dulery) raakt zwaar gewond na een ongeluk terwijl hij dienst deed. Hij ligt in coma en zijn beste vriend commissaris Kl[KA1]eber (Lanvin) meent dat zijn incompetente zijn chef eraan debet is. Die schuift op zijn beurt Zappa de schuld van het ongeluk, waarbij een jonge vrouw omkwam, in de schoenen. Kléber is het er niet mee eens, en hij is vastbesloten de onschuld van zijn vriend te bewijzen. Politiefilm op maat gemaakt voor de titelpersonage met stereotiepe personages en cliché avonturen. Licht verteerbaar kijkbuisvoer dat je al vergeten bent voordat de film afgelopen is. Het scenario is van Gérard Cuq, Olivier Marchal en Frédéric D'Onfs. Het camerawerk is van Daniel Diot. Er kwamen in totaal zes afleveringen.

La vengeance d'une blonde

1994 | Komedie

Frankrijk 1994. Komedie van Jeannot Szwarc. Met o.a. Christian Clavier, Marie-Anne Chazel, Clémentine Célarié, Thierry Lhermitte en Annie Cordy.

Verslaggever bij regionale tv-zender wordt tot zijn stomme verbazing nieuwslezer bij belangrijke commerciële omroep. De promotie heeft grote gevolgen voor zijn gezin, dat hij genadeloos begint te verwaarlozen. Totdat zijn liefhebbende echtgenote even genadeloos terugslaat. Sarcastische kijk op het tv-wereldje van oudgediende Jeannot Szwarc, die dat wereldje van binnen en buiten kent (Szwarc regisseerde tientallen afleveringen van oa Ally McBeal, CSI, JAG, etc.). De film is grappig bedoeld, maar slaat de plank veel te vaak mis, en is bovendien te oppervlakkig om als satire op televisie en roem te kunnen boeien.

Profil bas

1993 | Misdaad, Thriller

Frankrijk 1993. Misdaad van Claude Zidi. Met o.a. Patrick Bruel, Sandra Speichert, Didier Bezace, Jean Yanne en Jacques Rosny.

Op zijn dertigste is Bruel zijn baan als inspecteur in de voorstad beu. Vooruitzichten op een verdere carrière zijn er niet en zijn ambitie is hij kwijt. Zijn baas geeft hem de opdracht om de gangen na te gaan van een kleine van drugshandel verdachte straatmisdadiger. Hij gaat zonder veel enthousiasme aan de slag. Een vermoeide politieman moet in actie komen. Spanning en romantiek vormen de hoofdingrediënten van deze detective van Zidi, die duidelijk van zijn imago als kluchtenmaker af wil. Geen al te denderend scenario van Zidi, Didier Kaminka en Simon Michael. Fotografie van François Catonné.

Le voleur et le menteuse

1993 | Romantiek

Frankrijk 1993. Romantiek van Paul Boujenah. Met o.a. Mathilda May, Gérard Darmon, Philippe Léotard, Nathalie Cerda en Jacques Bonnot.

Suzanne Henson (May) is costumi[KA2]ere bij de film; ze is op de set ontslagen. Paul Salomon (Darmon) is een dief, die ontsnapt is uit de bak. In een haventje aan Het Kanaal wacht hij op een bootje dat hem zal meenemen. Suzanne mist haar trein. Ze was Paul al eerder op die dag tegen het lijf gelopen. Hij gaat bij haar aan tafel zitten in het restaurant. Ze vindt het goed dat hij aanschuift en ze gaan samen eten. Paul begint te praten en vertelt over zijn leven als schurk - het is te erg om waar te zijn. Suzanne bedenkt een verhaal (uit de film) met haar in de hoofdrol dat zo echt klinkt, dat het wel waar moet zijn. Die twee liggen elkaar wel, vooral als Suzanne ontdekt dat Paul de waarheid sprak. Ze beleven een heerlijke, onstuimige romantische nacht, maar hun geluk is van korte duur, want smeris Jeff (L[KA1]eotard) zit Paul op de hielen. Verhaal zonder al te grote verrassing over man-ontmoet-vrouw, maar de vonk tussen beide hoofdrollen slaat beslist over en sleept de kijker geheel mee. Er is een aardig subplot over serveerster Solange (een schitterende Cerda) die met de plaatselijke commissaris van politie een buitenechtelijke relatie onderhoudt. De film is vlot van tempo (in achttien draaidagen geschoten) en het effectieve scenario is van regisseur Boujenah. De fotografie was in handen van Philippe Pavans De Ceccatty. Geproduceerd door niemand minder dan Claude Lelouche. Dolby-geluid en Widescreen.

La récréation

1993 | Komedie

Frankrijk/Zwitserland 1993. Komedie van Nicolas Ribowski. Met o.a. Madeleine Robinson, Antoine Duléry, Jacques Mathou, Arnaud Chapellet en Antoinette Moya.

De tien-jarige Romain (Chappelet) woont bij zijn grootmoeder Reine Rippert (Robinson) in een dorpje dat op sterven na dood is. Er wordt besloten de school dicht te doen omdat er te weinig leerlingen zijn. Hierover is oma Rippert erg verdrietig. Ze beseft dat haar kleinzoon als hij hier geen onderwijs meer kan krijgen, naar de grote stad moet en bij een oom of tante in huis moet. Er is slechts één leerling nodig om de school open te houden. Oma Rippert laat zich inschrijven! Super sentimentele film die gered wordt door het hartverwarmende spel van een vertederende Robinson. Het scenario van Pierre en Anne- Marie Mithois is origineel noch sensationeel, maar het zit vol frisse humor en wordt afgewisseld door dramatische momenten. Jacques Boumendil bracht het in beeld.

Odyssée Bidon

1991 | Drama

Frankrijk 1991. Drama van Don Kent. Met o.a. Antoine Duléry, Christian Charmetant, Olivier Martinez, Florence Thomassin en Max Morel.

In een chemische fabriek werd per vergissing 250 liter atraxine aangemaakt, een giftig product bestemd voor Afrika, via Marseille. Na enkele mislukte pogingen om het spul kwijt te raken, doet de cynische directeur Charmetant een beroep op een chauffeur om de atraxine te vervoeren. Met Martinez, een mislukte rockmuzikant die trucker werd, denkt men de ideale man te hebben gevonden om de vuile klus te klaren. Tot blijkt dat Martinez de broer is van Benureau, een ecologist en bovendien syndicaal afgevaardigde in de fabriek. Verzorgd odyssee over frauduleus gesjoemel met giftige stoffen, geschreven door Pierre Colin- Thibert en Jean-Claude Islert, vakkundig gefotografeerd door Jacques Audrain.

Les Fleurs du Mal

1991 | Drama, Biografie

Frankrijk 1991. Drama van Jean-Pierre Rawson. Met o.a. Antoine Duléry, Patrice-Flora Praxo, Marianne Assouline en Jean-Marie Le Maire.

Na een hoop narigheid en een `duizelingwekkende val` overlijdt de dichter Charles Baudelaire (1821-1867). Vervolgens beleeft hij de hoogtepunten van zijn leven opnieuw aan de hand van de getuigenverslagen van Jeanne Duval en zijn andere minnaressen. Zoiets noemen we niet `biografie` maar `rommel`. De kijker weet meteen waar hij aan toe is, want de `duizelingwekkende val` blijkt een aanval van eenzijdige verlamming in de kerk van Saint-Roch in Namen te zijn (1866)! De rest is al niet veel beter als het op historische betrouwbaarheid aan komt. De film bestaat uit een bij elkaar geraapte reeks flashbacks en als we daar dan nog bij opmerken dat Dulery even overtuigend is als Baudelaire als ik als Johannes-Paulus II zou zijn, heeft u al in de gaten dat het geheel een even zinloze als belachelijke onderneming is. Als je een biografie met een knipoog wilt maken moet je dat op de overdreven manier van Ken Russel doen. Daar is hier echter niets van terug te vinden. Het is hier niet `Pauvre Belgique` (een werk van de dichter) maar 'Pauvre Baudelaire'. Alleen dankzij het camerawerk is de ramp nog te overzien.

Ascension express

1991 | Drama, Avonturenfilm

Frankrijk/Zwitserland 1991. Drama van Nicolas Ribowski. Met o.a. Antoine Duléry, Samuel Labarthe, Eric Prat, Jean-Noël Brouté en Pierre-Marie Escourrou.

Vijf Parijse kaderleden worden door hun firma op een overlevingsstage gezonden in de woeste bergen. Labarthe, een van hen, voelt zich op zijn gemak in de natuur wat niet gezegd kan worden van zijn metgezellen. Zijn enthousiasme koelt echter af wanneer blijkt dat zijn ex-vriendin Hofmann aan het groepje werd toegevoegd. Verknochte stadsmensen moeten overleven in de bergen. Niet bepaald een origineel onderwerp, dat al dikwijls heel wat beter behandeld werd. Op bepaalde momenten wel spannend, maar de expeditieleden blijven veel te beschaafd. Het verhaal van Patrick Dewolf werd bewerkt door Philippe Le Guay, Pierre Colin-Thibert en Jean-Claude Islert. De Ardèche werd mooie gefotografeerd door Jacques Boumendil.

Moitié-moitié

1989 | Komedie

Frankrijk 1989. Komedie van Paul Boujenah. Met o.a. Michel Boujenah, Zabou Breitman, Jean-Pierre Bisson, Janine Darcey en Ged Marlon.

Een vrouw van zeventig sterft. Zij laat haar huis in de Provence en haar naai-atelier na aan kleindochter Sarah en pleegzoon Arthur. Nu wil laatstgenoemde in het huis gaan wonen en het bedrijfje weer opstarten, terwijl eerstgenoemde alles met de grond gelijk wil maken. De kijker raadt de afloop al, vooral als we erbij vermelden dat deze onbelangrijke, mislukte film noch vindingrijk noch humoristisch is.

Comédie d'amour

1989 | Biografie, Komedie

Frankrijk 1989. Biografie van Jean-Pierre Rawson. Met o.a. Michel Serrault, Annie Girardot, Aurore Clément, Patrick Bauchau en Roger Carel.

Het voor film bewerken van het leven en werk van Paul L[KA1]eautaud komt neer op zelfmoord tenzij je Alain Resnais kent die deze taak op zich neemt. Dus de tweede film van deze cineast is al net zo`n mislukking als zijn eerste (GROS CALIN, 1979). Centraal staan de merkwaardige liefdesrelaties (?) die de onbarmhartige, eenzelvige schrijver met zijn twee maitresses van 1933 tot aan zijn dood onderhield. Een stugge en statische stijl, die verlammend werkt hoewel dit is gedaan uit respect voor het werk, dat eveneens deze kenmerken bevat. Kortom, een wassenbeelden-gala, met uitzondering van Annie Girardot wier persoonlijkheid absoluut niet 'klikt' met dit filmgenre, dat veeleer aan een soort van antiek aandoend toneelspel doet denken. Scenario van Hélène Doering, Robert Kuperberg en regisseur Rawson. Jean-Pierre Rawson is een pseudoniem voor Jean- Pierre Doering.

Ne vous fâchez pas, Imogène !

1988 | Komedie, Mysterie

Frankrijk 1988. Komedie van François Leterrier. Met o.a. Dominique Lavanant, Roger Mirmont, Antoine Duléry, Jean-Michel Molé en Julie Jezequel.

Imog[KA1]ene Le Dantec (Lavanant) groeide op in Plouquirec, een stadje in Bretagne, als dochter van een admiraal/oorlogsheld. Na de dood van haar vader vestigt ze zich in Parijs waar ze werk vindt als secretaresse bij het Ministerie van Binnenlandse Zaken. Daar ze de streek goed kent wordt ze door haar baas naar Bretagne gezonden om een belangrijk document, dat betrekking heeft op de nucleaire situatie van Frankrijk, op te halen en, onder strikte geheimhouding, af te leveren aan een contactpersoon in haar geboortestadje. Al van in het begin loopt alles verkeerd en bovendien zijn er nog andere partijen geïnteresseerd in de inhoud van het pakje dat ze ontving. Een overtrokken komedie van vergissingen. De situaties zijn voorspelbaar en de acteurs schmieren dat het een lust is. Het eerste deel van een reeks van dertien films rond het personage van Imogène, een doodgewone jonge vrouw die in allerlei onfrisse praktijken betrokken wordt, volgens de producenten met plezierige gevolgen. Het scenario werd geschreven door Michel Crisolia en Martin Lamotte naar een roman van Exbrayat. Fotografie is van Martial Thury. Gevolgd door IMOGENE EST DE RETOUR.

La récréation

1958 |

Frankrijk 1958. Nicolas Ribowski en Paul Carpita. Met o.a. Madeleine Robinson, Arnaud Chapelet, Antoine Duléry, Alain Lungo en Rose May.

Imog[KA1]ene Le Dantec (Lavanant) groeide op in Plouquirec, een stadje in Bretagne, als dochter van een admiraal/oorlogsheld. Na de dood van haar vader vestigt ze zich in Parijs waar ze werk vindt als secretaresse bij het Ministerie van Binnenlandse Zaken. Daar ze de streek goed kent wordt ze door haar baas naar Bretagne gezonden om een belangrijk document, dat betrekking heeft op de nucleaire situatie van Frankrijk, op te halen en, onder strikte geheimhouding, af te leveren aan een contactpersoon in haar geboortestadje. Al van in het begin loopt alles verkeerd en bovendien zijn er nog andere partijen geïnteresseerd in de inhoud van het pakje dat ze ontving. Een overtrokken komedie van vergissingen. De situaties zijn voorspelbaar en de acteurs schmieren dat het een lust is. Het eerste deel van een reeks van dertien films rond het personage van Imogène, een doodgewone jonge vrouw die in allerlei onfrisse praktijken betrokken wordt, volgens de producenten met plezierige gevolgen. Het scenario werd geschreven door Michel Crisolia en Martin Lamotte naar een roman van Exbrayat. Fotografie is van Martial Thury. Gevolgd door IMOGENE EST DE RETOUR.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Antoine Duléry op televisie komt.

Reageer