Emmanuelle Bercot

Regisseur, Acteur, Scenarist

Emmanuelle Bercot is regisseur, acteur en scenarist.
Er zijn 14 films gevonden.

La fille de Brest

2016 | Drama, Biografie

Frankrijk 2016. Drama van Emmanuelle Bercot. Met o.a. Sidse Babett Knudsen, Benoît Magimel, Charlotte Laemmel en Isabelle De Hertogh.

In een ziekenhuis in Brest ontdekt een longarts (Knudsen uit de Deense serie Borgen) een verband tussen een aantal sterfgevallen en een medicijn dat al dertig jaar op de markt is. Wanneer ze dit openbaar wil maken, wordt ze hevig tegengewerkt door de farmaceutische industrie. Dit op feiten gebaseerde drama wordt wel 'de Franse Erin Brockovich' genoemd, maar mist de pit van die Hollywoodfilm. Het op zichzelf belangwekkende verhaal wordt droog en schetsmatig verteld, wat de film doet aanvoelen als een matig interessant college.

Mon roi

2015 | Drama, Romantiek

Frankrijk 2015. Drama van Maïwenn. Met o.a. Emmanuelle Bercot, Vincent Cassel, Louis Garrel en Isild Le Besco.

Nadat Tony (Bercot) en Georgio (Cassel) elkaar in een club ontmoeten vlamt hun liefde in korte tijd hevig op. Regisseur Maïwenn toont fraai het intense geluk én de destructie die de liefde kan voortbrengen, als de ware aard van de charmante en manipulatieve Georgio steeds meer een stempel op de relatie drukt. Cassel en Bercot mochten vrij improviseren en laten het melodrama daarbij hoog oplopen. Het maakt van Mon roi een manisch en emotioneel uitputtend liefdesavontuur.

La tête haute

2015 | Drama

Frankrijk 2015. Drama van Emmanuelle Bercot. Met o.a. Catherine Deneuve, Rod Paradot, Benoît Magimel, Sara Forestier en Ludovic Berthillot.

Oprecht en rauw-realistisch drama over een onhandelbare tiener (een wat onevenwichtige rol van nieuwkomer Paradot) en de jonge gezinsvoogd (Magimel) en bijna gepensioneerde kinderrechter (Deneuve) die zich over hem ontfermen. Filmmaakster Bercot (Elle s'en va) maakt het de kijker niet gemakkelijk om sympathie voor de jongen te voelen, daarvoor is hij te vaak agressief en gevaarlijk, maar maakt tegelijkertijd duidelijk dat hij niet alleen dader, maar ook slachtoffer van zijn omstandigheden is. Openingsfilm van Cannes 2015.

Elle s'en va

2013 | Drama

Frankrijk 2013. Drama van Emmanuelle Bercot. Met o.a. Catherine Deneuve, Nemo Schiffman, Gérard Garouste, Camille en Claude Gensac.

Emmanuelle Bercots melancholisch meanderende roadmovie Elle s'en va is een klein eerbetoon aan Catherine Deneuve, die hier geen seconde uit beeld is. Verlaten door haar minnaar en bedreigd door schuldeisers stapt haar personage Bettie op een zondag in de auto en zwerft dagenlang door Frankrijk, ondertussen avonturen belevend met haar opstandige kleinzoon. Maar eigenlijk was Bettie al lang geleden vertrokken en komt ze aan het eind van de film voor het eerst sinds lange tijd echt thuis. Dat is alleen niet in het huis waar ze met haar moeder woont.

Les infidèles

2012 | Romantiek

Frankrijk 2012. Romantiek van Emmanuelle Bercot, Michel Hazanavicius, Alexandre Courtès, Fred Cavaye en Jean Dujardin. Met o.a. Jean Dujardin, Gilles Lellouche, Lionel Abelanski, Guillaume Canet en Sandrine Kiberlain.

Jean Dujardin en Michel Hazanavicius, ster en regisseur van The Artist, de grote winnaar tijdens de laatste Oscaruitreiking, maakten samen een verzameling komische korte films rondom het thema ontrouw. De verhaaltjes, geregisseerd door verschillende makers, zijn weinig subtiel, en misogynie echoot luid tussen de decors. De humor schiet van flauw naar plat en werkt slechts sporadisch. Er is één grote uitzondering: het filmpje La Bonne Conscience, niet verrassend geregisseerd door Hazanavicius, slaagt er wel in de juiste toon te raken.

Rue Mandar

2012 | Drama

Frankrijk 2012. Drama van Idit Cebula. Met o.a. Sandrine Kiberlain, Richard Berry, Emmanuelle Devos, Emmanuelle Bercot en Lionel Abelanski.

Wanneer maman haar echtgenoot naar gene zijde is nagereisd, vinden haar zoon Charles en dochters Rosemonde en Emma elkaar terug in Parijs voor de teraardebestelling op Père Lachaise. Het weerzien haalt een en ander overhoop. Levendige schets van post mortem-turbulenties binnen een Frans-Joodse familie worden gedragen door bovengemiddeld begaafde spelers. Pluspunt: Magere Hein heeft galgenhumor. Coscenariste-regisseur Cebula, van oorsprong actrice, verwerkte eigen begrafenisherinneringen in het verhaal. Berry is droogkomisch, Devos het neurootje de luxe en Kiberlain simpelweg prachtig.

Backstage

2005 | Drama, Muziek

Frankrijk 2005. Drama van Emmanuelle Bercot. Met o.a. Emmanuelle Seigner, Isild Le Besco, Noémie Lvovsky, Valéry Zeitoun en Édith Le Merdy.

Half droom, half nachtmerrie: de 16-jarige Lucie krijgt thuis een verrassingsoptreden van haar idool Lauren Waks, als publiciteitsstunt die door tv-camera's wordt vastgelegd. De verbijsterde Lucie kan geen woord uitbrengen. Maar het geeft haar daarna een ingang bij de onbenaderbare zangeres. Na het sterke begin houdt Backstage het niveau niet de hele tijd vol; maar blijft het een interessante film over de ongemakkelijke relatie tussen fan en idool. Een afstand die maar beter bewaard kan blijven. Met een indrukwekkende Emmanuelle Seigner als Lauren en de wat al te vaak met wijdopen ogen starende Isild Le Besco als Lucie.

À tout de suite

2004 | Drama

Frankrijk 2004. Drama van Benoît Jacquot. Met o.a. Isild Le Besco, Ouassini Embarek, Nicolas Duvauchelle, Forini Kodoukaki en Laurence Cordier.

De titel, de goedgemikte zwart-wit beelden, de amour fou tussen een misdadiger en een verlangend meisje: de in Nederland niet zo bekende filmmaker Jacquot is hier bezig met een oefening À bout de souffle. Het gaat hem goed af, met veel hulp van Le Besco die met ongeposeerde sensualiteit een dankbaar object voor de camera is. À tout de suite waarschuwt voor blinde liefde. Lili (Le Besco) heeft de Frans-Marokkaanse Bada (Embarek) nog maar net - van top tot teen - leren kennen, of hij belt haar vanuit een bank die hij aan het beroven is en waar reeds twee personen gedood zijn.

Ça commence aujourd'hui

1999 | Drama

Frankrijk 1999. Drama van Bertrand Tavernier. Met o.a. Philippe Torreton, Maria Pitarresi, Nadia Kaci, Véronique Ataly en Nathalie Bécue.

Dit werk van Bertrand Tavernier verbeeldt op ingetogen en bijna documentaire-achtige wijze het verhaal van een kleuterleraar (Torreton) in een armzalige Noord-Franse regio, die dagelijks probeert het ellendige bestaan van zijn kroost te verlichten. In de Angelsaksische media wordt de film driftig vergeleken met het volksrealisme van Ken Loach en Mike Leigh maar in tegenstelling tot zijn Britse collegae verliest Tavernier zich niet in komische typetjes. Ça commence aujourd'hui is grimmig, een aanklacht tegen het failliet van de staat door de ogen van verwaarloosde kleuters.

Une pour toutes

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Claude Lelouch. Met o.a. Jean-Pierre Marielle, Anne Parillaud, Alessandra Martines, Marianne Denicourt en Alice Evans.

Op nieuwjaarsdag van het jaar 2000 neemt de strijdbare stewardess van een Concorde, Olivia Colbert (Bonamy), het initiatief om een theatertroep te vormen. De première van het stuk vindt plaats tussen Parijs en New York aan boord van de supersonische straalvliegtuig. Dé gelegenheid voor regisseur Lelouch om veteranen en artiesten op te laten draven en in een afgesloten ruimte te filmen. Het resultaat is statisch en de film duurt te lang. Hij was net zo gedoemd als de onfortuinlijke Concordevlucht, die vlakbij het vliegveld van Parijs een half jaar later neerstortte. Door dit ongelukkige incident raakte de supersnel film in de vergetelheid. Het langdradige scenario voor dit onfortuinlijke gebeuren is van regisseur Lelouch, Pierre Leroux en Pierre Uytterhoeven naar een verhaal van Lelouch. Het camerawerk is van Lelouch en Philippe Vene.

La puce

1999 | Korte film

Frankrijk 1999. Korte film van Emmanuelle Bercot. Met o.a. Olivier Marchal en Isild Le Besco.

Op nieuwjaarsdag van het jaar 2000 neemt de strijdbare stewardess van een Concorde, Olivia Colbert (Bonamy), het initiatief om een theatertroep te vormen. De première van het stuk vindt plaats tussen Parijs en New York aan boord van de supersonische straalvliegtuig. Dé gelegenheid voor regisseur Lelouch om veteranen en artiesten op te laten draven en in een afgesloten ruimte te filmen. Het resultaat is statisch en de film duurt te lang. Hij was net zo gedoemd als de onfortuinlijke Concordevlucht, die vlakbij het vliegveld van Parijs een half jaar later neerstortte. Door dit ongelukkige incident raakte de supersnel film in de vergetelheid. Het langdradige scenario voor dit onfortuinlijke gebeuren is van regisseur Lelouch, Pierre Leroux en Pierre Uytterhoeven naar een verhaal van Lelouch. Het camerawerk is van Lelouch en Philippe Vene.

La classe de neige

1998 | Drama

Frankrijk 1998. Drama van Claude Miller. Met o.a. Clément van den Bergh, Lokman Nalcakan, François Roy, Yves Verhoeven en Emmanuelle Bercot.

De tienjarige Nicolas, geplaagd door nachtmerries en angstaanvallen, wordt door zijn overbezorgde, veeleisende en ietwat zonderlinge vader naar het skikamp van zijn nieuwe school gebracht. Slechts met moeite handhaaft Nicolas zich binnen de groep, maar zijn hersenspinsels nemen de overhand. Meesterregisseur Miller (1942-2012) vertaalde de sluipende, diffuse gruwel in de roman van coscenarist Emmanuel Carrère subliem naar cinema. Voor Guillaume Schiffmans camera krijgt de spookachtig belichte sneeuwenclave claustrofobische, irreële kwaliteiten. Ook de acteursregie in deze verontrustende film hors catégorie is eenvoudigweg briljant.

État des lieux

1994 | Drama

Frankrijk 1994. Drama van Jean-François Richet. Met o.a. Patrick Dell'Isola, Yannick Lee Trebalag, Blaise Stenzy Nioka, Donald Kibouillou en Clément Arco Descat.

Pierre C[KA1]ephas (Dell'Isola) is 27 en blank. Hij woont in een woonkazerne in de Franse voorstad en hokt met zijn vriendin die in verwachting is. Hij werkt als machinebankwerker in een fabriek. Er is werkloosheid en wie zijn baan verliest, komt niet zo snel meer aan de bak. Hij is links georiënteerd en dat wordt hem fataal. In zijn werkkast vindt zijn baas marxistisch- leninistische literatuur en dat is voldoende reden voor ontslag. Hij komt terecht in een neerwaartse spiraal zonder uitzicht. Dit leidt tot weer uiteenzettingen met gekleurde landgenoten, die nog wel de bescherming genieten van een baan. Een voedingsbodem, waarop het Front National, de Franse fascistische partij, welig kan tieren. Het debuut van Richet werd door hem gefinancieerd door zijn WW-uitkering in het casino te vertienvoudigen. Om kosten te besparen werd 16 mm gebruikt, werden er slechts tien spoelen volgemaakt en waren er maar tien draaidagen. De rolverdeling bestaat grotendeels uit amateurs en de stijl is gedeeltelijk documentair, maar het geheel heeft alle allures van een sociaal bewogen film. De boodschap die Richet tracht uit te dragen, wordt nog steeds zwaar onderschat: de sociaal uitgesloten bewoners van de voorsteden, die de werkende klasse niet laat integreren in hun maatschappij, vormen een explosieve tijdbom. Gisteren in Amerika, vandaag en morgen in Frankrijk en overmorgen in de rest van Europa. De film zal niet iedereen aanspreken door de pulserende rap van de groep Assassins, door de jongeren die aan het woord zijn en het soms merkbare lage budget, maar gezagsdragers, bestuurders en wetgevers die hiervan geen kennis nemen zouden nog weleens in de aap kunnen logeren; bovendien wordt het de hoogste tijd dat de werkende klasse voor zover die over geestelijke vermogens beschikt, zich gaat realiseren dat er iets aan de hand is, waarvoor zij medeverantwoordelijk zijn. Camerawerk van Michel Abramowicz, Pierre Boffety en Valéry Le Gurun. Het scenario is van regisseur Richet en hoofdrol Dell'Isola. Ondanks alle bureaucratische tegenwerking uiteindelijk - voor het grootste gedeelte in verboden marge - tot stand gekomen!

Polisse

2011 | Misdaad, Drama

Frankrijk 2011. Misdaad van Maïwenn. Met o.a. Maïwenn, Karin Viard, Joey Starr, Marina Foïs en Nicolas Duvauchelle.

Aangrijpende, impressionistische film over jeugdafdeling zedenzaken in Parijs zoomt niet in op het misbruik van de kinderen, maar op de impact van de gevallen op de agenten. Op de beste momenten is Polisse (de titel is een kinderlijke spelling van het Franse 'police') beklemmend realistisch, maar de film maakt regelmatige melodramatische uitglijders. Met name in de scènes met Maïwenn zelf, die een fotografe speelt die een tijdje meeloopt met de agenten en verliefd wordt op de heetgebakerde Fred (rapper Joey Star). Winnaar van de Juryprijs in Cannes.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Emmanuelle Bercot op televisie komt.

Reageer