Jean-Marc Fabre

Cameraman

Jean-Marc Fabre is cameraman.
Er zijn 21 films gevonden.

Mon pire cauchemar

2011 | Komedie, Romantiek

Frankrijk/België 2011. Komedie van Anne Fontaine. Met o.a. Isabelle Huppert, Benoît Poelvoorde, André Dussollier en Virginie Efira.

Romantische komedie over Agathe (Huppert), een chique moderne kunstpaus uit hartje Parijs, en Patrick (Poelvoorde), een lompe drankeboer uit de Waalse arbeidersklasse met een voorliefde voor Bruegeliaanse vrouwen en gehaktballen met bier. Hun enige overeenkomst: onbetrokken ouderschap. Acteertitanen Huppert en Poelvoorde staan hun mannetje, maar buiten de platgetreden paden van het genre waagt Mon pire cauchemar zich niet. Hoewel de film een pleidooi wil zijn voor fantasie, wordt maar niet invoelbaar wat de ijskoningin en bon vivant in elkaar zien.

Le fil d'Ariane

2012 | Romantische komedie

Frankrijk 2012. Romantische komedie van Marion Laine. Met o.a. Julie Ferrier, Mélanie Bernier en Arié Elmaleh.

Ferrier zet de schouders onder haar rol van Ariane, een dertigster die werkt voor Love Voyage, reisbureau voor alleengaanden. Op een dag heeft ze een sympathieke maar raadselachtige man aan de lijn die haar intrigeert, en ze raakt verslingerd aan de snel intiemer wordende telefonades. Wanneer Ariane dagenlang niet op haar werk verschijnt, krijgen haar collega's argwaan: er is namelijk een moordenaar actief in de regio. Pretentieloze tv-film blijkt aardige romantische komedie met een decent scheutje suspense.

Cornouaille

2012 | Drama

Frankrijk 2012. Drama van Anne Le Ny. Met o.a. Vanessa Paradis, Samuel Le Bihan, Jonathan Zaccaï, Aurore Clément en Laurent Stocker.

Odile, zelfbewuste Parisienne met clandestiene relatie met een getrouwde man, erft van haar tante een huis in het Bretonse kustgebied Cornouaille. Ze reist naar de Finistère om de verkoop te regelen, en treft daar Loïc - jeugdvriend die ze zich niet herinnert. Regisseur Le Ny - met gastoptreden als hotelreceptioniste - laat een hedendaagse vrouw dolen in een universum dat in alles op het onze lijkt, maar waar een onwerkelijke sfeer hangt. Wat is 'realiteit', wat waarneming van Odile, voor wie een verre, verdrongen jeugd opborrelt? Prachtsolo van Paradis.

1 journée

2007 | Drama

Zwitserland/Frankrijk 2007. Drama van Jacob Berger. Met o.a. Bruno Todeschini, Natacha Régnier, Noémie Kocher, Zinedine Soualem en Louis Dussol.

Drie leden van hetzelfde Zwitserse gezin beleven dezelfde dag op zeer uiteenlopende wijze, terwijl hun verhalen toch met elkaar zijn verweven. Radiojournalist Serge, bij dageraad per auto onderweg, raakt iets en rijdt door. Echtgenote Pietra ontdekt in het middaguur dat Serge haar bedriegt. Hun achtjarige zoontje Vlad beleeft zijn eerste liefdesdeceptie. Scenario van Berger en actrice Kocher, als een vernuftige puzzel gelegd, verschuift telkens subtiel het perspectief. Monotone forenzenflatwijk is zo gefotografeerd dat een onbestemde sfeer ontstaat: soms lijken de personages net dolende fantomen in een parallelluniversum.

Lemming

2005 | Drama, Thriller

Frankrijk 2005. Drama van Dominik Moll. Met o.a. Charlotte Gainsbourg, Laurent Lucas, Charlotte Rampling en André Dussollier.

Dominik Moll kent zijn Hitchcock. In Molls tweede film Lemming wordt het kalme bestaan van een Frans koppel (Lucas en Gainsbourg) overhoop gehaald. Eerst triviaal, doordat een lemming (het suïcidale knaagdier) zich heeft verschanst in de afvoer. Verontrustender is dat de vrouw van de baas (Rampling), op bezoek voor een etentje, zich in toenemende mate vreemd gedraagt. De humor uit het begin maakt gaandeweg plaats voor spanning en suspense. Een voorbeeldig opgebouwde thriller met sterk spel van vooral Rampling en Gainsbourg.

Nathalie

2003 | Drama, Erotiek

Frankrijk/Spanje 2003. Drama van Anne Fontaine. Met o.a. Fanny Ardant, Emmanuelle Béart, Gérard Depardieu, Judith Magre en Wladimir Yordanoff.

Gecompliceerd Frans relatiedrama: gyneacologe Catherine (Ardant) vraagt prostituee Marlène (Béart) om tegen betaling contact te leggen met haar vreemdgaande man Bernard (Depardieu). Na afloop moet Marlène - die zich voor deze gelegenheid Nathalie laat noemen - verslag doen van de manier waarop Bernard avances maakt. Het scenario bevat naast de hoer en de bedrogen echtgenote nog enkele andere vrouwen. Maar die staalkaart van vrouwenrollen blijft geconstrueerd en staat een meeslepend verloop in de weg. De verrassend bedoelde ontknoping, die zich snel en gemakkelijk laat raden, helpt ook niet.

Les sentiments

2003 | Romantisch drama

Frankrijk 2003. Romantisch drama van Noémie Lvovsky. Met o.a. Nathalie Baye, Jean-Pierre Bacri en Isabelle Carré.

Arts Jacques (Bacri) en zijn vrouw Carole (Baye) krijgen nieuwe buren: François (Poupaud) gaat de dokterspraktijk overnemen. Terwijl Carole bevriend raakt met Edith (Carré), ontwikkelt ook Jacques gevoelens voor zijn nieuwe buurvrouw. Regisseuse Lvovsky, als actrice te zien in films als haar eigen Camille redouble, snijdt weliswaar ernstige thema's aan (kan iemand van twee mensen tegelijk houden?), maar kiest voor een vrij lichte toon. Prima kwartet hoofdrolspelers in een drama dat werd genomineerd voor vier Césars, waaronder voor beste film.

L'adversaire

2002 | Drama, Misdaad

Frankrijk/Zwitserland/Spanje 2002. Drama van Nicole Garcia. Met o.a. Daniel Auteuil, Géraldine Pailhas, François Cluzet, Emmanuelle Devos en Bernard Fresson.

Het is een ongelofelijk verhaal. Na zo'n twintig jaar zijn ouders, vrouw en kinderen te hebben voorgelogen besluit een man een einde te maken aan zijn bedrog door... zijn naasten dood te schieten. Actrice-regisseuse Garcia, die een paar jaar eerder een mooie rol creëerde voor Catherine Deneuve in Place Vendôme, betoont zich opnieuw een begaafd acteursregisseur met dit zware, sombere drama. Voor een César genomineerde Auteuil speelt de man met een omineus ingehouden woede die tot niets anders dan ellende kan leiden. Het gelijknamige, op ware gebeurtenissen gebaseerde boek van Emmanuel Carrère werd eerder verfilmd als L'emploi du temps.

Les blessures assassines

2001 | Misdaad, Drama

Frankrijk 2001. Misdaad van Jean-Pierre Denis. Met o.a. Sylvie Testud, Julie-Marie Parmentier, Isabelle Renauld, Dominique Labourier en Jean-Gabriel Nordmann.

In 1932 werd Frankrijk opgeschrikt door een beestachtige dubbele moord, die naderhand heel wat inkt uit de pennen (o.a. Jean-Paul Sartre en Simone de Beauvoir) heeft laten vloeien en inclusief deze rolprent al drie keer verfilmd is - LES ABYSSES (1963) van Nico Papatakis en SISTER MY SISTER (1994) van Nancy Meckler; officieus als LA CER[KA1]EMONIE (1995) van Claude Chabrol en verder tot het toneelstuk [KL]Les bonnes[KLE] bewerkt door Jean Genet, die de rollen omdraaide. De 28-jarige Christine (Testud) en haar 22-jarige zus L[KA1]ea Papin (Parmentier) hebben hun werkgeefster Madame Lancelin (Labourier) en haar dochter Genevi[KA2]eve (Donnio) vermoord. Monsieur Lancelin (Nordmann), een succesvolle advocaat, heeft ervoor gezorgd dat men korte metten maakte met het tweetal en in 1933 werden de zusters Papin na een proces van [KA1]e[KA1]en dag veroordeeld tot de guillotine. De zusters Papin hadden geluk, want de doodstraf voor vrouwen werd automatisch omgezet tot levenslang. Christine stierf na vier jaar in een inrichting. L[KA1]ea overleefde, maar toen ze 88 was en deze film uitkwam, begreep zij na een beroerte niet meer wat er in de buitenwereld gaande was. De meisjes hadden een verschrikkelijke jeugd gehad en werden door hun hardvochtige, wraakzuchtige moeder Cl[KA1]emence (Renauld) uit werken gestuurd om geld te verdienen. Hun zuster Emilia (Guille), ontsnapte de dans en ging het klooster in. Christine had dit ook gewild, maar mocht het niet. Na een reeks van onplezierige werkhuizen, waar zij werden uitgebuit en misbruikt door de heren des huizes, kwam het duo terecht bij de familie Lancelin. Madame was niet ongeschikt tegen hen en bedoelde het goed, en gaf hen de genegenheid die zij in hun jeugd hadden gemist. Als zij echter in een boze bui was, ging zij met een witte handschoen over de meubels, en trok een bedrag af van hun loon als ze bijvoorbeeld een bord hadden gebroken. Het verhaal ging indertijd dat Christine en Léa een incestueuze relatie hadden en dat Madame Lancelin hen daarbij betrapt had. Om ontdekking en schandaal te voorkomen moesten moeder en dochter Lancelin tot zwijgen gebracht worden. Primitief gedacht, maar wel gedaan. Nadat de zusjes hun taak hadden voltooid, wachtten ze op de gendarmerie om hen weg te halen. De verfilming van Denis, die dertien jaar lang niet meer achter de camera had gestaan, is sober en afstandelijk. Hij zet de kijker geen moment op het verkeerde been, manipuleert geen feiten en zoekt geen sensatie. De hoofdrollen Testud en Parmentier zijn bijzonder goed en je voelt als het ware hun lijden. Je moet wel geïnteresseerd zijn in het geval en van een psychologisch drama houden. Het scenario is van regisseur Denis en Michèle Halberstadt naar de roman L'affaire Papin van Paulette Houdyer. Het camerawerk is van Jean-Marc Fabre. De film heeft geen muziekscore en dat strekt de makers tot eer. De vormgeving is mooi en de film die naar Amerika gebracht werd haalde daar nog eens 225.390 dollar op. In Frankrijk kwamen er bijna driehonderdduizend bezoekers - het lijkt veel, maar is weinig voor dit land.

Comment j'ai tué mon père

2001 | Komedie, Drama

Spanje/Frankrijk 2001. Komedie van Anne Fontaine. Met o.a. Michel Bouquet, Charles Berling, Natacha Régnier, Amira Casar en Stéphane Guillon.

Jean-Luc (Berling) is een succesvolle gerontoloog die bakken met geld verdient met hormoonbehandelingen voor de rijke senioren van Versailles. Uit het niets doemt vader Maurice (Bouquet) op, een charmante maar harteloze oude man die zijn vrouw en kinderen jaren geleden inruilde voor een dokterspraktijk in Afrika. Hij toont geen enkel berouw, een vader is immers 'niet verplicht om van zijn zoon te houden'. Jean-Luc probeert hem op afstand te houden maar is tegelijkertijd gefascineerd door diens kille autonomie. Zijn fascinatie slaat om in afschuw en (zelf)haat als het besef doordringt dat hij niet wezenlijk verschilt van zijn vader. Michel Bouquet kreeg een César voor zijn gelaagde vaderrol.

Le Secret

2000 | Romantiek, Drama

Frankrijk 2000. Romantiek van Virginie Wagon. Met o.a. Anne Coesens, Michel Bompoil, Tony Todd, Quentin Rossi en Jacqueline Jehanneuf.

Dertiger Marie (Anne Coesens) is gelukkig getrouwd met François (Michel Bompoil). Ze hebben een leuk kindje, een leuk huis en allebei een leuke baan. Schone schijn want Marie gaat steeds meer gruwen van alle voorspelbaarheid. François is zich van geen kwaad bewust en stuurt aan op een tweede kind. Dat is de druppel voor Marie die haar leven niet in 'een definitieve plooi wil leggen'. Ze zoekt een uitweg die zich voordoet in de persoon van zwarte Amerikaan Bill West (Tony Todd) die ze tegen het lijf loopt tijdens haar encyclopedieëncolportage. Bill past op een huis van een vriend. Hij doet de hele dag niets en Marie zoekt een man die haar niets te bieden heeft. Ze laat haar echtgenoot in het ongewisse maar de uitbundige buitenechtelijke seks laat sporen na die François niet over het hoofd kan zien. Een platgetreden verhaal dat in handen van Virginie Wagon zeer goed uit de verf komt.

Fast Food, Fast Women

2000 | Romantiek, Experimenteel, Komedie

Verenigde Staten/Frankrijk/Italië 2000. Romantiek van Amos Kollek. Met o.a. Louise Lasser, Robert Modica, Lonette McKee, Victor Argo en Angelica Torn.

De vijfendertig-jarige Bella (Anna Thomson) werkt als serveerster in een eethuis in New York. Ze heeft al een tijdje een slepende relatie met een getrouwde man. In het eethuis ontmoet ze dagelijks mensen die in hetzelfde schuitje zitten. Bella's moeder vindt dat het hoog tijd wordt dat haar dochter eens in het huwelijksbootje stapt.

Takeshi Kitano, l'imprévisible

1999 |

Frankrijk 1999. Jean-Pierre Limosin.

De vijfendertig-jarige Bella (Anna Thomson) werkt als serveerster in een eethuis in New York. Ze heeft al een tijdje een slepende relatie met een getrouwde man. In het eethuis ontmoet ze dagelijks mensen die in hetzelfde schuitje zitten. Bella's moeder vindt dat het hoog tijd wordt dat haar dochter eens in het huwelijksbootje stapt.

Takeshi Kitano - Shinshutsu Kibotsu

1999 | Documentaire, Biografie

Frankrijk/Japan 1999. Documentaire van Jean-Pierre Limosin. Met o.a. Takeshi Kitano en Shiguehiko Hasumi.

Een lang gesprek van filosoof Hasumi met de Japanse regisseur Takeshi Kitano, opgenomen in diens appartement. Kitano werd geboren te Tokyo in 1947 uit arme ouders met wie hij steeds in conflict lag. Om wat geld bij te verdienen vormde hij als tiener de komische act `The Two Beats` en toen hij aangezocht werd om als filmacteur op te treden ging hij onder de naam Beat Kitano. Zo was hij o.a. te zien in MERRY CHRISTMAS MR. LAWRENCE in 1982 en JOHNNY MNEMONIC in 1995. In 1989 debuteerde hij als acteur/ regisseur met SONO OTOKO KYOBO NI TSUKI (Violent Cop), gevolgd door titels als SONATINE, MINNA YATTERUKA (Getting Any), zijn doorbraakfilm HANA-BI, KIDS RETURN en SUMMER OF KIKUJIRO. Hij wordt beschouwd als een van de meest vernieuwende Japanse cineasten van de jaren 1990. Uit alle genoemde films krijgen we fragmenten te zien. Limosin schreef het scenario. Voor de montage tekenden Danielle Anézin en Thierry Demay. Fotografie is van Jean-Marc Fabre en Eiichi Sakuma.

Nag la bombe

1999 | Drama

Frankrijk 1999. Drama van Jean-Louis Milesi. Met o.a. Ariane Ascaride, Vincent Elbaz, Rossy de Palma, Julie Gayet en Johan Leysen.

Nag la Bombe (Ascaride) is een niet zo jonge, maar nog altijd aantrekkelijke prostitu[KA1]ee. Simon (Leysen), een inspecteur van politie, is verliefd op haar, maar heeft moeite met haar getippel. Hij tuigt haar af. Als Nag in het ziekenhuis belandt, ontfermt Herv[KA1]e (Elbaz), een jonge verpleger zich over haar. Ook hij wordt verliefd op haar. Nags moeder, Gisou (Danno), oefende ook het oudste beroep ter wereld uit. Zij kan niet met haar dochter opschieten en dat is bekend, ook aan Simon. Op een dag is Gisou onder bedenkelijke omstandigheden gestorven en Simon doet het onderzoek. Zal hij zijn werk doen of is hij de speelbal van zijn hartstochten? Kunnen Hervé en Nag hem het hoofd bieden? Het scenario van regisseur Milesi is een typisch Franse milieuschildering over Marseille, die meer beantwoordt aan het niet bestaande beeld dat men heeft, dan aan de werkelijkheid. Het spel is redelijk en de film is een welkome variatie op het eeuwige, maar soms oervervelende werk van Georges Simenon dat door Bruno Cremer als Commissaire Maigret zo heerlijk traag in beeld wordt gebracht. Het camerawerk is van Jean-Marc Fabre.

Tokyo Eyes

1998 | Komedie, Experimenteel

Frankrijk/Japan 1998. Komedie van Jean-Pierre Limosin. Met o.a. Shinji Takeda, Hinano Yoshikawa, Kaori Mizushima, Tetta Sugimoto en Ren Ôsugi.

Met Tokyo eyes, de derde speelfilm van de Franse regisseur en documentairemaker Jean-Pierre Limosin, kun je alle kanten op. Op het eerste gezicht is het een thriller over een achtervolging door Tokio, of een mythe over een wraakengel annex gangster die lastige of kwaadaardige burgers de stuipen op het lijf jaagt. Maar er is meer. Tokyo eyes heeft ook iets weg - en dat zal niet verbazen met zo'n titel - van een semi-documentaire over kijken en observeren.

Un héros très discret

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Jacques Audiard. Met o.a. Mathieu Kassovitz, Anouk Grinberg, David Fernandes, Sandrine Kiberlain en Jean-Louis Trintignant.

Tragikomische 'biografie' van een charmante charlatan. Schuchtere Albert komt erachter dat z'n hooggeëerde vader geen oorlogsheld was maar een dronkelap (de man stapt even uit z'n martiale schilderij om dat persoonlijk te demonstreren). Eenmaal volwassen blijkt Albert zelf ook geen held want als mama's hoofd wordt kaalgeschoren wegens collaboratie, durft hij niet in te grijpen (dat wordt voor hem gedaan). Nadat hij heeft vastgesteld dat 'de beste levens worden uitgevonden' geeft hij zich uit als verzetsman. Fraaie tragikomedie wordt doorsneden met bedrieglijk echte documentaire-scènes. 'Verteller' Jean-Louis Trintignant speelt de oude Albert.

Alain Cavalier - 7 chapitres, 5 jours, 2 pièces-cuisine

1995 | Documentaire

Frankrijk 1995. Documentaire van Jean-Pierre Limosin.

Gedurende vijf dagen filmde Limosin de eigenzinnige Franse cineast Alain Cavalier (geboren als Alain Fraiss[KA1]e in 1931) in zijn woning, temidden van foto`s, dozen celluloid en zeldzame boeken. De cineast, die bezeten is van de fotografie, licht zijn persoonlijke visie op film toe. Zo zijn we getuige van hoe een aantal van zijn bekendste sc[KA2]enes ontstaan zijn. Zelfs het opsteken van een sigaret of het openen van een venster zijn voor hem belangrijke rituelen die tot in de details bestudeerd worden. Hij is zeker geen veelfilmer. Tussen zijn debuutfilm, LE COMBAT DANS L`[KA4]ILE (1962), en de verwezenlijking van deze documentaire ligt 33 jaar en in die periode draaide hij welgeteld elf films. Deze documentaire is zeker niet geschikt voor de gemiddelde filmliefhebber. Het is een puur didactisch document dat vooral technisch gevormde filmstudenten zal aanspreken. Limosin schreef zelf het scenario. Voor de montage werd beroep gedaan op Danielle Anezin en Thierry Demay. Fotografie is van Jean-Marc Fabre.

Oublie-moi

1994 | Komedie, Romantiek

Frankrijk 1994. Komedie van Noémie Lvovsky. Met o.a. Emmanuelle Devos, Laurent Grévill, Emmanuel Salinger, Philippe Torreton en Olivier Pinalie.

Nathalie (Tedeschi) is een jonge meid uit Parijs. Haar vriend Antoine (Salinger) dumpt ze voor verpleger Eric (Grevill) die haar veel te opdringerig vindt en haar niet moet. Ze is werkloos en zit nu ook nog zonder vaste relatie; haar al redelijk ingestorte wereld stort nog verder in.

Le plus bel âge

1994 | Familiefilm, Drama

Frankrijk 1994. Familiefilm van Didier Haudepin. Met o.a. Élodie Bouchez, Melvil Poupaud, Sophie Aubry, Gaël Morel en Marcel Bozonnet.

Vijftien dagen na het begin van het schooljaar in een groot Parijs lyceum is Delphine (Bouchez), een meisje van zeventien, de enige getuige van de zelfmoord van Claude (Aubry), een briljante leerlinge uit een van de hoogste klassen. De hele zaak, die snel in de doofpot wordt gestoken, wordt afgedaan als een daad van iemand met een overdreven temperament. Maar voor Delphine is deze uitleg onvoldoende, zij voelt zich bijna schuldig dat zij nog leeft. Twee voornamen, gekrast in een tafel, voeren haar naar de minnaar van Claude, die haar de ware redenen van haar suicide onthult door haar in te wijden in een pervers zaakje. Intimistische milieustudie (scenario van Claire Mercier) over verloren onschuld. Camerawerk van Jean-Marc Fabre.

Le ciel de Paris

1991 | Drama

Frankrijk 1991. Drama van Michel Béna. Met o.a. Sandrine Bonnaire, Marc Fourastier, Paul Blain, Evelyne Bouix en Tanya Lopert.

Goed gespeeld, maar verrassingsloos driehoeksgeval over Lucien (Blain), die verliefd wordt op Suzanne (Bonnaire), terwijl haar homoseksuele huisgenoot Marc (Fourastier) op zijn beurt verlangt naar Lucien (Blain). Aanvankelijk waren ze goede vrienden, maar het eindigt in haat en jaloezie. Scenario van Isabelle Coudrier-Kleist, Cecile Vargaftig en debuutregisseur Bena. Camerawerk van Jean-Marc Fabre.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Jean-Marc Fabre op televisie komt.

Reageer