Maurice Chevit

Acteur

Maurice Chevit is acteur.
Er zijn 27 films gevonden.

En marge des jours

2007 | Drama

Frankrijk/België 2007. Drama van Emmanuel Finkiel. Met o.a. Michèle Laroque, Wladimir Yordanoff, Dominique Reymond en Maurice Chevit.

Op zakenreis ontmoeten de alleenstaande moeder Julie (Laroque) en op punt van scheiding staande Claude elkaar en zoef: Cupido's pijl treft doel. Wat voor beide veertigers een mooi nieuw begin had moeten zijn wordt wreed de pas afgesneden met een ongeluk dat Claude in een coma doet belanden. Zijn ex, profiterend van de erbarmelijke situatie, tracht Julie uit beeld te duwen en een kattengevecht op meerdere niveaus begint. Deze alleen ogenschijnlijk soapachtige geschiedenis wordt opgefleurd door de ravissante Laroque (Nice, 1960), een actrice die vooral bekend is als wendbare comédienne met uitstekend gevoel voor timing.

Mon fils d'ailleurs

2004 | Drama

Frankrijk 2004. Drama van Williams Crépin. Met o.a. Clémentine Célarié, Didier Bezace, Guillaume Romain, Pablo Lepetit en Maurice Chevit.

Drukke moeder Coline (Célarié) plaatst verweesde kinderen uit de Balkan in Franse gezinnen voor de organisatie 'Een kind, een dak, een leven'. Echtgenoot Pascal (Bezace) wil geen kind in huis, mede omdat ze er al twee van zichzelf hebben. Toch neemt Coline 'tijdelijk' een jongen mee die niet geplaatst kan worden, de zestienjarige Antone (Romain). De jongen is angstig vanwege de opgelopen oorlogstrauma's en zijn aanwezigheid verandert de dynamiek van het gezin volledig. Een integere film over liefdadigheid binnenshuis.

Voyages

1999 | Oorlogsfilm

Polen/Frankrijk 1999. Oorlogsfilm van Emmanuel Finkiel. Met o.a. Shulamit Adar, Liliane Rovère, Esther Gorintin, Nathan Cogan en Moscu Alcalay.

Debuterend regisseur Finkiel die ook het scenario schreef, leerde het vak o.a. als assistent-regisseur van Krzysztof Kie[KA1]slowski. Hij heeft een drieluik gemaakt die over overlevenden van de holocaust gaat. Verwacht geen drama in de trant van SCHINDLER`S LIST van Steven Spielberg of LA VITA [KA2]E BELLA van Roberto Benigni of een documentair werk in de trant van SHOAH van Claude Lanzmann of LE CHAGRIN ET LA PITI[KA1]E van Marcel Oph[KA3]uls. Het zijn drie gebeurtenissen, die aan het einde min of meer in elkaar overvloeien. De film begint met een bus die bejaarde joodse toeristen vervoert in Polen op een soort bedevaart met als einddoel een bezoek aan het concentratiekamp Auschwitz. Voordat de bus zijn bestemming bereikt krijgt hij pech en hebben we kennis gemaakt met Rivka (Adar), een vrouw die kibbelt met haar man. Het gaat niet om huwelijksproblemen, maar het is de confrontatie met het verleden die ze moeilijk aankan. Het tweede deel speelt in Parijs, waar Regine (Rovere) opgebeld wordt door een man die uit Litauen afkomstig is en zegt dat hij haar vader is. Regine heeft altijd gedacht dat hij in een kamp om het leven gekomen was, maar na de bevrijding in 1945 is hij vast komen te zitten achter het IJzeren Gordijn, hertrouwd en na de verdwijning van het communisme eindelijk terugegaan naar Parijs. Regine beseft dat vijftig jaar een bijna onoverbrugbare verwijdering heeft veroorzaakt en twijfelt of de voor haar onbekende wel haar vader is. Ze haalt hem evenwel naar binnen. In het laatste deel, dat het sterkste is, zien we Vera (Gorintin), een bejaarde, alleenstaande joodse vrouw, die met haar buren uit Rusland naar Isra[KA3]el is ge[KA3]emigreerd, en in Tel Aviv een nicht zoekt. Die vindt zij tenslotte in een bejaardentehuis. Ze kan natuurlijk niet blijven en verdwaalt in de stad, waar vrijwel niemand jiddisch spreekt. Rivka (uit de eerste episode) ziet haar en haalt haar naar binnen om tot rust te komen. Het kenmerkende van deze film, die bezet is met een lovenswaardige rolverdeling amateurspelers, is het gevoelige drama, dat inzicht geeft in wat er moet omgaan in de hoofden van de mensen die op een of andere manier proberen vrede te sluiten met de holocaust. Het getuigt van groot psychologisch inzicht en is absoluut vrij van vals sentiment of aangezet spel. Het camerawerk is van Hans Meier die in Polen en Frankrijk draaide en Jean-Claude Larrieu die in Israël draaide. Een van de belangrijkere films over het onderwerp. Bekroond met veel prijzen, o.a. de Prix de la Jeunesse op het festival van Cannes.

Joséphine, ange gardien : Une nouvelle vie

1999 | Misdaad, Komedie

Frankrijk/België 1999. Misdaad van Philippe Monnier. Met o.a. Mimie Mathy, Didier Bienaimé, Valérie Stroh, Marie-Armelle Deguy en Nicolas Marais.

Pierre Castignac (Bienaim[KA1]e) heeft een auto-ongeval. Beschermengel Jos[KA1]ephine (Mathy) arriveert te laat om dit te verhinderen. Ze stelt zich voor als dokter, maar Pierre is zijn geheugen kwijt. Jos[KA1]ephine stelt vast dat de jongeman, die zelfs zijn naam niet meer kent, aan een psychomatische amnesie lijdt. Iets uit zijn verleden wil hij verdringen en zijn onderbewustzijn heeft van de schok van het ongeluk gebruik gemaakt om de onaangename herinnering te wissen. Het enige aanwijzingspunt dat ze hebben is een zeldzaam geldstuk dat in Pierre`s zak zit. Jos[KA1]ephine staat voor de haast onmogelijke taak de oorzaak van Pierre`s kwaal te achterhalen. Stukje bij beetje ontdekt ze Pierre`s identiteit. Zoals steeds zijn de avonturen van aartsengel Mathy best leuk om te volgen, ook al is het verhaaltje aan de magere (en sentimentele) kant. De grote kleine dame bezit het geheim om de kijker te charmeren en of je nu wilt of niet je blijft kijken en raakt in haar ban. Éric Taraud en Lorraine Lévy schreven het scenario. Fotografie is van Mario Barroso. Stereo.

Anne en Corse

1999 | Drama

Frankrijk 1999. Drama van Carole Giacobbi. Met o.a. Romane Bohringer, Micheline Presle, Françoise Christophel, Maurice Chevit en Tanya Lopert.

Na de plotselinge en gewelddadige dood van haar man is de Parijse kapster Anna (Bohringer) alle levenslust kwijt. Om weer wat bij zinnen te komen trekt ze in bij haar grootmoeder Marie (Presle) in een klein dorpje op Corsica, waar nog amper een honderdtal oudjes wonen en dat nog niet ontdekt werd door toeristen. Anna is ervan overtuigd dat alles in het dorp nostalgie en `goede oude tijd` zal uitstralen, maar ze moet al vlug ondervinden dat deze kleine gemeenschap vol leven zit en dat is niet in de laatste plaats te danken aan haar levenslustige oma, die Anna, met de hulp van buurvrouw Marguerite (Christophel), wil opvrolijken. Anna krijgt zelfs de kans om hier aan de slag te gaan als haarkapster. Een levenslustige hulde aan zon, vriendschap en liefde. De film ademt de sfeer uit van Corsica, maar daardoor gaat wel het verhaal vervlakken daar het soms meer op een toeristische folder lijkt. Dank zij echter het uitstekende spel van Bohringer en Presle blijf je geboeid toekijken. Regisseur Giacobbi schreef zelf het scenario. Mooie fotografie van Antoine Roch.

Meurtres sans risques

1998 | Drama, Actiefilm

Frankrijk 1998. Drama van Christiane Spiero. Met o.a. Jean-François Balmer, Lisa Martino, Michelle Simonnet, Marcel Marechal en Isa Mercure.

Na het gouden bruiloftsfeest van zijn ouders keert Marcel Gallais (Marechal) terug naar huis. De weg is glad, hij heeft te veel gedronken en rijdt te hard. Op landweg ramt hij kleine R5 van drie jongelui. Hun auto knalt tegen boom en schiet in brand. De drie jongens komen om. Wanneer de zaak voor de rechtbank komt, krijgt Marcel milde straf. Jean Dantois (Balmer), vader van [KA1]e[KA1]en der slachtoffers, wordt uitzinnig van wraaklust. Nathalie (Martino), het vriendinnetje van een der slachtoffers, richt een vereniging op om slachtoffers van dit soort ongevallen te helpen. De familieleden van een ander slachtoffer sluiten zich in hun onheil van de wereld af. De dochter van Marcel wankelt tussen schaamtegevoelens en spijt. Finaal komen Marcel en Jean oog in oog met elkaar te staan. Oubollig melodrama, geschreven door Spiero en Christiane Cellier, over onafwendbaar verdriet en spijt met als moraal-van-het-verhaal: er moet wat gedaan worden tegen die typisch Franse mentaliteit van te snel rijden en te graag wijn drinken, oorzaak van 85 procent van alle dodelijke verkeersongevallen.

XXL

1997 | Romantiek, Komedie

Frankrijk 1997. Romantiek van Ariel Zeitoun. Met o.a. Michel Boujenah, Gérard Depardieu, Elsa Zylberstein, Catherine Jacob en Gina Lollobrigida.

De ondertitel van XXL luidt: 'Een film met grote ideeën', waarop een Franse criticus schreef 'Ja, maar welke ideeën?' Wat precies groot is aan de film en waar de warrige, kluchtige verwikkelingen op slaan, is onduidelijk. Alain denkt geramd te zitten met zijn modewinkel en verloofde in Parijs. De poppen gaan echter aan het dansen vanaf het moment dat de dood van een oude vent allerlei mensen aantrekt, onder wie Jean die er met Alains verloofde vandoor gaat.

Une femme très, très, très amoureuse

1997 | Fantasy, Komedie

Frankrijk 1997. Fantasy van Ariel Zeitoun. Met o.a. Nagui, Cristiana Réali, Michel Boujenah, Thomas Langmann en Maria Pacôme.

De populaire striptekenaar Zak (Nagui) is voer voor psychologen. Zijn vader stierf 25 jaar geleden aan een hartaanval, nadat hij het weinige geld dat er in de familie was, aan de roulette verspeeld had. Uit wraak liet Zak zijn vader opdraven als het duivelse centrale personage van zijn stripverhalen. Hij houdt van vrouwen, maar wil geen verantwoordelijkheid dragen. Zijn vader (Boujenah) verschijnt in zijn droom. Hij wil dat zijn zoon vader wordt voor zijn 33e verjaardag. Er heerst een vloek in de familie, indien hij geen kind verwekt, zal hij impotent worden! Een moeilijke opdracht, want zijn vriendin Florence (R[KA1]eali), die getrouwd is en al kinderen heeft, weigert te fungeren als legbatterij voor een spook. Dan komt zijn oom Joseph (Langmann), een rabbijn met een obsessie voor topmodellen, hem uit de brand helpen. Op enkele rake gags na valt er om deze komedie nauwelijks te lachen. De joodse zelfspot is zelfs flauw te noemen. Zeïtoun wil duidelijk laten blijken dat vrouwen al sinds het begin der tijden de mannen manipuleren, maar de komische misverstanden uit het scenario dat Zeïtoun samen met Valérie Gion schreef, zijn te slordig en te slapjes gedaan. Het camerawerk is van Bernard Zitzermann. Dolby Stereo.

Nini

1997 | Komedie, Familiefilm

Frankrijk 1997. Komedie van Myriam Touzé. Met o.a. Laura Saglio, Diane Dassigny, Annick Blancheteau, Jacques Boudet en Paulette Dubost.

1969 in La Fert[KA1]e-Saint-Aubin. Het enige waarvoor jongens ge[KA3]interesseerd zijn in Nini (Saglio) is om haar te pesten. Met het lelijke, schele meisje wordt maar al te graag de draak gestoken. Enkel bij haar grootmoeder vindt ze troost. Op een dag gaat Nini naar Parijs om zich aan de ogen te laten opereren. Als ze terugkomt heeft ze een ware metamorfose ondergaan en is ze verloofd, althans volgens de regionale pers, met de bekende zanger Ricky Gordon (Tinivelli). In werkelijkheid heeft Nini de man enkel gekruist in de gang van de kliniek, maar ze besluit het spelletje mee te spelen. Pretentieloze tienerkomedie die de mythomanie en de massa-hysterie op de korrel neemt. Ontspannend, maar zonder veel persoonlijkheid gemaakt. Saglio is hartveroverend als het lelijke eendje dat uitgroeit tot een mooie zwaan. Touzé schreef zelf het scenario. Achter de camera stond Laurent Bares.

X,Y

1996 | Komedie

Frankrijk/België 1996. Komedie van Jean-Paul Lilienfeld. Met o.a. Clémentine Célarié, Patrick Braoudé, Jenny Clève, Maurice Chevit en Patricia Malvoisin.

Derde komedie met Braoud[KA1]e over het a.s. ouderschap. Hij speelt de 35-jarige Eric Fleury, die directeur is van een door zijn grootvader opgerichte fabriek, waar op ambachtelijke wijze houten speelgoed wordt gemaakt. Sandrine Rey (C[KA1]elari[KA1]e) staat aan het hoofd van de firma Romance, die gespecialiseerd is in bruidskleding, speelgoed en kindermeubeltjes. Romance doet het veel beter dan Fleury et Fils en Sandrine licht Eric in dat de groep, waarvoor zij werkt de meerderheidsaandelen verworven heeft in Fleury. Eric kan kiezen tussen op de keien landen of een verstandshuwelijk met Sandrine. Zij verlangt hevig naar een baby en vreest dat het binnenkort te laat is. Ze belooft hem teruggave van de aandelen, als ze na twee jaar weer gaan scheiden. Eric kiest eieren voor zijn geld, maar komt erachter dat een kindje maken niet ambachtelijk kan geschieden omdat Sandrine kunstmatige inseminatie in haar kopje heeft. De film manoeuvreert langzaam naar een happy-end, waarbij onderweg gelachen moet worden over het ophouden van de schijn t.o.v. de buitenwereld en de familie, spermabanken, de ijzige Sandrine, de veldslag tussen de seksen, enz. enz. C[KA1]elari[KA1]e is geloofwaardig en goed, maar het scenario (en bijbehorende dialogen) van regisseur Lilienfeld zal buiten Waals België en Frankrijk weinig indruk maken. De fotografie van Michel Cenet is netjes en hij heeft goed gebruik gemaakt van het 20e eeuwse Parijs om de gevoelloze corporate- sfeer van de moderne grote Franse ondernemer vast te leggen. Dolby-geluid.

Je m'appelle Régine

1996 | Biografie, Drama

Frankrijk 1996. Biografie van Pierre Aknine. Met o.a. Victor Lanoux, Claire Keim, Isabel Otero, Brigitte Roüan en Guillaume Canet.

Wanneer het meisje R[KA1]egine (Maison) acht is, verlaat haar moeder de echtelijke woning. Haar vader Lanoux, een bakker, stuurt haar naar een internaat en jarenlang hoort zij niets meer van hem tot hij haar komt ophalen en haar voorstelt aan haar nieuwe `moeder` Otero. Na een moeilijke aanpassingsperiode breekt WO 2 uit, gevolgd door jodenvervolging. Vader Lanoux vreest het ergste, verkoopt zijn bakkerij en plaatst zijn dochter in een bejaardenasiel in de Franse vrije zone, waar R[KA1]egine (nu gespeeld door Keim) kennismaakt met de liefde in de persoon van Canet, de zoon van de asieldirectrice Roüan. Gebaseerd op de roman Appelle-moi par mon prénom van Régine, de 'koningin van de Parijse nachten', over haar kinderjaren tot haar eerste professioneel succes. Ontgoochelende verfilming met banale dialogen en verzorgde, maar emotieloze beelden. Gelukkig is er de aantrrekkelijke Klein, die overtuigend gestalte geeft aan het in Frankrijk 'legendarische' titelpersonage. Scenario van regisseur Aknine en Stéphane Kaminka.

Madame Jacques sur la Croisette

1995 | Komedie

Frankrijk 1995. Komedie van Emmanuel Finkiel. Met o.a. Shulamit Adar, Nathan Cogan, Maurice Chevit, Rywka Wajsbrot en Jacques Spiesser.

Een groepje gepensioneerden van joodse afkomst zit samen op de Croisette in Cannes. Ze praten, spelen kaart, lezen de krant, rusten. Hier ontmoet Cogan Adar. Zij praat over haar leven in Israël, hij over zijn verleden in de kampen. Maar die sombere periode in zijn leven heeft hem niet gedeprimeerd. Hij houdt van het leven en zij is weduwe. Is op hun leeftijd liefde nog mogelijk? Een poëtisch portret van oudere mensen die, ondanks alles wat ze meemaakten, toch nog in de toekomst geloven. De dialogen zitten vol typisch joodse humor waarbij ze zelfspot niet uit de weg gaan. De meestal onbekende acteurs spelen uiterst ontwapenend. Finkiel schreef het scenario. Aan de camera stond Hans Meier. Gemaakt in samenwerking met Krysztof Kieslowski.

Les chiens ne font pas les chats

1995 | Komedie

Zwitserland/Frankrijk 1995. Komedie van Ariel Zeitoun. Met o.a. Christian Charmetant, Natacha Amal, Sophie Desmarets, Romain Legrand en Claire Maurier.

Paul Lejeune (Charmetant) is journalist in de krantengroep die uitgegeven wordt door zijn moeder Charlotte (Desmarets). Zijn leventje als vrijgezel wordt echter eensklaps verstoord wanneer Judith (Amal) bij hem aanklopt. Ze heeft een zoontje, Samuel (Legrand). Deze is tien en werd geboren na een vluchtige relatie van Judith met Paul. Voorspelbare tragi-komedie die goed gespeeld wordt, maar die inhoudelijk weinig te bieden heeft. De personages worden nauwelijks uitgewerkt en hun motivatie is onbestaande. Louise Cochard baseerde haar scenario zeer vrij op de roman Lorsque l'enfant parait van Françoise Dolto en de fotografie was in handen van Philippe Pavans de Ceccatty.

L'embellie

1995 | Romantiek, Komedie

Frankrijk 1995. Romantiek van Charlotte Silvera. Met o.a. Line Renaud, Jean-Pierre Cassel, Jackie Berroyer, Claude Evrard en Agnès Soral.

Renaud is zevenenzestig, maar ze leidt nog met kranige hand een groot cosmeticabedrijf, samen met haar kinderen Berroyer en Commelin, die echter weinig verantwoordelijk op zich nemen. Op een dag valt ze bewusteloos op straat. Ze wordt geholpen door de uiterst charmante Cassel. Ongerust raadpleegt ze haar dokter van wie ze verneemt dat ze een tumor heeft. Nu is ze wel verplicht haar activiteiten op een laag pitje te zetten. Als gezonden uit de hemel duikt dan Cassel weer op. Charmante, verfijnde komedie over liefde op latere leeftijd die nergens in de goedkope sentimentaliteit verzinkt. Dank zij het talent van de twee hoofdacteurs wordt de film een lust voor oog en oor, want de dialogen zijn gewoonweg sprankelend. Knap geschreven scenario van Henri Slotine en Silvera. Fotograaf van dienst was Dominique Le Rigoleur. Formaat 16/9. Stereo.

L'Honneur de la tribu

1993 | Drama, Komedie

Algerije/Frankrijk 1993. Drama van Mahmoud Zemmouri. Met o.a. Saïd Amadis, Magid Bouali, Marianne Caron, Djamel Dekkar en Edith Develeyne.

De stad Zitouna in Algerije heeft door het koloniale tijdperk zijn identiteit verloren. Omar el Mabrouk (Amadis) en Ourida (Kervoas) zijn er opgegroeid toen Algerije nog uit Franse departementen bestond en het vreemdelingenlegioen er gelegerd was. De strijd om de onafhankelijkheid van Frankrijk was in 1954 losgebrand. Omar doodt Paulo (Bellanti), een legionair, en moet onderduiken. Na de onafhankelijkheid van 1963 komt hij weer boven water en vertegenwoordigt het FLN, dat de sympathie van velen genoot. Helaas heeft de FLN haar beloftes nooit waargemaakt en is deze revolutionaire partij een oligarchie geworden, waar de corruptie hoogtij vierde. Dat duurde langer dan de bezetting van de Fransen. Het gekleurde scenario van regisseur Zemmouri is gebaseerd op de roman van Rachid Mimouni. Het camerawerk is van Mustafa Ben Mihoub. De film is interessant voor kijkers, die inzicht willen verkrijgen in een stukje Algerijnse geschiedenis. Tot stand gekomen met diverse culturele subsidies van de Franse overheid.

Un parfum d'angélique

1990 | Misdaad

Frankrijk 1990. Misdaad van Jean-Yves Jeudy. Met o.a. Jacques Debary, Marc Eyraud, Maurice Chevit en Alain Mottet.

De oude Landry weigert zijn zeer aardige huisje, midden in de schitterende landschappen van de Marais Poitevin gelegen, te verkopen. Op een ochtend wordt ontdekt dat hij is vermoord en commissaris Cabrol gaat op onderzoek uit. Hij komt er al vrij gauw achter met een vrij ingewikkelde zaak te maken te hebben, want er bestaan in Niort redenen genoeg om Landry te vermoorden. Een onopvallende regie, zoals een ambtenaar in loondienst betaamt, goed spel en voortreffelijk camerawerk.

Un ascenseur pour l'an neuf

1990 | Komedie

Frankrijk 1990. Komedie van Gilda Bourdet. Met o.a. Isabelle Carré, Maurice Chevit, Jenny Clève en Marianne Epin.

Op oudejaarsavond komen zeven personen - waaronder een kind - gedurende 48 uur vast te zitten in de lift van een groot Parijs' warenhuis. Wat een drama had kunnen worden, is samen te vatten als een eindeloze woordenvloed. Een enorme verveling is het resultaat. Al het talent van een Alfred Hitchkock was nodig geweest om erin te slagen de kijker te boeien met een dergelijk uniek decor, dat is samen te vatten als de afwezigheid van decors. Uiteraard geen kostbare aangelegenheid. Nutteloos en

Le mari de la coiffeuse

1990 | Romantiek, Drama, Komedie

Frankrijk 1990. Romantiek van Patrice Leconte. Met o.a. Jean Rochefort, Anna Galiena, Henry Hocking, Roland Bertin en Maurice Chevit.

Al sinds hij een jong ventje was hebben kapsters een onweerstaanbare aantrekkingskracht op Antoine. Groot is dan ook zijn vreugde als hij als volwassen man succes heeft met zijn aarzelende avances bij kapster Mathilde (Galienas). Ze trouwen en zijn zielsgelukkig: hij kijkt toe op de bank terwijl zij de - schaarse - klanten knipt. Het dorpje waarin dit sprookje zich afspeelt is Franser dan Frans, de zon schijnt goudgeel door de ramen, de klanten zijn mal maar pittoresk. Leconte maakte een grappige, tedere film, met prima spel, soms iets aan de zoete kant.

Les supporters

1989 | Sportfilm

Frankrijk 1989. Sportfilm van Sylvain Joubert. Met o.a. Claude Brosset, Jacques Richard, Marie Bess, Luc Florian en Cerise.

Een onbeduidend en alledaags verhaal over de supporters van een voetbalploeg die door een diep dal gaat, tegen de achtergrond van een industriestad in de provincie. Er wordt ongelofelijk veel over sport geouwehoerd, zeker tijdens de wedstrijden maar vooral in het café. Hoewel de acteurs de indruk wekken zich te vermaken, worden de kijkers duidelijk buitengesloten. Een film die een goed beeld schept van wat leegte is.

La Comédie du Travail

1988 | Komedie, Erotiek

Frankrijk 1988. Komedie van Luc Moullet, Antonietta Pizzorno en Hassan Ezzedine. Met o.a. Roland Blanche, Sabine Haudepin, Henri Deus, Antonietta Pizzorno en Jean Abeille.

Het geromantiseerde verhaal dient slechts om een potsierlijke, absurde en komische allegorie te schetsen van de maatschappij waarin gewerkt wordt. Hierin de man die graag veel werkt om succesvol te zijn maar tot niets komt, de vrijwillige en gelukkige werkloze die desondanks prompt aangenomen wordt, de directeur van het arbeidsbureau wiens voornaamste zorg het is nooit te zorgen voor werk voor de werkzoekenden, de directeur van de bank die er een absolute regel van maakt elk verzoek om een lening te weigeren, etc. etc. Als dit de realiteit is, zou dat een ramp zijn oftewel Kafka op bezoek bij koning Ubu. Verbeeld op bovengenoemde wijze is het onweerstaanbaar!

Félicien Grevèche

1988 | Avonturenfilm, Komedie, Historische film

Frankrijk 1988. Avonturenfilm van Michel Wyn. Met o.a. Sylvain Joubert, Jenny Clève, Gérard Darrieu, Anne-Marie Besse en Maurice Chevit.

Félicien is met zijn vriend Paillot in 1871 gevlucht voor de onderdrukking van de Commune in Parijs en woont al 10 jaar in de Languedoc. Daar oefent hij de geneeskunde uit temidden van kwakzalvers en medicijnmannen. Dan verschijnt Gaëton Vignon, die de beide mannen aan hun verleden herinnert. Deze mini-serie riekt naar amateurisme en de banale regie maakt dit werk nog onbenulliger.

Lévy et Goliath

1986 | Komedie

België/Frankrijk 1986. Komedie van Gérard Oury. Met o.a. Richard Anconina, Michel Boujenah, Jean-Claude Brialy, Souad Amidou en Maxime Leroux.

Een vervelend vervolg op RABBI JACOB. Hoewel ook geen hoogvlieger, had die film toch op z`n minst het voordeel dat Louis De Fun[KA2]es erin meedeed, die het publiek in zijn ban weet te houden. Hier gaat het om de absurde wederwaardigheden van een jonge orthodoxe jood en een hasjiesroker uit Antwerpen. Zij vervoeren door een vergissing verdovende middelen naar Parijs, terwijl ze denken diamantslijpsel bij zich te hebben. Is nauwelijks interessant, want totaal `voorspelbaar` met inbegrip van de ergste clich[KA1]es (de politiecommissaris die een travestiet is, de verplichte homoseksuelen, de dito jeugdige rellenschoppers) en een karikaturale en erg onsympathieke beschrijving van Antwerpen, die ver van de werkelijkheid afstaat. En niet te vergeten: twee komedianten uit het Middellandse Zee- gebied spelen de hoofdrollen en moeten dus joden afkomstig uit Centraal Europa voorstellen! Scenario van de regisseur en Danièle Thompson. Camerawerk van Wladimir Ivanov.

La Femme ivoire

1984 | Drama, Experimenteel, Romantiek

Frankrijk 1984. Drama van Dominique Cheminal. Met o.a. Lucas Belvaux, Dora Doll, Sylvie Granotier, Roland Blanche en Céline Valérie.

Het verhaal speelt zich af in het Hotel des Voyageurs dat ergens midden in de Haute Savoie in Frankrijk staat. Het gaat over de uitzichtloze liefde tussen de 'ivoren vrouw', geheel in het wit gekleed, en de jonge Maurice die uiteindelijk een einde maakt aan zijn leven. Om hen heen zien we vreemde personages die net zo besluiteloos zijn als de hoofdpersonen. Dit is een voorbeeld van een lange film die bedoeld is als een poëtisch, droomachtig en verschrikkelijk romantisch werk in de trant van MARIANNE DE MA JEUNESSE of DOULOUREUSE ARCADIE. Een dergelijke film blijft moeilijk te verwezenlijken en deze poging is niet geslaagd.

Les bronzés font du ski

1979 | Komedie

Frankrijk 1979. Komedie van Patrice Leconte. Met o.a. Josiane Balasko, Thierry Lhermitte, Michel Blanc, Gérard Jugnot en Marie-Anne Chazel.

Over de 2,3 miljoen bezoekers voor hun zomerfarce Les bronzés was de Parijse café-théâtre-groep Splendid zelf nog het meest verbaasd. Een jaar later schoof het komediecollectief er met Leconte een tweede bioscoopuitje achteraan. Ditmaal koldert de vriendengroep in het wintersportoord Val d'Isère iets filmsoepeler van de ene scène in de andere. In zijn autobiografie Je suis un imposteur meldt Leconte dat een vileine verdwaalepisode in de bergen uit de film werd gesneden: de producent vond de kannibalenhumor onkies. De 40 minuten pretcelluloid werden helaas nimmer meer gezien.

Dis bonjour à la dame

1976 | Komedie, Familiefilm, Erotiek

Frankrijk 1976. Komedie van Michel Gérard. Met o.a. Pierre Tornade, Micheline Luccioni, Remi Laurent, Sophie Barjac en Roger Carel.

Een logge en uiteraard domme Franse adolescentenkomedie met Laurent als een door zijn ouders overbeschermde jongeman die met zijn eerste liefde voor de nodige opwinding zorgt. Veel drukte over niets, zo blijkt.

Le Chien fou

1966 | Misdaad, Drama

Frankrijk 1966. Misdaad van Eddy Matalon. Met o.a. Claude Brasseur, Dany Carrel, Maurice Chevit, Howard Vernon en Olivier Hussenot.

Een werkloze beraamt met twee lotgenoten een inbraak bij een juwelier, waarbij ondanks de zorgvuldige voorbereiding van alles misgaat. Een nachtwaker wordt gedood en één van de inbrekers raakt zwaar gewond, waarna tussen de anderen een conflict ontstaat: kunnen ze wel of niet naar een dokter? Dit simpele misdaaddrama houdt meer vast aan de logica dan gewoonlijk, waardoor deze debuutfilm van tv-regisseur erg verrassingsloos wordt, zonder dat dat gecompenseerd wordt door een gespannen vormgeving of psychologische uitdieping. Een goede rol van Brasseur als enige kwaliteit.

Relaxe toi, chérie

1964 | Komedie

Frankrijk/Italië 1964. Komedie van Jean Boyer. Met o.a. Fernandel, Sandra Milo, Jean-Pierre Marielle, Yvonne Vlech en Jean Lefebvre.

Een jarenlang stabiel huwelijksgeluk wordt bedreigd als de vrouw aan de mode van de psychoanalyse gaat meedoen en overtuigd raakt dat de standvastigheid en trouw van haar wederhelft vreselijke trauma's verbergen. De man stemt in met een zogenaamde groepssessie waarbij aan de analyticus zelf de meeste steken los blijken. Deze nogal flauwe boulevardklucht heeft een slaafse en lusteloze filmversie gekregen waarbij Marielle als de pedante zieleknijper de ster Fernandel overtreft.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Maurice Chevit op televisie komt.

Reageer