Soraya Gomaa

Acteur

Soraya Gomaa is acteur.
Er zijn 6 films gevonden.

Zores

2006 | Komedie

Duitsland 2006. Komedie van Anja Jacobs. Met o.a. Soraya Gomaa, René Ifrah, Monica Bleibtreu en Petra Kelling.

De 38-jarige Leo heeft nog niet veel bereikt en woont nog bij zijn moeder. Hij traint met zijn vriend een joods jongenselftal. Dan wordt hij halsoverkop verliefd op straatvioliste Mascha, die echter op het punt staat te emigreren. Leo's pogingen haar te laten blijven, lijken af te steven op een fiasco.

Wolfsburg

2003 | Drama

Duitsland 2003. Drama van Christian Petzold. Met o.a. Benno Fürmann, Antje Westermann, Astrid Meyerfeldt, Stephan Kampwirth en Matthias Matschke.

Christian Petzold geeft de kijker met Wolfsburg niet de plotpuzzels van zijn andere films zoals Toter Mann. Het is duidelijk hoe het leven van Philipp (Fürmann) verandert. Tijdens een gsm-ruzie op het platteland rijdt hij een jongen dood. Verscheurd door spijt, maar niet in staat zich aan te geven bij de politie, zoekt Philipp de moeder (Hoss) van de jongen op. Weinig kans dat deze zet iemand helpt. Wolfsburg is geen typische Petzold-vertelling, maar gelukkig is er wel spannende Petzold-psychologie en kranig acteerwerk te zien.

Der Felsen

2002 | Romantiek, Drama

Duitsland 2002. Romantiek van Dominik Graf. Met o.a. Karoline Eichhorn, Antonio Wannek, Sebastian Urzendowsky, Ralph Herforth en Peter Lohmeyer.

Katrin is een onafhankelijke vrouw van midden dertig, die door haar baas, met wie ze op vakantie is, in de steek wordt gelaten op Corsica. Hier begint een zoektocht naar zichzelf. Der Felsen is langzaam opgebouwd en psychologisch spannend. De montage is inventief en werd veelvuldig bekroond op Duitse filmfestivals, maar het acteerwerk van vooral Eichhorn en Wannek mag er ook wezen. Grafs digitale camera tenslotte, die zo vaak onbezonnen wordt gebruikt, kiest telkens overwogen kaders. Ook al filmt zij het Corsicaanse landschap, toch toont zij, zoals een Duitse recensent schreef, 'dat men Duitsland altijd meeneemt, dat men weg wezen moet om aan te komen'.

All'Arrabbiata - Eine kochende Leidenschaft

2001 | Komedie

Duitsland 2001. Komedie van Hanno Salonen. Met o.a. Thomas Lehmann, Aleksandar Jovanovic, Stefanie Schmidt, Peer Jäger en Oliver Broumis.

Het haast moeilijk uit te spreken woord in de titel slaat op de naam van een Italiaans restaurant in Hamburg. Het wordt gedreven door de broers Frankie Rossa (Jovanovic) en Marco (Lehmann), tweede generatie Italianen in Duitsland. Marco heeft een groot hart, waardoor hij achter de tralies belandde en Frankie heeft speelzucht, waardoor het restaurant op het punt van het faillissement staat. Dat laatste ontdekt Marco als hij weer vrij is. In de zaak ziet hij de oogverblindende Anna Nicolaisen (Schmidt), de dochter van de gemeenste onroerendgoed handelaar uit de stad, van wie de Rossa's het pand gepacht hebben. Marco weet op dat moment niet wie Anna's vader is. Later ziet hij Anna terug op een party, waar hij als ongenode gast binnendringt. De vonk slaat tussen het tweetal over en de oude heer Nicolaisen staat vervolgens tussen zijn bijna failliete pachters en zijn dochter. Het geheim van Marco? De kookkunst en met name een chilisaus. Onbenullige tv-film met een mager scenario van Rolf Karthee en Renee Karthee. Voor wie geen raad weet met zijn vrije tijd.

Azzurro

2000 | Drama

Italië/Frankrijk/Zwitserland 2000. Drama van Denis Rabaglia. Met o.a. Paolo Villaggio, Francesca Pipoli, Marie-Christine Barrault, Renato Scarpa en Julien Boisselier.

Giuseppe De Metrio (Villaggio), een voormalige Italiaanse gastarbeider, werkte dertig jaar als voorman voor de firma Broyer in Gen[KA2]eve, die zich gespecialiseerd had in de wegenbouw. Hij ontwikkelde een teerproc[KA1]ed[KA1]e dat zijn baas Gaston Broyer (Bideau) rijk maakte. Al die tijd ging hij nauwelijks naar huis en liet vrouw en kinderen aan hun lot over. Giuseppe ging met vervroegd pensioen en Gaston beloofde hem, dat als hij hem ooit nodig zou hebben, voor hem klaar zou staan. Nu is Giuseppe 75 en slijt de levensavond bij zijn zoon Robert (Petrocelli) en dochter Lucia (Gomaa). Zijn opstandige, lastige zeven-jarige kleindochter Carla (Pipoli) is blind en het geld voor een oogoperatie ontbreekt. Als Giuseppe een hartaanval krijgt, begrijpt hij dat hij niet eeuwig zal leven. Hij wil de verloren tijd, die hij nooit aan zijn gezin heeft kunnen besteden, weer goed maken door Carla te laten opereren. Hij vertrekt met haar zonder thuis iets te zeggen met de trein naar Zwitserland om bij Gaston Broyer de nog openstaande rekening te vereffenen. Gaston wordt echter verpleegd in een psychiatrische inrichting en diens zoon Pascal (Boisselier) heeft de firma, die praktisch failliet was, met veel pijn en moeite voortgezet, maar beschikt nauwelijks nog over geld. Ook Giuseppe`s bijzondere relatie met Gastons vrouw Elizabeth (Barrault), blijkt na zoveel tijd van nul en generlei waarde. Het scenario van regisseur Rabaglia, dat hij schreef met Antoine Jaccoud en Luce de Benedittis, is met Zwitserse precisie in elkaar gezet, maar het mist duidelijk een ziel en kan niet kiezen tussen een behoorlijk drama en een feelgoodfilm voor het gehele gezin. Het einde, waarin grootvader en kleindochter dichter bij elkaar zijn komen te staan, is bijna te mooi om waar te zijn. Hoofdrol Villaggio kwijt zich zeer goed van zijn taak onder de nauwgezette regie van Rabaglia in zijn tweede speelfilm. De flashbacks in zwart-wit, een uitstekende techniek die met succes door Steven Spielberg werd toegepast in SCHINDLER'S LIST, spreken niet iedereen aan. De in Duitsland uitgebrachte versie is twintig minuten korter - geen bezwaar. Het camerawerk is van Dominique Grosz.

Azurro

2000 |

Frankrijk/Italië/Zwitserland 2000. Denis Rabaglia. Met o.a. Francesca Pipoli, Soraya Gomaa en Paolo Villaggio.

Giuseppe De Metrio (Villaggio), een voormalige Italiaanse gastarbeider, werkte dertig jaar als voorman voor de firma Broyer in Gen[KA2]eve, die zich gespecialiseerd had in de wegenbouw. Hij ontwikkelde een teerproc[KA1]ed[KA1]e dat zijn baas Gaston Broyer (Bideau) rijk maakte. Al die tijd ging hij nauwelijks naar huis en liet vrouw en kinderen aan hun lot over. Giuseppe ging met vervroegd pensioen en Gaston beloofde hem, dat als hij hem ooit nodig zou hebben, voor hem klaar zou staan. Nu is Giuseppe 75 en slijt de levensavond bij zijn zoon Robert (Petrocelli) en dochter Lucia (Gomaa). Zijn opstandige, lastige zeven-jarige kleindochter Carla (Pipoli) is blind en het geld voor een oogoperatie ontbreekt. Als Giuseppe een hartaanval krijgt, begrijpt hij dat hij niet eeuwig zal leven. Hij wil de verloren tijd, die hij nooit aan zijn gezin heeft kunnen besteden, weer goed maken door Carla te laten opereren. Hij vertrekt met haar zonder thuis iets te zeggen met de trein naar Zwitserland om bij Gaston Broyer de nog openstaande rekening te vereffenen. Gaston wordt echter verpleegd in een psychiatrische inrichting en diens zoon Pascal (Boisselier) heeft de firma, die praktisch failliet was, met veel pijn en moeite voortgezet, maar beschikt nauwelijks nog over geld. Ook Giuseppe`s bijzondere relatie met Gastons vrouw Elizabeth (Barrault), blijkt na zoveel tijd van nul en generlei waarde. Het scenario van regisseur Rabaglia, dat hij schreef met Antoine Jaccoud en Luce de Benedittis, is met Zwitserse precisie in elkaar gezet, maar het mist duidelijk een ziel en kan niet kiezen tussen een behoorlijk drama en een feelgoodfilm voor het gehele gezin. Het einde, waarin grootvader en kleindochter dichter bij elkaar zijn komen te staan, is bijna te mooi om waar te zijn. Hoofdrol Villaggio kwijt zich zeer goed van zijn taak onder de nauwgezette regie van Rabaglia in zijn tweede speelfilm. De flashbacks in zwart-wit, een uitstekende techniek die met succes door Steven Spielberg werd toegepast in SCHINDLER'S LIST, spreken niet iedereen aan. De in Duitsland uitgebrachte versie is twintig minuten korter - geen bezwaar. Het camerawerk is van Dominique Grosz.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Soraya Gomaa op televisie komt.

Reageer