Mohamed Hicham

Acteur

Mohamed Hicham is acteur.
Er zijn 8 films gevonden.

Meilleur espoir féminin

2000 | Komedie

Frankrijk 2000. Komedie van Gérard Jugnot. Met o.a. Gérard Jugnot, Bérénice Béjo, Antoine Duléry, Sabine Haudepin en Mohamed Hicham.

Yvon Rance (Jugnot) is kapper in Bretagne. Hij is een vakman in hart en nieren en heeft maar [KA1]en[KA1]en wens: dat zijn dochter Laetitia (Bejo) haar eigen zaak opent in Quimper of Laval. Laetitia koestert hele andere ambities. Ze heeft een aardig snuitje en doet een auditie bij regisseur St[KA1]ephane (Duléry) in Parijs. Als pappa Yvon daar achter komt, breekt de hel los. Als Laetitia met zelfmoord dreigt, stemt Yvon toe, maar hij wil haar gage onderhandelen. Hij valt bijna flauw als hij ontdekt dat Laetitia in een paar weken net zoveel verdient als hij in één jaar. Op de set wordt hij te lastig en wordt hij snel weg gebonjourd. Eenmaal terug op honk ontdekt hij dat de sensatiepers Laetitia de achternaam France heeft gegegevn. Nu wordt het de hoogste tijd om in actie te komen. Als gebruikelijk zijn de films van Jugnot heel kluchtig en daar moet je van houden, want het scenario dat hij met Isabelle Mergault schreef, graaft niet erg diep. Bejo is een openbaring en een talent om in de gaten te houden en zij heeft grotendeels de waardering voor deze film bij elkaar verdiend. De bijrollen die door vijftig karakterspelers worden bezet, hebben bijgedragen tot deze waardering. Het camerawerk is van Pascal Gennesseaux.

Le cœur à l'ouvrage

2000 | Komedie

Frankrijk 2000. Komedie van Laurent Dussaux. Met o.a. Mathilde Seigner, Amira Casar, Marc Citti, Bruno Slagmulder en Catherine Jacob.

Bruno (Citti), die pornofilms regisseert, zou weleens een `echte` film willen draaien. Hij krijgt de nodige subsidies bijeen (zo gaat dat in Europa) voor een romantische film met in de hoofdrollen Julien (Slagmulder) en Chlo[KA3]e (Seigner), zijn favoriete pornosterren. Fran[KA10]coise is de productrice. Zij is bereid deze uitdaging aan te gaan. Sophie (Abascal) is de vriendin van Julien; zij is onvruchtbaar. Haar vriendin No[KA3]elle (Casar) wil graag een kind, maar heeft een probleem met haar vriend Marc (Catalifo). Ze vraagt of Sophie een nachtje wil gaan slapen met Marc, want in het donker merkt hij dat toch niet, terwijl zij dan een kindje kan maken met Julien. Het idiote scenario van Tonino Benacquista, die even te zien is als tatoeëerder, probeert te laten zien wat er normaal gesproken op de set gebeurt, nu privé gebeurt... Wie deze verwisselingsklucht ernstig neemt, kan beter eens een bezoekje aan de psychiater brengen. Het spel is beneden peil, de regie is krachteloos en het verhaal is bijzonder flauw. Het camerawerk is van Paco Wiser.

Les Monos : La vallée des légendes

1999 | Drama, Thriller, Sportfilm, Avonturenfilm, Familiefilm

Frankrijk 1999. Drama van Patrick Volson. Met o.a. Christian Rauth, Daniel Rialet, Thomas Salsmann, Jean-Pierre Germain en Thiam Aissatou.

De jongerenmonitoren J.P. (Rialet) en Manu (Rauth) begeleiden zes probleem-adolescenten naar Tarn, voor een kano-stage. Zij logeren in club die bestuurd wordt door ex-flik Etienne (Germain). De meeste problemen hebben de begeleiders met R[KA1]emi (Salsmann) die de dood van zijn vader, die door politie-agent tijdens een overval werd neergeschoten, nooit heeft kunnen verwerken. Tussen R[KA1]emi en de ex-flik botert het uiteraard niet. Dit heet een `thriller` te zijn (zo werd de reeks aangekondigd). Volson en co zouden best een cursus thrillerfilms volgen aan een of andere Amerikaanse filmschool. Het hoeft niet eens de beste te zijn.

Navarro : Avec les loups

1998 | Misdaad, Familiefilm

Zwitserland/Frankrijk 1998. Misdaad van Patrick Jamain. Met o.a. Roger Hanin, Jacques Martial, Christian Rauth, Daniel Rialet en Jean-Claude Caron.

Twee mannen ontdekken lijkje van verkracht en gewurgd Noord- Afrikaans kleine meisje in Parijs. Vooraleer aan zijn onderzoek te beginnen betuigt commissaris Navarro (Hanin) zijn medeleven aan getroffen familieleden. In de buurt van de misdaad leidt niets tot enig zinnig spoor naar verdachte. Enige houvast die Navarro en Borelli (Caron) hebben zijn enkele anonieme brieven die onderwijzer Grangier (Maly) in slecht daglicht stellen. Een en ander blijkt anders dan wat lijkt... Prototyperig scenario, traag, menig cliché wordt opgehoest, niet erg opvallend, zelfs houterig spel. Het scenario is van Tito Topin, die het personage van Navarro bedacht. Aflevering van het seizoen, nummer van 112.

Julie Lescaut : Bal masqué

1998 | Misdaad

Frankrijk 1998. Misdaad van Gilles Béhat. Met o.a. Véronique Genest, Mouss Diouf, Renaud Marx, Alexis Desseaux en Jean-Paul Rouve.

Het heeft er alles van om een leuke avond te worden. Sarah (Lauret), Julie Lescauts oudste dochter, organiseert een gemaskerde `rave party`. Op een kleine schermutseling na loopt alles gesmeerd, tot eensklaps een vijftiental jongeren ziek worden van giftige ecxtasy. Als kroon op de avond wordt dan nog een vriend van Sarah dood aangetroffen, vermoord. Julie (Genest) en haar ploeg kunnen in actie schieten. Tot overmaat van ramp is het liefje van het slachtoffer de dochter van substituut Ferral (Pater), de rechtstreekse overste van Julie. Hij meisje gaat blijkbaar gebukt onder een drukkend geheim dat wel eens de sleutel tot de hele affaire zou kunnen zijn, maar Julie krijgt weinig contact met haar. Een belangrijke zaak voor Julie (haar dochter is erbij betrokken), maar een routineklus voor de kijker. Het scenario van Thierry Wong, Pierre Forette en Alexis Lecaye loopt volledig lang bekende paden en heeft weinig verrassends te bieden. Goed gemaakt maar erg voorspelbaar. Achter de camera nam Bernard Malaisy plaats. Stereo.

Madame le proviseur : Les intouchables

1997 | Drama

Frankrijk 1997. Drama van Philippe Triboit. Met o.a. Danièle Delorme, Daniel Gélin, Julie Judd, Clément Hervieu-Léger en Christine Dejoux.

Valentine Rougeon (Delorme), directrice van het Lyc[KA1]ee Eug[KA2]ene Belgrand, neemt zich het lot ter harte van Fr[KA1]ed[KA1]eric (Hervieu-L[KA1]eger) en zijn zus H[KA1]el[KA2]ene (Judd). De kinderen vermijden elk fysiek contact, zonderen zich af om te eten en spijbelen op geregelde tijdstippen. Hun gedrag wordt aanvaard omdat hun moeder zwaar ziek is. Valentine heeft echter haar twijfels over deze offici[KA3]ele verklaring en stelt een onderzoek in. Zo ontdekt ze dat de kinderen in een sekte leven en opgroeien en dat hen een bepaalde levensstijl opgedrongen wordt door de sekte-leiders. Een erg delicaat en actueel probleem. Kinderen die ge[KA3]indoctrineerd worden door een sekte kunnen niet normaal functioneren in de maatschappij. Hebben de opvoedende krachten het recht om zich te bemoeien met deze gemeenschap of kan men dit interpreteren als inbreuk op de privacy. Delorme kwijt zich weer uitstekend van haar taak, vakkundig bijgestaan door haar (film)echtgenoot Gélin. Het scenario is van de hand van Hervé Hamon, Chantal De Rudder en Anne Rousseau. Alain Levent bemande de camera.

Le premier qui dit non

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Lyès Salem en Fatiha Chériguene. Met o.a. Mohamed Damraoui, Nouria Moussaoui, Karen Oubraham, Georges Trillat en Tara Romer.

Na afloop van een wedstrijd hoort Momo (Salem), een beloftevolle jonge voetbalspeler, dat een van zijn jongere broers overleden is. Bij zijn aankomst in zijn geboortestad, die hij jaren geleden verliet, blijkt dat zijn broer gestorven is aan een overdosis drugs. Tot zijn grote ontsteltenis merkt hij dat de buurt waarin hij opgroeide drastisch veranderd is: een angstwekkend groot aantal jongeren is aan de drugs en niemand durft acties te ondernemen tegen de dealers. Hij gebruikt zijn populariteit als sportvedette om de jongeren op een goed spoor te zetten, maar de dealers slaan terug en ze gebruiken zijn jeugdvriendin Marion (Oubraham) om een valstrik te spannen. Goedbedoeld, maar erg naïef pamflet tegen het gebruik van drugs. Door de sport voor te stellen als het gezonde leven en drugs als een zekere dood, zonder dieper op het probleem in te gaan, schiet de film zijn doel voorbij. Het oppervlakkige scenario is van Didier Daeninckx en Failevic. Fotografie van Charlie Gaëta. Stereo.

La femme de plume

1996 | Romantiek

Frankrijk 1996. Romantiek van Chantal Picault. Met o.a. Marianne Basler, Antoine Chappey, Maxime Leroux, Véra Briole en El Kébir.

Na haar pijnlijke breuk met Alain wil radiopresentatrice Rose Cassenti (Basler) een nieuw leven beginnen. Ze geeft haar job op en verlaat Parijs om zich in haar geboortedorp Magagnose te vestigen. Hier neemt ze opnieuw contact op met haar jeugdvriendin Marie (Briole) en de bakker Jean (Leroux), die zelf met huwelijksproblemen te kampen heeft. Rose voelt zich aangetrokken tot haar buurman Romain Marenas (Chappey), een chef-kok uit Parijs die ervan droomt een restaurant te openen in de streek. Marie op haar beurt heeft een vriend in de hoofdstad, maar ze heeft moeilijkheden om met hem te corresponderen. Ze vraagt Rose om voor haar een brief te schrijven. Dit raakt bekend en korte tijd later is Rose brievenschrijfster voor de mensen van het dorp. Een nostalgisch, sentimenteel romantisch drama dat zijn charme vooral haalt uit de blakende zon van het zuiden. Het verhaaltje heeft weinig om het lijf, maar is een geschikt motief om diverse typetjes ten tonele te brengen. Het contrast tussen het leven in de stad en in het dorpje is vanzelfsprekend groot en ook daarvoor hoef je deze film echt niet te zien. Basler is charmant en openhartig, maar dat kan dit scenario van Claire Aziza niet doen opleven, evenmin als de mooie fotografie van Eric Guichard.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Mohamed Hicham op televisie komt.

Reageer