Alexandra London

Acteur

Alexandra London is acteur.
Er zijn 14 films gevonden.

Victoire ou la douleur des femmes : 1967

2000 | Drama

Frankrijk 2000. Drama van Nadine Trintignant. Met o.a. Marie Trintignant, Marina Vlady, Sabine Haudepin, Jean-Michel Fete en Yves Lambrecht.

In 1967 barst de strijd voor de vrije verkoop van de anticonceptiepil in volle hevigheid los. Victoire (Trintignant) betoont zich een voorstander van deze wet. Van actrice Anouk Aim[KA1]ee (die zichzelf speelt), die juist terugkeert van het Filmfestival van Moskou, verneemt ze dat Nicolas (Fete) nog steeds leeft en zich in Moskou bevindt. Nadat hij in Duitsland gevangen genomen werd door Russische soldaten heeft hij tien jaar ellende en ontbering gekend in de Goelag. Nadien werd hij onder huisarrest geplaatst in een Siberisch dorpje. Nu tracht hij wanhopig een uitreisvisum te bemachtigen om terug te keren naar Parijs. Via haar contacten slaagt Victoire erin hem dit visum te bezorgen, maar de man die ze in haar armen verwelkomt is gebroken en uitgeleefd. Slot van de trilogie over de vrouwenstrijd in Frankrijk tussen 1939 en 1970. Ook al wordt hier vooral aandacht besteed aan de terugkeer van Nicolas, toch blijft het duidelijk een film van, over en voor vrouwen. Het peil van zowel bewerking als van acteren staat op hoog niveau. Ook voor dit laatste deel werd de roman van Gilbert Schlögel bewerkt door Yves Belaubre, Évelyne Pisier, Éva Darlan en Marie & Nadine Trintignant. Fotografie was ook nu weer van Patrick Blossier. Stereo.

Paris-Deauville

2000 |

Frankrijk 2000. Isabelle Broué. Met o.a. Alexandra London, Bruno Slagmulder en Jean-Pierre Lorit.

In 1967 barst de strijd voor de vrije verkoop van de anticonceptiepil in volle hevigheid los. Victoire (Trintignant) betoont zich een voorstander van deze wet. Van actrice Anouk Aim[KA1]ee (die zichzelf speelt), die juist terugkeert van het Filmfestival van Moskou, verneemt ze dat Nicolas (Fete) nog steeds leeft en zich in Moskou bevindt. Nadat hij in Duitsland gevangen genomen werd door Russische soldaten heeft hij tien jaar ellende en ontbering gekend in de Goelag. Nadien werd hij onder huisarrest geplaatst in een Siberisch dorpje. Nu tracht hij wanhopig een uitreisvisum te bemachtigen om terug te keren naar Parijs. Via haar contacten slaagt Victoire erin hem dit visum te bezorgen, maar de man die ze in haar armen verwelkomt is gebroken en uitgeleefd. Slot van de trilogie over de vrouwenstrijd in Frankrijk tussen 1939 en 1970. Ook al wordt hier vooral aandacht besteed aan de terugkeer van Nicolas, toch blijft het duidelijk een film van, over en voor vrouwen. Het peil van zowel bewerking als van acteren staat op hoog niveau. Ook voor dit laatste deel werd de roman van Gilbert Schlögel bewerkt door Yves Belaubre, Évelyne Pisier, Éva Darlan en Marie & Nadine Trintignant. Fotografie was ook nu weer van Patrick Blossier. Stereo.

Les frères Sœur

2000 | Komedie

Frankrijk 2000. Komedie van Frédéric Jardin. Met o.a. José Garcia, Denis Podalydès, Jackie Berroyer, Edouard Baer en Alexandra London.

De gebroeders Jacques (Podalyd[KA2]es) en Charlie (Garcia) hebben al een zekere leeftijd bereikt zonder al te veel succes. Jacques heeft nu een heel dik scenario (ruim 450 pagina`s) geschreven. Het is de bedoeling dat Charlie de film gaat regisseren, maar de producenten die ze benaderen, willen er niet aan beginnen. Op een party, waarvoor zij niet werden uitgenodigd, krijgen ze de kans om producent Francis France (Berroyer) op de videoband vast te leggen als hij zijn vrouw Marion (Nanty) bedriegt. Jacques en Charlie chanteren Francis om de film te produceren, maar Francis stuurt Darius (St[KA1]evenin) op het stel af om de band in te pikken. Darius is echter een grote klungel. Ondertussen hebben de twee broers Blaise (Baer), de vaste scenarioschrijver van Francis ontvoerd, en dwingen hem het draaiboek van Jacques bij te punten. Blaise is echter aan de heroïne verslaafd en dat stelt hen weer voor andere problemen. Het scenario is van regisseur Jardin, Adouard Baer en Fabrice Roger-Lacan, en ze hebben er aardig de vaart in gehouden. Hoewel de spelprestaties heel aanvaardbaar zijn, is de film oer- Frans en buiten zijn grenzen nauwelijks relevant. Het camerawerk is van Laurent Machuel.

Les destinées sentimentales

2000 | Romantiek

Frankrijk/Zwitserland 2000. Romantiek van Olivier Assayas. Met o.a. Emmanuelle Béart, Charles Berling, Isabelle Huppert, Olivier Perrier en Dominique Reymond.

Groots opgezet kostuumdrama van de regiseur die daarvoor uitsluitend films maakte die zich afspelen in het hedendaagse Parijs.

Pourquoi pas moi ?

1998 | Komedie

Frankrijk 1998. Komedie van Stéphane Giusti. Met o.a. Amira Casar, Julie Gayet, Bruno Putzulu, Johnny Hallyday en Alexandra London.

Camille (Casar), Eva (Gayet), Nicolas (Putzulu) en Ariane (London) in het zuiden van Frankrijk hebben vier dingen met elkaar gemeen: ze zijn allen dertig, werken vol overgave voor het uitgeverijtje dat ze zelf hebben opgericht, luisteren op dagen dat ze gedeprimeerd zijn naar [KL]I Will Survive[KLE] van Gloria Gaynor en ze zijn homo. Hun secretaresse Lili (Chaplin) is hetero en heeft daar nooit aan getwijfeld, maar nu ze kennis maakt met dit homowereldje gaat ze zich toch afvragen waarom zij anders is. Maar het viertal, dat nooit een geheim van hun seksuele voorkeur maakt, durft tegenover hun ouders eigenlijk niet uit de kast te komen. De film is erg voorspelbaar; de dialogen en toestanden zijn alles behalve gedurfd of uitdagend. De acteurs kan je niets verwijten, zij doen hun best, vooral van Hallyday als Eva's vader José, maar het scenario van regisseur Giusti is een luchtbel die uit elkaar spat nog voor de film op de helft is. Het camerawerk is van Antoine Roch. Een tamelijk overbodige zedenkomedie over de reactie van ouders, die ontdekken dat hun volwassen kinderen homo zijn. Dolby Stereo.

Un fait divers

1997 | Thriller

Frankrijk 1997. Thriller van Fabrice Cazeneuve. Met o.a. Alexandra London, Jean-Michel Portal, Michelle Goddet en Judith Rémy.

28-jarige Franck (Portal) moet voor assisenhof verschijnen op beschuldiging van moord. Aan celgenoot vertelt hij zijn verhaal: hoe hij in Zuid-Frankrijk Sylvie (London) leerde kennen, hoe zij gingen samenwonen, hoe zij als kassierster in warenhuis voor de inkomsten zorgde en hoe hij steeds gewelddadiger tegenover haar werd. Zij laat hem in de steek, hij spoort haar op, gijzelt twee mensen en dat leidt tot nachtmerrie die op moord eindigt. Psychothriller, gedraaid in stijl van documentaire met als rode draad: 'hoe wordt men moordenaar?'. Portal is knap als gestoorde vaderlandsloze. Geen lichte kost, niet voor ongeduldige kijkers, maar een sterk stukje authentiek en pakkend zoeken van de waarheid. Ontsnapt niet aan bepaalde pretentieuze indruk.

J'ai horreur de l'amour

1997 | Komedie

Frankrijk 1997. Komedie van Laurence Ferreira Barbosa. Met o.a. Jeanne Balibar, Jean-Quentin Châtelain, Laurent Lucas, Bruno Lochet en Alexandra London.

In augustus is Parijs uitgestorven omdat iedereen met vakantie is. Ook de wachtkamer van (pas gescheiden) huisarts Annie Simonin (Balibar) die achter in de dertig is, is leeg en zij begint zich tussen de huisvisites op de scooter (met hoge hakjes!) zorgen te maken dat ze niets te doen zal hebben; iedereen die niet echt iets mankeert, is weg. Annie ontmoet Richard Piotr (Ch[KA4]atelain) een acteur, die in een avant-garde bewerking van een stuk van Shakespeare zit, [KL]Richard III[KLE]; hij blijkt een ingebeelde zieke te zijn waar ze bijna niet meer vanaf komt en ze krijgt Laurent Blondel (Lucas) in haar praktijk, die AIDS heeft en het nut van een behandeling niet inziet, want hij gaat toch dood. Tussen dit drietal ontspint zich een scherpzinnige komedie, die uitstekend gespeeld wordt. Toneelliefhebbers en kijkers die van goed dialoog houden krijgen hier iets heel aardigs voorgeschoteld en nemen de lengte (teveel!) van de film op de koop toe. Het uitstekende scenario vol leuke, overtuigende en geloofwaardige opmerkingen is van de regisseuse Ferreira-Barbosa en Denyse Rodriguez-Tomé. Het camerawerk is van Emmanuel Machuel. Tweede film van Ferreira- Barbosa na LES GENS NORMAUX N'ONT RIEN D'EXCEPTIONNEL; de fans van deze film zullen tevreden zijn.

Mémoires d'un jeune con

1996 | Misdaad, Drama

Frankrijk 1996. Misdaad van Patrick Aurignac. Met o.a. Christophe Hémon, Patrick Aurignac, Daniel Russo, Alexandra London en Mathilde Seigner.

De titel verwijst naar een in Frankrijk zeer populair boek van enfant terrible, schrijver-tekenaar Topor ([KL]M[KA1]emoires d`un vieux con[KLE]). De film is autobiografisch, want debuterend regisseur Aurignac heeft het zelf beleefd. Heel handig is hij echter in de rolprent van rol gewisseld: hij w[KA1]as in werkelijkheid de grote domoor en nu is hij de overvaller die de sufferd overhaalt om aan erger mee te doen - uiteraard loopt dat verkeerd af en na een vrijheidsstraf van slechts zes maanden voor drugs, wordt hij nu veroordeeld tot zes jaar. Het scenario dat door regisseur Aurignac, Jacques Fieschi en J[KA1]er[KA4]ome Tonnerre werd geschreven, verhaalt de geschiedenis in flash-back. Fr[KA1]ederic die op zijn achttiende veroordeeld wordt voor een half jaar wegens een licht drugsvergrijp, leert in de gevangenis het bankovervallersduo Damien (Russo) en Louis-Guy (Aurignac) kennen. Als zij later op vrije voeten zijn, zoeken ze Fr[KA1]ederic op voor een grote zaak. Fr[KA1]ederic die zowel problemen heeft gekregen met zijn bejaarde vader (P[KA1]erier) die hem niet meer kan volgen, en zijn liefhebbende vriendin Sophie (London) die ontdekt dat de geschenken die ze krijgt niet eerlijk verkregen werden, wordt verlokt door de koele Louis-Guy met een hoertje (Seigner) en het snelle geld. Zoals gezegd liep het fout. De film is heel geloofwaardig en beslist niet te lang. Aurignac hield zijn spelers goed in de hand en zorgde voor een niet aflatend tempo, zodat de kijker zich geen moment hoeft te vervelen. Het camerawerk van Pierre-Laurent Chénieux geeft de film het gevoel van een documentaire. Geslaagd Frans realisme.

Le cri de la soie

1995 | Drama

Zwitserland/België/Frankrijk 1995. Drama van Yvon Marciano. Met o.a. Marie Trintignant, Sergio Castellitto, Anémone, Adriana Asti en Alexandra London.

Parijs 1914. Marie Benjamin (Tritignant) is analfabeet. Zij heeft een onverklaarbare voorliefde voor zijde. Ze betreedt een warenhuis in Parijs en snijdt met een scheermes een stuk kostbare rode zijde van een grote rol af. Ze valt flauw en de rol valt bovenop haar. Ze wordt de gevangenis ingesmeten als winkeldievegge.

Le charme brumeux du crime : Les brumes de Manchester

1995 | Mysterie, Misdaad

België/Frankrijk 1995. Mysterie van Jean-Daniel Verhaeghe. Met o.a. Bernard Fresson, Laure Duthilleul, Pascal Elso, Bernard Verley en Alexandra London.

Alan Collins (Fresson) is verlamd en zit aan een rolstoel gekluisterd. Hij besluit het mistige Manchester te verruilen voor het zonnige Frankrijk. Hij heeft zijn keuze laten vallen op een prachtige villa, waarop echter een vloek rust. Vijftien jaar ervoor vond zijn eerste vrouw er de dood. Komt daar nog bij dat zijn zoon wordt vermoord in het stationstoilet van het Franse provinciestadje, waar hij zich ge[KA3]installeerd heeft. Werk aan de winkel voor inspectuer Garreau (Verley). In de machiavellistische plot blijkt elk personage verdacht. Het scenario is van Maurice Frydland en regisseur Verhaeghe naar het toneelstuk van Frédéric Dard.

Ferbac : Le crime de Ferbac

1993 | Misdaad

Frankrijk/België 1993. Misdaad van Bruno Gentillon. Met o.a. Jean-Claude Brially, Michel Duchaussoy, Francine Bergé, Muriel Brener en Alexandra London.

Luitenant-kolonel Eric Ferbac (Brially) van de gendarmerie ziet zijn droomvakantie bij een vriend (Duchaussoy) omslaan in een nachtmerrie als hij `s nachts een noodkreet hoort bij de buren. Hij gaat op onderzoek uit en treft de dochter des huizes (London) naakt en bewusteloos op de grond aan. Als zij de ogen weer opent, herkent ze in Ferbac haar verkrachter, waarop Ferbac wordt gearresteerd. Alle bewijzen zijn tegen hem. Goed gemaakte, spannende politiefilm die de 'onkreukbare' smeris voor een keer laat kennismaken met de andere kant van de balie van het bureau. Brially brengt zijn rol met de nodige flair en zijn onvervalste charme, zodat je niet gelooft dat hij echt schuldig is. Aflevering in een reeks van zes, waarvan de opnames in 1991 waren begonnen. Een succes heeft de serie nooit gehad. Het scenario is van Alain Demouzon. Het camerawerk is van Jean-Bernard Aurouet.

Van Gogh

1991 | Biografie

Frankrijk 1991. Biografie van Maurice Pialat. Met o.a. Jacques Dutronc, Alexandra London, Gérard Séty, Corinne Bourdon en Elsa Zylbertsein.

De laatste maanden uit het leven van een gekweld, geestelijk onevenwichtig mens. Een poging door te dringen tot Van Gogh`s innerlijk aan de hand van zijn verhouding tot anderen (dokter Cachet en zijn zestien-jarige dochter, zijn broer Theo, zijn hospita). Diepgaande, levendige film waarin scenarioschrijver en regisseur Pialat (zelf begonnen als schilder), een heel eigen visie geeft op het leven van de geniale kunstenaar. Dutronc als Van Gogh speelt de rol van zijn leven. Met minimale middelen laat hij ons de twijfel en angst, maar ook de vrolijkheid en dadendrang van Vincent voelen. Camerawerk van Emmanuel Machuel, Gilles Henri en Jacques Loiseleux.

Les Maris, les Femmes, les Amants

1988 | Drama, Komedie

Frankrijk 1988. Drama van Pascal Thomas. Met o.a. Susan Moncur, Clément Thomas, Emilie Thomas, Olga Vincent en Michel Robin.

Een prettige verrassing, deze eerste film van Thomas sinds 1980. Een ironische en soms felle film over een groepje mensen dat de vakantie aan zee doorbrengt. Geen echt verhaal, maar een soort mozaïek à la Jacques Tati en Pierre Etaix. Hoewel de regisseur niet het niveau haalt van deze twee meesters, bevat de film een serie grappige scènes. De personages worden nooit echt belachelijk gemaakt, want Thomas voelt zich duidelijk met hen verbonden. Scenario van de regisseur en François Caviglioli. Camerawerk van Renan Polles.

Eugénie Grandet

-1 |

. Jean-Daniel Verhaeghe. Met o.a. Dominique Labourier, Alexandra London en Jean Carmet.

Een prettige verrassing, deze eerste film van Thomas sinds 1980. Een ironische en soms felle film over een groepje mensen dat de vakantie aan zee doorbrengt. Geen echt verhaal, maar een soort mozaïek à la Jacques Tati en Pierre Etaix. Hoewel de regisseur niet het niveau haalt van deze twee meesters, bevat de film een serie grappige scènes. De personages worden nooit echt belachelijk gemaakt, want Thomas voelt zich duidelijk met hen verbonden. Scenario van de regisseur en François Caviglioli. Camerawerk van Renan Polles.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Alexandra London op televisie komt.

Reageer