Karin Viard

Acteur

Karin Viard is acteur.
Er zijn 41 films gevonden.

La famille Bélier

2014 | Komedie, Muziek

Frankrijk/België 2014. Komedie van Eric Lartigau. Met o.a. Karin Viard, François Damiens, Eric Elmosnino en Louane Emera.

De zestienjarige Paula (Emera) woont op de boerderij van haar doofstomme ouders, en ze helpt ze ook mee in het bedrijf, handig, omdat zij wel kan horen en spreken. Het harmonieuze gezin dreigt uit elkaar te worden gescheurd wanneer Paula door haar muziekleraar wordt opgemerkt tijdens een repetitie van het schoolkoor: ze kan werkelijk prachtig zingen. Heeft ze geen zin om een zangopleiding in Parijs te gaan volgen? Fijne feelgood-film, met een mooie debuutrol van Emera, eerder winnares van een tv-talentenshow. Werd gepositioneerd als de nieuwe Intouchables, maar dat is misschien iets te veel eer.

L'amour est un crime parfait

2013 | Thriller

Frankrijk/Zwitserland 2013. Thriller van Arnaud Larrieu en Jean-Marie Larrieu. Met o.a. Mathieu Amalric, Karin Viard, Maïwenn en Denis Podalydès.

Psychologische thriller van de broers Arnaud en Jean-Marie Larrieu over literatuurprofessor (Mathieu Amalric) die niet van zijn studentes kan afblijven.

Week-ends

2014 | Drama

Frankrijk 2014. Drama van Anne Villacèque. Met o.a. Karin Viard, Noémie Lvovsky, Jacques Gamblin, Ulrich Tukur en Aurélia Petit.

Sinds de jaren tachtig hebben bevriende stellen Christine/Jean en Sylvette/Ulrich op het Franse platteland hun tweede huizen tegenover elkaar, slechts een landweg ligt ertussen. Nu, vele jaren later, verlaat Jean Christine voor een jonge blom, en begint Sylvette zich af te vragen of het één-tweetje met Ulrich eigenlijk nog wel de moeite is. Via een ijzersterk speelkwartet (Viard voorop) en met een feilloze blik voor het opgekropte en verzwegene trancheert Villacèque twee huwelijken. Vijfde en zesde hoofdrolspelers zijn de huizen: eerst gelukseilandjes van weekendontspanning, later desolate mausoleumpjes van het voorbije.

Lulu femme nue

2013 | Drama

Frankrijk 2013. Drama van Sólveig Anspach. Met o.a. Karin Viard, Bouli Lanners, Claude Gensac, Pascal Demolon en Nina Meurisse.

Aandoenlijke odyssee van een vrouw die breekt met het binnen de lijntjes kleuren, fraai gedragen door kameleon Viard. Na een gezeept sollicitatiegesprek ontsnapt veertigster Lulu, gehuwde moeder van drie, ad hoc naar een kustplaatsje in de Vendée. Daar ontmoet ze, al snel berooid, mensen die haar de onvermoede kanten des levens tonen. Fruitige bejaardenbijrol van Gensac, Franse-filmlegende dankzij haar optreden als geliefde ('Ma biche!') van Louis de Funès' gendarme Ludovic Cruchot in Le gendarme se marie (1968). Naar de veelbekroonde tweedelige striproman van Étienne Davodeau.

Parlez-moi de vous

2012 | Drama

Frankrijk 2012. Drama van Pierre Pinaud. Met o.a. Karin Viard, Nicolas Duvauchelle, Nadia Barentin, Catherine Hosmalin en Patrick Fierry.

Een populaire radiopresentatrice besluit op zoek te gaan naar haar moeder, die ze nog nooit heeft ontmoet.

Rien à déclarer

2010 | Komedie

Frankrijk 2010. Komedie van Dany Boon. Met o.a. Benoît Poelvoorde, Dany Boon, Karin Viard, François Damiens en Bouli Lanners.

De Belgische douanier Ruben (Poelvoorde) moet niets van vreemdelingen hebben. Helemaal niet als ze uit Frankrijk komen. Tot zijn schrik wordt hij gekoppeld aan de Franse Mathias (Boon), met wie hij een Belgisch-Franse grenspost moet bewaken. Kluchtige komedie speelt zich af in 1993 en laat zich met misverstanden en lullige achtervolgingen al meteen enigszins uittekenen. Boon had eerder veel succes met Bienvenue chez les Ch'tis, en kreeg van producent Harvey Weinstein de mogelijkheid van zijn douanierskomedie een Amerikaanse remake te maken. Daar bedankte hij voor.

Potiche

2010 | Komedie

Frankrijk 2010. Komedie van François Ozon. Met o.a. Catherine Deneuve, Gérard Depardieu, Fabrice Luchini, Karin Viard en Judith Godrèche.

Bourgeois dametje Suzanne (Deneuve) is de echtgenote van een hoekige paraplufabriekseigenaar (Luchini), die het danig verknalt bij zijn stakende werknemers. Wanneer hij wordt gegijzeld neemt Suzanne de taken over, met hulp van een linkse burgemeester (Depardieu). Lichtvoetige komedie naar een populair toneelstuk speelt zich af in de jaren zeventig en dat zullen we weten ook: de kleuren knallen alle kanten op. Hoogtepuntje in deze film met zeer relaxte rol van Deneuve is een seniorendansje tussen de diva met Depardieu in de disco.

Les invités de mon père

2010 | Drama

Frankrijk 2010. Drama van Anne Le Ny. Met o.a. Michel Aumont, Veronica Novak, Karin Viard en Fabrice Luchini.

In het genre van de asielzoekers-/illegalenfilm omzeilt actrice/scenariste/regisseur Le Ny (van de atypische en roerende hospitaalfilm Ceux qui restent) met haar subtiel komische bijdrage behendig de zieligheidsclichés. Waarin gepensioneerde arts Lucien (Aumont), altijd al op de bres voor de zwakkeren, zich ontfermt over een blonde Moldavische schone. Deze heeft geen verblijfsvergunning, wel een dochtertje. Luciens zoon en dochter (welhaast als één entiteit vilein vertolkt door Luchini en Viard) denken er het hunne van, zeker wanneer papa's erfenis aan hun bourgeoisneusjes voorbij dreigt te gaan.

Le code a changé

2009 | Drama

Frankrijk 2009. Drama van Danièle Thompson. Met o.a. Karin Viard, Dany Boon en Marina Foïs.

Ieder jaar op 21 juni worden vrienden en bekenden van advocate ML en haar depressieve man Piotr uitgenodigd voor een etentje. Zo ook weer dit jaar. Toch is niet alles meer hetzelfde als het was.

Paris

2008 | Romantische komedie

Frankrijk 2008. Romantische komedie van Cédric Klapisch. Met o.a. Juliette Binoche, Romain Duris, Fabrice Luchini, Albert Dupontel en Mélanie Laurent.

Danser Pierre (Duris) heeft vanwege een hartprobleem misschien niet lang meer te leven. De enige die hij het vertelt is zijn zus (Binoche), alleenstaande moeder Élise, die bij hem intrekt. Terwijl hij wacht op een operatie hangt hij rond en bestudeert zijn mede-Parijzenaars. Broer en zus vormen de kapstok waaraan regisseur Klapisch (Chacun cherche son chat, L'auberge espagnole) zijn verhalen ophangt over een aantal inwoners van de Franse hoofdstad, waaronder academici, kooplieden en een illegaal. Dat alles verweeft Klapisch tot een knappe liefdesverklaring aan zijn stad, en aan het leven.

La vérité ou presque

2007 | Romantische komedie

Frankrijk 2007. Romantische komedie van Sam Karmann. Met o.a. Karin Viard, André Dussollier en François Cluzet.

Danser Pierre (Duris) heeft vanwege een hartprobleem misschien niet lang meer te leven. De enige die hij het vertelt is zijn zus (Binoche), alleenstaande moeder Élise, die bij hem intrekt. Terwijl hij wacht op een operatie hangt hij rond en bestudeert zijn mede-Parijzenaars. Broer en zus vormen de kapstok waaraan regisseur Klapisch (Chacun cherche son chat, L'auberge espagnole) zijn verhalen ophangt over een aantal inwoners van de Franse hoofdstad, waaronder academici, kooplieden en een illegaal. Dat alles verweeft Klapisch tot een knappe liefdesverklaring aan zijn stad, en aan het leven.

Les ambitieux

2006 | Komedie

Frankrijk 2006. Komedie van Catherine Corsini. Met o.a. Karin Viard, Éric Caravaca en Jacques Weber.

Julien, timide aspirant romancier uit de provincie, dorst naar publicatie. Judith, professioneel en privé gehaaide uitgeefster in Parijs, ziet een verzetje. Hun ontmoeting zorgt voor wederzijds besnuffelen en, nadat Julien het verhaal van Judiths activistische vader ontdekt, voor gedonder. In deze aangenaam lichtvoetige komedie met kartelrandjes bewegen de scrupuleniveaus der hoofdpersonages zich gaandeweg in tegenovergestelde richting. Het geeft Viard en Caravaca vrijbrieven voor subtiel spel met karakterontwikkeling, en regisseur Corsini ruimte voor malicieuze observaties over de ambitiemens en het literaire wereldje.

Le couperet

2005 | Misdaad

Frankrijk/België/Spanje 2005. Misdaad van Costa-Gavras. Met o.a. José Garcia, Karin Viard, Geordy Monfils, Ulrich Tukur en Olivier Gourmet.

In deze boosaardige komedie zet de werkloze Bruno (een soepel schakelende Garcia) een advertentie voor een fictieve baan; precies het soort betrekking waar hij zelf ook naar op zoek is. Uit de reacties die hij ontvangt, kiest hij de vijf meest competente kandidaten uit om ze een voor een uit de weg te ruimen, waarna hij weer als ­brave huisvader bij zijn gezin terugkeert. Zo, denkt hij, kan een nieuwe carrière hem niet langer ontgaan. Prettige zwarte komedie zonder het prekerige dat films van Costa-Gavras soms wat taai maakt. Het scenario van Costa-Gavras en Jean-Claude Grumberg en de hoofdrolspeler werden genomineerd voor een César.

L'ex-femme de ma vie

2004 | Romantische komedie

Frankrijk 2004. Romantische komedie van Josiane Balasko. Met o.a. Thierry Lhermitte, Karin Viard, Josiane Balasko en Nadia Farès.

Nina en Tom (Viard en Lhermitte) hebben geen onderling contact sinds hun scheiding zeven jaar eerder. Die situatie verandert drastisch als Nina platzak en hoogzwanger aan tafel verschijnt in het restaurant waar Tom met zijn verloofde zit te eten. Tom kan zijn wanhopige ex niet afwijzen, ondanks hun heikele voorgeschiedenis, en zo dondert het stel opnieuw in de valkuilen van weleer. Regisseur Balasko (1950) baseerde de bitterzoete film op haar eigen toneelstuk uit 1988 waarin Thierry Lhermitte en Jane Birkin de hoofdrollen speelden. Zelf speelt ze de rol van Nina's vriendin, een transseksuele psycholoog. Tragiek en komedie op de vierkante centimeter.

France Boutique

2003 | Komedie

Frankrijk 2003. Komedie van Tonie Marshall. Met o.a. Karin Viard, François Cluzet, Judith Godrèche en Nathalie Baye.

'Ik houd ontzettend van teleshop-programma's,' zei cineaste Marshall aangaande France Boutique, 'want ze beloven altijd een simpeler leven.' In France Boutique doen de getrouwde Olivier en France samen een teleshopprogramma. De zaken en het huwelijk gaan niet best. Marshall, bekend van filmhuishit Vénus Beauté (Institut), vroeg Cluzet de mannelijke hoofdrol te spelen omdat hij lijkt op een jonge Pierre Bellemare, de man die teleshopping invoerde in Frankrijk. Cluzet en zijn tegenspeelster Viard zijn sterren die nogal wat te bieden hebben aan gelaagdheid en nuance. Het scenario van France Boutique vereist echter niet meer dan simpele (best leuke) parodie en farce.

Embrassez qui vous voudrez

2002 | Komedie, Romantiek

Italië/Verenigd Koninkrijk/Frankrijk 2002. Komedie van Michel Blanc. Met o.a. Charlotte Rampling, Jacques Dutronc, Carole Bouquet, Michel Blanc en Karin Viard.

Tijdens een uitgebreide maaltijd bij de snel rijk geworden familie Lannier in Parijs wordt bepaald dat de zomervakantie doorgebracht zal worden in Le Touquet aan de Kanaalkust. Elisabeth Lannier (Rampling), een succesvolle vormgeefster, bespreekt een luxe hotelsuite, maar haar echtgenoot Bertrand (Dutronc), een onroerendgoed makelaar, die wel van een borrel houdt, laat op het laatste moment afweten en stelt voor dat Elisabeths goede vriendin Julie (Courau) met haar baby meegaat. Elisabeth is zich niet bewust dat Julie een van Bertrands talloze minnaressen was. Hun buren V[KA1]eronique (Viard) en Jer[KA4]ome (Podalyd[KA2]es) besluiten [KA1]o[KA1]ok naar Le Touquet te komen. Ze houden verborgen dat Jer[KA4]ome een lening op zijn Volvo moet afsluiten om de reis te bekostigen omdat zijn computerfirma net failliet gegaan is, en dat hun `exclusieve villa`, een stacaravan op een camping is. V[KA1]eronique is aan vakantie toe, haar huwelijk kent problemen sedert ze haar oudste zoon verloor. Emilie (Doillon), de achttien-jarige oversekste dochter van Elisabeth gaat niet mee. In plaats daarvan gaat zij met een `vriendin` - in werkelijkheid Kevin (Bouajila), een medewerker van Bertrand - naar Chicago. In Le Touquet krijgt V[KA1]eronique de gelegenheid zich over Julie`s baby te ontfermen als Julie rokkenjager Maxime (Elbaz) ontmoet en zich gewillig laat verleiden. Elisabeth bouwt een hechte band op met Lulu (Bouquet), een chique maar gestresste juriste met een jaloerse echtgenoot, Jean-Pierre (Blanc), die denkt dat Maxime achter zijn vrouw aan zit. Achtergebleven in Parijs vermaakt Bertrand zich met zijn transseksuele secretaresse Rena (Dolmen), die zich ook Nanou noemt. De vakantie vol misverstanden, verwisselingen en verrassingen wordt voor iedereen onvergetelijk en eindigt met een tuinfeest dat de Lanniers geven. Blanc's vierde film gunt de kijker nauwelijks rust, houdt diverse plots tegelijkertijd aan de gang en wordt gesierd door een uitstekend scenario dat hij schreef naar de roman Summer Things van Joseph Connolly, waaraan hij zich behoorlijk hield op het einde na. Behalve vlotte dialogen maakte Blanc het verhaal vooral toegankelijk voor zijn eigen publiek, de Franse markt. Rampling beleeft als actrice een soort tweede carrière en ze is subliem. Hoewel zij Engelse is, beheerst zij het Frans perfect en als zij een opmerking maakt over Brits massatourisme dat Le Touqet verpest, klinkt dat dubbel zo leuk. De film is een geslaagd ensemblestuk, waarin de verschillende plots naadloos in elkaar overgaan, zelfs die delen die zogenaamd in Amerika spelen. Warm aanbevolen. Het camerawerk is van Sean Bobbitt. Technicolor, Dolby SRD/DTS Digital. Ook bekend als VOYEZ COMME ON DANSE.

Un jeu d'enfants

2001 | Horror, Fantasy

Frankrijk 2001. Horror van Laurent Tuel. Met o.a. Karin Viard, Charles Berling, Ludivine Sagnier, Camille Vatel en Alexandre Bongibault.

Marianne (Viard) en Jacques (Berling) wonen met hun kinderen, Aude (Vatel) en Julien (Bongibault) in een ruim, oud appartement in het dertiende arrondissement (in de buurt van Montparnasse), dat Marianne van haar ouders ge[KA3]erfd heeft. Ze hebben ook nog een huis aan zee. Jacques heeft een goede baan en onlangs promotie gemaakt. Marianne maakt vertalingen en Daphn[KA1]ee (Sagnier) zorgt voor de kinderen als Marianne werkt. Op een avond wordt er gebeld, net als de kinderen in bad zijn, en een bejaard stel staat voor de deur. Het zijn meneer (Julien) en mevrouw Worms (Gourary), die vertellen dat ze broer en zus zijn en ooit hun prille jeugd in het appartement hebben doorgebracht. Ze wonen buiten Parijs en willen van de gelegenheid profiteren om de woning nog eens te zien. Marianne leidt ze rond, maar tijdens de visite gaat de telefoon. Daarna zijn ze verdwenen. Vervolgens gebeuren er hele vreemde beangstigende dingen: Daphnée hangt zich op, Jacques ontsteekt in woede op kantoor, wordt geschorst en later ontslagen. De kinderen gedragen zich bizar en Marianne voelt zich door hen bedreigd. Volgens de politie is het onmogelijk dat broer en zus Worms langs zijn gekomen, want ze zijn al jaren dood. Jacques zit thuis en moet eigenlijk behandeld worden in een speciale kliniek, maar Marianne wil nog maar één ding: weg uit de stad en naar het huis aan zee. Deze sfeervolle, enge B-film heeft een open einde, zodat de deur wijd open staat voor een vervolg. Het spel van de hoofdrollen is goed, al heb je in het begin al heel gauw door dat er iets niet pluis is met broer en zus Worms. De muziek van Krishna Levy verhoogt de spanning. Het onderhoudende scenario van regisseur Tuel en Constance Verluca zit vol onverwachte gebeurtenissen. De film werd geproduceerd voor ruim één miljoen euro en kwam in Frankrijk door het bioscoopbezoek min of meer uit de kosten. Het camerawerk is van Denis Rouden.

Reines d'un jour

2001 | Komedie

Frankrijk 2001. Komedie van Marion Vernoux. Met o.a. Karin Viard, Hélène Fillières, Victor Lanoux, Jane Birkin en Sergi López.

Vier verhalen over Parijse relatieperikelen. Fotografe Marie ontdekt tijdens een bruidsreportage dat ze die ochtend nog heeft geslapen met de bruidegom, de getrouwde logopedist Hortense wil ook wel eens op erotisch avontuur, de aimabele buschauffeur Luis krijgt in zijn volle bus van zijn echtgenote te horen dat ze wil scheiden en voormalig tv-kok Maurice heeft na 22 jaar nog altijd een zwak voor een lieftallige ex-collega. Een sympathieke, inventief gemonteerde stadsfabel, waarin regisseur Vernoux mooi balanceert tussen drama en komedie.

L'emploi du temps

2001 | Drama

Frankrijk 2001. Drama van Laurent Cantet. Met o.a. Karin Viard, Nicolas Kalsch, Marie Cantet, Monique Mangeot en Félix Cantet.

Cantet maakt het soort geëngageerde, nagels-op-het-schoolbord-cinema waar critici graag papieren bomen over opzetten en festivaljury's in haute couture gewichtige prijzen over uitstrooien. Dat hoeft geen belemmering te zijn voor sterke films, waarvan akte in dit verhaal over kantoorstropdas Vincent (Recoing) die zijn baan verliest en dat voor gezin en vrienden verzwijgt. Een verontrustende solozwerftocht door een plotseling zinloos geworden allemansbestaan begint. Het gegeven leverde eerder de vermakelijke Franse tragikomedie Une époque formidable (1991) op, in alles het tegenovergestelde van het sluipend akelige L'emploi du temps.

La parenthèse enchantée

2000 | Komedie

Frankrijk 2000. Komedie van Michel Spinosa. Met o.a. Clotilde Courau, Vincent Elbaz, Géraldine Pailhas, Karin Viard en Roschdy Zem.

Het scenario van regisseur Spinosa omspant de periode van 1969 tot 1981. Hij gaat heen en weer met flashbacks en flashforwards. Zijn film gaat over de seksuele bevrijding die in de jaren 1970 de grote verandering bracht in het leven van jonge mensen, die rond het jaar 2000 opgevolgd worden door een generatie, die deze bevrijding als een recht zien, evenals het baas zijn in eigen buik, de abortus, waarover veel langer geknokt is. We maken kennis met Paul (Zem) en Vincent (Elbaz), die ergens aan de Middellandse zeekust vakantie houden. Ze ontmoeten Alice (Courau) en Eve (Viard). Ze vormen stelletjes, maar Alice gaat er tenslotte vantussen om te studeren aan de Sorbonne en zich in te zetten voor de rechten van de vrouw. Later voegt Marie (Pailhas) zich bij het overgebleven trio; ze trouwen op dezelfde dag; Paul met Eve en Vincent met Marie. Niet helemaal uit liefde zoals later blijkt: Eve om dat ze gelijk in verwachting raakte van Paul en later heeft ze een affaire met Vincent. Dan komt Alice weer in het zicht. Spinosa schildert op speelse wijze een geloofwaardig portret van een voorbije generatie: de verveelde en gefrustreerde huisvrouw, de strijdende dolle mina, de onverschillige man die vasthoudt aan de vrije denkbeelden, en de kerel die nooit opgroeide. Het spel van zijn rolverdeling is goed en wie het tijdperk heeft beleefd, kan het opnieuw genieten en met andere ogen zien. De film en de situaties zijn weliswaar heel Frans, maar ook in dit land kwamen boeken op de markt zoals [KL]Speelse Liefde[KLE] van Alex en Jane Comfort (herdrukt in 2002!), Shere Hite's Hite Report, voorafgegaan door het klassiek geworden werk van Masters & Johnston, dé bevrijdende literatuur van het tijdperk. De rekwisieten, de kostuums en stijl zijn authentiek, sfeervol en vooral heel raak getroffen. Muziek uit de tijd verhoogt het plezier. Het camerawerk is van Antoine Roch.

Les enfants du siècle

1999 | Drama, Historische film, Biografie

Frankrijk 1999. Drama van Diane Kurys. Met o.a. Juliette Binoche, Benoît Magimel, Stefano Dionisi, Robin Renucci en Karin Viard.

Toen de barones Amandine Aurore Lucile Dudevant, geboren Dupin, 29 jaar was en twee kinderen had, liet zij haar man in de steek en ging naar Parijs. Dat was in het jaar 1833. Ze had literaire aspiraties, rookte sigaren en droeg een broek - revolutionair voor haar tijd. Haar romans keerden zich tegen de burgerlijke moraal en gingen over maatschappelijke vraagstukken. Ze noemde zich George Sand (Binoche) en had twee hartstochtelijke relaties, die de geschiedenis zijn ingegaan als de romances van de eeuw. De eerste was met de Franse schrijver Alfred de Musset (Magimel) die zes jaar jonger was, en de tweede was met de componist Frédéric Chopin. Beide mannen vertegenwoordigden als geen ander, ieder op zijn gebied, de romantische stroming in de kunst. De film van Kurys gaat over die eerste grote liefde met de veel begaafdere De Musset, die onder haar kracht geleden heeft. Hij werd slechts 47 jaar en zij 72. Het stel gaat naar Venetië, waar ze hun hoogte- en dieptepunten beleven. Het is altijd een groot genoegen om naar Binoche te kijken, want zij is een der grote actrices van haar tijdperk en speelt ongewild Magimel een beetje van het scherm. Helaas is het scenario van Murray Head, François-Olivier Rousseau en regisseuse Kurys te praterig en duurt de film minstens een half uur te lang. De bijrollen zijn goed; de decors en de kostuums zijn zo mooi, dat ze aandacht moeiteloos afleiden als de film te toneelmatig wordt. Het camerawerk van Vilko Filac is uitstekend.

La nouvelle Ève

1999 | Komedie, Romantiek

Frankrijk/Portugal 1999. Komedie van Catherine Corsini. Met o.a. Karin Viard, Pierre-Loup Rajot, Sergi López, Catherine Frot en Mireille Roussel.

Karin Viard speelt een postfeministische biseksuele bohemienne, wars van kinderen en kinderwensen, overzelfbewust dolend door Parijs op zoek naar bevestiging van haar geforceerde eigenheid, terwijl ze heimelijk hunkert naar een ouderwets dominante man. Rajot speelt de voor haar onweerstaanbare salonsocialist, getrouwd en onbereikbaar, en López verzorgt de rol van de woest aantrekkelijk ongecompliceerde vrachtrijder. Regisseur en scenarist Corsini lepelt op papier een stereotiep grootstedelijke relatieklucht op, maar Viard verliest zich geen moment in pastiche. Haar droevige personage wordt gaandeweg het verhaal steeds levensechter, waardoor de film bijblijft als een heuse ontmoeting.

Haut les coeurs

1999 | Drama

België/Frankrijk 1999. Drama van Sloveigh Anspach en Sólveigh Anspach. Met o.a. Julien Cottereau, Laurent Lucas en Karin Viard.

Karin Viard speelt een postfeministische biseksuele bohemienne, wars van kinderen en kinderwensen, overzelfbewust dolend door Parijs op zoek naar bevestiging van haar geforceerde eigenheid, terwijl ze heimelijk hunkert naar een ouderwets dominante man. Rajot speelt de voor haar onweerstaanbare salonsocialist, getrouwd en onbereikbaar, en López verzorgt de rol van de woest aantrekkelijk ongecompliceerde vrachtrijder. Regisseur en scenarist Corsini lepelt op papier een stereotiep grootstedelijke relatieklucht op, maar Viard verliest zich geen moment in pastiche. Haar droevige personage wordt gaandeweg het verhaal steeds levensechter, waardoor de film bijblijft als een heuse ontmoeting.

Haut les Coeurs !

1999 | Drama

Frankrijk/België 1999. Drama van Sólveig Anspach. Met o.a. Karin Viard, Laurent Lucas, Julien Cottereau, Claire Wauthion en Philippe Duclos.

Emma (Viard) heeft al heel erg lang verlangd naar een baby. Eindelijk is ze in verwachting en is dolgelukkig. Ze leeft samen met de a.s. vader, Simon (Lucas) die zijn doctoraal in de literatuur voorbereidt. Als ze in de vierde maand is, krijgt ze pijn in haar borsten en haar dokter (Lalande) stelt al snel een borstkanker vast. Hij zegt dat ze chemotherapie moet ondergaan en dat ze zich moet laten aborteren, want de behandeling is een gevaar voor het leven in wording. Emma begint te twijfelen en gaat naar dokter Morin (Duclos) en dokter Colombier (Clamens) voor een tweede diagnose. Die zeggen dat het mogelijk is om een behandeling te ondergaan en toch de baby te krijgen. Emma begint een titanengevecht. Het geloofwaardige scenario van debuterend regiseusse Anspach en Pierre-Erwan Guillaume verraadt grote kennis van zaken - het is enigszins gebaseerd op persoonlijke ervaringen van Anspach, die tot deze film documentaires maakte. Viard in de rol van de voor een dilemma staande vrouw is zeer overtuigend en speelt haar rol met verve. De film vervalt nooit in vals sentiment en het enige wat je de rolprent zou kunnen verwijten zijn de minder sterke bijrollen en de wat eenzijdige personage van Emma. Het camerawerk is van Isabelle Razavet en Mathilde Jaffe. In zijn soort een zeer goede film, maar voor sommige scène's moet je sterke zenuwen hebben, zo echt zijn ze.

Les randonneurs

1997 | Romantiek, Drama

Frankrijk 1997. Romantiek van Philippe Harel. Met o.a. Benoît Poelvoorde, Géraldine Pailhas, Karin Viard, Philippe Harel en Vincent Elbaz.

Vijf mannen en vrouwen uit Parijs gaan een trektocht maken door de ruige bergen van Corsica. Op die tocht blijkt dat ze behalve hun rugzak en hun tentje weinig met elkaar gemeen hebben. Onenigheden zijn schering en inslag. Eric (Poelvoorde) is de gids. Cora (Viard) een would-be toneelactrice zonder succes heeft last van haar voeten; G[KA1]eraldine (Pailhas) heeft slechts oog voor de gids, terwijl Mathieu (Elbaz) een gewiekste vent blijkt te zijn en Louis (Harel) een verschrikkelijke kankeraar. Er zijn tijdens hun lange mars zowel hele grappige voorvallen als nare ruzies. Door middel van bespiegelingen over het verleden wordt de beproeving van de waarheid levendig gehouden tot op het punt dat Géraldine steun zoekt bij Eric, en Cora aarzelt tussen Mathieu en Louis. Een vreemde komedie, waarin het flinterdunne verhaaltje heen en weer slingert tussen de verveling en vervelende jeugdherinneringen, afgewisseld met af en toe een korte, vlotte kwinkslag. Het weinig originele scenario van Eric Assous, Philippe Harel en Nelly Ryher maakt meteen duidelijk dat het om een confrontatie van stereotype personages met tegenovergestelde karakters gaat; de alledaagse dialogen gecombineerd met het camerawerk van Gilles Henry dat goed genoeg is voor een tv-reportage, verheffen deze rolprent nauwelijks tot een gebeurtenis van niveau.

Je ne vois pas ce qu'on me trouve

1997 | Komedie, Familiefilm, Romantiek

Frankrijk 1997. Komedie van Christian Vincent. Met o.a. Jackie Berroyer, Karin Viard, Tara Römer, Estelle Larrivaz en Zinedine Soualem.

Na een afwezigheid van dertig jaar, waarin hij een succesvolle carri[KA2]ere als humorist heeft opgebouwd, keert Pierre Yves (Berroyer) terug naar het Noordfranse stadje Li[KA1]evin, waar hij een deel van zijn jeugd had doorgebracht. Het cultureel centrum heeft hem gevraagd om een hele nacht op te treden tijdens het plaatselijke Festival van de Lach als gangmaker, een attractie die beslist moet aanslaan omdat hij door de inwoners als `een van hen` beschouwd wordt. Pierre, die naar eigen zeggen zijn succes aan een misverstand te danken heeft, wordt hier geconfronteerd met een wereld waarvan hij totaal vervreemd is. Een heerlijke komedie over iemand die aanvankelijk mislukt, maar in het leven slaagt. De humor en de stijl zijn duidelijk be[KA3]invloed door Woody Allen, maar dan volledig aangepast aan de Franse smaak. Berroyer is ontwapenend in de hoofdrol. De film is echter heel erg Frans, waardoor betwijfeld moet worden of hij buiten zijn landsgrenzen (en taalgebied) wel begrepen wordt. Ondanks enkele storende stijlfouten is de rolprent beslist de moeite waard. Vincent schreef het scenario samen met Berroyer en Olivier Dazat. Het camerawerk is van Hélène Louvart. Dolby Stereo.

Fourbi

1996 | Komedie, Drama

Frankrijk/Zwitserland 1996. Komedie van Alain Tanner. Met o.a. Karin Viard, Jean-Quintin Châtelain, Cécile Tanner, Antoine Basler en Robert Bouvier.

Rosemonde (Viard) vermoordde een man die haar wilde verkrachten en werd vrijgesproken. Zes jaar later wil Paul (Chëtelain) haar verhaal verfilmen maar de cynische Rosemonde wil er niets van weten. Het verhaal blijft oppervlakkig en afstandelijk met als artistiek hoogtepunt de titel: Fourbi is een hond. (VM/VPRO Gids)

La haine

1995 | Drama, Misdaad

Frankrijk 1995. Drama van Mathieu Kassovitz. Met o.a. Vincent Cassel, Hubert Koundé, Saïd Taghmaoui, Abdel Ahmed Ghili en François Levantal.

Deze tweede film van regisseur/scenarist Kassovitz (als acteur bekend uit oa Amélie en Munich) speelt zich af in de Banlieu Parisien, de grauwe voorstad van de lichtstad, waar de politie keihard optreedt tegen de voortdurende dreiging van oproer en vandalisme. Hier zwerven drie vrienden doelloos over straat, de een Joods, de ander zwart, de derde Noord-Afrikaans. We volgen het stel tijdens een broeierige dag die onvermijdelijk uitmondt in agressie. Kassovitz geeft in inventieve, meeslepende zwart-witopnamen een prangend beeld van zijn tijd. Bekroond in Cannes voor de beste regie.

Adultère, mode d'emploi

1995 | Komedie

Frankrijk/Zwitserland 1995. Komedie van Christine Pascal. Met o.a. Richard Berry, Karin Viard, Emmanuelle Halimi en Vincent Cassel.

Toen Pascal haar vijfde film ging draaien, moet ze in d`r hoofd gehad hebben dat ze een rolprent wilde maken over de ontrouw binnen het huwelijk. Ze was vastbesloten aan te tonen dat onder dergelijke omstandigheden vrouwen `het` uit liefde en mannen `het` voor de lol doen. Zo`n traditionele redenering is net zo lang als hij breed is. Toch heeft ze het erop aangestuurd. Architecten-echtpaar Fabienne (Viard) en Bruno (Cassel) vinden nog wel enige opwinding in hun werk (een bijna onhaalbare openbare inschrijving), maar niet meer in de liefde. Dus wordt een zekere Simon (Berry), een Libanese zakenman, tevoorschijn gehaald. Hij is een vriend van het stel, een playboy en een beetje louche, ouder maar zeker charmant en meer een oude kennis van Fabienne dan van Bruno. Terwijl Fabienne een affaire heeft met Simon, moet Bruno z`n geluk duur betalen in een swinger-club. Dat is eigenlijk niet eerlijk en in de finale komen de zaken dan weer voor elkaar, althans dat hangt er vanaf wat je gerechtigheid noemt. Bruno en Fabienne krijgen de inschrijving (maar het is minder spannend), Simons zaken gaan mis (een partij hasjies wordt ontdekt in zijn flat) en ons stelletje maakt alles weer koek en ei in een schuimbad. Hoewel Viard en Cassel goed spel leveren (Berry`s rol biedt hem de kans niet), is het erotische flut en zeker geen Franse FATAL OBSESSION (ook maar zo-zo). Het scenario is van regisseuse Pascal en producent Robert Boner (misschien hadden ze geld aan een echte scenarioschrijver moeten besteden en een echt verhaal moeten kopen, hoewel Pascal de nodige scenario's op haar naam heeft staan). Effeciënte fotografie van Renato Berta op ware Parijse locaties en mooie binnen-opnamen, die de regie dramatisch onvoldoende uitbuit.

Le fils préféré

1994 | Drama

Frankrijk 1994. Drama van Nicole Garcia. Met o.a. Gérard Lanvin, Jean-Marc Barr, Bernard Giraudeau, Margherita Buy en Roberto Herlitzka.

Jean-Paul (Lanvin) is gescheiden en heeft voldoende tijd om zijn oude zieke vader te bezoeken. Om uit de financiële problemen te komen, de zaken lopen slecht en hij heeft schulden bij de maffia, besluit hij een levensverzekering voor zijn vader af te sluiten. Wanneer vader verdwijnt gaat hij samen met zijn twee totaal verschillende broers naar hem op zoek. Fraai portret van een Frans-Italiaans gezin, met vaste hand geregisseerd en mooi gespeeld door de hoofdrollen. Lanvin hield er in 1995 een César voor beste acteur aan over.

La séparation

1994 | Komedie, Drama, Romantiek

Frankrijk 1994. Komedie van Christian Vincent. Met o.a. Isabelle Huppert, Daniel Auteuil, Jérôme Deschamps, Karin Viard en Laurence Lerel.

Pierre (Auteuil) en Huppert (Anne) zijn gehuwde veertigers met een tweejarig kind, maar zij kunnen niet langer samen overweg. Anne geeft toe dat zij van een andere man houdt. De scheiding lijkt onvermijdelijk, maar Pierre probeert nog te lijmen en te verzoenen, wordt nooit boos. Want dan raakt hij zijn zoontje kwijt. Vincent registreert in zijn derde film soms geestig, soms ontroerend de huwelijkscrisis van een stel in de jaren '90. Het acteertalent van het duo Huppert-Auteuil (allebei een César-nominatie) doet wonderen.

La nage indienne

1994 | Drama

Frankrijk 1994. Drama van Xavier Durringer. Met o.a. Karin Viard, Gerald Laroche, Antoine Chappey, Eric Savin en Sherif Scouri.

Twee kameraden, Max (laroche) en Lockeed (Chappey) gaan met de aantrekkelijke Clara (Viard) van de hoofdstad naar de Alpen in het Z.O., waar een vriend in een botenhuis aan het meer van Annecy werkt, om hun geluk te beproeven. Clara is een stripper die in een peepshow werkte, Max is een stabiele persoonlijkheid en Lockeed is opvliegend van aard. Regisseur Durringer is van huis uit theaterregisseur en de schrijver van toneelstukken, die voor deze film zelf zijn scenario schreef naar zijn eigen roman. Het is een toneelmatige karakterstudie over een ménage à trois, waarin veel gepraat wordt. De spelpresaties zijn heel behoorlijk. Het camerawerk is van Laurent Macheul. De titel slaat op een zwemslag, maar ook op het gebruiken van je koppie om iets te bereiken. Pieker er maar eens over of u de film wilt gaan bekijken...

Fast

1994 | Drama

Frankrijk 1994. Drama van Dante Desarthe. Met o.a. Frédéric Gélard, Jean-François Stévenin, Karin Viard, Nathalie Schmidt en Georges Claisse.

De 25-jarige Jean-Louis (Gélard) is wat men noemt een naïeve jongeling. Hij werd opgevoed door zijn grootvader in een haast uitgestorven dorpje. Opa is inmiddels overleden en Jean-Louis staat alleen op de wereld. Dus besluit hij maar naar Parijs te trekken en op zoek te gaan naar 'het meisje met de gele haren'. Alles wat hij van haar heeft is een pakje lucifers met daarop de reclame Fast Burger. Hij schuimt zo heel wat hamburgertenten - lees MacDonald's - af. Een vreemde film over een onervaren jongeman die geconfronteerd wordt met een metropool die niet voldoet aan zijn verwachtingen. Desarthe heeft geprobeerd de ware mens - de jongen uit de provincie - tegenover de kunstmens - de gedrilde employees van MacDonald's - te zetten zonder in een parodie te vervallen. Het verhaal is wat dunnetjes om een hele film te vullen, maar Gélard vertolkt zijn personage zo ontwapenend dat het toch nog wat goedmaakt. Desarthe schreef het scenario samen met Jackie Berroyer. Achter de camera stond Ariane Damain.

Emmène-moi

1994 | Drama

Frankrijk 1994. Drama van Michel Spinosa. Met o.a. Karin Viard, Antoine Basler, Inès De Medeiros, Didier Benureau en Eric Savin.

Sophie (Viard) is teruggekeerd van weggeweest: ze heeft haar man in de steek gelaten en werkt nu in hetzelfde hotel, waar ook haar ex-minnaar Vincent (Basler) een baantje heeft. Hij vond tijdens haar afwezigheid troost op de brede schouder van een vriend. Nu wil Sophie hem weer in haar tentakels nemen. In het hotel werkt ook Anna (De Medeiros), die uit Roemeni[KA3]e komt en diep ongelukkig is, waardoor ze te diep in het glaasje kijkt - Vincent ziet met lede ogen toe hoe ze zich kapot maakt. De debuutfilm van Spinosa wordt gekweld door het zwakke scenario dat hij samen met Gilles Bourdos schreef; het is veel te praterig en bevat een nodeloze subplot (Anna) die nergens toe leidt. Direct na het vlotte begin is de film te cursorisch, waardoor de verveling zou kunnen toeslaan. Het flitsende spel en de radde tong van de aantrekkelijke Viard, goed ondersteund door Basler onder Spinosa's inventieve regie slaagt er echter in het nodige te compenseren voor de gemotiveerde kijker. Het camerawerk van Antoine Roch doet de rest, dat op het filmfestival van Locarno bekroond werd met een speciale, technische prijs.

Rhésus Roméo

1993 | Drama

Frankrijk 1993. Drama van Philippe Le Guay. Met o.a. Isabelle Pasco, Anthony Delon, Philippe Clévenot, Judith Magre en Philippe Laudenbach.

Kapster Jo[KA3]elle (Pasco) stelt zich als donor beschikbaar om ruggemerg af te staan voor een kankerpati[KA3]ent. Ze belooft daarbij absolute anonimiteit in acht te nemen. Zij mag niet weten voor wie het merg bestemd is. Haar nieuwsgierigheid overwint echter en ze slaagt erin het dossier in te kijken. De zieke is Arnaud (Delon) en ze besluit de jongeman op te zoeken. Wanneer ze de knappe verschijning ziet, raakt ze op slag smoorverliefd. Vergezocht en ongeloofwaardig melodrama rond een verboden liefde. De acteurs doen hun best om het scenario van regisseur Le Guay (hier in zijn tv-debuut) en Lou Jeunet wat op te vijzelen, maar slagen er slechts gedeeltelijk in. Fotografie van Pierre Novion.

Maigret et la maison du juge

1992 | Misdaad, Mysterie, Thriller

België/Frankrijk/Zwitserland 1992. Misdaad van Bertrand Van Effenterre en Santiago Amigorena. Met o.a. Bruno Cremer, Michel Bouquet, Bruno Wolkowitch, Karin Viard en Julien Maurel.

Commissaris Maigret (Cremer) wordt overgeplaatst naar de provincie en krijgt te maken met een mysterieuze zaak. Rechter Forlacroix (Bouquet) brengt alles in gereedheid om een lijk in zee te gooien, maar hij beweert daar niets van af te weten. Verder zijn bij de zaak betrokken: Albert Forlacroix (Wolkowitch), de zoon van de rechter die visser is en die niet goed met zijn vader kan opschieten, Th[KA1]er[KA2]ese (Viard) de dochter, knap maar gestoord, die met alle jongens van het dorp optrekt en een andere visser Marcel Airaud (Maurel), aan wie de rechter de hand van zijn dochter heeft beloofd. Maigret komt er vanzelfsprekend achter wat al die mensen verbergen. Naar het in 1942 verschenen boek La maison du juge met Cremer contra Bouquet. Nooit eerder verfilmd, hoewel er tijdens de Duitse bezetting van Frankrijk plannen waren om dit verhaal, met de financiële hulp van de UFA-studio's, toch te verfilmen. Simenon zou er een fiks voorschot voor gekregen hebben. Scenario van Santiago Amigorena en regisseur van Effenterre.

Strangers dans la nuit

1991 | Romantiek

Frankrijk 1991. Romantiek van Sylvain Madigan. Met o.a. Philippe Uchan, Karin Viard en Patrick Braoudé.

Achter deze half Franse, half Engelse titel gaat een kleine en tamelijk explosieve zedenschets schuil. In feite is het scenario het resultaat van de samenwerking van witte-doek- regisseur G[KA1]erard Krawczyk en stripverhalenauteur Marcel Gotlib, waarvan de humor tamelijk nietsontziend is. Het onderwerp is dan ook niet meer dan een smoes: een jonge en knappe maar tamelijk depressieve buschauffeuse ontmoet een bezorgde lolbroek die d[KA1]e smartlappenzanger van de eeuw wil worden. Hun relatie is tamelijk stormachtig. Wat de auteurs vooral interesseerde is de scherpe beschrijving van deze mondaine en marginale (doch luxe) fauna in de stijl van een stripverhaal voor volwassenen. Onregelmatig omdat een aantal `grootse` sc[KA2]enes aan elkaar is gebreid, maar we vinden er wel het ongewone en fantastische wereldje van de regisseur van SALE DESTIN (1987) in terug.

Delicatessen

1991 | Komedie, Sciencefiction, Horror, Fantasy

Frankrijk 1991. Komedie van Marc Caro en Jean-Pierre Jeunet. Met o.a. Dominique Pinon, Marie-Laure Dougnac, Karin Viard, Jean-Claude Dreyfus en Rufus.

In zijn nieuwe appartement realiseert Louison (Pinon) zich te laat dat de huisbaas, tevens slager, niet te vertrouwen is. Tegen die tijd is hij al verliefd op de blinde slagersdochter. Inventief vormgegeven, surrealistische komedie met een parade van maffe personages. Jeunet, Caro en scenarist Gilles Adrien kregen voor Delicatessen Césars voor het beste debuut en beste script. Ze werkten in 1995 nog samen aan La cité des enfants perdus voordat Jeunet met Le fabuleux destin d'Amélie Poulain allerlei records in de Franse filmgeschiedenis brak.

Tatie Danielle

1990 | Komedie

Frankrijk 1990. Komedie van Étienne Chatiliez. Met o.a. Tsilla Chelton, Catherine Jacob, Isabelle Nanty, Neige Dolsky en Eric Prat.

Tweede film van de Franse cineast Étienne Chatiliez is een zwarte komedie over de oude tante Danielle (glansrol van de 71-jarige actrice Tsilla Chelton) die na de dood van haar huishoudster intrekt bij haar achterneef en zijn gezin in Parijs. Veel plezier hebben ze daar niet van de nieuwe 'logee': Danielle maakt jong en oud in haar omgeving methodisch het leven zuur. Wat moet ze anders? Lief zijn voor de kinderen? Dat boeit niet. Pas als de wanhopige familie naar Kreta afreist om even van tante af te zijn, krijgt ze haar trekken thuis.

L'amant de ma soeur

1990 | Komedie

Frankrijk 1990. Komedie van Pierre Mondy. Met o.a. Olivia Brunaux, Karin Viard, Philippe Caroit, Roger Carel en Annick Alane.

Elise (Viard) en H[KA1]el[KA2]ene (Bruneaux) lijken meer op elkaar doordat ze elkaar nadoen dan door hun uiterlijk. Ze dragen dezelfde kleding, hetzelfde kapsel en praten hetzelfde, enz. De een is getrouwd met een jonge, ambitieuze man van het type `dynamisch, leidinggevend functionaris`, en de ander met een onhandig hippie-achtig figuur. Ze vervelen zich dood. Bij de begrafenis van hun moeder maken zij kennis met een verleidelijke fat, die hun bestaan wat spannender zal maken, maar ook verstrikt zal raken in het perverse spel dat de twee paren spelen. Een luchtige verfilming van de komedie van Alan Ayckbourn van deze tv-regisseur, die samen met G[KA1]erard Carr[KA1]e voor de bewerking zorgdroeg. Een zeer lachwekkende, vlotte komedie (de begrafenisscène à la Faydeau mag niemand missen), maar ook een tamelijk harde satire op het snobisme.

Polisse

2011 | Misdaad, Drama

Frankrijk 2011. Misdaad van Maïwenn. Met o.a. Maïwenn, Karin Viard, Joey Starr, Marina Foïs en Nicolas Duvauchelle.

Aangrijpende, impressionistische film over jeugdafdeling zedenzaken in Parijs zoomt niet in op het misbruik van de kinderen, maar op de impact van de gevallen op de agenten. Op de beste momenten is Polisse (de titel is een kinderlijke spelling van het Franse 'police') beklemmend realistisch, maar de film maakt regelmatige melodramatische uitglijders. Met name in de scènes met Maïwenn zelf, die een fotografe speelt die een tijdje meeloopt met de agenten en verliefd wordt op de heetgebakerde Fred (rapper Joey Star). Winnaar van de Juryprijs in Cannes.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Karin Viard op televisie komt.

Reageer