Jean-Claude Larrieu

Cameraman

Jean-Claude Larrieu is cameraman.
Er zijn 20 films gevonden.

Julieta

2016 | Drama

Spanje 2016. Drama van Pedro Almodóvar. Met o.a. Emma Suárez, Adriana Ugarte, Daniel Grao, Inma Cuesta en Michelle Jenner.

De twintigste speelfilm uit Almodóvars oeuvre is een ingetogen (en daardoor ook wat afstandelijk) melodrama over een vrouw met een gebroken hart: Julieta. Ze staat op het punt een nieuw leven te starten in een andere stad als een echo uit het verleden haar nieuwe hoop geeft het lang verloren contact met haar dochter te herstellen. Die vertrok op 18-jarige leeftijd als gevolg van een dramatische gebeurtenis waarover nooit werd gepraat. Hulde voor actrice Emma Suárez, die aan elke groef van haar gezicht laat aflezen hoezeer het leven Julieta heeft getekend.

Alceste à bicyclette

2013 | Drama

Frankrijk 2013. Drama van Philippe Le Guay. Met o.a. Fabrice Luchini, Lambert Wilson en Maya Sansa.

Komedie over twee bevriende acteurs die beiden de hoofdrol ambiëren in Moliere’s klassieke theaterstuk De Misantroop. Bij toerbeurt repeteren ze de hoofdrol van Alceste, de mensenhater, en allemansvriend Philinte. Dat levert bevlogen discussies op over essentie en interpretatie van hun rollen, hoge en lage cultuur. Een aanvankelijk hartelijk weerzien ontpopt zich tot een duel tussen twee mannen wiens beroep liegen en bedriegen is. Dat Alceste à bicyclette wat loze zijstraten in fietst is dit lichtvoetige commentaar op het hypocriete acteurswereldje te vergeven.

Alexandra David-Néel: J'irai au pays des neiges

2012 | Biografie, Drama

Frankrijk 2012. Biografie van Joël Farges. Met o.a. Dominique Blanc, Nicolas Brioudes, Lobsang Dhondup en Hervé Dubourjal.

De vele levens van de Française Alexandra David-Néel (1868-1969) bieden stof voor vijf films. Deze tv-productie chroniqueert haar even hachelijke als heroïsche pogingen om, in de jaren twintig van de vorige eeuw, als eerste Europese de 'verboden' stad Lhasa te bezoeken. Tibet is dan door China geannexeerd en de Dalaï Lama leeft in ballingschap in Sikkim, in het door de Britten bestuurde India. Wendbare actrice Blanc, die altijd iets querulants over zich heeft, is een goede keuze voor de titelrol. Regisseur Farges bereisde jarenlang Azië en draaide meerdere films in India.

Les femmes du 6ème étage

2010 | Komedie

Frankrijk 2010. Komedie van Philippe Le Guay. Met o.a. Fabrice Luchini, Sandrine Kiberlain, Natalia Verbeke, Carmen Maura en Lola Dueñas.

Begin jaren zestig verpietert de Parijse beurshandelaar Jean-Louis Joubert in zijn bourgeois-stoffige gezinssleur. Dankzij het nieuwe Spaanse dienstmeisje María betreedt hij de bovenste verdieping van het appartementsgebouw: daar huizen in piepkleine chambres de bonne María's landgenotes, allemaal in dienst bij welgestelde families. Warme, grappige film van Le Guay, in hetzelfde deftige XVIIe-arrondissementsdecor opgegroeid en deels grootgebracht door een Spaans dienstmeisje, bruist door het milieucontrast en acteerwerk. Luchini en Kiberlain, gelieerd in het echte leven, spelen opnieuw een echtpaar in zwaar huwelijksweer. César Beste Vrouwelijke Nevenrol voor Carmen Maura.

Map of the Sounds of Tokyo

2009 | Drama

Spanje 2009. Drama van Isabel Coixet. Met o.a. Rinko Kikuchi, Sergi López, Min Tanaka en Manabu Oshio.

Begin jaren zestig verpietert de Parijse beurshandelaar Jean-Louis Joubert in zijn bourgeois-stoffige gezinssleur. Dankzij het nieuwe Spaanse dienstmeisje María betreedt hij de bovenste verdieping van het appartementsgebouw: daar huizen in piepkleine chambres de bonne María's landgenotes, allemaal in dienst bij welgestelde families. Warme, grappige film van Le Guay, in hetzelfde deftige XVIIe-arrondissementsdecor opgegroeid en deels grootgebracht door een Spaans dienstmeisje, bruist door het milieucontrast en acteerwerk. Luchini en Kiberlain, gelieerd in het echte leven, spelen opnieuw een echtpaar in zwaar huwelijksweer. César Beste Vrouwelijke Nevenrol voor Carmen Maura.

Elegy

2008 | Romantisch drama

Verenigde Staten 2008. Romantisch drama van Isabel Coixet. Met o.a. Ben Kingsley, Penélope Cruz, Dennis Hopper, Peter Sarsgaard en Patricia Clarkson.

De oudere New Yorkse academicus David Kepesh (Kingsley) heeft de gewoonte studentes van zijn college cultuurgeschiedenis te verleiden. Dit studiejaar is dat de Cubaanse Consuela (Cruz), aan wie hij zich meer hecht dan hij had verwacht: hij betrapt zich op nieuwe emoties, zoals jaloezie. Bekende Philip Roth-thema's in deze bewerking van zijn boek The Dying Animal. De als altijd visueel sterke Coixet (My Life Without Me, The Secret Life of Words) ontlokt uitstekende prestaties aan haar hoofdrolspelers en bijrolacteurs Patricia Clarkson en Dennis Hopper, maar werkt naar een onbevredigend glad einde toe.

Délice Paloma

2007 | Drama

Frankrijk/Algerije 2007. Drama van Nadir Moknèche. Met o.a. Biyouna, Nadia Kaci, Aylin Prandi en Daniel Lundh.

Regisseur Moknèche wordt wel de Algerijnse Pedro Almodóvar genoemd, met zijn melodramatische stijl, vrouwelijke personages en (zeker in eigen land) omstreden thema's als prostitutie, overspel en homoseksualiteit. Zijn derde film draait om madame Aldjéria, een invloedrijke vrouw die met behulp van haar verleidelijke medewerksters allerhande sociale problemen oplost, zonder veel acht te slaan op de wet. Haar nieuwe aanwinst Paloma is een groot succes onder de mannen, maar zorgt ook voor problemen. Mooi spel, intrigerende setting en personages.

The Secret Life of Words

2005 | Drama, Romantiek

Spanje 2005. Drama van Isabel Coixet. Met o.a. Sarah Polley, Tim Robbins, Javier Cámara, Steven Mackintosh en Eddie Marsan.

Hanna (Polley) is een breekbare, zwijgzame jonge vrouw, die zich vrijwillig naar een volledig mannelijke omgeving heeft laten verschepen. Op een booreiland voor de kust van Chili verzorgt ze de - juist praatgrage - door brandwonden blind geworden Josef (Robbins). Op subtiele wijze schetst de Spaanse regisseuse en scenarioschrijfster Coixet de verhoudingen binnen de kleine leefgemeenschap. Wanneer de handeling zich verplaatst van het booreiland naar het vasteland verliest The Secret Life of Words aan overtuigingskracht. Coixet heeft dan te veel woorden nodig, waar ze de taal eerder op schitterende wijze ontsteeg.

Habana Blues

2005 | Drama, Muziek, Komedie

Spanje/Cuba/Frankrijk 2005. Drama van Benito Zambrano. Met o.a. Alberto Yoel, Roberto Sanmartín, Yailene Sierra, Zenia Marabal en Marta Calvó.

Jeugdvrienden Ruy en Tito hebben het niet breed. De een ligt al jaren in scheiding, maar woont nog steeds bij zijn vrouw en twee kindertjes. De ander deelt een huis met zijn oma, die eens een beroemd zangeres was. Ze dromen ervan om met hun muziek - geen rumba's, maar rock en blues - wereldberoemd te worden, zodat ze eindelijk Cuba kunnen verlaten. De tweede film van de Spanjaard Zambrano, die de filmschool in Havana deed en in 1999 debuteerde met Solas, zit helaas boordevol clichés en stereotypen.

Galilée ou L'amour de Dieu

2005 | Drama, Historische film

Frankrijk 2005. Drama van Jean-Daniel Verhaeghe. Met o.a. Claude Rich, Daniel Prévost, Jean-Pierre Marielle, Frédéric van den Driessche en Claude Allègre.

Verhaeghe specialiseert zich in ambachtelijke, goed geschreven televisiefilms en miniseries die vaak zijn gebaseerd op een Franse literatuurklassieker of historische casus. In de laatste categorie valt dit felle woordduel tussen astronoom-filosoof Galileo Galilei (1564-1642) en de Vaticaanse Inquisitie. Wetenschap versus dogmatische religie: immer actueel. Het script heeft met Buñuel-scenarist Jean-Claude Carrière en de Franse ex-minister van Onderwijs en Wetenschap Claude Allègre twee illustere auteurs. Zij smeedden voor karakterspelers Rich (Galilei) en Prévost (Groot-Inquisiteur) dialogen als degens, zoals Carrière dat eerder deed voor Verhaeghens soortgelijke La controverse de Valladolid. Allègre heeft een bijrolletje.

My Life Without Me

2003 | Drama, Romantiek

Canada/Spanje 2003. Drama van Isabel Coixet. Met o.a. Sarah Polley, Amanda Plummer, Scott Speedman, Deborah Harry en Leonor Watling.

De 23-jarige Ann (Polley) woont in een stacaravan in de tuin van haar moeder, samen met haar man en hun twee kinderen. Ann weet dat ze binnen twee maanden zal sterven en stelt een lijst samen met prioriteiten als: de naderende dood blijft geheim, slapen met een andere man, felicitaties vastleggen voor haar kinderen tot hun achttiende verjaardag en een vrouw zoeken voor haar man. Regisseur Isabel Coixet baseerde de film op het boek 'Pretending the bed is a raft' van Nanci Kincaid en fabriceerde, mede dankzij het fabuleus ingetogen acteerwerk van Sarah Polley, een integer meesterwerkje dat geen moment vervalt in sentimentaliteit.

Le ventre de Juliette

2003 | Drama

Frankrijk/Spanje/Luxemburg 2003. Drama van Martin Provost. Met o.a. Julie-Marie Parmentier, Stéphane Rideau, Carmen Maura en Tom Novembre.

Onvoorzichtig bonken met vriendje Mathias (Rideau) leert de twintigjarige Juliette (Parmentier): eigen schuld, dikke bult. De jonge pappie in spe ziet weinig heil in het vaderschap, moeder (Maura) wordt er even niet goed van en zuslief heeft de ambitie om voor Juliette een passende co-opvoeder te vinden. Mede dankzij een oudere man (aardige bijrol van Tom Novembre) probeert Juliette de precaire situatie toch het hoofd te bieden. Voorloper van het Amerikaanse succes Juno (2007) volgt een topzwaar probleemscenario en blijft dankzij Parmentier nog net interessant.

Viva Laldjérie

2002 | Drama

Frankrijk/Algerije/België 2002. Drama van Nadir Moknèche. Met o.a. Lubna Azabal, Biyouna, Nadia Kaci, Jalil Naciri en Abbes Zahmani.

In Viva Laldjérie toont regisseur Nadir Moknèche een verborgen kant van Algerije. Zijn film gaat niet expliciet over de terreur die het land jarenlang in de greep hield, maar laat wel zien wie het meest te vrezen hebben van het islamitisch fundamentalisme: gewone Algerijnse vrouwen, die hun vrijheid koesteren. Terloops wordt in Viva Laldjérie heel wat overhoop gehaald: de film gaat over emancipatie, ontrouw, religie. Het is bijna te veel van het goede, maar Moknèche houdt zijn ambities in toom. Viva Laldjérie is in de eerste plaats een levendig portret van de vrijgevochten Goucem, haar moeder, die danseres is en haar vriendin, de prostituee Fifi.

Voyages

1999 | Oorlogsfilm

Polen/Frankrijk 1999. Oorlogsfilm van Emmanuel Finkiel. Met o.a. Shulamit Adar, Liliane Rovère, Esther Gorintin, Nathan Cogan en Moscu Alcalay.

Debuterend regisseur Finkiel die ook het scenario schreef, leerde het vak o.a. als assistent-regisseur van Krzysztof Kie[KA1]slowski. Hij heeft een drieluik gemaakt die over overlevenden van de holocaust gaat. Verwacht geen drama in de trant van SCHINDLER`S LIST van Steven Spielberg of LA VITA [KA2]E BELLA van Roberto Benigni of een documentair werk in de trant van SHOAH van Claude Lanzmann of LE CHAGRIN ET LA PITI[KA1]E van Marcel Oph[KA3]uls. Het zijn drie gebeurtenissen, die aan het einde min of meer in elkaar overvloeien. De film begint met een bus die bejaarde joodse toeristen vervoert in Polen op een soort bedevaart met als einddoel een bezoek aan het concentratiekamp Auschwitz. Voordat de bus zijn bestemming bereikt krijgt hij pech en hebben we kennis gemaakt met Rivka (Adar), een vrouw die kibbelt met haar man. Het gaat niet om huwelijksproblemen, maar het is de confrontatie met het verleden die ze moeilijk aankan. Het tweede deel speelt in Parijs, waar Regine (Rovere) opgebeld wordt door een man die uit Litauen afkomstig is en zegt dat hij haar vader is. Regine heeft altijd gedacht dat hij in een kamp om het leven gekomen was, maar na de bevrijding in 1945 is hij vast komen te zitten achter het IJzeren Gordijn, hertrouwd en na de verdwijning van het communisme eindelijk terugegaan naar Parijs. Regine beseft dat vijftig jaar een bijna onoverbrugbare verwijdering heeft veroorzaakt en twijfelt of de voor haar onbekende wel haar vader is. Ze haalt hem evenwel naar binnen. In het laatste deel, dat het sterkste is, zien we Vera (Gorintin), een bejaarde, alleenstaande joodse vrouw, die met haar buren uit Rusland naar Isra[KA3]el is ge[KA3]emigreerd, en in Tel Aviv een nicht zoekt. Die vindt zij tenslotte in een bejaardentehuis. Ze kan natuurlijk niet blijven en verdwaalt in de stad, waar vrijwel niemand jiddisch spreekt. Rivka (uit de eerste episode) ziet haar en haalt haar naar binnen om tot rust te komen. Het kenmerkende van deze film, die bezet is met een lovenswaardige rolverdeling amateurspelers, is het gevoelige drama, dat inzicht geeft in wat er moet omgaan in de hoofden van de mensen die op een of andere manier proberen vrede te sluiten met de holocaust. Het getuigt van groot psychologisch inzicht en is absoluut vrij van vals sentiment of aangezet spel. Het camerawerk is van Hans Meier die in Polen en Frankrijk draaide en Jean-Claude Larrieu die in Israël draaide. Een van de belangrijkere films over het onderwerp. Bekroond met veel prijzen, o.a. de Prix de la Jeunesse op het festival van Cannes.

Le blue des villes

1999 | Komedie, Drama

Frankrijk 1999. Komedie van Stéphane Brizé. Met o.a. Mathilde Seigner, Antoine Chappey, Florence Vignon en Philippe Duquesne.

Solange is niet erg tevreden met het leven. Haar werk als parkeerwacht levert haar voornamelijk gefoeter van automobilisten op en aan haar driftige man Patrick heeft ze ook niet veel. Florence Vignon heeft een mooie hoofdrol als een stille vrouw die stiekem vindt dat ze juist in de wieg is gelegd om geluid te maken: Solange wilde altijd zangeres worden. Wanneer ze een oude vriendin tegenkomt, inmiddels een bekende weervrouw van televisie, verandert er iets. Eerste lange speelfilm van regisseuse Brizé die samen met actrice Vignon het scenario schreef.

Le bleu des villes

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Stéphane Brizé. Met o.a. Florence Vignon, Mathilde Seigner, Antoine Chappey, Philippe Duquesne en Clotilde Mollet.

De dertig-jarige Solange (Vignon) is parkeerwacht in een tamelijk troosteloos lijkend Tours, de hoofdstad van het departement Indre-et-Loire. Ze deelt boetes uit en moet onheuse bejegingen van geverbaliseerde automobilisten slikken. Haar man Patrick (Chappey) legt overledenen in het mortuarium van het ziekenhuis af en schildert ze op voor de begrafenis. Al zijn vrije tijd besteedt Patrick aan het eigenhandig bouwen van hun bescheiden droom, een eensgezinshuisje. Ondertussen doodt Solange de tijd door een videocamera op een stoel te zetten en de laatste hits in te zingen. Haar stem is niet onaardig, maar over een carri[KA2]ere durft ze niet na te denken. Haar oude schoolvriendin van het lyc[KA1]ee, Myl[KA2]ene (Seigner), presenteert op de tv het weer. Door haar aardige snuitje, haar charmante manieren en haar welluidende babbel is zij een personality in Frankrijk geworden. Ze heeft een boek met haar jeugdherinneringen geschreven en komt het presenteren in haar geboortestad. Zo ontmoeten Solange en Mylène elkaar weer opnieuw en halen over een etentje de vriendschapsbanden weer aan. Dit resulteert erin dat Solange mee gaat naar Parijs om haar droom van een zangcarrière te verwezenlijken. Het wordt niks en op een weinig tactische wijze maakt Mylène Solange duidelijk dat ze geen talent heeft. Solange wordt wanhopig en in haar vertwijfeling doet ze een zelfmoordpoging, maar ze keert weer heelhuids terug in de open armen van Patrick. Het scenario van debuterend regisseur Brizé en medehoofdrol Vignon is tamelijk rechtlijnig, maar het is gekruid met heerlijke, spottende Franse humor. Daarbij komt het voortreffelijke spel van de zeer geloofwaardige hoofdrollen, vooral van Solange die met haar gebaren en gezichtsuitdrukkingen de kijker laat zien wat ze voelt. Het camerawerk is van Jean-Claude Larrieu. Een fijne film die je moet meepakken als hij op de thuisbuis komt.

Chili con carne

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Thomas Gilou. Met o.a. Antoine de Caunes, Valentina Vargas, Gilbert Melki, Jean-Yves Lafesse en Tara Romer.

Stijve Fransman Claude (De Caunes) werkt voor een Amerikaanse multinational. Hij is een saaie vent, die niet alleen zijn werk tot in de puntjes geregeld heeft, maar ook zijn priv[KA1]eleven, inclusief zijn beleggingen. In[KA2]es (Vargas), afkomstig uit Chili, is 35 jaar, driemaal getrouwd geweest, met resp. Pierre (Lafesse), Yannick (Romer) en Gabriel (Melki). Ze heeft van ieder een kind en zorgt ook nog voor haar grootmoeder. Twee persoonlijkheden die absoluut elkaars tegenpolen zijn. Hun paden kruisen... In het scenario van Florence Gilardo en regisseur Gilou zit een happy end, maar deze comedy bevat flauwe grappen. Gilou die de bioscoopganger op aardige films zoals BLACK MIC MAC en LA VERIT[KA1]E SI JE MENS (1 en 2) heeft getracteerd gaat teveel op herhaling en mist zijn doel - het kan niet altijd raak zijn. Hoofdrollen De Caunes en Vargas (THE NAME OF THE ROSE) zijn eigenlijk te goed voor deze flauwe bedoening. Het camerawerk is van Jean-Claude Larrieu. Dolby Digital/Dolby SR.

Petits arrangements avec les morts

1994 | Drama

Frankrijk 1994. Drama van Pascale Ferran. Met o.a. Didier Sandre, Catherine Ferran, Charles Berling, Sabrina Leurquin en Guillaume Charras.

Drieluik die verhalen aan elkaar verbindt op een strand in Bretagne. Kaleidoscopische film waarvan de bonte puzzelstukjes geleidelijk aan één geheel vormen. Literair scenario en bijbehorend, competent spel van de hoofdrollen. Prachtig camerawerk dat op het filmfestival van Cannes bekroond werd met de gouden camera. Film voor fijnproevers met engelengeduld.

Facteur VIII

1994 | Drama

Frankrijk 1994. Drama van Alain Tasma. Met o.a. Nicole Garcia, Roland Bertin, Bruno Todeschini, Jean-Claude Dauphin en Victor Garrivier.

Parijs 1983. Etienne (Todeschini) is een jonge hemofiliepati[KA3]ent die dank zij het geneesmiddel Facteur VIII een redelijk normaal leven kan leiden. Hij is verloofd met Lise (Schulz), wiens moeder Dr. Martine Bressian (Garcia) werkt in een bloedverdeelcentrum. Daar wordt ontdekt dat enkele stalen van met AIDS besmet bloed door de analyse glipten en bij patiënten terecht kwamen. Zonder nutteloze franjes of ziekelijke sensatie wordt op haast documentaire wijze een waargebeurd drama gereconstrueerd. De acteurs leven zich goed in hun rol in maar Garcia kan moeiteloos de show stelen. Bruno Dega en Stéphane Giusti schreven het goed opgebouwde scenario. Jean-Claude Larrieu stond achter de camera.

Un Amour à Paris

1986 | Drama, Romantiek

Frankrijk 1986. Drama van Merzak Allouache. Met o.a. Juliet Berto, Karim Allaoui, Sophie Vigneaud, Daniel Cohn-Bendit en Catherine Wilkening.

Een romance tussen een jonge joodse en een jonge Algerijn, die op tragische wijze onmogelijk wordt gemaakt. Het thema is mager en de bewerking onvoldoende, hoe goed de bedoelingen van de scenarioschrijver-regisseur ook zijn, wiens vorige films, zoals OMAR GATLATO, veel beter waren. Er is sprake van overdreven simplisme, nogal abstracte personages en zeer zwak uitgewerkte verwijzingen. Het resultaat is een banale liefdesgeschiedenis, waarvan de lokatie nergens duidelijk wordt aangegeven: de handeling zou zich werkelijk overal hebben kunnen afspelen. Het camerawerk is van Jean-Claude Larrieu.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Jean-Claude Larrieu op televisie komt.

Reageer