Francis Leplay

Acteur

Francis Leplay is acteur.
Er zijn 5 films gevonden.

Les morsures de l'aube

2001 | Misdaad, Komedie, Film noir, Horror

Frankrijk 2001. Misdaad van Antoine de Caunes. Met o.a. Guillaume Canet, Gérard Lanvin, Asia Argento, Gilbert Melki en Jean-Marie Winling.

Het regiedebuut van tv-personality De Caunes. Antoine (Canet) bewaart zijn schamele bezittingen in de kast in het kleedhok van een exclusieve sportclub en mag er slapen in een ligstoel bij het zwembad. [KA1]Etienne (Lanvin), zijn vriend, geeft hem de tip dat de party bij de excentrieke miljonair Abraham von Bulow (Winling) de moeite waard is om zonder uitnodiging binnen te dringen. Met de smoes dat hij door een zekere Jordan Charlier (Massaro) werd uitgenodigd, kan hij binnenkomen. Von Bulow zegt hem dat hij Jordan graag wil ontmoeten, maar Antoine kent hem niet. Terwijl Antoine een nieuwe smoes probeert te verzinnen, biedt Von Bulow hem honderdduizend francs (ruim vijftienduizend euro) als hij hem voorstelt aan Jordan. De helft krijgt hij vooruit. De verleiding is te groot en Antoine gaat op zoek naar de onbekende Jordan, die uitsluitend bij nacht leeft. Antoine treft eerst zijn sexy zuster Violaine (Argento) aan, die hem naar Jordan kan voeren. Dan wordt het geleidelijk duidelijk aan de kijker dat Von Bulow vampierenjager is en dat Jordan en Violaine vampieren zijn. Het eerste uur van de film is nogal verrassend, vooral omdat je niet goed weet wat de bedoeling is. In het laatste half uur vallen de stukjes van de griezelige puzzel akelig precies op hun plaats, maar dan is de lol er vanaf. Je vraagt je tenslotte af of de soms verwarrende vermenging van de genres wel zo'n goed idee was. Wie niet echt op een strak omlijnd verhaal met een sterke climax uit is, kan zich evenwel laten vermaken door het behoorlijke spel en de soms te gekke ideeën. De techno soundtrack completeert het geheel, maar zal niet naar ieders smaak zijn. Het scenario is van Laurent Chalumeau naar de roman van Tonino Benacquista. Het camerawerk van Pierre Aïm past uitstekend bij het geheel. Widescreen, Dolby.

Le temps retrouvé

1999 | Drama

Frankrijk/Italië 1999. Drama van Raoul Ruiz. Met o.a. Catherine Deneuve, Marcello Mazzarella, John Malkovich, Pascal Greggory en Marie-France Pisier.

Deze derde verfilming van [KL]La Recherche du temps perdu[KLE] van Marcel Proust - de verteller (Mazzarella) - is een kaleidoscoop van portretten en momentopnames van bepaalde tijdperken. Op zijn doodsbed voltooit de grote schrijver zijn literaire werk nadat hij zich heeft laten overbrengen naar Gilberte (B[KA1]eart), zijn jeugdliefde. Ze is de dochter van Odette de Cr[KA1]ecy (Deneuve) en getrouwd met een goede vriend van Marcel, Saint Loup (Greggory). Hij luistert geduldig naar haar bekentenissen over het leven met Saint Loup op het Ch[KA4]ateau de Guermantes, het veelvuldige huwelijksbedrog van haar echtgenoot, en haar herinneringen aan de salons, de ontmoetingen met Albertine (Mastroianni), Rachel (Zylberstein) en de Prins de Foix (Poupaud). Het is een universum dat gevuld wordt door vervlogen tijden, waarin Charles Swann (Malkovich) zijn rolmodel in zijn jeugd was, een tijd die eeuwen geleden schijnt te zijn, nu Proust aan het einde van zijn leven is. Met hun scenario zijn regisseur Ruiz en Gilles Taurand een uitdaging aangegaan om de wereld van Proust op te roepen: enerzijds een droomwereld, anderzijds het combineren van personages en tijdperken, gekenmerkt door voorwerpen, geuren, dialogen, decors, op een bodemloze manier, die de wereld van Proust is. Mazzarella is goed gecast, zo goed dat hij de grote schrijver zelf geweest zou kunnen zijn. Hierdoor zijn de effecten van deze zedenstudie des te sterker en intelligenter. De complexe montage van Denise de Casabianca completeert dit geheel op een perfecte wijze. De decors van Bruno Beauge en het camerawerk van Ricardo Aronovich zijn prachtig en passen geheel bij het doel dat regisseur Ruiz zich over zijn onderwerp stelde. Ruiz heeft zich aan de oorspronkelijke teksten gehouden zonder letterlijk te zijn, maar hij heeft de geest gerespecteerd en af en toe een vleugje humor toegediend.

J'ai horreur de l'amour

1997 | Komedie

Frankrijk 1997. Komedie van Laurence Ferreira Barbosa. Met o.a. Jeanne Balibar, Jean-Quentin Châtelain, Laurent Lucas, Bruno Lochet en Alexandra London.

In augustus is Parijs uitgestorven omdat iedereen met vakantie is. Ook de wachtkamer van (pas gescheiden) huisarts Annie Simonin (Balibar) die achter in de dertig is, is leeg en zij begint zich tussen de huisvisites op de scooter (met hoge hakjes!) zorgen te maken dat ze niets te doen zal hebben; iedereen die niet echt iets mankeert, is weg. Annie ontmoet Richard Piotr (Ch[KA4]atelain) een acteur, die in een avant-garde bewerking van een stuk van Shakespeare zit, [KL]Richard III[KLE]; hij blijkt een ingebeelde zieke te zijn waar ze bijna niet meer vanaf komt en ze krijgt Laurent Blondel (Lucas) in haar praktijk, die AIDS heeft en het nut van een behandeling niet inziet, want hij gaat toch dood. Tussen dit drietal ontspint zich een scherpzinnige komedie, die uitstekend gespeeld wordt. Toneelliefhebbers en kijkers die van goed dialoog houden krijgen hier iets heel aardigs voorgeschoteld en nemen de lengte (teveel!) van de film op de koop toe. Het uitstekende scenario vol leuke, overtuigende en geloofwaardige opmerkingen is van de regisseuse Ferreira-Barbosa en Denyse Rodriguez-Tomé. Het camerawerk is van Emmanuel Machuel. Tweede film van Ferreira- Barbosa na LES GENS NORMAUX N'ONT RIEN D'EXCEPTIONNEL; de fans van deze film zullen tevreden zijn.

Bébé volé

1997 | Drama

Frankrijk 1997. Drama van Florence Strauss. Met o.a. Christine Boisson, Mélanie Leray, Lilah Dadi, Bernard Ballet en Marc Citti.

Anita (Leray), een twintig-jarige alleenstaande vrouw, wil absoluut een kind. Ettelijke misvallen hebben haar echter al duidelijk gemaakt dat ze de droom om moeder te worden best kan laten varen. Nadat ze in het ziekenhuis weer eens gehoord heeft dat ze het kind dat ze verwacht niet zal houden maakt Anita kennis met Mathilde (Boisson), een veertig-jarige journaliste die zwanger is. Mathilde staat er alleen voor en is verheugd met de belangstelling die de jonge vrouw voor haar koestert. Erg blij is Mathilde niet met het vooruitzicht om in deze omstandigheden moeder te worden, dus groeit er in Anita een idee. Zo gauw Mathilde bevallen is gaat ze er met de baby vandoor. Met veel realisme wordt hier het portret gebracht van twee vrouwen die niets gemeen hebben, maar die elkaar toch vinden. Leray steelt moeiteloos elke scène waarin ze te zien is door de speelse benadering van haar dramatische rol. Catherine Hoffmann schreef het scenario en Carlo Varini was verantwoordelijk voor de fotografie.

Julie Lescaut : Crédit revolver

1995 | Misdaad

Zwitserland/Frankrijk 1995. Misdaad van Josée Dayan. Met o.a. Véronique Genest, Mouss Diouf, Renaud Marx, Alexis Desseaux en Roger Dumas.

Julie Lescaut (Genest) wordt geconfronteerd met een vervelende zaak: sinds kort dringen mannen, die zich uitgeven voor politie-agenten, de woningen binnen van bejaarde mensen om hun spaarcentjes te stelen. Tot op heden ging dit nog niet gepaard met geweld, maar hoelang zal dat nog duren? Het debat over de onveiligheid in de stad komt weer ter sprake en de nieuwe assistent van de burgemeester ziet hier zijn kans mooi om voor een aparte lokale politiemacht te pleiten, die Lescaut en haar mensen de duivel kunnen aandoen. Interessant gegeven dat goed uitgewerkt werd en gemixt met enkele boeiende neventhema's. Het scenario van Eric Kristy tracht het verzwakte imago van de reeks wat op te vijzelen. Aan de camera stond Jean Monsigny. Formaat 16/9. Nicam Stereo.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Francis Leplay op televisie komt.

Reageer