Takenori Sento

Scenarist, Producer, Editor

Takenori Sento is scenarist, producer en editor.
Er zijn 11 films gevonden.

Unloved

2001 | Drama

Japan 2001. Drama van Kunitoshi Manda. Met o.a. Yuko Moriguchi, Toru Nakamura, Shunsuke Matsuoka en Mitsuko Kageyama.

Mitsuko Kageyama (Moriguchi), die rond de dertig is, werkt op het gemeentehuis als secretaresse. Haar jongere collega`s maken carri[KA2]ere, terwijl Mitsuko blijft zitten waar ze zit omdat ze haar ambtenarenbrevet niet wil halen. Ze is tevreden met haar bestaan. Eiji Katsumo (Nakamura), midden dertig en gescheiden, moet op het gemeentehuis zijn en ontmoet de aantrekkelijke, bescheiden Mitsuko. Hij is onder de indruk van haar eenvoud en biedt haar een kans om in zijn softwarebedrijf te komen werken en meer te verdienen. Mitsuko weigert. Eiji nodigt haar uit om te gaan eten en het tweetal kan goed met elkaar opschieten. Hun relatie komt tot een hoogtepunt als ze met elkaar gaan slapen. Voor een volgende gelegenheid steekt Eiji Mitsuko in een dure designer dress van Calvin Klein met bijpassende schoenen en accessoires, een fortuin in Japan. Als ze in een chique restaurant neergestreken zijn, gaat de telefoon en Eiji wordt weggeroepen voor een dringende kwestie bij een klant. Mitsuko blijft alleen zitten en besluit dat op een dergelijke manier het baden in weelde geen zin heeft. Lang hoeft ze niet alleen te blijven, want ze maakt al spoedig kennis met haar jongere buurman Hiroshi Shimokawa (Matsuoka), een dromerige jongeman met lang haar, die iets jonger is en van het platteland komt. Hoewel hij een loser is met een simpel baantje in een magazijn, vinden ze elkaar leuk en liggen ze algauw met elkaar in bed. Als Eiji Mitsuko opzoekt, komt hij achter haar nieuwe relatie. Hij staat versteld hoe iemand zo weinig ambitieus kan zijn en zo`n kans (met hem) weggooit. Het magere scenario van regisseur Manda en Tamani Manda moet de kijker ervan overtuigen dat de moderne Japanse vrouw niet langer gevangen wil zitten in een ratrace om hogerop te komen en dat zij bereid is met de oude tradities te breken. De film zou nog heel aanvaardbaar geweest zijn als er niet zulke ellenlange dialogen in zouden zitten, er meer actie zou zijn en Moriguchi overtuigender zou spelen. Ze is mooi en zegt haar rol naar behoren op, maar de kijker wordt er niet koud of warm van. Het camerawerk van Akiko Ashizawa ziet er prachtig uit.

Mabudachi

2001 | Familiefilm, Drama

Japan 2001. Familiefilm van Tomoyuki Furumaya. Met o.a. Yamato Okitsu, Ryosuke Takahashi, Yuta Nakajima, Ken Mitsuishi en Asako Yashiro.

De tweede speelfilm van regisseur Furumaya, die tevens het originele scenario schreef, is gesitueerd in 1980 in de ge[KA3]isoleerde bergstreek van Nagano. Centraal staan een drietal jongeren die op de school van Kobayashi (Shimizu) zitten. Kobayashi regeert zijn instelling met ijzeren hand. Hij kent slechts drie categorie[KA3]en: plichtsverzuimers, schorem en fatsoenlijke jongens. Het trio onder aanvoering van Sadatomo (Okitsu) maakt zich uit verveling schuldig aan winkeldiefstal. Als Kobayashi erachter komt, licht hij de ouders in en verplicht de jongens een opstel van dertig kantjes te schrijven over zelfkritiek. Sadatomo is zo onder de indruk dat hij een aandoenlijke getuigenis van zijn schuld op papier zet. Hij wint hiermee het respect van Kobayashi, die het opstel uitverkiest om op het jaarlijkse schoolfeest voor te lezen. Als Sadatomo dit via zijn moeder (Yashiro) hoort, is hij ontgoocheld, want hij wil zijn vrienden niet verraden. De twee andere jongens hebben geen letter op papier gekregen en Kobayashi zet hen fysiek onder zware druk met een trainingsprogramma; de gevolgen zijn fataal voor Shuji (Nakajima): hij pleegt zelfmoord. Furumaya's film is gedeeltelijk autobiografisch en hij oefent sterke kritiek uit op de bijna feodale kadaverdiscipline van de Japanse maatschappij en de te grote invloed van het onderwijs ten detrimente van de ouders. Hij geeft een nuchter beeld van de onzekerheid, angst en vriendschap van jongeren. De jonge rolverdeling is geloofwaardig en de oudere Shimizu is een waarlijke tiran. Het camerawerk van Masami Inomoto is heel mooi en heeft de omgeving in prachtige beelden vastgelegd.

Hotaru

2000 |

Japan 2000. Naomi Kawase. Met o.a. Miyako Yamaguchi, Toshiya Nagasawa en Yuko Nakamura.

De tweede speelfilm van regisseur Furumaya, die tevens het originele scenario schreef, is gesitueerd in 1980 in de ge[KA3]isoleerde bergstreek van Nagano. Centraal staan een drietal jongeren die op de school van Kobayashi (Shimizu) zitten. Kobayashi regeert zijn instelling met ijzeren hand. Hij kent slechts drie categorie[KA3]en: plichtsverzuimers, schorem en fatsoenlijke jongens. Het trio onder aanvoering van Sadatomo (Okitsu) maakt zich uit verveling schuldig aan winkeldiefstal. Als Kobayashi erachter komt, licht hij de ouders in en verplicht de jongens een opstel van dertig kantjes te schrijven over zelfkritiek. Sadatomo is zo onder de indruk dat hij een aandoenlijke getuigenis van zijn schuld op papier zet. Hij wint hiermee het respect van Kobayashi, die het opstel uitverkiest om op het jaarlijkse schoolfeest voor te lezen. Als Sadatomo dit via zijn moeder (Yashiro) hoort, is hij ontgoocheld, want hij wil zijn vrienden niet verraden. De twee andere jongens hebben geen letter op papier gekregen en Kobayashi zet hen fysiek onder zware druk met een trainingsprogramma; de gevolgen zijn fataal voor Shuji (Nakajima): hij pleegt zelfmoord. Furumaya's film is gedeeltelijk autobiografisch en hij oefent sterke kritiek uit op de bijna feodale kadaverdiscipline van de Japanse maatschappij en de te grote invloed van het onderwijs ten detrimente van de ouders. Hij geeft een nuchter beeld van de onzekerheid, angst en vriendschap van jongeren. De jonge rolverdeling is geloofwaardig en de oudere Shimizu is een waarlijke tiran. Het camerawerk van Masami Inomoto is heel mooi en heeft de omgeving in prachtige beelden vastgelegd.

Eureka

2000 | Drama, Experimenteel

Japan 2000. Drama van Shinji Aoyama en Aoyama Shinji. Met o.a. Kôji Yakusho, Aoi Miyazaki, Masaru Miyazaki, Yohichiroh Saitoh en Ken Mitsuishi.

Tieners Tamura, broer Kozue (Aoi Miyazaki) en zus Naoki (Masaru Miyazaki), nemen dagelijks de bus naar school en worden uitgezwaaid door hun moeder. Deze keer is de rit anders dan anders. Een passagier (G[KA4]o) trekt een pistool en schiet enkele inzittenden dood en kaapt de bus. Algauw zijn ze omsingeld door de politie en er beginnen onderhandelingen. Als de hijacker uit de bus komt en hij de chauffeur Makoto Sawai (Yakusho) als schild gebruikt, zakt Makoto van emotie in elkaar en dit moment wordt benut om de kidnapper om te leggen. Twee jaar gaan voorbij; Kozue en Naoki zijn door hun moeder aan hun lot overgelaten na de dood van hun vader, maar ze bewonen het grote huis en hebben geen financi[KA3]ele zorgen dankzij de uitkering van de levensverzekering. Makoto heeft zijn beroep als buschauffeur vaarwel gezegd en werkt nu bij een bouwonderneming. De lijken van vermoorde vrouwen komen boven drijven in de naburige rivier. Makoto`s broer begint hem te verdenken en ontzegt hem de toegang tot het huis. Makoto zoekt Kozue en Naoki op en trekt bij hen in. Hij vervult de ontbrekende vaderrol en het trio leeft in harmonie, die verstoord wordt door Akihiko (Saitoh), de neuzige neef van Kozue en Naoki. Dan wordt de administrateur op het bouwwerk vermoord. Makoto wordt ingerekend en gehoord, maar bij gebrek aan bewijs vrijgelaten. Hij koopt een bestelwagen die hij ombouwt tot een camper en het viertal begeeft zich op weg naar de kust om te herstellen van al het leed - de kern van het verhaal. In essentie gaat deze film met spaarzame dialogen naar een scenario van regisseur Aoyama, over het verwerken van een trauma. Aoyama had wellicht het geheel in een uur minder kunnen vertellen, maar hij koos ervoor om het met indrukwekkende beelden van cameraman Masaki Tamra in zijn eigen tempo te doen. De spelprestaties passen goed bij Aoyama's aanpak. Oorspronkelijk in kleur opgenomen, maar naderhand afgedrukt in sepia en in die tint doelbewust uitgebracht. Deze minimalistische film is buitengewoon rijk aan emoties, tragiek en krachtig drama. Het verwerken van het verdriet kan gemakkelijk slaan op de atoombommen die in 1945 op Nagasaki en Hirosjima gegooid werden. Deze film refereert in dat opzicht aan HIROSHIMA MON AMOUR, het meesterwerk van Alain Resnais uit 1959. De indrukwekkende landschappen zijn puur John Ford, de grootste maker van westerns. Uitsluitend geschikt voor kijkers die zich willen openstellen en zich de tijd kunnnen veroorloven.

Dokuritsu shonen gasshoudan

2000 | Familiefilm, Drama

Japan 2000. Familiefilm van Akira Ogata en Akira Ogata. Met o.a. Atsushi Ito, Sora Tôma, Teruyuki Kagawa, Ryoko Takizawa en Ken Mitsuishi.

In het Noorden van Japan wordt de 15-jarige Michio (Ito) wees als zijn vader (Kunimura) sterft. Hij bezat een fotostudio. Over diens laatste woorden `Waarom dit allemaal nodig was`, denkt Michio nog lang na zonder te begrijpen dat het om het `bestaan` ging. Zijn oom (Mitsuishi) stuurt hem naar een katholiek internaat voor jongens. Het is een koorschool, waar de paters hetzelfde niveau als de [KL]Wiener S[KA3]angerknaben[KLE] willen bereiken. Michio, die net begint te puberen, stottert, maar Yasuo (T[KA4]oma), de sopraanstem van het koor, ontfermt zich over hem en haalt hem over om mee te zingen. Ze bereiden zich voor op het landelijk concours dat ze graag zouden willen winnen. Het zijn turbulente tijden in Japan - de jaren 1970 die gekenmerkt worden door bomaanslagen. Deze gebeurtenissen gaan ook op de school niet ongemerkt voorbij ondanks de strenge discipline. Yasuo raakt begaan met de revolutionaire idee[KA3]en als hij terugkomt van verlof. De rollen zijn dan omgekeerd tussen hem en Michio. Ondertussen heeft Seino (Kagawa), de dirigent van het koor, in het geheim onderdak verleend aan Satomi (Takizawa). Zij wordt gezocht door de politie wegens het leggen van bommen op politiebureaus, waarbij dodelijke slachtoffers zijn gevallen. Op een gegeven moment wordt de grond te heet onder de voeten van Seino en hij smijt Satomi de deur uit, waarop zij zich ten overstaan van de jongens opblaast. Het regiedebuut van Ogata, is een mooie, maar complexe film, ingewikkelder dan bovenstaande samenvatting aangeeft. Ondanks de homo-erotische elementen die de kijker zou vermoeden tussen Michio en Yasuo, blijkt Michio pas echt te ontwaken als hij geprikkeld raakt door het jonge vrouwelijke schoon van het meisjeskoor. Tegelijkertijd loopt in het subplot de geschiedenis van de maatschappelijke revolutie, die met nodeloos geweld gepaard gaat; dit alles vermengd met de vraag over de zin van het bestaan, vooral als de jongens zich realiseren dat hun stem slechts voor korte tijd als sopraan zal klinken. De rollen zijn prachtig, maar de film is veel te lang, waardoor kijker in het laatste half uur de aandacht verliest. Het scenario is van Kenji Aoki. Het camerawerk is van Masami Inomoto.

Timeless Melody

1999 |

Japan 1999. Okuhara Hiroshi. Met o.a. Wakamatsu Takeshi, Kimiko Yo, Kondo Taro, Ichikawa Mikako en Aoyagi Takuji.

In het Noorden van Japan wordt de 15-jarige Michio (Ito) wees als zijn vader (Kunimura) sterft. Hij bezat een fotostudio. Over diens laatste woorden `Waarom dit allemaal nodig was`, denkt Michio nog lang na zonder te begrijpen dat het om het `bestaan` ging. Zijn oom (Mitsuishi) stuurt hem naar een katholiek internaat voor jongens. Het is een koorschool, waar de paters hetzelfde niveau als de [KL]Wiener S[KA3]angerknaben[KLE] willen bereiken. Michio, die net begint te puberen, stottert, maar Yasuo (T[KA4]oma), de sopraanstem van het koor, ontfermt zich over hem en haalt hem over om mee te zingen. Ze bereiden zich voor op het landelijk concours dat ze graag zouden willen winnen. Het zijn turbulente tijden in Japan - de jaren 1970 die gekenmerkt worden door bomaanslagen. Deze gebeurtenissen gaan ook op de school niet ongemerkt voorbij ondanks de strenge discipline. Yasuo raakt begaan met de revolutionaire idee[KA3]en als hij terugkomt van verlof. De rollen zijn dan omgekeerd tussen hem en Michio. Ondertussen heeft Seino (Kagawa), de dirigent van het koor, in het geheim onderdak verleend aan Satomi (Takizawa). Zij wordt gezocht door de politie wegens het leggen van bommen op politiebureaus, waarbij dodelijke slachtoffers zijn gevallen. Op een gegeven moment wordt de grond te heet onder de voeten van Seino en hij smijt Satomi de deur uit, waarop zij zich ten overstaan van de jongens opblaast. Het regiedebuut van Ogata, is een mooie, maar complexe film, ingewikkelder dan bovenstaande samenvatting aangeeft. Ondanks de homo-erotische elementen die de kijker zou vermoeden tussen Michio en Yasuo, blijkt Michio pas echt te ontwaken als hij geprikkeld raakt door het jonge vrouwelijke schoon van het meisjeskoor. Tegelijkertijd loopt in het subplot de geschiedenis van de maatschappelijke revolutie, die met nodeloos geweld gepaard gaat; dit alles vermengd met de vraag over de zin van het bestaan, vooral als de jongens zich realiseren dat hun stem slechts voor korte tijd als sopraan zal klinken. De rollen zijn prachtig, maar de film is veel te lang, waardoor kijker in het laatste half uur de aandacht verliest. Het scenario is van Kenji Aoki. Het camerawerk is van Masami Inomoto.

Shikoku

1999 |

Japan 1999. Shunichi Nagasaki. Met o.a. Sato Makoto, Chsugi Ren, Negishi Kie, Kuriyama Chiaki en Tsutsui Michitaka.

In het Noorden van Japan wordt de 15-jarige Michio (Ito) wees als zijn vader (Kunimura) sterft. Hij bezat een fotostudio. Over diens laatste woorden `Waarom dit allemaal nodig was`, denkt Michio nog lang na zonder te begrijpen dat het om het `bestaan` ging. Zijn oom (Mitsuishi) stuurt hem naar een katholiek internaat voor jongens. Het is een koorschool, waar de paters hetzelfde niveau als de [KL]Wiener S[KA3]angerknaben[KLE] willen bereiken. Michio, die net begint te puberen, stottert, maar Yasuo (T[KA4]oma), de sopraanstem van het koor, ontfermt zich over hem en haalt hem over om mee te zingen. Ze bereiden zich voor op het landelijk concours dat ze graag zouden willen winnen. Het zijn turbulente tijden in Japan - de jaren 1970 die gekenmerkt worden door bomaanslagen. Deze gebeurtenissen gaan ook op de school niet ongemerkt voorbij ondanks de strenge discipline. Yasuo raakt begaan met de revolutionaire idee[KA3]en als hij terugkomt van verlof. De rollen zijn dan omgekeerd tussen hem en Michio. Ondertussen heeft Seino (Kagawa), de dirigent van het koor, in het geheim onderdak verleend aan Satomi (Takizawa). Zij wordt gezocht door de politie wegens het leggen van bommen op politiebureaus, waarbij dodelijke slachtoffers zijn gevallen. Op een gegeven moment wordt de grond te heet onder de voeten van Seino en hij smijt Satomi de deur uit, waarop zij zich ten overstaan van de jongens opblaast. Het regiedebuut van Ogata, is een mooie, maar complexe film, ingewikkelder dan bovenstaande samenvatting aangeeft. Ondanks de homo-erotische elementen die de kijker zou vermoeden tussen Michio en Yasuo, blijkt Michio pas echt te ontwaken als hij geprikkeld raakt door het jonge vrouwelijke schoon van het meisjeskoor. Tegelijkertijd loopt in het subplot de geschiedenis van de maatschappelijke revolutie, die met nodeloos geweld gepaard gaat; dit alles vermengd met de vraag over de zin van het bestaan, vooral als de jongens zich realiseren dat hun stem slechts voor korte tijd als sopraan zal klinken. De rollen zijn prachtig, maar de film is veel te lang, waardoor kijker in het laatste half uur de aandacht verliest. Het scenario is van Kenji Aoki. Het camerawerk is van Masami Inomoto.

M/Other

1999 |

Japan 1999. Suwa Nobuhiro. Met o.a. Takahashi Ryudai, Makiko Watanabe en Miura Tomokazu.

Traag meanderende aanrechtdrama's komen doorgaans niet uit het land van de rijzende zon. Het vertrouwde beeld van de klassieke Japanse film bestaat uit een mystieke wereld van geisha's, rijstpapieren wanden en kersenbloesem. Vier jaar geleden maakten de programmeurs van het Rotterdamse filmfestival daarom een selectie uit het groeiend aantal Japanse films dat meer lijkt op het werk van Mike Leigh en Andrei Tarkovsky dan op de Japanse cinema die doorgaans het Westen bereikt. Onder de noemer 'Geen kersenbloesem' werd onder meer de film M/Other vertoond, een film die zich onderscheidt met improviserende acteurs die in lange, statische shots de dynamiek van onderhuidse spanningen etaleren. De film begint met de introductie van de gescheiden Tetsuro die samenwoont met zijn nieuwe vriendin Aki. Als de ex-vrouw van Tetsuro na een ongeluk in het ziekenhuis belandt, staat hun zoon Shun plotseling voor de deur. Zijn komst drijft carrièrevrouw Aki ongewild in de rol van huismoeder. Het resulterende onderhuidse conflict vormt de katalysator van een minutieuze ontleding van het drietal. (Japans gesproken met Duitse ondertitels. )

Ringu

1998 | Horror, Thriller

Japan 1998. Horror van Hideo Nakata. Met o.a. Nanako Matsushima, Hiroyuki Sanada, Miki Nakatani, Yuko Takeuchi en Hitomi Sato.

In eigen land was Ringu zo'n grote hit dat er prompt een prequel en sequel volgden op deze horrorfilm over een gedoemde videoband. Na de merkwaardige dood van haar nichtje onderzoekt journaliste Reiko (Nanako Matsushima) het mysterie van een tape die de dood veroorzaakt van ieder die er naar kijkt, precies een week later. Haar ex bemoeit zich er ook mee en ondertussen moet hun zoontje buiten gevaar worden gehouden. Ook in het buitenland deed de film het goed: er zijn twee Amerikaanse remakes gemaakt met Naomi Watts in de hoofdrol.

Mange-kyo

1998 |

Japan 1998. Sento Naomi. Met o.a. Mifune Mika, Machiko Ono, Arimoto Shinya en Sento Naomi.

In eigen land was Ringu zo'n grote hit dat er prompt een prequel en sequel volgden op deze horrorfilm over een gedoemde videoband. Na de merkwaardige dood van haar nichtje onderzoekt journaliste Reiko (Nanako Matsushima) het mysterie van een tape die de dood veroorzaakt van ieder die er naar kijkt, precies een week later. Haar ex bemoeit zich er ook mee en ondertussen moet hun zoontje buiten gevaar worden gehouden. Ook in het buitenland deed de film het goed: er zijn twee Amerikaanse remakes gemaakt met Naomi Watts in de hoofdrol.

Moe no Suzaku

1997 | Drama

Japan 1997. Drama van Naomi Kawase. Met o.a. Jun Kunimura, Sachiko Izumi, Kotaro Shibata, Yasuyo Kamimura en Yasuyo Tahara.

i

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Takenori Sento op televisie komt.

Reageer