Jean-Claude Nachon

Regisseur, Componist

Jean-Claude Nachon is regisseur en componist.
Er zijn 46 films gevonden.

L'affaire Salengro

2009 | Historische film, Biografie, Drama

Frankrijk 2009. Historische film van Yves Boisset. Met o.a. Bernard-Pierre Donnadieu, Daniel Mesguich, Julie-Marie Parmentier, Jean-Claude Dreyfus en Laure Killing.

Hoe een lafhartige lastercampagne een idealist psychisch kan slopen toont deze verzorgde dramatisering van de zaak-Salengro. Roger Henri Charles Salengro (1890-1936), bevlogen vakbondsman-socialist in de regering-Blum, wist in juni '36 met de sociale 'Matignon-akkoorden' het economisch verlamde Frankrijk mede vlot te trekken. Daarop volgden uit reactionaire milieus haat en leugens. Geruchten dat Salengro tijdens La Grande Guerre deserteerde en bovendien van de herenliefde zou zijn, dreven de arbeiderspoliticus uiteindelijk de afgrond in. Oudgediende Boisset diepte de beschamende episode uit de vergeetput op en regisseerde de charismatische Donnadieu (de sociopaat uit Spoorloos) naar een sterke karakterschets.

Les courriers de la mort

2006 | Thriller

Frankrijk 2006. Thriller van Philomène Esposito. Met o.a. Annie Grégorio, Artus de Penguern, Victor Lanoux en Salvatore Ingoglia.

Schrijver Pierre Magnan (1922) schrijft sinds eind jaren zeventig pakkende romans policiers waarin het ruige landschap van zijn thuisprovincie Alpes-de-Haute-Provence een centrale plaats inneemt. In 1986 publiceerde hij Les courriers de la mort, een moordmysterie dat zich afspeelt in en rond Digne in de jaren zestig. In 2006 werd het boek nauwgezet verfilmd, onder toeziend oog van Magnan. Victor Lanoux speelt oud-commissaris Laviolette die door rechter Chabrand (Pengruern) van stal wordt gehaald nadat een rijke oude dame wordt omgebracht. De kleurrijke dorpelingen van Barles weten meer maar zeggen niets.

Le voyageur sans bagage

2004 | Drama

Frankrijk 2004. Drama van Pierre Boutron. Met o.a. Florence Pernel, Micheline Presle, Jacques Gamblin en Danièle Lebrun.

In de tragische blik op de wereld van toneelschrijver Jean Anouilh is altijd plek voor Molière-achtige humor. Ook als het gaat om oorlog en disfunctionaliteit in zijn Le voyageur sans bagage. In de tweede verfilming van het stuk van de Franse meester heeft scriptschrijver en regisseur Boutron de elegante stijl van Anouilh weten te behouden. En de geroutineerde grootheden Gamblin en Presle voelen zich daar duidelijk in thuis. Gamblin speelt de aan aan geheugenverlies lijdende veteraan Gaston, die vijftien jaar na WO I herkend wordt als 'Jacques'. De vraag is of hij die Jacques wel wil zijn.

Le silence de la mer

2004 | Drama, Oorlogsfilm

Frankrijk/België 2004. Drama van Pierre Boutron. Met o.a. Julie Delarme, Michel Galabru, Thomas Jouannet en Marie Bunel.

Al in 1949 verfilmde Jean-Pierre Melville de tijdens de oorlog populaire 'ondergrondse' roman 'Le silence de la mer' van Vercors (pseudoniem voor Jean Bruller). Dit is een voor televisie vervaardigde, goed geslaagde remake. Tijdens de bezetting wordt een villa in beslag genomen die bewoond wordt door de jonge verweesde Jeanne - die troost put uit het geven van pianolessen - en haar oom. De Duitse officier die een deel van het huis opeist blijkt een erudiete francofiel met veel gevoel voor muziek, die bovendien aantrekkelijk is, wat ook Jeanne opvalt.

La cliente

2004 | Drama

Frankrijk 2004. Drama van Pierre Boutron. Met o.a. François Marthouret, Micheline Presle, Francis Huster en Michel Robin.

Al snuffelend door het archief van de bezettingstijd, vindt Jean Delmas (Huster) een brief, die de uitzetting en moord van de familie van zijn beste vriend (Marthouret) tot gevolg gehad heeft. De brief is ondertekend met 'La cliente'. Jean is nu vastbesloten uit te vinden wie La cliente is, om haar met de neus op gerechtigheid te drukken. La cliente, naar een boek van Pierre Assouline, is een subtiele, intelligente thriller waarmee men van beeld tot beeld meeleeft.

Robinson Crusoë

2003 | Avonturenfilm, Familiefilm

Frankrijk/Canada/Verenigd Koninkrijk 2003. Avonturenfilm van Thierry Chabert. Met o.a. Pierre Richard, Nicolas Cazalé, Jean-Claude Leguay, Marie Béraud en Michel Perron.

Precies driehonderd jaar geleden werd Alexander Selkirk alleen op een onbewoond eilandje gezet. Zijn overlevingsverhaal inspireerde Daniel Defoë tot het schrijven van Robinson Crusoë in 1719. In het eerste deel (L'île de Robinson) van Chaberts Franse versie (oorspronkelijk werd deze tv-film in twee keer uitgezonden), wordt Crusoë (Richard) door slavenhandelaren vlak bij Venezuela uitgezet. In deel twee (Robinson et Vendredi) redt hij een inboorling (Cazalé) die hij Vrijdag noemt en ontstaat er tussen de mannen een strijd om de betekenis van het woord beschaving. Een uitstekende, op Cuba gefilmde, Crusoë-versie.

La bête du Gévaudan

2003 | Drama, Fantasy

Frankrijk 2003. Drama van Patrick Volson. Met o.a. Jean-François Stévenin, Léa Bosco, Sagamore Stévenin, Zuzana Hodkova en Jaroslav Vízner.

In de 18de eeuw vonden boeren en buitenlui in de regio Gévaudan tientallen verminkte lijken. Koning Lodewijk XV was op het moment druk met de Britten en kon zich een binnenlandse blamage niet veroorloven. Hij liet een forse wolf doden, paradeerde het opgezette dier door de straten van Parijs en ging over tot de orde van de dag. Helaas bleven de lijken zich opstapelen. In de doorwrochte televisiefilm La bête du Gévaudan gaat een jonge dokter op zoek naar de dader. Wie het verhaal met meer bombast wil, kan naar de videotheek voor Christophe Gans' spektakelstuk Le pacte des loups (2001).

Jean Moulin

2002 | Biografie, Oorlogsfilm, Historische film

Frankrijk 2002. Biografie van Yves Boisset. Met o.a. Charles Berling, Elsa Zylberstein, Christine Boisson, Émilie Dequenne en Christophe Malavoy.

Biografisch drama over Jean Moulin, de bekendste Franse verzetsheld tijdens WO II. Goed spel van Berling als Moulin en de onvergetelijke Zylberstein als diens geliefde. De film wordt meestal in twee delen uitgezonden.

Mademoiselle Else

2001 | Drama

Frankrijk 2001. Drama van Pierre Boutron. Met o.a. François Marthouret, Wolfgang Hübsch, Julie Delarme en Béatrice Agenin.

Lang niet saai, deze Arthur Schnitzler-verfilming van tv- en theaterregisseur Boutron. Het mysterieuze verhaal heeft vaart en de van zieleroerselen vergeven dialogen krijgen door fraai getimede close-ups de nodige levendigheid. De introductie van de twee belangrijkste personages vindt plaats in de Weense Opéra, een mooi gefilmde ontmoeting tussen de luchthartige en piepjonge titelheldin Else en kunsthandelaar Von Dorsday.

La bascule à deux

2000 | Drama

Frankrijk 2000. Drama van Thierry Chabert. Met o.a. Rosemarie La Vaullée, Jean-Pierre Lorit, Thomas Jouannet, Laurent Natrella en Jean-Louis Tribes.

De verlamde Fanny Beaucart (La Vaull[KA1]ee) heeft, ondanks alle vooroordelen i.v.m. haar handicap, een baan gekregen als lerares in een college. Haar vriend Patrice (Natrella) heeft haar verlaten, maar nu leeft ze met Christian (Lorit) en ze voelt zich gelukkig. Op een dag stelt ze vast dat ze zwanger is, ook al hadden dokters haar verzekerd dat ze steriel was. Dit brengt heel wat problemen met zich mee. In de eerste plaats is Patrice de vader of is het Christian? Zal ze als gehandicapte een moeilijke zwangerschap tot een goed einde kunnen brengen? En hoe moet ze later voor het kind zorgen? Na het ruim sterke LA BASCULE van Marco Pico is dit vervolg een zware ontgoocheling. Niet enkel gaan de makers onbeschaamd de sentimentele toer op, maar de sterkte van het eerste deel, dat lag in het tonen van de moeilijkheden van gehandicapten om te integreren in de maatschappij, wordt hier vervangen door de idiote vraag of gehandicapten het recht hebben om kinderen te krijgen. Het meisje is geestelijk volledig in orde, dus waarom zou ze geen betrekkelijk normaal leven mogen leiden? Spijtig van de verspilde energie van La Vaullée, die moeite doet om de film aantrekkelijk te maken. Toni Leicester en Philippe Madral baseerden hun scenario op een verhaal van Leicester en Jean- Pierre Gallo, scenaristen van het eerste deel. Fotografie is van Dominique Brabant.

Mort d'un conquérant

1998 | Misdaad, Film noir

Frankrijk 1998. Misdaad van Thierry Chabert. Met o.a. Patrick Catalifo, Élise Tielrooy, Jean-Marie Winling, Catherine Rich en Aladin Reibel.

Journalist Fran[KA10]cois Dorval (Catalifo) besluit het een tijdje kalm aan te doen en wat rond te zwerven. Hij heeft zijn oog laten vallen op Vicky Felton (Tielrooy), celliste en kleindochter van de steenrijke Frans-Amerikaanse persbaron Max Laroche (Mac-Moy). Deze laatste wordt sinds geruime tijd van nabij gevolgd door het ministerie van Binnenlandse Zaken daar hij te kennen heeft gegeven de persgroep 'Liberté Presse' te willen opkopen. Zo zou hij de regionale pers volledig in handen krijgen. Maar dan sterft Laroche onder mysterieuze omstandigheden en erft Vicky zijn imperium. François wil uitzoeken wat er hier eigenlijk juist aan de hand is. Een onhullende blik achter de schermen van 'le 4e pouvoir', het perswereldje op zijn Frans. Een minder geslaagde poging om de 'film noir' nieuw leven in te blazen, daarvoor is Tielrooy te weinig 'femme fatale'. Leuk om naar te kijken, maar wie denkt dat er heilige huisjes omver geworpen zullen worden komt toch bedrogen uit. Philippe Donzelot en Yves Ramonet baseerden het scenario op de roman Dernier film à Deauville van Antoine Delaferre. Fotografie is van Marc Koninckx.

Que la lumière soit !

1997 | Komedie, Fantasy

Frankrijk 1997. Komedie van Arthur Joffé. Met o.a. Hélène de Fougerolles, Tchéky Karyo, Ticky Holgado, Pierre Arditi en Sergio Castellitto.

In deze fantastische vertelling treedt god hoogst persoonlijk op, vermomd als een beschermengel, die nadat hij zijn scenario voltooid heeft, afdaalt naar de aarde om de ideale regisseur te vinden. Regelmatig van gedaante verwisselend ontmoet god een zekere Jeanne (De Fougerolles), aan wie hij zijn project voorlegt. Zij geeft het aan haar baas Harper (Karyo), die het aanvaardt op voorwaarde dat zij een aantal veranderingen doorvoert. Als god er achter komt, is het te laat. Hij voelt zich verraden en ontmaskert in Harper de duivel. Hij ziet er vanaf en legt de opnames stil. Jeanne is wanhopig, gaat op zoek naar de almachtige, dwaalt door de straten en laat zich insluiten in een psychiatrische inrichting. Ze ontsnapt met de hulp van een aantal geestelijke gehandicapte patiënten. Met de camera aan de schouder legt ze haar dromen vast op de gevoelige laag. De film wordt op deze manier voltooid en gaat in een kathedraal in première. De reacties zijn laaiend enthousiast. Op lichte toon behandelt het scenario van regisseur Joffé het thema van een film die nog gemaakt moet worden en een film die gedraaid wordt. Hij wisselt steeds van zijde om een ongrijpbaar onderdeel van de film uit te bannen: de succesfactor. De rolprent bevat cameo's van talloze coryfeeën uit de film- en glitterwereld, die de kijker vrolijke knipoogjes geven. Meesterfotograaf Philippe Welt heeft zijn taak heel inventief verricht, waardoor de enscènering uitblinkt, maar hij overtreft het eenmalige succes van god bij diens première uiteraard niet.

Le pantalon

1997 | Oorlogsfilm

België/Frankrijk 1997. Oorlogsfilm van Yves Boisset. Met o.a. Wadeck Stanczak, Philippe Volter, Bernard-Pierre Donnadieu, Jean-Paul Comart en Marie Verdi.

In februari 1915 werd tijdens WO I (1914-18) de slag om de IJzer in Belgi[KA3]e geleverd. Het Franse leger lijdt grote verliezen en kan niet oprukken. De bevelhebber, kolonel Auroux (Donnadieu), loopt hierdoor het risico gedegradeerd worden. Daarom besluit hij een nieuwe aanval in te zetten en eist van zijn troepen kadaverdiscipline. Soldaat Lucien Bersot (Stanczak) zit bij een reserveregiment. Voordat hij naar het front kan, moet hij nog een uniformbroek krijgen. Hij krijgt een pantalon, waarop het bloed van de strijd nog zit. Bersot weigert deze broek te dragen wat ver strekkende gevolgen heeft. Indrukwekkende oorlogskroniek die best een plaats verdient naast het meesterwerk van Stanley Kubrick PATHS OF GLORY, dat in dezelfde oorlog en in hetzelfde land speelt. Boisset hekelt ook nu weer een duidelijk geval van onrecht; in deze film tegen de achtergrond van de verschrikkingen en absurditeiten van WO I. Door het schitterende spel vergeet je niet gauw wat je gezien hebt. Alain Scoff schreef de roman die hijzelf met Boisset bewerkte tot scenario. Het camerawerk van Dominique Chapuis heeft een troosteloze sfeer geschapen. Volledig gefilmd in België. Stereo.

La vie comme un dimanche

1997 | Komedie, Familiefilm

Frankrijk 1997. Komedie van Roger Guillot. Met o.a. Hélène de Saint-Père, Philippe Uchan, Christophe Carollo, Christopher Gil en Ginette Garcin.

1952. Albert Marquefabe (Uchan), bediende bij de spoorweg, woont samen met zijn vrouw Ali[KA1]enor (De Saint-P[KA2]ere) en hun twee zoontjes Gaston (Carollo) en Denis (Gil) in het landelijke Argent. In de plaatselijke bioscoop zien ze een reportage over de 24 uur van Le Mans. Vanaf dat moment droomt Albert nog maar van een ding: samen met zijn gezin naar Le Mans trekken om er de befaamde autokoers bij te wonen. Eindelijk is het zover. Ze vertrekken per trein en brengen een bezoek aan Zuster Louise (Garcin), een tante-nonneke van Albert. Deze vindt voor hen onderdak in een hotelletje van verdacht allooi dat in de buurt ligt van het race-parcours. De volgende ochtend tijdens een wandeling verdwijnt Denis spoorloos. Een treffend nostalgisch portret van het Franse platteland begin jaren 1950. Het beeld van het leven in het dorpje wordt met veel gevoel voor detail weergegeven. Geen moeite werd gespaard om zoveel mogelijk atributen van die periode bij elkaar te krijgen om de sfeer van het na-oorlogse Frankrijk, op de drempel van de economische revolutie, weer te geven. De acteurs en het verhaal worden haast bijkomstig en lijken slechts per toeval door het decor te lopen. Josiane Maisse en regisseur Guillot baseerden het scenario op de roman La mallette van Yves Rouguette. Sfeervolle fotografie van Jean-Claude Saillier.

Famille de cœur

1997 | Komedie

Frankrijk 1997. Komedie van Gérard Vergez. Met o.a. Mimie Mathy, Pierre-Jean Cherit, Judith El Zein, Bruno Walkowitch en Isabelle Leprince.

Nadine Lefort (Mathy) werkt, samen met Jean-Pierre (Walkowitch), in een architectenbureau. Ze droomt ervan haar eigen onderneming te beginnen. Deze hoop wordt de grond ingeboord als haar moeder onverwacht sterft. Nadine erft de snoepwinkel van haar moeder en de twee huurders van de bovenverdieping, H[KA1]el[KA2]ene (El Zein) en haar zoontje F[KA1]elix (Cherit). De vrouw is werkloos en gedeprimeerd, temeer daar ze vreest dat haar zoontje in een instelling geplaatst zal worden. Tussen Nadine en Félix groeit een tedere vriendschap. Nadine wil het winkeltje omvormen tot een architectenbureau met de hulp van Jean-Pierre en ze wil tevens Hélène terug wat levensmoed geven. Een lichte dramatische komedie die aan elkaar hangt van de clichés, maar het is onmogelijk om niet in de ban te komen van de Mathy, klein van gestalte maar groot van allure. Haar spontane spel dwingt de kijker om de film toch uit te zien met alle ontroering vandien. Odile Barski schreef het scenario en Elisabeth Prouvost stond achter de camera.

Une leçon particulière

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Yves Boisset. Met o.a. Roland Giraud, Clotilde Courau, Julien Rivière, Gabrielle Forest en Jean-Pol Dubois.

Nicolas (Rivi[KA2]ere), twaalf jaar, woont in een voorstad ten noorden van Parijs, samen met zijn moeder, een kuisvrouw, en zijn zuster, een kassierster. Veel geld hebben ze niet en hun leven loopt niet over een leien dakje. Zonder sociale controle of familiale verplichtingen vormt Nicolas samen met enkele vriendjes een bende die in Parijs kruimeldiefstallen pleegt. De jongen wordt in school ondergebracht in de afdeling met psychisch moeilijke leerlingen. Er komt een nieuwe leerkracht, Julie Larr[KA2]ere (Courau). Deze tracht Nicolas, die zeer verstandig is, te motiveren om zijn studies ernstig te nemen. Op een luchtige toon brengt Boisset ons een delikaat probleem over het leven in de voorstad en losgeslagen kinderen die wet noch gebod respecteren. De komische noot in dit eigenlijk intrieste drama maakt dat de film nog harder overkomt. Een knap gestructureerd scenario van Guy Lagorce, Guillaume Lagorce en Boisset. Nihilistische fotografie van Dominique Chapuis.

Les amants de Rivière Rouge

1996 | Avonturenfilm, Western

Frankrijk 1996. Avonturenfilm van Yves Boisset. Met o.a. Christophe Malavoy, Claudia Koll, Eric Schweig, Lucrezia Lante Della Rovere en Thierry Fortineau.

Canada begin 1900. In het eerste deel LE TEMPS DE L`AMITI[KA1]E drijven cowboy Monge (Malavoy) die uit Frankrijk afkomstig is, en zijn onafscheidelijke Indiaanse metgezel Napoleon (Schweig) in het Westen van Canada een kudde paarden die ze hopen te verkopen, op. Monge maakt op een farm van de familie O`Molly, landverhuizers uit Ierland, kennis met Hannah (Koll), de jongste dochter. Hij wordt verliefd op haar en is bereid zijn zwerversbestaan op te geven en zich als landbouwer te vestigen. Napoleon begrijpt die beslissing niet, voelt zich verraden en trekt alleen de Rocky Mountains in. In het tweede deel LE TEMPS DE LA VENGEANCE zijn we vier jaar later. Monge is boer geworden, getrouwd met Hannah en zij hebben een dochtertje, Lucy (McAuley). Napoleon komt opnieuw opdagen en laat zijn lodderoog vallen op Hannah, die al een tijd vervreemd is van Monge. Gebaseerd op de autobiografische roman Un homme se penche sur son passé van Maurice Constantin-Weyer die in 1928 bekroond werd met de Prix Goncourt. Een Franse western die werd gedraaid bij de Canadese Rocky Mountains, behoort tot de zeldzaamheden. Een film voor liefhebbers van dik melodrama met als ingrediënten avontuur, hartstocht en ontrouw. De rolprent is te lang en het scenario van Michel Leviant, Philippe Lopes-Curval en regisseur Boisset is niet altijd even hecht. Wordt meestal in twee delen uitgezonden.

Printemps, automne

1995 | Romantiek, Komedie, Familiefilm

Frankrijk 1995. Romantiek van Patrick Volson. Met o.a. Micheline Presle, Claude Piéplu, Sonja Codhant, Guillaume Canet en Agathe Chouchan.

De negentien-jarige Canet is bepaald geen sympathieke jongeman. Hij schaamt zich voor zijn ouders en heeft er een hekel aan met hen naar de camping te gaan. Hij wint een droomreis op een luxe-cruiser. Eindelijk een stapje dichterbij de jet-set waar hij zo van droomt. Minder leuk is dat hij gekoppeld wordt aan de opdringerige kassière Codhant. Voor de liefhebbers van lege, nietszeggende liefdesverhaaltjes, verteld met een lach en een traan, zal deze film ongetwijfeld een hoogtepunt zijn. Voor alle andere filmliefhebbers is het verveling geblazen. Zelfs veteranen als Presle en Pieplu zijn verloren in dit dunne scenario van David Pharao, dat heel luxueus in beeld gebracht werd door Jacques Boumendil. Formaat 16/9.

Les grands ducs

1995 | Komedie

Frankrijk 1995. Komedie van Patrice Leconte. Met o.a. Jean-Pierre Marielle, Philippe Noiret, Jean Rochefort, Catherine Jacob en Michel Blanc.

Naar hysterie overhellende klucht waarvoor Leconte zijn drie acteerkanonnen wellicht iets te veel de vrije hand liet. Derdeplansacteurs op leeftijd Eddie, Victor en Georges (vertolkt door respectievelijk Rochefort, Noiret en Marielle) gaan gezamenlijk met hetzelfde boulevardstuk op Frankrijk-tournee. Producent Shapiron (Michel Blanc), vrijwel bankroet, tracht heimelijk de onderneming te saboteren zodat hij het verzekeringsgeld kan opstrijken. Eduardo Serra's kleurrijke 'Scope-fotografie en het middels de montage nog opgeschroefde turbotempo verhullen niet dat deze lawaaierige, bijzonder vermoeiende film te zelden leuk is. Met Nederlandse ondertiteling.

Le dernier tour

1995 | Komedie, Sportfilm

Frankrijk 1995. Komedie van Thierry Chabert. Met o.a. Jean-Pierre Darroussin, Henri Virlogeux, Laure Duthilleul, Brigitte Chamarande en Elisabeth Erchow.

Het hele jaar door gaat het leven van Baptiste Pi[KA1]erard (Darroussin) in een dorpje in het zuiden van Frankrijk zijn gewone gangetje. Doch in juli gaat hij ieder jaar eventjes uit de bol. Dan neemt de Tour de France zijn leven over en doet Baptiste op zijn manier mee met het grote wielercircus. Inmiddels is hij 37 jaar en hij beseft dat dit jaar zijn laatste 'ronde' is. Bijna iedere jongen zou met de tour willen meedoen. Baptiste laat zijn droom in vervulling gaan, maar dan wel op een hele speciale manier om zijn sportieve prestatie te leveren. Een film zonder sensatie of spektakel, maar met dagdagelijkse situaties met gewone mensen en gebracht met een lach en een traan. Het scenario is van Patrick Cauvin, Jean-Claude Charnay en regisseur Chabert. Het camerawerk is van Michel Amathieu.

Le crime de Monsieur Stil

1995 | Drama, Thriller

Zuid-Afrika/Frankrijk 1995. Drama van Claire Devers. Met o.a. Bernard Verley, Jeanne Balibar, Jean-Michel Martial, Michael Richard en Peter Se Puma.

In Kongo eind jaren 1950 is de oudere Monsieur Stil (Verley) van plan naar Frankrijk te gaan om een vrouw die in Lotharingen op hem wacht, te trouwen. Het loopt echter anders dan gepland. Onderweg ontmoet hij de beeldschone en jongere Charlotte (Balibar) die wel oor heeft naar zijn enigszins merkwaardige voorstel: materi[KA3]ele zekerheid in ruil voor het ophouden van de schijn van een goed huwelijk. De cynische en vastberaden Charlotte gaat erop in, past zich snel aan het leven in de tropen en begint heel geleidelijk de baas te spelen over de oude Stil. Bevrediging in de liefde zoekt ze bij Dialo (Martial), een Afrikaan. Waarop Charlotte niet gerekend heeft, is dat Stil jaloers wordt. Gebaseerd op de in 1944 verschenen korte verhaal Un crime au Gabon van Georges Simenon. De cineaste Devers zette dit om in een bescheiden politiek pamflet door het verhaal rond 1960 te situeren op het moment van de dekolonisatie met een blanke koloniaal die de zwarten nog steeds uitbuit, terwijl zijn 'echtgenote' een zwarte minnaar heeft. In het oorsponkelijke verhaal krijgt de jonge vrouw de liefde van een blanke arts, in deze tv-film is hij een geciviliseerde, enigszins ontwortelde zwarte. Gelukkig is de sfeer van Simenon gebleven met de favoriete anti-helden van deze misdaadauteur. Het boek werd geadapteerd werd door regisseuse Devers, Alain Adijes en Jean- Louis Benoit. Het camerawerk is van Buster Reynolds. 16:9.

L'amour en prime

1995 |

1995. Jean-Claude Nachon en Angélique. Met o.a. Jean Yanne, Florence Pernel en Stéphane Freiss.

In Kongo eind jaren 1950 is de oudere Monsieur Stil (Verley) van plan naar Frankrijk te gaan om een vrouw die in Lotharingen op hem wacht, te trouwen. Het loopt echter anders dan gepland. Onderweg ontmoet hij de beeldschone en jongere Charlotte (Balibar) die wel oor heeft naar zijn enigszins merkwaardige voorstel: materi[KA3]ele zekerheid in ruil voor het ophouden van de schijn van een goed huwelijk. De cynische en vastberaden Charlotte gaat erop in, past zich snel aan het leven in de tropen en begint heel geleidelijk de baas te spelen over de oude Stil. Bevrediging in de liefde zoekt ze bij Dialo (Martial), een Afrikaan. Waarop Charlotte niet gerekend heeft, is dat Stil jaloers wordt. Gebaseerd op de in 1944 verschenen korte verhaal Un crime au Gabon van Georges Simenon. De cineaste Devers zette dit om in een bescheiden politiek pamflet door het verhaal rond 1960 te situeren op het moment van de dekolonisatie met een blanke koloniaal die de zwarten nog steeds uitbuit, terwijl zijn 'echtgenote' een zwarte minnaar heeft. In het oorsponkelijke verhaal krijgt de jonge vrouw de liefde van een blanke arts, in deze tv-film is hij een geciviliseerde, enigszins ontwortelde zwarte. Gelukkig is de sfeer van Simenon gebleven met de favoriete anti-helden van deze misdaadauteur. Het boek werd geadapteerd werd door regisseuse Devers, Alain Adijes en Jean- Louis Benoit. Het camerawerk is van Buster Reynolds. 16:9.

Au Petit Marguery

1995 | Komedie

Frankrijk 1995. Komedie van Laurent Bénégui. Met o.a. Stéphane Audran, Michel Aumont, Alain Begel, Marie Bunuel en Thomas Chabrol.

Au Petit Marguery is de naam van een bistro in Parijs, waar voor de laatste keer een diner geserveerd wordt aan een bont gezelschap voordat het zijn poorten sluit. Een sfeervolle film die deels uit clichés bestaat omdat hij opzettelijk bevolkt is met stereotiepe personages en deels gevoelig is omdat de menselijke zwakheden en tragiek aan het daglicht komen.

Une famille formidable : Nicolas s'en va-t-en guerre

1994 | Familiefilm, Komedie

Frankrijk 1994. Familiefilm van Joël Santoni. Met o.a. Anny Duperey, Bernard Le Coq, Béatrice Agenin, Milena Vukotic en Cécile Caillaud.

De Beaumonts trekken in hun nieuwe woonst in en treffen, tot hun groot genoegen Reine (Agenin, die de rol van Spaak overneemt) terug, die herstellende is van een zwaar auto-ongeval. Ze is een relatie begonnen met een advocaat, de vader van Audrey (Caillaud). Nicolas (Sarfati) verwaarloost zijn vrouw. Hij verdwijnt heel der nachten om zich aan het pokerspel over te geven. Met deze zevende aflevering verzinkt deze Franse soap helemaal in het onbenullige. Wat begon als een charmant familieportret is een derderangs stationsrommanetje geworden. Het scenario is van Santoni en Corinne Atlas. Voor de fotografie tekende Claude Robin. Nicam Stereo. Formaat 16/9.

Une famille formidable : L'amour en vacances

1994 | Familiefilm, Komedie

Frankrijk/Portugal 1994. Familiefilm van Joël Santoni. Met o.a. Anny Duperey, Bernard Le Coq, Béatrice Agenin, Maxime Leroux en Milena Vukotic.

Na een moeilijk jaar trekt Catherine, samen met haar zus Paule en de kinderen, naar Portugal om de vakantie door te brengen bij haar vader. Ze komt er echter terecht in een wervelstorm van emoties. De vriendin van haar vader trekt weg omdat ze het beu is dat er steeds naakte modellen in zijn schildersatelier staan. Catherine maakt gebruik van haar bemiddelingstalent om overal wat trachten bij te schaven, tot ze er zelf onderdoor gaat en troost zoekt bij Eric (Leroux), een Franse tourist. Een reeks die al veel te lang gerokken wordt, zodat de scenario`s zichzelf gaan herhalen. Flauw, voorspelbaar en melig dat is het script dat Santoni schreef, samen met Corinne Atlas en Natalie Carter. Gelukkig is dit de achtste en (voorlopig?) voorlaatste aflevering. Gefotografeerd door Claude Robin.

Une famille formidable : De père en fils

1994 | Komedie, Familiefilm

Frankrijk 1994. Komedie van Joël Santoni. Met o.a. Anny Duperey, Bernard Le Coq, Béatrice Agenin, Daniel Gélin en Milene Vukotic.

Het overlijden van Juliens moeder komt als een schok aan in het leven van de Beaumonts. Julien en Audrey trekken tijdelijk in het huis van de moeder in, maar de broers en zusters van Julien kunnen de autoriteit van Audrey maar moeilijk aanvaarden. Om de vrede te handhaven sluit Julien terug vrede met Jacques en ze zullen weer samenwerken aan de [KL]Guide Beaumont[KLE]. De onverwachte verschijning van Jacques` vader, Edouard (Gélin) gaat gepaard met spanningen. Deze laatste aflevering van de populaire tv-reeks is kwalitatief weer beter dan de voorgaanden, vooral dank zij de schitterende prestatie van Gélin. Het einde is natuurlijk voorspelbaar in al zijn sentimentaliteit. Santoni schreef het scenario samen met Corinne Atlas en Claude Robin stond weer in voor de fotografie.

Les cinq dernières minutes : L'assassin fait du cinéma

1994 | Misdaad

Frankrijk 1994. Misdaad van Gérard Vergez. Met o.a. Pierre Santini, Pierre Hoden, Nelly Borgeaud, Marie Bariller en Mario Luraschi.

Nabij het bos van Senlis wordt een misdaadfilm opgenomen. Commissaris Massard (Santini) en zijn trouwe partner (Hoden) zijn als experts in de criminilogie uitgenodigd om op te treden als adviseurs. Iedereen siddert voor de ster van de film Marika (Bariller), en niemand durft in te gaan tegen haar besluit een gevaarlijke stunt op een paard zelf uit te voeren. De stunt mislukt en de ster maakt een dodelijke val. Iedereen is ervan overtuigd dat het een ongeval was, behalve Massard, die aan moord denkt. Goed gemaakte routine-detective op basis van een weinig geïnspireerd scenario van Vergez zelf. Op de vertolking is, zoals steeds in deze serie, weinig aan te merken. Vergez speelt zelf de regisseur van de film in de film. Goed camerawerk van Jean-Claude Saillier.

Le visiteur

1994 | Drama

Frankrijk 1994. Drama van Gérard Vergez. Met o.a. Robert Rimbaud, Thierry Fortineau, Josiane Stoleru en Joël Barbouth.

Aan de vooravond van WO II (1939-45) woont de oude Professor Freud (Rimbaud) nog met zijn dochter Anna (Stoleru) in Wenen waar hij zich als jood steeds meer bedreigd voelt door het sterk vertegenwoordigde nazisme. Op een avond krijgen ze bezoek van een SS-officier (Barbouth), die schaamteloos op zoek gaat naar anti- nazistische geschriften. Anna verzet zich en wordt meegenomen. De radeloze man is tot alles bereid om zijn dochter te redden. Dan verschijnt er eensklaps vanuit het niets een onbekende (Fortineau). Wie is hij? Een Goddelijke boodschapper? Een gezant van de duivel? Of enkel een gedreven mythomaan? Voor de atheïst Freud is het moeilijk uit te maken. Ondanks het feit dat de hele film zich in één kamer afspeelt ontpoppen de dialogen tussen Freud en zijn bezoeker zich tot boeiende psychologische gesprekken waarin heel wat zware thema's aan bod komen. De regisseur deed weinig moeite om de theater-oorsprong van het stuk te verdoezelen, maar hij kon rekenen op vier uiterst sterke acteurs, die de rollen die ze op de planken creëerden herhaalden. Eric-Emmanuel Schmitt bewerkte zelf zijn meermaals bekroond toneelstuk. Geen gemakkelijke ontspanning maar zeker de moeite waard voor toneelliefhebbers. Voor de fotografie tekende André Diot.

Le feu follet

1994 | Drama

Frankrijk/Zwitserland 1994. Drama van Gérard Vergez. Met o.a. Laurent Malet, Christine Boisson, Thierry Fortineau, Josiane Stoleru en Valérie Stroh.

Wanneer Malet door zijn dokter genezen verklaard wordt van zijn drugverslaving, zou voor hem een nieuw leven moeten beginnen. Maar hij is niet veel enthousiaster dan daarvoor. Zijn vrouw wil hem niet terug en zijn vrienden zijn veranderd en zeker niet meer op zijn gezelschap gesteld. Er blijft slechts [KA1]e[KA1]en uitweg over: zelfmoord plegen. Het is natuurlijk ondankbaar om een remake te moeten maken van een meesterwerk van Louis Malle (uit 1963), maar ondanks zijn grote budget, slaagt Vergez er niet in de innerlijke spanning van het hoofdpersonage weer te geven. En voor Malet bleek het onmogelijk om Ronet naar de achtergrond te spelen. Ook nu werd de roman van Pierre Drieu la Rochelle naar het heden verplaatst in een scenario van Vergez en Eric-Emmanuel Schmitt.

Le Tunnel

1994 | Misdaad

Spanje/Duitsland/Frankrijk/Italië 1994. Misdaad van Yves Boisset. Met o.a. Götz George, Macha Méril, Catherine Wilkening, Edgar M. Böhlke en Gérard Klein.

Karl Morlock (George) is inspecteur van de Duitse vertegenwoordigers van een Europees industriëel kartel dat de bouw financiert van een autotunnel in de Pyreneeën. Hij wordt naar de plaats van het project gestuurd omdat milieugroepen de bouw willen stilleggen. Dat levert volgens de opdrachtgevers onaanvaardbaar tijdverlies op. Morlock ontdekt dat de acties goed georganiseerd zijn en hij wil uitvinden wie erachter zit. Alledaagse misdaadfilm die de aandacht wil vestigen op de vernietiging van het milieu uit winstbejag. Boisset, die ook het scenario schreef, samen met Alain Scoff, was ooit een cynischer filmmaker. De acteurs leveren goed werk, vooral Méril als de politieke lijsttrekker van een groene partij. Yves Dahan stond achter de camera. In Duitsland uitgezonden als een aflevering van de tv-serie MORLOCK.

L'affaire Dreyfus

1994 | Historische film, Drama

Frankrijk/België 1994. Historische film van Yves Boisset. Met o.a. Thierry Frémont, Pierre Arditi, Bernard-Pierre Donnadieu, Christian Brendel en Philippe Volter.

Tweedelige Frans-Belgische tv-film over de joodse Franse legerkapitein Dreyfus (Frémont) die in 1894 van spionage werd beschuldigd. Hij zou militaire geheimen aan de Duitsers hebben doorgegeven. Bij gebrek aan bewijzen laat het ministerie valse documenten verspreiden om Dreyfus te kunnen veroordelen. Zijn vrouw Lucie (Morante) en zijn broer (Volter) roepen de hulp van de pers in. In feite was het de Franse legerkommandant Charles Walsin Esterhazy (Arditi), overladen met schulden, die aan de Duitse autoriteiten voorstelde militaire inlichtingen te verkopen. Alles wordt in het werk gesteld om de zaak Dreyfus in de doofpot te houden en Esterhazy vrijuit te laten gaan. Diens proces is dan ook een farce, wat Emile Zola (Drouot) tot een woedend J`accuse inspireert. In 1899 komt de waarheid dan toch aan het licht en Dreyfus krijgt gratie (hij werd pas in 1906 in ere hersteld). Merkwaardig sterke tv-film, geschreven door Jorge Semprun en Boisset naar het boek L'affaire van Jean-Denis Bredin. Met zorgvuldige precisie worden de gebeurtenissen beschreven die leidden tot een der grootste crises van de Derde Republiek. Geslaagde epoque-reconstitutie met een schitterende rolbezetting, met o.m. Mesguich als Léon Blum, Demy als Marcel Proust en Berger als de Duitse majoor Von Schwarzkoppen. Enkele te lange en trage passages neem je er graag bij. Bekroond met de Nymphe d'argent op het festival van Monte Carlo in 1995. Camerawerk van Yves Dahan en Robert-Jacques Loiseleux. Het duurde overigens ruim honderd jaar voordat het Franse leger de dwaling van de valse beschuldiging offcieel erkende. Dreyfus stierf in 1935 in een zekere vergetelheid, maar zijn zaak is onlosmakelijk verbonden aan het door de autoriteiten georkestreerde antisemitisme.

L'Annamite

1994 | Drama, Biografie

Frankrijk 1994. Drama van Thierry Chabert. Met o.a. Marie Bunel, Arielle Dombasle, Wadeck Stanczak, Axelle Grelet en Sévérine Ferrer.

Indo-China, eind jaren 1930. Op het ogenblik dat hij zijn dood voelt naderen vraagt Aim[KA1]e aan zijn vrouw Juliette (Bunel) te zorgen voor zijn twee kinderen, Anne (Grelet) en Alice (Ferrer). Juliette vertrekt naar Frankrijk met Anne, die later de actrice Dany Carrel zal worden. Het meisje, dat de spottende bijnaam [KL]Annamite[KLE] kreeg, wordt al vlug in de steek gelaten en belandt in het weeshuis. Haar jaren als adolescente brengt ze door in een kostschool waar ze enkel begrip vindt bij abb[KA1]e Brenne (Stanczak), die haar het bestaan van haar Viëtnamese moeder en zuster onthult. De trieste jeugdherinneringen van Danny Carrel. Geen opwekkende film, wel een accuraat beeld van Frankrijk en Indo-China ten tijde van WOII. Odile Barski bewerkte de autobiografie van Carrel. Achter de camera stond Claude Robin. Nicam Stereo.

Une famille formidable : Dure, dure, la rentrée

1993 | Familiefilm, Komedie

Frankrijk 1993. Familiefilm van Joël Santoni. Met o.a. Anny Duperey, Bernard Le Coq, Catherine Spaak, Milena Vukotic en Cécile Caillaud.

Na haar terugkeer uit Portigal valt Catherine in een grote leegte. De hele familie is het huis uit en Jacques is meestal bezig met zijn werk, verplaatsingen naar het buitenland, zakendiners, enz. Reine (Spaak) leidt het geheel met vaste hand. De in de liefde ontgoochelde Nicolas verhuist naar een loft boven het appartement van Alexis (Montes) en Marc. Deze laatste zit in de moeilijkheden. Zijn homosexualiteit werd ontdekt door een van zijn leerlingen en nu loopt zijn aanstelling als leraar gevaar. Het verhaaltje van de familie Beaumont kabbelt rustig verder, maar de hele crew werkt zuiver op routine. Nu we de personages kennen zijn hun belevenissen minder leuk. Het scenario voor deze zesde aflevering werd geschreven door Corinne Atlas, Alain Layrac en David Pharao. Claude Robin stond achter de camera.

Une famille formidable : Des vacances mouvementées

1993 | Familiefilm, Komedie

Portugal/Frankrijk 1993. Familiefilm van Joël Santoni. Met o.a. Anny Duperey, Bernard Le Coq, Catherine Spaak, Milena Vukotic en Cécile Caillaud.

Duperey en Le Coq verheugen zich over het feit dat ze eindelijk op vakantie kunnen gaan naar Portugal waar bijna de hele familie verenigd zal zijn, want ook Duperey's zus, Vukotic gaat naar Portugal om er haar vriend te zien. Vader en moeder zijn van plan er een tweede huwelijksreis van te maken. Wanneer haar vriend niet op het rendez-vous verschijnt ontdekt Vukotic dat deze gehuwd en vader van drie kinderen is. Ze poogt zelfmoord te plegen. Alle bekende ingrediënten zitten weer netjes op een rij om de kijker te doen huilen en lachen in deze vijfde aflevering van een reeks waarbij je in geen geval mag nadenken. De kwaliteit gaat zienderogen achteruit. Corinne Atlas, Alain Layrac en Jean-Louis Tribes schreven het scenario. Fotografie is van Claude Robin.

Une famille formidable : Bonnes et mauvaises surprises

1993 | Familiefilm, Komedie

Frankrijk 1993. Familiefilm van Joël Santoni. Met o.a. Anny Duperey, Bernard Le Coq, Catherine Spaak, Milena Vukotic en Philippe Khorsand.

Na de geboorte van een tweeling heeft de familie Beaumont het drukke stadsleven vaarwel gezegd om te genieten van de rust van het platteland. Het huiselijk geluk duurt echter niet lang. Eerst verliest Khorsand, de vriend van Le Coq, zijn baan. Wat later verneemt Le Coq zelf dat zijn guide overgenomen werd door een financiële groep en dat ook hij voor zijn diensten bedankt wordt. Dan besluiten Le Coq en Khorsand om een boerenbedrijf op te starten. Ruzie in het gezin en werkloosheid staan centraal in deze vierde aflevering van de reeks, waarvan de titel de lading helemaal dekt. Erg interessant is het allemaal niet. Een avond in je eigen gezin is minstens even boeiend. Geschreven door Corinne Atlas en Alain Layrac en in beeld gezet door Claude Robin.

Tango

1993 | Komedie, Romantiek

Frankrijk 1993. Komedie van Patrice Leconte. Met o.a. Philippe Noiret, Richard Bohringer, Thierry Lhermitte, Judith Godrèche en Carole Bouquet.

Stuntvlieger Vincent (Bohringer) wordt, tegen alle verwachting, vrijgesproken voor de moord op zijn vrouw en haar minnaar. Maar een tijd later wordt hij benaderd door de rechter (Noiret): diens neef Paul (Lhermitte) wil van zijn ontrouwe vrouw Miou-Miou) af. Kan Vincent hem niet een handje helpen? Gedrieën gaan ze op pad. Leconte's geestige zwarte komedie over de onmogelijke verhouding tussen mannen en vrouwen is soms cynisch, vaak pikant, steeds intelligent, vol intense vrouwenhaat en lieve tederheid. Prima spel, vooral van Noiret als vrijgezelle ijdeltuit.

Le droit à l'oubli

1993 | Drama, Film noir

Frankrijk/Zwitserland 1993. Drama van Gérard Vergez. Met o.a. Stéphane Audran, Isabelle Pasco, Chantal Liennel, Pierre Trapet en Jacques Zabor.

Bovenop een klif staan twee identieke huisjes. Het ene wordt bewoond door de succesvolle schrijfster Audran, het andere staat leeg en wordt in het dorp 'het spookhuis' genoemd. Hier speelde zich tien jaar geleden een drama af: de eigenaar werd gedood door zijn zeventienjarige dochter Pasco. Op een avond ziet Audran dat er licht brandt in het huis. Pasco heeft haar straf uitgezeten en is teruggekeerd. Audran probeert uit te zoeken wat er precies gebeurd is destijds, terwijl Pasco het verleden wil vergeten. Zwak gestructureerde film noir die profiteert van het schitterende spel van de twee hoofdrollen. In het scenario van Vergez, Huguette Debaisieux, Chantal de Rudder en Eric-Emmanuel Schmitt zit echter te weinig mysterie om te blijven boeien. Mooie fotografie van André Diot.

Senso

1992 | Drama

Frankrijk/Servië en Montenegro/Zwitserland 1992. Drama van Gérard Vergez. Met o.a. Chiara Caselli, Jean-Pierre Aumont, Werner Schreyer, Renée Faure en Hans Meyer.

Praag, 1871. In zijn paleis wordt Graaf Aumont getroffen door een verlamming. Zijn jonge echtgenote Caselli is ervan overtuigd dat hij niet lang meer te leven heeft en vertelt hem haar grote geheim. De gehele nacht besteedt zij om een onverkwikkelijke geschiedenis uit de doeken die zes jaar geleden plaatsvond, niet beseffend dat hij alles hoort en wenste niets te horen. Tijdens de bezetting van de Oostenrijkers van de Tsjechische hoofdstad had ze een hartstochtelijke verhouding met officier Schreyer. Een allesbehalve indrukwekkende remake van Luchino Visconti's meesterwerk, enkel gemaakt voor romantische bakvisjes die nog kunnen wegzweven op de wolken van echte liefde en onvervalste verzuchtingen. Prachtige decors en kostuums kunnen het gevoel van leegheid niet verdringen. Het scenario van Vergez en Eric Emmanuel Schmitt mag dan trouwer de klassieker van Camillo Boïto volgen dan met Visconti het geval was, maar het is zeker niet pakkender. Verveling is troef. Prachtig in beeld gebracht door Andrë Diot.

La joie de vivre

1992 | Drama

Frankrijk 1992. Drama van Roger Guillot. Met o.a. Michel Bouquet, Gwenolla Bothorel, Henri Virlojeux, Micheline Dax en Patrick Catalifo.

In zijn eerste lange speelfilm doet Guillot verslag van de wanhopige toestand waarin meneer Charme sinds de dood van zijn vrouw verkeert. Hij heeft maar één wens: zijn geliefde achterna te gaan. Hij vraagt bejaardenverzorgster Mado hem te helpen er een eind aan te maken. Mado ziet een erfenis voor zich. Maar uit het niets duikt de neef van meneer Charme op, die eveneens uit is op de erfenis. Bouquet zet het wanhopige oudje met veel overtuiging neer. Behoorlijke regie, echter zonder verrassingen. Deze film is dan ook beter op zijn plaats op de buis dan op het witte doek. Scenario van regisseur Guillot en Josiane Maisse.

Condamné au silence

1992 | Drama

Frankrijk 1992. Drama van Roger Andrieux. Met o.a. Daniel Russo, Delia Boccardo, Voladia Serre, Alexis Derlon en Gérald Farrie.

Een hartverscheurend, modieus drama over een tiener, die even oude afpersers moet trotseren, thuis niet terecht kan met zijn probleem en van kwaad tot erger raakt. Het scenario is van Jacques Gary en Jacqueline Caro.

Imogène inaugure les chrysanthèmes

1991 | Komedie

Frankrijk 1991. Komedie van Thierry Chabert. Met o.a. Dominique Lavanant, Jean Benguigui, Riton Liebman, Pierre Maguelon en Eric Prat.

Zoals steeds weer krijgt speciale agente Imog[KA2]ene Le Dantec (Lavanant) haar opdracht op de meest ingenieus bedachte manier en ook ditmaal wordt ze weer afgeluisterd door enkele ongure elementen. Van Kolonel Bourelon (Alane) krijgt ze haar instructies: ze moet Bob Flambard (Guérin) opzoeken, een ex- officier van de Franse Geheime Dienst, die het vijandelijk kamp verkozen heeft. Hij is echter bereid enkele bijzonder belangrijke documenten te bezorgen, maar het is van het grootste belang dat hun ontmoeting geheim gehouden wordt. Het spreekt vanzelf dat Imogène met open ogen in de hinderlaag loopt. Na het lezen van deze korte aanloop van de film is het niet meer nodig om dit onding verder te bekijken. Hoe langer deze idiote reeks loopt hoe minder de kwaliteit. Het infantiele van het hele project is ergerlijk om aan te zien. Om in een grote bocht omheen te lopen. Wat moet doorgaan voor een scenario werd op papier gezet door Olivier Douyère. Achter de camera stond Jean Monsigny.

Imogène dégaine

1991 | Komedie, Avonturenfilm

Frankrijk 1991. Komedie van Thierry Chabert. Met o.a. Dominique Lavanant, Jean Benguigui, Riton Liebman, Louba Guertchikoff en Pierre Maguelon.

Speciale agente Imog[KA2]ene (Lavanant) wordt aangesteld als lijfwacht van de prins van Baharastrah (Carcos), wiens vader vermoord werd door de sadistische terrorist Lulu le Balafr[KA1]e (Touratier). Deze laatste wil zijn werk nu voltooien door ook de prins te likwideren. Maar dan heeft hij buiten Imogène gerekend. Wie dacht dat deze idiote spionage-serie haar dieptepunt al lang bereikt had, heeft ongetwijfeld deze aflevering nog niet gezien. Domme agenten moeten het opnemen tegen nog dommere moordenaars. Lavanant wist ongetwijfeld niet dat ze zo slecht kon acteren als in deze episode en de andere acteurs doen hun best om haar de loef af te steken. Tijdverspilling, zelfs voor een commerciële zender. Het scenario werd cliché per cliché aan elkaar genaaid door Daniel Goldenberg. Achter de camera werd plaatsgenomen door Jean Monsigny. Het meest huiveringwekkende is het besef dat de reeks hierna nog werd verdergezet.

Imogène : 3615 Bise Marine

1991 | Misdaad, Komedie

Frankrijk 1991. Misdaad van Jean-Daniel Verhaeghe. Met o.a. Dominique Lavanant, Jean Benguigui, Riton Liebman, Louba Guertchikoff en Pierre Maguelon.

Imog[KA2]ene (Lavanant) stormt het gemeentehuis binnen om het huwelijk te verhinderen van agent Trouillet (Benguigui), op wie zij verliefd is, met een roodharige schone. Razend loopt de bruid buiten en een seconde later vinden ze haar terug met een dolk in de borst. Dit alles blijkt opgezet spel te zijn geweest om een maniak te klissen die via het computernetwerk roodharige Bretoense meisjes opzoekt om hen vervolgens te vermoorden. Imog[KA2]ene beantwoordt helemaal aan het patroon van de slachtoffers, dus stelt de Directeur (Maguelon) voor dat ze als lokaas dient. Imog[KA2]ene neemt dit aan op voorwaarde dat zij het onderzoek mag leiden. Tot verbazing van elke kijker is dit een aflevering van deze reeks die iets beter is dan de anderen. Op een bepaald moment wordt er zelfs geacteerd en is er iets van spanning te bespeuren. Zelfs Benguigui als de eeuwige Trouillet is een beetje minder onuitstaanbaar en dom. Niet dat we met hoogstaand filmwerk te maken hebben, maar het is een aflevering die kan bekeken worden. Mich[KA2]ele Letellier schreef het scenario. Fotografie is van Roland Dantigny. Soms wordt deze aflevering aangekondigd als IMOGENE 3615 BIGORNEAU (Bise Marine).

Coplan et la filière argentine

1991 | Mysterie, Thriller, Misdaad

Frankrijk 1991. Mysterie van Roger Andrieux. Met o.a. Philippe Caroit, Sylvie Orcier, Jean-Pierre Kalfon, Pierre Dux en Luis Romero.

Een bewerking van deze weinig geloofwaardige serie (éditions Fleuve Noir) met de overbekende Coplan als hoofdpersoon, en een scenario van Claude Veillot. Deze keer bemoeit Coplan zich met drugssmokkel vanuit Argentinië. De avonturen van Kuifje in een herziene en verbeterde versie, met in ieder geval wat suspense en redelijk veel humor. Pretentieloos amusement.

L' Immorale

1980 | Drama, Erotiek

Frankrijk 1980. Drama van Claude Mulot. Met o.a. Sylvia Lamor, Yves Jouffroy, Anna Périni, Anne Fabien en Isabelle Illiers.

Een jonge vrouw met geheugenverlies herinnert zich haar verleden als ze haar eigen 'bekentenissen', die op tape waren gezet voor een pikante sleutelroman, heeft gehoord. Ze blijkt een luxe callgirl te zijn geweest, die haar ware liefde heeft moeten opgeven omdat haar zusje haar plaats in het bordeel zou moeten innemen als zij zou vertrekken. Door amnesie te blijven simuleren kan ze nu toch een schoon, nieuw leven beginnen. Deze combinatie van smartlap en porno voldoet nauwelijks aan de minimumeisen van het filmmaken, al moet de quasi-esthetiek van de fotografie het resultaat op een iets sjieker niveau brengen, wat tot resultaat heeft, dat de film nog vervelender wordt.

Robert et Robert

1978 | Komedie

Frankrijk 1978. Komedie van Claude Lelouch. Met o.a. Charles Denner, Jacques Villeret, Jean-Claude Brialy, Macha Méril en Régine.

Twee naamgenoten, Robert Goldman (Denner) en Robert Villiers (Villeret) ontmoeten elkaar op huwelijksbureau. Hoewel de partner-koppeling per computer rampzalig uitpakt, sluiten ze door die ervaringen en over een groot leeftijdsverschil heen toch vriendschap. Uiteindelijk zal de oudste met de moeder van de ander trouwen. De ongeremde aanpak stelt kennismakingsfeestjes en -reisjes van partner-zoekenden wel erg bar en vulgair voor. Innigheid en ironie in de tekening van joodse familietradities bij de hoofdrollen contrasteert daarmee, zodat de film een afwisseling is van platte en treffende scènes. Het scenario is van regisseur Lelouch. Het camerawerk is van Jacques Lefrançois. Eastmancolor, Mono.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Jean-Claude Nachon op televisie komt.

Reageer