Emmanuelle Devos

Acteur

Emmanuelle Devos is acteur.
Er zijn 50 films gevonden.

Violette

2013 | Biografie, Drama

Frankrijk/België 2013. Biografie van Martin Provost. Met o.a. Emmanuelle Devos, Sandrine Kiberlain en Olivier Gourmet.

Na het met zeven Césars overladen Séraphine (2008) de tweede biopic van schrijver/acteur/regisseur Martin Provost over een laat ontdekte vrouwelijke kunstenares. Violette (Devos) is een eenzame schrijfster in het Parijs van de jaren veertig en vijftig, die schaamteloos en poëtisch haar mislukte leven beschreef. In alles de tegenpool van haar beschermvrouwe - de koele, succesvolle, existentialistische filosofe Simone de Beauvoir. Dat Violettes zwaarmoedige kant de kijker niet acuut een depressie in zuigt, is te danken aan de komische ondertoon in haar melodramatische overdrijving.

La loi, le combat d'une femme pour toutes les femmes

2014 | Biografie, Drama

Frankrijk 2014. Biografie van Christian Faure. Met o.a. Emmanuelle Devos, Lorànt Deutsch, Flore Bonaventura, Lannick Gautry en Lionel Abelanski.

Op feiten gebaseerd drama rond het drie dagen durende debat dat in 1974 werd gevoerd in de Franse Assemblée nationale over de invoering van legale abortus. De grande dame die zich verweerde tegenover de mannelijke meerderheid was Simone Veil, een vrouw die tijdens het debat de meest uitzinnige persoonlijke aanvallen moest afslaan, waaronder antisemitische uithalen en bedreigingen richting haar familie. Fraaie expositie van het spanningsveld tussen de wetgever en de burgerij in een tijd waarin een meerderheid van het volk zich nog tegen abortus keerde.

La vie domestique

2013 | Drama

Frankrijk 2013. Drama van Isabelle Czajka. Met o.a. Emmanuelle Devos, Julie Ferrier, Natacha Régnier, Héléna Noguerra en Laurent Poitrenaux.

Toen Juliette (Devos) met man en kinderen naar een chique voorstad verhuisde, gaf ze haar werk en ambities op. Nu zit ze tussen andere moeders die eindeloos lunchen en shoppen. Dat maakt haar niet gelukkig of vrij van stress. Aan haar man Thomas (Poitrenaux) heeft ze niet veel. Regisseuse-scenariste Czajka verplaatste voor deze losse bewerking van Arlington Park, het boek van Rachel Cusk, van een Londense naar een Parijse voorstad en schetst een benauwend wereldje van bevoorrechte mensen met een nogal paternalistische, seksistisch en racistische kijk op de samenleving.

Le fils de l'autre

2012 | Drama

Frankrijk 2012. Drama van Lorraine Lévy. Met o.a. Pascal Elbé, Jules Sitruk, Emmanuelle Devos, Mehdi Dehbi en Areen Omari.

De Israëliër Joseph, klaar voor zijn dienstplicht, komt erachter dat hij na zijn geboorte is verwisseld met Yacine - het kind van, o hemel, Palestijnse ouders. De niet geringe ontdekking zet het leven van twee families op hun kop in een politiek gekleurd drama dat zich vooral richt op de schokeffecten in het klein. Afhankelijk van het kijkersperspectief een hartverwarmend verbroederingsverhaal of een staaltje wereldvreemd wensdenken zonder religiegruwelen. Devos steelt uiteraard de show, als de Joodse moeder die zich verbijt.

Rue Mandar

2012 | Drama

Frankrijk 2012. Drama van Idit Cebula. Met o.a. Sandrine Kiberlain, Richard Berry, Emmanuelle Devos, Emmanuelle Bercot en Lionel Abelanski.

Wanneer maman haar echtgenoot naar gene zijde is nagereisd, vinden haar zoon Charles en dochters Rosemonde en Emma elkaar terug in Parijs voor de teraardebestelling op Père Lachaise. Het weerzien haalt een en ander overhoop. Levendige schets van post mortem-turbulenties binnen een Frans-Joodse familie worden gedragen door bovengemiddeld begaafde spelers. Pluspunt: Magere Hein heeft galgenhumor. Coscenariste-regisseur Cebula, van oorsprong actrice, verwerkte eigen begrafenisherinneringen in het verhaal. Berry is droogkomisch, Devos het neurootje de luxe en Kiberlain simpelweg prachtig.

Pourquoi tu pleures?

2011 | Komedie

Frankrijk 2011. Komedie van Katia Lewkowicz. Met o.a. Benjamin Biolay, Emmanuelle Devos, Nicole Garcia, Sarah Adler en Valérie Donzelli.

Een intelligent lichtvoetige komedie over de liefde, dat had actrice Lewkowicz voor ogen voor haar regie- en scenariodebuut. De aanjager werd een aanstaand huwelijk met een weifelende bruid en bruidegom (Biolay), ondersteund door al dan niet (overdadig) liefdevolle familiebanden tussen ouders en kinderen, broer en zus (Devos), en enkele andere combinaties in de (schoon)familie. Pourquoi tu pleures? kwam goed uit de verf voor liefhebbers van ongecompliceerd en ietwat stereotiep Frans vermaak. Onbetwist hoogtepunt: de goeddeels autobiografische relatie tussen de bruidegom en zijn zus.

Quand l'amour s'emmêle

2010 | Romantisch drama

Frankrijk 2010. Romantisch drama van Claire de la Rochefoucauld. Met o.a. Emmanuelle Devos, Jean-Pierre Lorit, Zacharie Chasseriaud, Eloïse Parramore en Judith Magre.

In deze kleine televisiefilm over grote gevoelens spiegelen twee liefdes elkaar op een originele wijze. Wanneer weduwnaar Gérard (Lorit) de geparkeerde auto van gescheiden moeder Sophie (Devos) vakkundig ruïneert, laat hij netjes zijn adres achter. Tezelfdertijd leren Gérards puberzoon Victor (Chasseriaud) en Louise, Sophies tienerdochter (Parramore), elkaar tijdens een schooluitstapje kennen. Op een luchtige manier schetsen scenarist Eric Assous en filmmaakster De la Rochefoucauld een beeld van hedendaagse alleen opvoeders en hun kroost. Goed spel, met name van Devos.

À l’origine

2009 | Drama

Frankrijk 2009. Drama van Xavier Giannoli. Met o.a. François Cluzet, Emmanuelle Devos, Gérard Depardieu, Sökö Kaukoranta en Vincent Rottiers.

In een klein, ingedut noord Frans plaatsje krijgt oplichter Paul (Cluzet) voet aan de grond door zich voor te doen als een grote ondernemer die er een weg gaat aanleggen. Ook de burgemeester (Devos) krijgt hij enthousiast. Sterker, de twee beginnen een affaire. Krachtig drama, gebaseerd op heuse gebeurtenissen, combineert observaties over sociale klasseverschillen, de worstelingen van het Franse platteland en een onwaarschijnlijke liefde. Film kreeg een Gouden Palm-nominatie en werd voor elf Franse Césars genomineerd, waarvan die voor Devos voor beste vrouwelijke bijrol werd verzilverd.

Les herbes folles

2009 | Romantisch drama

Frankrijk/Italië 2009. Romantisch drama van Alain Resnais. Met o.a. Sabine Azéma, André Dussollier, Anne Consigny en Emmanuelle Devos.

De redeloze wispelturigheid van de mens, vervat in 104 minuten jongleren met cinema, dramaturgie en toeschouwersverwachtingen. Wanneer Georges in een parkeergarage de gestolen portefeuille van Marguerite opraapt, zet dat een ketting van absurde gebeurtenissen in gang. Tachtigplusser Resnais ontvoert, uitgaand van l'Incident van literator Christian Gailly, de kijker naar een alledag vol raadsels, toeval en chaos. Dussollier en Azéma zijn geweldige protagonist-plaaggeesten in wie het verlangen en de waanzin woekeren als het onkruid uit de titel. Suggestieve belichting, elegante cameravoering, onheilspellende muziek. Affiche van stripauteur Blutch.

Coco avant Chanel

2009 | Biografie, Drama

Frankrijk/België 2009. Biografie van Anne Fontaine. Met o.a. Audrey Tautou, Benoît Poelvoorde, Alessandro Nivola, Marie Gillain en Emmanuelle Devos.

Biopic over de vroege jaren van Coco Chanel (Tautou). Als arm weesmeisje begon ze als naaister, en raakte via een baantje in een revue in contact met de gefortuneerde Étienne Balsan (Poelvoorde). Hij is haar opstapje naar de mondaine wereld van de Parijse high society. Daar valt ze op met haar eigenzinnige smaak in kleding. Bijzonder smaakvolle vertelling, stijlvol en elegant als de modeontwerpster zelf. Tautou zet een prachtige rol neer, ze lijkt zelfs op Coco, ze speelt een vrouw die zowel kwetsbaar als sterk is. Een César voor het kostuumontwerp van Catherine Leterrier.

Angelo, tyran de Padoue

2009 |

Frankrijk 2009. Richard Valverde. Met o.a. Clotilde Hesme, Emmanuelle Devos en Marcial Di Fonzo Bo.

Biopic over de vroege jaren van Coco Chanel (Tautou). Als arm weesmeisje begon ze als naaister, en raakte via een baantje in een revue in contact met de gefortuneerde Étienne Balsan (Poelvoorde). Hij is haar opstapje naar de mondaine wereld van de Parijse high society. Daar valt ze op met haar eigenzinnige smaak in kleding. Bijzonder smaakvolle vertelling, stijlvol en elegant als de modeontwerpster zelf. Tautou zet een prachtige rol neer, ze lijkt zelfs op Coco, ze speelt een vrouw die zowel kwetsbaar als sterk is. Een César voor het kostuumontwerp van Catherine Leterrier.

Unspoken

2008 | Drama

België 2008. Drama van Fien Troch. Met o.a. Emmanuelle Devos, Chloé Henry en Bruno Todeschini.

Vier jaar geleden verdween Lisa, de veertienjarige dochter van Grace (Devos) en Lucas (Todeschini). Er is niets bekend over haar lot. Haar ouders moeten leven met schrijnende onzekerheid en een gapend verlies. Voor de buitenwereld lijkt het misschien of Grace en Lucas hun dagelijkse ritme weer hebben opgepakt, maar van binnen is de pijn nog altijd even rauw. Unspoken bestaat voor een groot deel uit close-ups; steeds opnieuw zoekt de camera de pijn op de gezichten van Grace en Lucas, de acteurs weten verbluffend goed raad met de wanhoop en het onvermogen. Een subtiel, mooi en ijselijk precies drama over een trauma dat nauwelijks te bevatten is.

Plus tard

2008 | Drama

Frankrijk/Duitsland/Israël 2008. Drama van Amos Gitai. Met o.a. Jeanne Moreau, Hippolyte Girardot en Emmanuelle Devos.

Een Frans-Joodse vrouw praat pas heel laat met haar kleinkinderen over haar ervaringen tijdens WO II. Haar eigen kinderen heeft zij daarover altijd in het ongewisse gelaten.

Deux vies... plus une

2007 | Drama, Komedie

Frankrijk 2007. Drama van Idit Cebula. Met o.a. Emmanuelle Devos, Gérard Darmon, Michel Jonasz, Jocelyn Quivrin en Solange Najman.

Schooljuf liane Weiss is zo'n veertigster die het een leven lang al iedereen naar de zin maakt en zichzelf vergeet. Wanneer onder haar schedeldak de drang naar een beetje onafhankelijkheid en een boekproject almaar heftiger heen en weer stuiteren, is er echter geen houden meer aan. In deze lichtgewicht-feministische dramedy met een Joodse achtergrond en de Franse slag, herken je duidelijk de goede wil van debuterend regisseuse/scenariste Cebula. Het vloeipapierdunne déjà vu-script geeft de immer innemende hoofdrolspeelster Devos anderhalf uur lang de bühne. Een charmante genremiddenmoter.

La moustache

2005 | Drama, Mysterie, Thriller

Frankrijk 2005. Drama van Emmanuel Carrère. Met o.a. Vincent Lindon, Emmanuelle Devos, Mathieu Amalric en Hippolyte Girardot.

'Hoe zou je het vinden als ik m'n snor afschoor?' vraagt Marc (Lindon), gemoedelijk badderend, achteloos aan echtgenote Agnès (Devos). 'Geen idee,' antwoordt ze, 'ik ken je niet zonder.' Wanneer hij de daad bij het woord heeft gevoegd, neemt Agnès noch iemand anders het waar. Gaandeweg verliezen Marc én de kijker in deze intrigerende, existentialistische vertelling over (verlies van) identiteit iedere houvast. Fijnzinnig laveert regisseur Carrère, met zijn roman uit 1986 als bron, tussen Kafka-vervreemding en poëtische Marcel Aymé-fantastiek. Begenadigd karakteruitdieper Lindon is op zijn best.

Gentille

2005 | Drama, Komedie, Romantiek

Frankrijk 2005. Drama van Sophie Fillières. Met o.a. Emmanuelle Devos, Lambert Wilson, Bruno Todeschini, Michael Lonsdale en Bulle Ogier.

Anesthesiste Fontaine heeft het maar moeilijk met mannen. Een patiënt is verliefd op haar, ze beschuldigt een man op straat er verontwaardigd van haar te volgen (om hem vervolgens voor een drankje uit te nodigen) en ondertussen laat haar geliefde herhaaldelijk weten nou eens te willen trouwen. Met lichte tred en ironie volgt scenariste-regisseuse Fillières in de straten van Parijs de romantische perikelen van een jonge vrouw die enigszins op drift is geraakt. Gentille ('braaf meisje') is even grillig en licht absurdistisch als de liefde zelf. Devos speelde eerder de dove secretaresse in Sur mes lèvres.

Rois et reine

2004 | Drama, Komedie

Frankrijk 2004. Drama van Arnaud Desplechin. Met o.a. Emmanuelle Devos, Mathieu Amalric en Catherine Deneuve.

Anesthesiste Fontaine heeft het maar moeilijk met mannen. Een patiënt is verliefd op haar, ze beschuldigt een man op straat er verontwaardigd van haar te volgen (om hem vervolgens voor een drankje uit te nodigen) en ondertussen laat haar geliefde herhaaldelijk weten nou eens te willen trouwen. Met lichte tred en ironie volgt scenariste-regisseuse Fillières in de straten van Parijs de romantische perikelen van een jonge vrouw die enigszins op drift is geraakt. Gentille ('braaf meisje') is even grillig en licht absurdistisch als de liefde zelf. Devos speelde eerder de dove secretaresse in Sur mes lèvres.

La femme de Gilles

2004 | Drama

België/Frankrijk/Luxemburg/Italië/Zwitserland 2004. Drama van Frédéric Fonteyne. Met o.a. Emmanuelle Devos, Clovis Cornillac, Laura Smet en Frédéric Fonteyne.

Ondanks de literaire basis (een roman uit 1937 van Madeleine Bourdouxhe) doet La femme de Gilles het verrassend met ongeveer de helft van de woorden van Fonteynes ontroerende Une liaison pornographique. Toegewijde echtgenote en moeder Elisa (Devos) merkt op dat haar man en schoonzus wel érg amicaal met elkaar zijn. Goede raad is duur in deze onderkoeld vertelde tragedie over de huwelijkse trouw en het mannelijk tekort. Devos blinkt uit als in stilte lijdend voorwerp, de mores en sfeer van werkend Noord-Frankrijk in de jaren dertig zijn zeer goed getroffen. Bijrolletje regisseur Fonteyne als staalarbeider.

Bienvenue en Suisse

2004 | Komedie

Frankrijk/Zwitserland 2004. Komedie van Léa Fazer. Met o.a. Denis Podalydès, Vincent Perez, Emmanuelle Devos en Marianne Basler.

Om een erfenis van twee miljoen Zwitserse franken te toucheren dient de naar Frankrijk geëmigreerde etnoloog Thierry zich opnieuw de mores en gebruiken eigen te maken van het Alpenland dat hij ooit bewust verliet. Neef Aloïs biedt Thierry een stoomcursus herintegratie aan. Bergen, burgerlijkheid, beleefdheid, netheid, chocolade, zwartbankieren, klokjes, avant-gardekunst, kaas - alle Zwitserland-clichés komen even gedag zeggen in deze aimabele zedenkomedie à l'ancienne waarin Podalydès weer eens perfect is gecast. Geestige optiteling, verrassend slot.

Rencontre avec le dragon

2003 | Drama

Frankrijk/Luxemburg 2003. Drama van Hélène Angel. Met o.a. Sergi López, Emmanuelle Devos, Nicolas Nollet en Nicolas Nollet.

Om een erfenis van twee miljoen Zwitserse franken te toucheren dient de naar Frankrijk geëmigreerde etnoloog Thierry zich opnieuw de mores en gebruiken eigen te maken van het Alpenland dat hij ooit bewust verliet. Neef Aloïs biedt Thierry een stoomcursus herintegratie aan. Bergen, burgerlijkheid, beleefdheid, netheid, chocolade, zwartbankieren, klokjes, avant-gardekunst, kaas - alle Zwitserland-clichés komen even gedag zeggen in deze aimabele zedenkomedie à l'ancienne waarin Podalydès weer eens perfect is gecast. Geestige optiteling, verrassend slot.

Petites coupures

2003 | Drama

Frankrijk/Verenigd Koninkrijk 2003. Drama van Pascal Bonitzer. Met o.a. Daniel Auteuil, Kristin Scott Thomas, Emmanuelle Devos, Ludivine Sagnier en Pascale Bussières.

Een echtgenote, een maîtresse, nog meer vrouwen, een oom in Grenoble die een mysterieuze opdracht voor hem heeft: journalist Bruno (Auteuil) heeft het er maar druk mee en lijkt niet de innerlijke kracht te kunnen opbrengen een einde te maken aan het gesol met hem. Geloofscrisis is het hoofdthema van scenarist-regisseur Bonitzer (Rien sur Robert), maar van Petites coupures is beter te genieten in de kleine onderonsjes dan in diepe nadenkertjes. Het acteren is erg goed, ook van de Britse Scott-Thomas die al vloeiend Frans pratend zowaar een Frans gezicht blijkt te hebben.

Il est plus facile pour un chameau...

2003 | Drama, Komedie, Romantiek

Frankrijk/Italië 2003. Drama van Valeria Bruni Tedeschi. Met o.a. Chiara Mastroianni, Jean-Hugues Anglade, Valeria Bruni Tedeschi, Jean-Luis Anglade en Denis Podalydès.

Regiedebuut van actrice Bruni Tedeschi (oa Rien à faire) waarin zij zichzelf neerzet als een 'te rijke' jonge vrouw die worstelt met existentiële problemen als geld, liefde, familie en geloof in een verhaal over de keus tussen een aardige, stabiele verloofde en een oude vlam die niet kan scheiden van zijn vrouw en kind. De bijbelse titel (Het is makkelijker voor een kameel...) refereert aan de moeite die een rijke zich volgens Markus moet getroosten om Gods koninkrijk binnen te gaan. De film werd genomineerd voor een César voor beste debuut.

L'adversaire

2002 | Drama, Misdaad

Frankrijk/Zwitserland/Spanje 2002. Drama van Nicole Garcia. Met o.a. Daniel Auteuil, Géraldine Pailhas, François Cluzet, Emmanuelle Devos en Bernard Fresson.

Het is een ongelofelijk verhaal. Na zo'n twintig jaar zijn ouders, vrouw en kinderen te hebben voorgelogen besluit een man een einde te maken aan zijn bedrog door... zijn naasten dood te schieten. Actrice-regisseuse Garcia, die een paar jaar eerder een mooie rol creëerde voor Catherine Deneuve in Place Vendôme, betoont zich opnieuw een begaafd acteursregisseur met dit zware, sombere drama. Voor een César genomineerde Auteuil speelt de man met een omineus ingehouden woede die tot niets anders dan ellende kan leiden. Het gelijknamige, op ware gebeurtenissen gebaseerde boek van Emmanuel Carrère werd eerder verfilmd als L'emploi du temps.

Au plus près du paradis

2002 | Romantisch drama

Frankrijk/Spanje/Canada 2002. Romantisch drama van Tonie Marshall. Met o.a. Catherine Deneuve, William Hurt, Bernard Le Coq, Hélène Fillières en Patrice Chéreau.

Dit romantische drama is bedoeld als ode aan de klassieker An Affair to Remember, maar is vooral een zootje. Fanette (Deneuve), een Franse schrijfster van middelbare leeftijd, ontvangt een briefje van een oude vlam die haar boven op het Empire State Building in New York wil ontmoeten, net als in de genoemde film. Of stelt ze het zich slechts voor? Onderweg naar New York bouwt ze een curieuze band op met een Amerikaanse fotograaf (Hurt). Vergezocht verhaal met afstandelijke personages.

Sur mes lèvres

2001 | Thriller, Misdaad

Frankrijk 2001. Thriller van Jacques Audiard. Met o.a. Emmanuelle Devos, Vincent Cassel, Olivier Gourmet, Olivier Perrier en Olivia Bonamy.

Carla, in de dertig, is een toegewijde kantoormedewerkster. Maar ze heeft een gehoorprobleem en niemand lijkt haar erg serieus te nemen. Wanneer ze een assistent mag aannemen kiest ze voor een ruwe jongeman die net uit de gevangenis is. Samen blijken ze een curieus maar uitstekend team wanneer ze plannen gaan beramen voor een kraak. Fascinerende thriller met uitstekende hoofdrolspelers: Devos werd in eigen land geëerd met een César voor haar rol als de 'grijze muis' met onverwachte talenten. De spannendste scène draait om haar vermogen tot liplezen. Sur mes lèvres werd in Nederland onder andere vertoond op Deaf in the Picture, een festival met films over (vooroordelen ten aanzien van) doven en slechthorenden.

Le temps perdu

2000 |

België/Frankrijk 2000. Frédéric Roullier-Gall. Met o.a. Bruno Todeschini, Emmanuelle Devos en Jean Yanne.

Carla, in de dertig, is een toegewijde kantoormedewerkster. Maar ze heeft een gehoorprobleem en niemand lijkt haar erg serieus te nemen. Wanneer ze een assistent mag aannemen kiest ze voor een ruwe jongeman die net uit de gevangenis is. Samen blijken ze een curieus maar uitstekend team wanneer ze plannen gaan beramen voor een kraak. Fascinerende thriller met uitstekende hoofdrolspelers: Devos werd in eigen land geëerd met een César voor haar rol als de 'grijze muis' met onverwachte talenten. De spannendste scène draait om haar vermogen tot liplezen. Sur mes lèvres werd in Nederland onder andere vertoond op Deaf in the Picture, een festival met films over (vooroordelen ten aanzien van) doven en slechthorenden.

Esther Kahn

2000 | Biografie, Historische film

Verenigd Koninkrijk/Frankrijk 2000. Biografie van Arnaud Desplechin. Met o.a. Summer Phoenix, Ian Holm, Fabrice Desplechin, Frances Barber en László Szabó.

Rond 1890 is Esther (Deda) een stil kind uit een talrijk, joods kleermakersgezin in de Londense East End. Haar ouders, broers en zusters denken dat Esther een beetje achterlijk is. Ze kan nauwelijks lezen en schrijven. Ze gaat `s avonds mee met haar broers en zusters naar het theater omdat zij hard hebben gewerkt in het naai-atelier. Esthers eenvoudige taak bestaat uit strijken. Ze raakt onder de indruk van het toneel en wil actrice worden. Als ze een jonge vrouw is - we zijn dan een aantal jaren verder en Esther wordt nu gespeeld door Phoenix - maakt ze kennis met een oude acteur die op zijn retour is, Nathan Quellen (Holm). Hij wordt haar mentor en leert haar de kneepjes van het vak. Als hij ontdekt dat ze nog maagd is, zegt hij dat ze nodig een vriend moet hebben. De uitverkorene is Philippe Haygard (Fabrice Desplechin), een rokkenjager, toneelschrijver en theatercriticus. Zo brengt hij haar beschaving bij en als hij van Esther de Noorse uitgave van Ibsen's toneelstuk Hedda Gabler krijgt, vertaalt hij het, weet het onder te brengen, met natuurlijk Esther in de hoofdrol. Het stuk heeft succes en daarmee is de weg geopend voor Esther. Ze wordt een gevierd actrice. Regisseur Desplechin heeft geprobeerd een film over het theater en de toneelspelers te brengen. Hij probeert de kijker te laten zien wat een een jonge vrouw drijft om actrice te worden en hoe zij de top bereikt. In theorie klinkt dit heel goed en er zijn illustere filmvoorbeelden te bedenken, die het bekijken waard zijn. Helaas is Desplechin's film veel te lang en komt eigenlijk niet tot leven. Desplechin is een Franse regisseur en misschien nam hij teveel hooi op zijn vork door een Engelstalige film te draaien. Phoenix doet haar best, ze is een schatje, maar haar resultaat is niet stralend. Het is niet duidelijk of dit nu aan haar ligt of aan haar regisseur. Het scenario is van regisseur Desplechin en Emmanuel Bourdieu naar novelle van Arhtur Symons, die bekender is als dichter dan als schrijver. Het camerawerk is van Eric Gautier.

Cours toujours

2000 | Komedie

Frankrijk 2000. Komedie van Dante Desarthe. Met o.a. Rona Hartner, Isaac Sharry, Marie Desgranges, Gilbert Levy en Emmanuelle Devos.

De film is gesitueerd tijdens het bezoek van de paus aan Parijs in augustus 1997. Het wemelt in de Franse hoofdstad van de jonge enthousiaste rooms-katholieke gelovigen. Jonas (Sibony), een jonge joodse vader van 23, moet zijn pas geboren zoontje laten besnijden. Volgens de thora moet hij de voorhuid binnen drie dagen begraven. Op zoek naar een geschikte plek, krijgt hij veel pech en ontmoet hij Nina (Hartner), een Roemeens meisje, dat haar vaderland ontvlucht is en een trouwe aanhangster van de paus is. De film is bedoeld als een gelijkenis met het bijbelse verhaal van Jonas en de Walvis - het wordt in de film best consequent doorgetrokken middels een vrieswagen, maar de rolprent bevat te veel dwaalsporen, kluchtige gebeurtenissen die nauwelijks leuk zijn, en is verwarrend door onnodige subplots, zodat uiteindelijk de verveling toeslaat. Het spel van Sibony en Hartner is daarentegen heel enthousiast. De boodschap om de moed en het vertrouwen niet te verliezen gaat ten onder aan de goede bedoelingen. Het scenario is van regisseur Desarthe, Agnès Desarthe en Fabrice Guez. Het camerawerk is van Laurent Machuel.

Aïe

2000 | Romantiek, Komedie, Fantasy

Frankrijk 2000. Romantiek van Sophie Fillières. Met o.a. André Dussollier, Hélène Fillières, Emmanuelle Devos, Anne Le Ny en Lucienne Hamon.

Robert (Dussollier) is rond de vijftig. Hij lijdt aan allerlei neuroses en complexen en is daarom nog steeds niet getrouwd. Hij eet liever bij zijn vader (Pascal) en moeder (Casadesus) en blijft dan uit angst voor het donker bij hen slapen. Zijn zus Marie (Le Ny) sleept hem mee naar de kraamafdeling van het ziekenhuis om hem te laten kennismaken met Claire (Devos) die juist bevallen is van een baby. Ze hoopt hem te koppelen, want Marie heeft een verhouding met de vader. Marie wist niet dat Robert en Claire elkaar kenden en dat ze een inmiddels uitgedoofde relatie hadden. In een restaurant trekt Robert de stoute schoenen aan als hij Marie-Pierre (H[KA1]el[KA2]ene Filli[KA2]eres) ziet. Zij is de serveerster, die net aan haar lunchpauze is begonnen. Robert spreekt haar op onhandige wijze aan, maar haar reactie is overrompelend: ze wil hem best gelukkig maken en ze stelt hem voor om een romantische affaire te hebben. Ze heeft de bijnaam A[KA3]ie. Ze kotst regelmatig en ruikt daarna uit haar mond. Dan heeft Robert het wel weer gehad. Ze belanden evenwel onafhankelijk en na elkaar, onaangekondigd in Claire`s woning en moeten zich samen verstoppen in een grote kast als Claire`s vriend thuiskomt. Ze hervatten de afgebroken weg en als zij Robert mee naar huis neemt, stelt ze hem voor aan haar vader (Rimoux) en moeder (Hamon), die even idioot zijn als de ouders van Robert. Ze eindigen samen in bed. A[KA3]ie en haar ouders zijn van buitenaardse afkomst, maar hun planeet lijkt bijna als twee druppels op onze goede oude aarde (de grote vakantie is in juni in plaats van augustus, maar die vlieger gaat eigenlijk alleen maar op voor Frankrijk). Het scenario van regisseuse Sophie Filli[KA2]eres mag beslist origineel genoemd worden. Het bestaat uit grappige, losse dialogen die tot een bepaalde samenhang zijn gebracht. De rollen, met name Dussollier en H[KA1]el[KA2]ene Filli[KA2]eres (de zuster van regisseuse Sophie) zijn aardig en het resultaat is een aparte maar onderhoudende film, die goed is voor menige brede glimlach. Helaas is het einde teleurstellend. De rolprent werd vijf dagen achtereen vertoond in de Screening Room in New York en leverde slechts 660 dollar op - een forse tegenvalller voor een miljoenenstad. Wie in Amerika een film uitbrengt moet hem laten indubben, over een reclamebudget van ettelijke miljoenen dollars beschikken, en hem in veel zalen tegelijk laten uitkomen, hetgeen zeer kostbaar is omdat je een evenredig aantal zeer kostbare kopieën moet laten vervaardigen. Het camerawerk is van Christophe Pollock.

Vive Nous !

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Camille De Casabianca. Met o.a. Camille de Casabianca, Dieudonné, Michèle Bernier, Emmanuelle Devos en Daniel Prévost.

Val[KA1]erie (De Casabianca) is architecte, hetzelfde beroep als haar man Yves (De Montalembert). Ze hebben het goed. Annette (Bernier) is een mannenverslindster en een vriendin van Val[KA1]erie. Annette gaat prat op het grote aantal mannen dat voor haar gevallen is. Ze heeft een lijst opgesteld. Val[KA1]erie ontdekt dat Yves er ook op staat, en erger nog Yves wil haar verlaten voor Annette. Hij heeft de echtscheidingsprocedure in gang gezet. Val[KA1]erie gaat aan judo doen en leert daarbij de veel oudere Bruno (Dieudonné) kennen. Ze vallen op elkaar. Zijn de nieuwe relaties blijvend? De vrouwen bestemmen wat er gebeurt... Het praterige scenario van deze modieuze film is van hoofdrol-regisseuse De Casabianca, die de film tot vervelends toe domineert. De maakster heeft laten zien dat ze heel 'progressief' denkt ondanks het bourgeoismilieu, waarin het 'drama' zich afspeelt door in archiefbeelden twee personages van Frankrijks extreem-links te laten zien: Arlette Laguiller, die de zestig gepasseerd is, en nog steeds de staat omver wil werpen ten behoeve van de werkende klasse en de eigenwijze, hooghartige Alain Krivine, een onaangename intellectueel die nog steeds roept dat bezit diefstal is. Ze hebben hun aanhang, maar niet genoeg om de gedroomde revolutie te bewerkstelligen. Alles is komisch bedoeld, hoor! Het camerawerk is van Renato Berta.

Tontaine et Tonton

1999 |

Frankrijk 1999. Tonie Marshall. Met o.a. Emmanuelle Devos, Patrick Pineau, Eric Petitjean, Paul Minthe en Quentin Ogier.

In een caf[KA1]e zien veertigers Alexandre (Pineau) en Joseph (Petitjean) Justine (Devos), een zeer knappe meid. Ze kunnen hun ogen niet van haar afhouden. Het toeval wil dat Justine een val maakt en ze schieten uit de startblokken om haar omhoog te helpen. Justine is hen dankbaar en nodigt hen uit voor een etentje bij haar thuis. Het tweetal denkt onmiddellijk aan een intiem avondje met een erotisch nagerecht. Hoe konden ze zich meer vergissen! Ze hebben namelijk een rivaal: de Franse ex- president Fran[KA10]cois Mitterrand; Justine schrijft over dit politieke kopstuk haar afstudeerscriptie. Haar flatje is ingericht als een mausoleum ter nagedachtenis aan de overleden president en de hele avond praat Justine honderduit over hem, leest voor uit zijn po[KA3]ezie en citeert uit zijn toespraken. Een bijtende satire op de verleidingspogingen van mannen in hun midlife crisis en op de politieke ontwikkeling (naar de volwassenheid?) in Frankrijk, maar dankzij het spontane spel van Devos blijft de film charmant en zeer plezierig. Zij is dan ook de spil die de hele prent overeind houdt. Regisseur Marshall schreef het ironische politico-literaire scenario samen met Michel Alexandre. Fotografie is van Gérard de Battista.

La vie ne me fait pas peur

1999 | Drama

Zwitserland/Frankrijk 1999. Drama van Noémie Lvovsky. Met o.a. Magali Woch, Ingrid Molinier, Jean-Marie Parmentier, Camille Rousselet en Valeria Bruni Tedeschi.

Vervolg op de film PETITES uit 1997 met opnames die in die film niet gebruikt werden. Het kwartet, dat bestaat uit Emilie (Woch), Stella (Parmentier), In[KA2]es (Molinier) en Marion (Rousselet), is in feite drie jaar ouder en zit in de laatste klas van het coll[KA2]ege. Ze moeten nu volwassen worden en zich als zodanig gedragen. Het gaat met horten en stoten, terwijl hun ouders, helemaal niet het goede voorbeeld geven. Je ziet ze trouwens heel weinig, behalve de krankzinnig geworden moeder van Emilie (Bruni-Tedeschi). Het scenario van regisseuse Lvovsky en Florence Seyvos naar diens min of meer autobiografische roman bevat geen vastomlijnd verhaal. Hierdoor bestaat de film uit te veel losse gebeurtenissen, die soms best grappig zijn, maar geen geheel vormen en dat schenkt nauwelijks voldoening. Het hoogtepunt in het geheel komt zo laat op gang dat je denkt dat dit er aan de haren is bijgesleept als vulling. De meisjes in de hoofdrollen hebben geen opleiding genoten. Ze hebben slechts ervaring opgedaan in de hierboven genoemde film. Desondanks komen ze heel echt en geloofwaardig over, evenals de sfeer van rond 1980, waarin hun ervaringen zich afspelen. Het camerawerk van Agn[KA2]es Godard en Bertrand Chatry werd uit de hand opgenomen en de sc[KA2]ene`s zijn onrustig gemonteerd. Ondanks de prijzen (Locarno, Jean Vigo) een onbevredigende, veel te intimistische film. Dolby Digtal.

La tentation de l'Innocence

1999 | Drama

Frankrijk 1999. Drama van Fabienne Godet. Met o.a. Magali Muxard, Patrice Pertant, Emmanuelle Devos, Antoine Chappey en Yves Verhoeven.

VV.

Peut-être

1998 | Sciencefiction, Komedie

Frankrijk 1998. Sciencefiction van Cédric Klapisch. Met o.a. Jean-Paul Belmondo, Romain Duris, Géraldine Pailhas, Julie Depardieu en Emmanuelle Devos.

Portret van de Franse natie, een toekomstige welteverstaan. Tijdens een millenniumfeestje belandt de 25-jarige Arthur (Romain Duris) in het jaar 2070 waar zijn toekomstige familie - waaronder Belmondo als zoon Ako - hem smeekt om hen te verwekken. Een prachtig werk met dito beelden van een Parijs waar de bistrostoeltjes tot de zitting in het zand zakken en alleen de toppen van de hoogste monumenten resteren. Een verkwikkende film, met dito muziek van oa Fat Boy Slim. (VM/VPRO Gids)

Les grands enfants

1998 | Komedie

Frankrijk/België 1998. Komedie van Denys Granier-Deferre. Met o.a. Caroline Cellier, Christophe Malavoy, Emmanuelle Devos, Pierre-Olivier Mornas en Juliette Poissonnier.

De vijftig-jarige Catherine (Cellier) werkt voor een radiostation. Ze woont al jaren samen met Julien (Malavoy), kaderlid in een voedingsbedrijf. Ze hebben twee kinderen, S[KA1]ebastien (Mornas), een lieve kerel van 25 met weinig zelfvertrouwen en Sophie (Poissonnier), een 22-jarige studente in de psychologie, een meisje met wisselende stemmingen. Alhoewel ze beiden erg gestresseerd zijn door hun werk besluiten ze na 25 jaar eindelijk te trouwen en als bestemming voor hun huwelijksreis kiezen ze Venetië. Maar uitgerekend op dat moment neemt hun leven een onverwachte wending. Ouders van volwassen kinderen hebben het niet steeds onder de markt, zoals duidelijk gemaakt wordt in deze tragi-komische familiekroniek. Geholpen door scenaristen Alain Krief en Joëlle Goron analyseert regisseur Granier-Deferre het leven van een ogenschijnlijk doodgewoon gezin. Onderlinge relaties, ruzies, aangename momenten, alles passeert de revue, maar het duurt erg lang. De acteurs leveren goede prestaties, maar kunnen toch niet steeds een gevoel van verveling bij de kijker verhinderen. Voor de fotografie deed men beroep op Hughes De Haeck. Oorspronkelijk uitgezonden in twee delen.

La finale

1998 | Komedie, Sportfilm

Frankrijk 1998. Komedie van Patricia Mazuy. Met o.a. Emmanuelle Devos, Jean-Pierre Darroussin, Jean-François Gallotte, Marina Tomé en Sidiki Bakaba.

Tijdens de Wereldbeker voetbal 1998 in Frankrijk laaien de emoties erg op in een klein Zuid-Frans stadje. Naarmate Frankrijk dichter bij de overwinning komt krijgt een ploeg Franse supporters, die allen tot de nationalistische partij Les Gaulois behoren, het aan de stok met buitenlanders, vooral als deze een andere huidskleur hebben. Marie-France (Devos), de dochter van de partijleider, volgt, onder de toepasselijke naam Victoire, de oproerkraaiers, die geleid worden door Lagrange (Gallottre), naar hun lokaal, maar dat zal haar duur te staan komen. Een dramatische komedie over sport duidelijk gemaakt door een vrouw. Mazuy zet de onlogische gedragingen van supporters tijdens een sportwedstrijd centraal. Ze gedragen zich fanatiek en hebben geen oog voor het gedachtengoed van een ander. Ze tracht dit verhaal op een humoristische manier te brengen, maar de vulgaire grappen zijn niet besteed aan een voetbalhatend publiek, terwijl de voetballiefhebbers zich van het gegeven zelf zullen distantiëren. Mazuy schreef het scenario samen met Simon Reggiani, Blaise Ndjehoya en Sébastien Nuzzo, gebaseerd op het toneelstuk van Nuzzo. Alain Chaquart en Pierre Berthier bedienden de camera.

Le déménagement

1997 | Komedie

Frankrijk 1997. Komedie van Olivier Doran. Met o.a. Danyboon, Emmanuelle Devos, François Cluzet, Sami Bouajila en Marine Delterme.

Alain (Dabyboon) werkt als redacteur op een uitgeverij. Hij krijgt de kans om sitcoms voor de tv te gaan schrijven en gaat veel meer verdienen. Nu kan hij met zijn vrouw Tina (Devos), die in verwachting is, chiquer gaan wonen. Hij besluit te verhuizen. Hij bestelt een stel illegaal in het land verblijvende Roemenen, die het klusje zwart en tegen contant geld zullen klaren, maar ze komen niet alleen een halve dag te vroeg, ze raken ook nog eens betrokken bij een knokpartijtje, waardoor ze de verhuiswagen die dubbel geparkeerd staat, laten staan als ze zich uit de voeten maken. Er zit voor Alain niets anders op dat zijn vrienden op te trommelen. Er komt een bont gezelschap: Jean (Bouajila), een advocaat, die graag een poets bakt; Franck (Hazanavicius) een documentairemaker, die van de coke snoept; L[KA1]ea (Delterme) een sexy verschijning, waarin alle kerels wel zin hebben; de sombere Sam (Dieudonn[KA1]e) en zijn van hem vervreemde vrouw Claire (Jouai). Van verhuizen komt natuurlijk niks en Alain wordt ondertussen bij zijn nieuwe baas geroepen voor een gewichtige bespreking. Evenwel eind goed, al goed. Een enthousiast gespeelde film, die een half uur korter had mogen zijn en dan zouden de grappen en grollen niet zijn opgevallen door hun cursorische karakter, maar gewoon leuk geweest zijn. Het voorspelbare scenario is van Pierre Amzallag, Didier Sidbon en de regisseur Doran. Het camerawerk is van William Watterlot. Dit niemendalletje is het regiedebuut van regisseur Doran.

Artemisia

1997 | Romantiek, Historische film, Drama, Biografie

Frankrijk/Italië/Duitsland 1997. Romantiek van Agnès Merlet en Agnes Merlet. Met o.a. Valentina Cervi, Michel Serrault, Miki Manojlovic, Brigitte Catillon en Emmanuelle Devos.

Artemisia Gentileschi (1593-1653) was de eerste vrouwelijke schilder die in de kunstgeschiedenis wordt vermeld. Merlet schetst een prachtig beeld van haar strijd tegen de gevestigde mannelijke orde, haar worsteling om te mogen schilderen en haar onstuimige relatie met leraar Agostino Tassi. Cervi is sprankelend als Artemisia en doet met haar natuurlijke charme niet onder voor landgenoten als Juliette Binoche en Emmanuelle Béart. (VM/VPRO Gids)

Tendre piège

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Serge Moati. Met o.a. Marie-Christine Barrault, Patachou, Alexandra Kazan, Antoine Duléry en Rufus.

Acht dagen nadat Kazan en Duléry elkaar ontmoet hebben, vraagt hij haar ten huwelijk. Patachou, de oma van Kazan, is in de wolken en wil een groots verlovingsfeest organiseren. Duléry wil daar eerst niet van weten, maar geeft toch toe. Tijdens het feest verneemt Kazan dat haar moeder Barrault, na dertig jaar huwelijk, besloten heeft haar man Moreau te ver- laten. Verder is er de aanwezigheid van Chabrol, een ex-vriendje van Kazan, die Duléry meer dan jaloers maakt. De ouders van laatstgenoemde, Rufus en Arditi, vragen zich na een tijdje af wat zij op het feest eigenlijk zijn komen zoeken. Frisse, sentimentele komedie, geschreven door Pierre Colin-Thibert en Jean-Claude Islert. Enkele langdradigheden worden goedgemaakt door foutloze vertolkingen met als blikvangers Rufus en Arditi als een naief maar innemend plattelandsstel. Muziek van Jean- Marie Sénia.

Anna Oz

1996 | Horror, Thriller, Drama

Italië/Zwitserland/Frankrijk 1996. Horror van Eric Rochant. Met o.a. Charlotte Gainsbourg, Emmanuelle Devos, Grégori Derangère, Sami Bouajila en Jean-Michel Fête.

Anna is een vrouw die in Parijs woont, maar droomt dat ze een jonge vrouw in Venetië is. Wanneer ze door de politie wordt opgehaald om te getuigen voor een misdaad die ze heeft gezien, begint haar leven in elkaar te storten. Ze kan zich namelijk niets meer herinneren van deze gebeurtenis. Zal haar alter-ego, de vrouw in Venetië, er iets mee te maken hebben?

La vérité est un vilain défaut

1995 | Komedie

Frankrijk 1995. Komedie van Jean-Paul Salomé. Met o.a. Sam Karmann, Marie-France Pisier, Philippine Leroy-Beaulieu, Natalia Dontcheva en Jean-François Balmer.

Denis (Karmann) heeft als kind al gezworen altijd de waarheid te spreken. Dat is niet zo eenvoudig. Vooral niet als hij zijn vrouw Isabelle (Leroy-Beaulieu) moet bekennen dat hij tijdens een feestje op kantoor te diep in het glaasje heeft gekeken en vervolgens met Marie (Devos), de secretaresse, de koffer is ingedoken. Hij moet opkrassen van Isabelle. Ze blijft alleen met haar zoontje en het au-pair meisje Mina (Dontcheva) uit Estland. Denis komt echter nog regelmatig over de vloer. Zeer platvloerse relatiekomedie die echter heel aardig vertolkt wordt, maar elke diepgang mist. Na een uitstekend begin zakt de film als een pudding in elkaar. Léon Noel, Claude Lerist en Salomé schreven het scenario dat door Jean-Claude Larrieu in beelden werd omgezet.

Echappée belle

1995 | Drama

Frankrijk 1995. Drama van Jérôme Enrico. Met o.a. Christian Charmetant, Viktor Miletic, Emmanuelle Devos, Raphaëline Goupilleau en Lucienne Hamon.

Sinds zijn moeder het gezin verlaten heeft leeft de elf- jarige Miletic samen met zijn vader Charmetant. Ze kunnen best met elkaar opschieten en de jongen is ervan overtuigd dat zijn moeder zal terugkeren. Zijn vader is echter een andere mening toegedaan en doet zijn best een nieuwe moeder te zoeken voor zijn zoon. Wanneer hij hem op een dag aan zijn nieuwe vriendin, Devos, voorstelt, komt het tot een breuk tussen vader en zoon. De geschiedenis van een gevoelige jongen die de scheiding van zijn ouders niet kan verwerken en die een ware machtsstrijd voert met de nieuwe vriendin van zijn vader die geen partij kan kiezen. Gevoelig, maar soms op het randje van het oversentimentele, gemaakte reflectie op de complexiteit van een vader-zoon relatie. Claude Gutman en Enrico baseerden hun scenario op de romans Toufdepoil en La folle cavale de Toufdepoil van Gutman. Fotografie van Michel Abramowicz. Formaat 16/9.

Oublie-moi

1994 | Komedie, Romantiek

Frankrijk 1994. Komedie van Noémie Lvovsky. Met o.a. Emmanuelle Devos, Laurent Grévill, Emmanuel Salinger, Philippe Torreton en Olivier Pinalie.

Nathalie (Tedeschi) is een jonge meid uit Parijs. Haar vriend Antoine (Salinger) dumpt ze voor verpleger Eric (Grevill) die haar veel te opdringerig vindt en haar niet moet. Ze is werkloos en zit nu ook nog zonder vaste relatie; haar al redelijk ingestorte wereld stort nog verder in.

Les patriotes

1994 | Thriller, Misdaad

Frankrijk 1994. Thriller van Eric Rochand en Eric Rochant. Met o.a. Yvan Attal, Yossi Banai, Sandrine Kiberlain, Richard Masur en Moshe Yvguy.

Enkele missies van een agent van eenheid 238, een van de harde kernen van de Isra[KA3]elische Mossad. Ariel (Attal) verlaat zijn familie en treedt in dienst bij de organisatie.

Les cinq dernières minutes : Saisie noire

1994 | Misdaad

Frankrijk 1994. Misdaad van Alain Wermus. Met o.a. Pierre Santini, Pierre Hoden, Roland Bertin, Véronique Silver en Claude Evrard.

Fran[KA10]cois (Darroussin) is deurwaarder. Sedert de Franse revolutie van 1789 is dit beroep familietraditie. Hij werkt op het deurwaarderskantoor van zijn vader, maar hij heeft moeite met diens hardvochtige praktijken. Zijn bevallige assistente Sophie (Brunaux) heeft duidelijk minder scrupules dan hijzelf. Fran[KA10]cois is gescheiden en hij heeft na heel wat juridisch getouwtrek de voogdij over zijn tien-jarige dochtertje Am[KA1]elie (Martel) gekregen. Op een ochtend is Am[KA1]elie spoorloos verdwenen. Commissaris Massard (Santini) neemt de zaak ter harte. Doordeweekse politiefilm met zorg gemaakt door Warmus, die twintig jaar lang de assistent van Claude Chabrol was. Het scenario van Michelle O'Glor kabbelt rustig voort zonder echte verrassingen. Het camerawerk is Cyril Lathus. Aflevering nummer 76 van 81. Mono.

Le garçon qui ne dormait pas

1994 | Drama

Frankrijk 1994. Drama van Michaël Perrotta. Met o.a. Elizabeth Bourgine, Serge Moati, Aurélien Wiik, Emmanuelle Devos en Farah Bernard.

De elf-jarige Wiik groeit op in een instelling voor verlaten kinderen. Elk weekend brengt hij door bij een opvangfamilie. Vader Moati en moeder Bourgine beschouwen dit als een daad van menselijkheid, terwijl hun zoontje graag een grotere broer wil hebben. Op een dag duikt een tante van Wiik op. De jongen raakt in verwarring. Hij heeft het erg naar zijn zin bij het pleeggezin, maar vraagt zich af of het bij zijn tante niet beter zou zijn. Hij besluit haar te gaan opzoeken. Op een tedere, niet overdreven sentimentele manier, wordt hier het probleem aangesneden van verlaten kinderen. Het dilemma van de jongen wordt realistisch en aangrijpend uitgebeeld. Prachtige vertolking van de jonge Wiik. Pascale Breton schreef het scenario, dat in filmbeelden vertaald werd door Jean-Claude Saillier.

Consentement mutuel

1994 | Komedie, Drama

Frankrijk 1994. Komedie van Bernard Stora. Met o.a. Richard Berry, Anne Brochet, Adrienne Winling, Christiane Cohendy en Marine Delterme.

Jeanne (Brochet) en Romain (Berry) besluiten na tien jaar huwelijk uit elkaar te gaan. Ze hebben een dochter, Mado (Winling). Na hun geslaagde huwelijk, de perfecte scheiding, althans zo lijkt het, krijgt Jeanne Mado toegewezen. Heel normaal. Romain krijgt het recht om Mado tijdens het weekend en soms ook midden in de week bij hem te laten komen. Toch lijkt Jeanne na de scheiding veel evenwichtiger te zijn dan Romain, die eigenlijk niet zonder Jeanne kan. Romain is een beetje een freak voor wie alles tot in de kleinste details in orde moet zijn. Afgunstig op Jeanne, begint Romain langzaam maar zeker de situatie te manipuleren en Jeanne te isoleren. Om zich te wreken op een toestand die hij niet aankan. Ten koste van Mado. Als Jeanne het door heeft, is het te laat. Kostelijke bitterzoete, eigentijdse film met uitstekend spel van de hoofdrollen. Het scenario is van regisseur Stora en Philippe Delannoy naar een idee van Marie Dedale. Het camerawerk is van Romain Windig. Stora leerde het vak bij o.a. Melville en Rappeneau en bekwaamde zich in het scenarioschrijven, voordat hij ging regisseren.

La sentinelle

1992 | Thriller

Frankrijk 1992. Thriller van Arnaud Desplechin. Met o.a. Emmanuel Salinger, Thibault de Montalembert, Jean-Louis Richard, Valérie Dréville en Marianne Denicourt.

In het stervensuur van de Koude Oorlog wordt aankomend student forensische pathologie Mathias opgescheept met een gemummificeerd mensenhoofd. Terwijl hij de identiteit van de eigenaar tracht te achterhalen blijken schimmige organisaties geïnteresseerd in Mathias en zijn nieuwe artefact. Bizar thrillerverhaal wordt door debuterend regisseur Desplechin vervormd tot diffuus portret van een solitaire figuur met obsessie voor het verleden. Evenals Bring me the Head of Alfredo Garcia, die andere film met een levenloze kop in de hoofdrol, contra-mainstream, morbide en fascinerend. Bijrol Emmanuelle Devos, César 1993 voor Salinger.

La vie des morts

1991 | Drama

Frankrijk 1991. Drama van Arnaud Desplechin. Met o.a. Marianne Denicourt, Thibault de Montalembert, Roch Leibovici, Suzel Goffre en Laurence Côte.

In het Noorden van Frankrijk vindt een familiereünie plaats omdat een wat oudere jongen een zelfmoordpoging heeft gedaan en in levensgevaar verkeert. Neven, nichten en jong en oud houden de wacht en reconstrueren beetje bij beetje het voor hen intussen zo ondoorgrondelijke karakter van de jongeman. De regisseur brengt die uren zeer dramatisch in beeld en creëert een gespannen sfeer met behulp van een zeer originele enscenering die ons soms doet denken aan de intimistische drama's van Ingmar Bergman. Hoewel de film niet echt avondvullend is, zou het toch jammer zijn hem buiten beschouwing te laten omdat er meer dan genoeg expressie en suggestie van uit gaat. Camerawerk van Éric Gautier.

On a volé Charlie Spencer

1986 | Experimenteel, Avonturenfilm

Frankrijk 1986. Experimenteel van Francis Huster. Met o.a. Francis Huster, Béatrice Dalle, Isabelle Nanty, Jacques Spiesser en Jean-Pierre Aumont.

Francis Huster, verantwoordelijk voor regie, scenario en dialogen, speelt ook de hoofdrol in deze geschiedenis die kop noch staart heeft. Een onbeduidend ambtenaartje vergeet de middelmatigheid van zijn dagelijks bestaan door (letterlijk) zo dol te zijn op films dat hij werkelijkheid en fantasie door elkaar gaat halen. Zo ontstaat een film waarin wij, in willekeurige volgorde, HOTEL DU NORD, Woody Allen, de muziek voor VERTIGO van Bernard Hermann, Zulawski, Charlie Chaplin (vandaar de titel...) en nog veel meer jatwerk, verwijzingen en toespelingen aantreffen. Dat is allemaal opgevuld met van alles en nog wat. Een belachelijke, gekunstelde en onsamenhangende film.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Emmanuelle Devos op televisie komt.

Reageer