Pierre-Alain Chapuis

Acteur

Pierre-Alain Chapuis is acteur.
Er zijn 6 films gevonden.

Je vous ai compris: De Gaulle 1958-1962

2010 | Historische film, Drama

Frankrijk 2010. Historische film van Serge Moati. Met o.a. Patrick Chesnais, Hubert Saint-Macary, Pierre-Alain Chapuis, Jacques Brunet en Mathias Mlekuz.

Op 4 juni 1958 sprak Charles de Gaulle, amper enkele dagen president van Frankrijk, vanaf een regeringsgebouwbalkon in Algiers de verzamelde Pieds-Noirs toe. Zijn multi-interpretabele zinnetje 'Ik heb u begrepen' ging later gelden als De Gaulles verraad aan de Pieds-Noirs, de Franse kolonisten in zijn oude achterban. Vlakke doch accurate telefilm chroniqueert de presidentiële zigzagkoers door een politiek mijnenveld (inclusief mislukte moordaanslag op zijn persoon) naar een onafhankelijk Algerije. Dat Chesnais voor geen meter op de staatsman lijkt, staat een waardige vertolking niet in de weg.

Le temps retrouvé

1999 | Drama

Frankrijk/Italië 1999. Drama van Raoul Ruiz. Met o.a. Catherine Deneuve, Marcello Mazzarella, John Malkovich, Pascal Greggory en Marie-France Pisier.

Deze derde verfilming van [KL]La Recherche du temps perdu[KLE] van Marcel Proust - de verteller (Mazzarella) - is een kaleidoscoop van portretten en momentopnames van bepaalde tijdperken. Op zijn doodsbed voltooit de grote schrijver zijn literaire werk nadat hij zich heeft laten overbrengen naar Gilberte (B[KA1]eart), zijn jeugdliefde. Ze is de dochter van Odette de Cr[KA1]ecy (Deneuve) en getrouwd met een goede vriend van Marcel, Saint Loup (Greggory). Hij luistert geduldig naar haar bekentenissen over het leven met Saint Loup op het Ch[KA4]ateau de Guermantes, het veelvuldige huwelijksbedrog van haar echtgenoot, en haar herinneringen aan de salons, de ontmoetingen met Albertine (Mastroianni), Rachel (Zylberstein) en de Prins de Foix (Poupaud). Het is een universum dat gevuld wordt door vervlogen tijden, waarin Charles Swann (Malkovich) zijn rolmodel in zijn jeugd was, een tijd die eeuwen geleden schijnt te zijn, nu Proust aan het einde van zijn leven is. Met hun scenario zijn regisseur Ruiz en Gilles Taurand een uitdaging aangegaan om de wereld van Proust op te roepen: enerzijds een droomwereld, anderzijds het combineren van personages en tijdperken, gekenmerkt door voorwerpen, geuren, dialogen, decors, op een bodemloze manier, die de wereld van Proust is. Mazzarella is goed gecast, zo goed dat hij de grote schrijver zelf geweest zou kunnen zijn. Hierdoor zijn de effecten van deze zedenstudie des te sterker en intelligenter. De complexe montage van Denise de Casabianca completeert dit geheel op een perfecte wijze. De decors van Bruno Beauge en het camerawerk van Ricardo Aronovich zijn prachtig en passen geheel bij het doel dat regisseur Ruiz zich over zijn onderwerp stelde. Ruiz heeft zich aan de oorspronkelijke teksten gehouden zonder letterlijk te zijn, maar hij heeft de geest gerespecteerd en af en toe een vleugje humor toegediend.

On a très peu d'amis

1998 | Komedie

Frankrijk 1998. Komedie van Sylvain Monod. Met o.a. Michel Vuillermoz, Mathieu Amalric, Yvon Back, Dominique Reymond en Stéphane Butet.

Een aardige illustratie van het spreekwoord `wie een kuil graaft voor een ander, valt er zelf in`. Twee vrienden, Ivan (Amalric) en Serge (Vuillermoz), zijn op weg naar Aurillac om Ivans zus Maryse (Reymond) en een vriend Maxence (Back) een bezoekje te brengen. Onderweg worden ze verrast door een gewonde man, die gewapend is. Het is een zekere Richard (Butet) en hij dwingt het tweetal om hem mee te nemen. Ze moeten later zijn tas die vol met geld zit, begraven. Ze brengen Richard naar Maryse en hij maakt kennis met Maxence. Richard vraagt hen zijn vrouw op te sporen en haar de tas te geven. Kort daarop gaat Richard de pijp uit. Maxence haalt zijn maîtresse Evelyne over om zich uit te geven voor de vrouw van Richard. Zij haalt inderdaad de tas op, maar laat Maxence barsten. Maxence is woedend en gaat naar zijn vrienden met wie hij de avond doorbrengt dankzij enkele bankbiljetten die zijn maten tevoren al uit de tas hadden gehaald. De debuutfilm van Monod begint als een roadmovie, maar eindigt als een stichtelijke komedie. Het scenario van Nathalie Donnini, Philippe Rebbot, Gérald Sibleyras en regisseur Monod zit best goed in elkaar en wordt versterkt door leuk dialoog, maar helaas kan dit in zijn eentje de film niet dragen omdat de regie niet sterk genoeg is en de film pit mist. Hoewel er hele aardige momenten zijn, raakt het tandem Vuillermoz- Almaric ver voor de finish buiten adem. Het camerawerk is van Olivier Gueneau.

Les mamies

1992 | Komedie, Actiefilm

Frankrijk 1992. Komedie van Annick Lanoë. Met o.a. Danielle Darrieux, Sophie Desmarets, Paulette Dubost, Jackie Sardou en Marthe Villalonga.

De twaalf-jarige Gallon woont bij zijn grootmoeder Darrieux en zijn moeder Kriegel. Deze laatste is zo ingenomen met haar aanstaande, tweede huwelijk, dat ze geen aandacht heeft voor de jongen. Wanneer moeder op zakenreis is, loopt de jongen weg. Darrieux wil haar kleinzoon terugvinden en roept de hulp in van enkele oude vriendinnen. Ontwapenend spel van zeven oudere actrices redt de film van de totale ondergang. Het scenario hangt met haken en ogen aan elkaar en heeft weinig opwindends, maar Darrieux en haar trawanten zorgen voor leuke dialogen en situaties. Lano[KA3]e, Claude Besson, Claire Alexandrakis en Chantal Pelletier schreven het scenario, dat (gelukkig) veel plaats laat voor improvisatie. Fotografie van Olivier Gueneau.

Julie Lescaut

1991 | Misdaad, Thriller

Frankrijk 1991. Misdaad van Caroline Huppert en Marion Sarraut. Met o.a. Véronique Genest, Jérôme Angier, Blanchette Brunoy, Eric Prat en Mouss Diouf.

Genest (Julie Lescaut) wordt eindelijk bevorderd tot commissaris van politie in een voorstad, waar veel fabrieken staan en dat voornamelijk bewoond wordt door migranten. Nog voordat ze aan de mensen heeft kunnen wennen, krijgt ze een belangrijke zaak in de schoot geworpen: de ontvoering van een kind. Omdat ze zelf moeder is, is ze vastbesloten de zaak op te lossen. Routineuze politiefilm die echter opvalt omdat hij aandacht besteedt aan de moeilijkheden die de politie ondervindt in een wijk met verschillende culturen. Erg veel schokkends heeft het scenario van Alexis Lecaye en Michèle Letellier, naar een roman van Lecaye niet te bieden. Film uit blik voor massaconsumptie, gefotografeerd door Jean Monsigny.

Baptême

1989 |

Frankrijk/België 1989. René Féret. Met o.a. Valérie Stroh, Jean-Yves Berteloot, Jacques Bonnaffé, Pierre-Alain Chapuis en Edith Scob.

René Féret pakt ditmaal in zekere zin de draad van LA COMMUNION SOLEMNELLE weer op. De geschiedsbeschrijving van een familie over enkele generaties. Het begint allemaal in een kleine stad in Noord-Frankrijk - die Pierre Lhomme tot het schieten van mooie plaatjes brengt - en eindigt in 1965. Gedurende dertig jaar volgen blijdschap en verdriet elkaar op. Zeker, er is sprake van een autobiografische inslag maar 'BAPTÊME is een samenraapsel van bedachte anecdotes waar een kern van waarheid in zit'. Het luistert in deze film allemaal heel nauw: dialogen, sfeer en een bepaalde manier van doen, die uit het leven gegrepen lijkt. Een geloofwaardig, scherpzinnig, vakkundig en gevoelig werk. Scenario van regisseur Féret.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Pierre-Alain Chapuis op televisie komt.

Reageer