Julien Boisselier

Acteur

Julien Boisselier is acteur.
Er zijn 28 films gevonden.

Des frères et des soeurs

2013 | Drama

Frankrijk 2013. Drama van Anne Giafferi. Met o.a. Pascale Arbillot, Thierry Frémont, Julien Boisselier en Blanche Gardin.

Ter gelegenheid van de zeventigste verjaardag van hun vader komen vier broers en zussen weer bij elkaar in hun ouderlijk huis op Île de Ré, een eilandje in de Atlantische Oceaan. Maar pa overlijdt. Geen feestje, maar een begrafenis moeten de vier nu samen organiseren. Oude onderlinge spanningen laaien op. Televisiedrama met aardige cast van televisiemaakster Anne Giafferi. De uit het theater afkomstige Julien Boisselier, die hier de degelijke Antoine speelt, was eerder te zien in de titelrol van het historische kostuumdrama Henri 4.

Nuit blanche

2011 | Actiefilm, Thriller

Frankrijk/België/Luxemburg 2011. Actiefilm van Frédéric Jardin. Met o.a. Tomer Sisley, Julien Boisselier, Joey Starr, Serge Riaboukine en Laurent Stocker.

Rechercheur Vincent (Sisley) heeft een familieverpakking cocaïne verdonkeremaand, maar de rechtmatige (sic) eigenaars hebben hem in de smiezen en ontvoeren zijn zoon. Ultimatum: de spruit tegen de shit. Vincent begeeft zich voor de ruil naar een door voornoemde zware jongens uitgebate, enorme nachtclub. Opeens is echter de coke foetsie. Regisseur/co-scenarist Jardin draaide deze actiethriller geheel naar Amerikaans machomodel: 95 minuten plankgas, en uit de onheilspellende boeventronies komt voornamelijk geblaf en gegrom. Effectieve adrenalinekick voor maffiafilmjunkies en diegenen die zich vijf dagen per week op kantoor doodvervelen.

Henri 4

2010 | Biografie, Historische film, Drama

Duitsland/Finland/Oostenrijk/Spanje 2010. Biografie van Jo Baier. Met o.a. Julien Boisselier, Armelle Deutsch en Maximilian Befort.

In het Frankrijk van 1563 verzet de strijdbare protestant Henri van Navarra zich succesvol tegen de katholieken. Negen jaar later mondt het door rivale Catharina de' Medici bekokstoofde verzoenshuwelijk tussen haar dochter Margot en ketter Hendrik uit in de Bartholomaeusnacht, oftewel de Parijse bloedbruiloft. Hendrik overleeft, maar belandt in het Louvrecachot. Van kwantiteitsambities topzwaar prestigestuk van de Duitse producente Regina Ziegler verzandt in twintig miljoen euro verkwistende Europudding. Soms sfeervol kijkspel, veel vaker soapachtige evenementscinema met geschiedenisboekdialogen en incongruënte acteurs. In Duitsland een bioscoopflop, in Frankrijk een televisietweedeler.

Gardiens de l'ordre

2010 | Misdaad, Drama

Frankrijk 2010. Misdaad van Nicolas Boukhrief. Met o.a. Fred Testot, Cécile De France, Julien Boisselier en Stéphane Jobert.

Na het ijskoude Le convoyeur en de complexe Alzheimerthriller Cortex houdt cinefiel Boukhrief het scenariotechnisch simpel, maar voert spanning plus tempo op. Agenten Simon en Julie verwonden een doorgedraaide jongeman met invloedrijke pa, waarop schorsing volgt. Vastberaden duikt het tweetal in het nachtleven en encanailleert zich met het drugsmilieu. Niet uit escapisme, maar om de leveranciers van de Sphinx-amfetamine die de rijke junk in moordmodus heeft gebracht, op te sporen. Al snel wordt hun schaduwleven spitsroeden lopen. Testot en De France zijn sterk, decors, cameravoering en gepeperde finale eveneens.

Les femmes de l'ombre

2008 | Oorlogsfilm, Drama

Frankrijk 2008. Oorlogsfilm van Jean-Paul Salomé. Met o.a. Sophie Marceau, Maya Sansa, Julien Boisselier, Julie Depardieu en Vincent Rottiers.

In 1944 worden vier vrouwen uit het Franse verzet ingezet voor een reddingsactie. Ze moeten een Britse geoloog, gevangen genomen door de Duitsers, bevrijden die betrokken is bij de voorbereiding van D-Day. De missie blijkt gecompliceerder dan gedacht. Met een handvol mooie actrices, die overigens prima werk verrichten, levert regisseur Salomé een wat geromantiseerd en iets te nadrukkelijk gestileerd drama af. Marceau speelt een scherpschutter, Depardieu een veroordeelde ex-prostituee. The Guardian noemde het een onderhoudender oorlogsdrama dan Paul Verhoevens Zwartboek.

Des fleurs pour Algernon

2006 | Sciencefiction, Drama

Frankrijk/Zwitserland 2006. Sciencefiction van David Delrieux. Met o.a. Julien Boisselier, Hélène de Fougerolles, Marianne Basler en Frédéric van den Driessche.

Dit atypische Franse SF-drama met waarschuwend filosofische ondertoon is gebaseerd op Flowers for Algernon, een bekroond kort verhaal ('59) van Daniel Keyes dat hij later tot succesroman bewerkte. Twee ambitieuze wetenschappers peppen het intellect van de muis Algernon kunstmatig op. Wanneer dat succesvol líjkt, ondergaat zwakbegaafd proefkonijn Charles (Boisselier) dezelfde behandeling. Er zit een aanzienlijk kippenvelelement in dit futuristische breinversterkersidee; denk aan genetisch gemodificeerd voedsel en frons het voorhoofd bij academische knutseldrift.

Celle qui reste

2005 | Drama

Frankrijk 2005. Drama van Virginie Sauveur. Met o.a. Justine Jouxtel, Julie Depardieu, Julien Boisselier en Olivier Perrier.

Dit atypische Franse SF-drama met waarschuwend filosofische ondertoon is gebaseerd op Flowers for Algernon, een bekroond kort verhaal ('59) van Daniel Keyes dat hij later tot succesroman bewerkte. Twee ambitieuze wetenschappers peppen het intellect van de muis Algernon kunstmatig op. Wanneer dat succesvol líjkt, ondergaat zwakbegaafd proefkonijn Charles (Boisselier) dezelfde behandeling. Er zit een aanzienlijk kippenvelelement in dit futuristische breinversterkersidee; denk aan genetisch gemodificeerd voedsel en frons het voorhoofd bij academische knutseldrift.

Tout le plaisir est pour moi

2004 | Komedie

Frankrijk 2004. Komedie van Isabelle Broué. Met o.a. Marie Gillain, Julien Boisselier, Garance Clavel, Brigitte Roüan en Tsilla Chelton.

'Graag zou ik een film doen zoals When Harry met Sally,' zei actrice Marie Gillain ooit tegen Paris Match. Met deze eigentijdse vrouwenkomedie kwam die wens tenminste gedeeltelijk uit. Gillain speelt de hippe, hedonistische Louise die op een dag tot haar schrik vaststelt dat ze niet meer kan klaarkomen. Volgens Louise is een orgasme veinzen een doodzonde en aldus begint een heroïsche queeste om - we citeren de filmheldin - 'de verloren clitoris' te hervinden. Seksueel genot gezien en becommentarieerd vanuit vrouwenperspectief, zonder mannenhaat en met een flinke scheut humor, is in de cinema een zeldzaamheid. Karikaturaal grappig, maar verfrissend.

La parenthèse interdite

2004 | Drama, Romantiek

Frankrijk 2004. Drama van David Delrieux. Met o.a. Camille Japy, Nathalie Boutefeu, Julien Boisselier en Didier Bezace.

Is het een verhaal over zieke kinderen of over liefde? vroeg een journalist aan regisseur Delrieux. 'La parenthèse interdite is een film over moeilijke liefde in een wereld van kinderen van wie men de ziekte niet begrijpt,' antwoordde Delrieux. Christian (Boisselier) komt Virginie (Boutefeu) tegen in het ziekenhuis waar hun beide kindjes met zware ziektes liggen. Er ontstaat een liefde die niet alleen verboden is (Christian is getrouwd), maar ook pijnlijk, omdat een van de kindjes het niet zal overleven. Delrieux kent kinderziekenhuizen goed van binnenuit en ontroert zonder te overdrijven.

La nuit du meurtre: Les fantômes du passé

2004 | Thriller

Frankrijk 2004. Thriller van Serge Meynard. Met o.a. Julien Boisselier, Jean-Pierre Lorit en Michel Aumont.

Is het een verhaal over zieke kinderen of over liefde? vroeg een journalist aan regisseur Delrieux. 'La parenthèse interdite is een film over moeilijke liefde in een wereld van kinderen van wie men de ziekte niet begrijpt,' antwoordde Delrieux. Christian (Boisselier) komt Virginie (Boutefeu) tegen in het ziekenhuis waar hun beide kindjes met zware ziektes liggen. Er ontstaat een liefde die niet alleen verboden is (Christian is getrouwd), maar ook pijnlijk, omdat een van de kindjes het niet zal overleven. Delrieux kent kinderziekenhuizen goed van binnenuit en ontroert zonder te overdrijven.

La nuit du meurtre: Le secret de Nathalie

2004 | Thriller

Frankrijk 2004. Thriller van Serge Meynard. Met o.a. Julien Boisselier, Jean-Pierre Lorit en Michel Aumont.

Is het een verhaal over zieke kinderen of over liefde? vroeg een journalist aan regisseur Delrieux. 'La parenthèse interdite is een film over moeilijke liefde in een wereld van kinderen van wie men de ziekte niet begrijpt,' antwoordde Delrieux. Christian (Boisselier) komt Virginie (Boutefeu) tegen in het ziekenhuis waar hun beide kindjes met zware ziektes liggen. Er ontstaat een liefde die niet alleen verboden is (Christian is getrouwd), maar ook pijnlijk, omdat een van de kindjes het niet zal overleven. Delrieux kent kinderziekenhuizen goed van binnenuit en ontroert zonder te overdrijven.

La nuit du meurtre

2004 | Drama, Thriller

Frankrijk 2004. Drama van Serge Meynard. Met o.a. Julien Boisselier, Jean-Pierre Lorit en Michel Aumont.

Is het een verhaal over zieke kinderen of over liefde? vroeg een journalist aan regisseur Delrieux. 'La parenthèse interdite is een film over moeilijke liefde in een wereld van kinderen van wie men de ziekte niet begrijpt,' antwoordde Delrieux. Christian (Boisselier) komt Virginie (Boutefeu) tegen in het ziekenhuis waar hun beide kindjes met zware ziektes liggen. Er ontstaat een liefde die niet alleen verboden is (Christian is getrouwd), maar ook pijnlijk, omdat een van de kindjes het niet zal overleven. Delrieux kent kinderziekenhuizen goed van binnenuit en ontroert zonder te overdrijven.

Clara et moi

2004 | Drama

Frankrijk 2004. Drama van Arnaud Viard. Met o.a. Julien Boisselier, Julie Gayet, Michel Aumont en Sacha Bourdo.

Parijse bistro's, goedlachse vrienden, drukke feestjes en roze champagne: geen wolkje aan de lucht in de liefdevolle dagen van dertiger Antoine en nieuwe vriendin Clara (Boisselier en Gayet). Regisseur/scenarist/producent Arnaud Viard schetst in het eerste half uur van zijn Clara et moi een zoete sprookjesrelatie en sabelt de idylle vervolgens met harde hand neer. Antoine blijkt een onvolwassen egoïst die zich keer op keer vol verbazing in de eigen voeten schiet. Het leven is geen dansfeest, lijkt de boodschap met Clara als Antoine's verdoemde boodschapper. Viard schoot het drama dicht op de ziel en op de huid met enkele muzikale uithalen als adempauze.

Tout va bien, c'est Noël

2002 | Drama, Familiefilm

Frankrijk 2002. Drama van Laurent Dussaux. Met o.a. Marthe Keller, Pierre Arditi, Julien Boisselier, Charlotte Valandrey en Jérôme Robart.

Omdat het over een paar dagen kerst is, komen de inmiddels volwassen kinderen logeren bij hun moeder Jacqueline (Keller) in haar landhuis. Jacqueline die rond de vijftig is, treft de voorbereidingen en wordt daarbij geholpen door haar oude vriend Maxime (Sorel), die haar een huwelijksaanzoek zal doen. Voor het zover is, komen er goed gekoesterde familiegeheimen boven water, worden oude wonden opgereten en ontstaan er woordenwisselingen. De oudste zoon Gauthier (Boisselier), die het familiebedrijf heeft overgenomen, kibbelt met zijn vrouw Christine (Valandrey), dochter St[KA1]ephanie (Voisin) wil niet laten merken dat haar relatie uit is en sleept studievriend Antoine (Deutsch) mee en zoon Sylvain (Robart) heeft zich sedert het overlijden van zijn vader niet meer vertoond, omdat hij homo is. Hij besluit echter uit de kast te komen en zijn vriend John (Vu An) voor te stellen. Tenslotte realiseert Jacqueline zich dat ze niet echt om Maxime geeft en merkt ze dat ze veel meer op de vriend van de familie, Joachim (Arditi), gesteld is. Ondanks de chaos wordt het natuurlijk gewoon kerstmis en inderdaad gaat het goed, want de film heeft een happy end. Het scenario van Mireille Lanteri is geen toonbeeld van originele invallen en de veteranen Arditi en Keller spelen de jongelui een klein beetje van het scherm. Het camerawerk is van Paco Wiser.

Aime ton père

2002 | Drama

Frankrijk/Canada/Verenigd Koninkrijk/Zwitserland 2002. Drama van Jacob Berger. Met o.a. Gérard Depardieu, Guillaume Depardieu, Sylvie Testud, Julien Boisselier en Noémie Kocher.

Een vlaag van latent sadisme of een geïnspireerde coup? Dat is de vraag die men zich kan stellen bij het casten van vader en zoon Depardieu in een film over een rotte vader-zoonrelatie. Pa is een egocentrisch en gevierd auteur die per motor zijn Nobelprijs voor de Literatuur gaat ophalen. Hij krijgt een ongeluk en vervolgens de boemerang van zijn gebrekkige vaderschap op de neus: zoonlief gijzelt papa. Met de zus/dochter (een giftig acterende Testud) doet het disfunctionele-familiedrama er nog een zwartgallige schep bovenop. Bergers deels autobiografische afrekening is intens gespeeld, maar zoveel bitter ressentiment vraagt enig incasseringsvermogen.

Un jeu d'enfants

2001 | Horror, Fantasy

Frankrijk 2001. Horror van Laurent Tuel. Met o.a. Karin Viard, Charles Berling, Ludivine Sagnier, Camille Vatel en Alexandre Bongibault.

Marianne (Viard) en Jacques (Berling) wonen met hun kinderen, Aude (Vatel) en Julien (Bongibault) in een ruim, oud appartement in het dertiende arrondissement (in de buurt van Montparnasse), dat Marianne van haar ouders ge[KA3]erfd heeft. Ze hebben ook nog een huis aan zee. Jacques heeft een goede baan en onlangs promotie gemaakt. Marianne maakt vertalingen en Daphn[KA1]ee (Sagnier) zorgt voor de kinderen als Marianne werkt. Op een avond wordt er gebeld, net als de kinderen in bad zijn, en een bejaard stel staat voor de deur. Het zijn meneer (Julien) en mevrouw Worms (Gourary), die vertellen dat ze broer en zus zijn en ooit hun prille jeugd in het appartement hebben doorgebracht. Ze wonen buiten Parijs en willen van de gelegenheid profiteren om de woning nog eens te zien. Marianne leidt ze rond, maar tijdens de visite gaat de telefoon. Daarna zijn ze verdwenen. Vervolgens gebeuren er hele vreemde beangstigende dingen: Daphnée hangt zich op, Jacques ontsteekt in woede op kantoor, wordt geschorst en later ontslagen. De kinderen gedragen zich bizar en Marianne voelt zich door hen bedreigd. Volgens de politie is het onmogelijk dat broer en zus Worms langs zijn gekomen, want ze zijn al jaren dood. Jacques zit thuis en moet eigenlijk behandeld worden in een speciale kliniek, maar Marianne wil nog maar één ding: weg uit de stad en naar het huis aan zee. Deze sfeervolle, enge B-film heeft een open einde, zodat de deur wijd open staat voor een vervolg. Het spel van de hoofdrollen is goed, al heb je in het begin al heel gauw door dat er iets niet pluis is met broer en zus Worms. De muziek van Krishna Levy verhoogt de spanning. Het onderhoudende scenario van regisseur Tuel en Constance Verluca zit vol onverwachte gebeurtenissen. De film werd geproduceerd voor ruim één miljoen euro en kwam in Frankrijk door het bioscoopbezoek min of meer uit de kosten. Het camerawerk is van Denis Rouden.

Nationale 7

2001 | Komedie, Drama

Frankrijk 2001. Komedie van Jean-Pierre Sinapi. Met o.a. Nadia Kaci, Olivier Gourmet, Lionel Abelanski, Chantal Neuwirth en Julien Boisselier.

Vijftiger René woont in een instelling voor lichamelijk gehandicapten aan de Franse Route nationale 7. Hij is berucht vanwege zijn slechte humeur totdat de jonge verpleegster Julie ontdekt waar het hem aan mankeert: seks. Een prostituee lijkt de oplossing maar wanneer René's medebewoners lucht krijgen van het nieuwe zorgaanbod is het hek van de dam. Debuutfilm van Sinapi die met fijn uitgewerkte personages en een bitterkomisch script een festivalfavoriet afleverde. Winnaar van de publieksprijs op het Berlijns Filmfestival 2000.

Les portes de la gloire

2001 | Komedie

Frankrijk 2001. Komedie van Christian Merret-Palmair. Met o.a. Benoît Poelvoorde, Julien Boisselier, Michel Duchaussoy, Etienne Chicot en Yvon Back.

R[KA1]egis Demanet (Poelvoorde) is de leider van een groepje colporteurs dat encyclopedie[KA3]en tracht te slijten aan mensen die de boeken niet nodig hebben en dikwijls zonder werk zitten. R[KA1]egis is een dwangmatige harde werker, die zich vereenzelvigt met Colonel Nicholson uit de film THE BRIDGE ON THE RIVER KWAI, zo magistraal gespeeld door Alec Guinness. Het clubje van R[KA1]egis wordt gevormd door Patrick Sergent (Chicot), een handige smoezer, die enorme verhalen kan opdissen, Michel Moineau (Back) die de tendens heeft alles te willen gladstrijken en Balzac (Duchaussoy), een vaderlijke figuur die snel een handtekening laat plaatsen door zijn slachtoffers. Het groepje krijgt versterking van J[KA1]er[KA4]ome Le Tallec (Boisselier), die vrijt met de dochter van de baas, maar van belletje trekken nog geen kaas heeft gegeten. Onder Régis' bezielende leiding zullen zij hem de kneepjes van het vak leren en Jérôme blijkt een vlotte leerling. Dit alles in een reeks grappige gebeurtenissen die aanvankelijk plaatsvinden tegen de grauwe achtergrond van het geïndustrialiseerde noorden van Frankrijk en later in het zonnige zuiden aan de Rivièra. De film is erg leuk en Poelvoorde wordt in zijn rol geleidelijk knetter. Sommige grappen gaan bepaalde kijkers misschien wel wat ver en de personages zijn lang niet altijd even sympathiek. Het scenario van regisseur Merret-Palmair, Pascal Lebrun en Benoît Poelvoorde bevat scherpe waarnemingen. Het camerawerk van Pascal Rabaud maakt optimaal gebruik van de landstreken. De muziek van Alexandre Desplat ironiseert op handige wijze de beroemde Colonel Bogey March uit voornoemde klassieker over de Birma-spoorweg.

Les acteurs anonymes

2001 | Drama

Frankrijk 2001. Drama van Benoît Cohen. Met o.a. Bruno Wacrenier, Marie-Sophie Ferdane, Alban Guitteny, Chantal Banlier en Julien Boisselier.

Een groep acteurs gaat in retraite om van hun verslaving aan bühne, camera en spotlicht af te komen. Regisseur Cohen kreeg het idee toen hij zich voor een acteurscursus had ingeschreven omdat hij steeds het gevoel had zijn spelers nauwelijks te begrijpen en te regisseren. De Dogma-achtige tics die hij eraan overhield zijn traceerbaar in deze navelstaarderige film over een navelstaardersmilieu. Posterslogan parafraseert waarschuwing op tabaksartikelen: 'Acteren is schadelijk voor de gezondheid.' In de trailer neemt Sylvie Testud die ironie voor haar rekening.

Quand on sera grand

2000 | Komedie

Frankrijk 2000. Komedie van Renaud Cohen. Met o.a. Mathieu Demy, Amira Casar, Maurice Bénichou, Louise Bénazéraf en Marie Payen.

Simon (Demy), begin dertig, schrijft voor een vakblad voor de tabaksindustrie (een gedoemde markt in Europa). Zijn vriendin Christine (El Zein) lijkt niet in verwachting te raken en dat maakt Simon onrustig. Hij wil nakomelingen voor het te laat is. Zijn vrienden Fabrice (Boisselier), Roche (Bonicatto) en L[KA1]ea (Payen) lijken meer geluk te hebben. Simon is gesteld op zijn grootmoeder (B[KA1]en[KA1]ezaref), maar zij raakt de kluts kwijt en sterft, tot Simons grote verdriet. Alleenstaand buurvrouwtje Claire (Casar) is in verwachting, maar is niet blij. Simon begrijpt niet goed waarom; ze zou toch alle redenen moeten hebben om gelukkig te zijn? Zijn joodse vader Isaac (Bénichou) is psychiater, maar ze hebben een relatie die op rivaliteit gebaseerd is. Simon heeft het voordeel van de jeugd. Cohen's eersteling is een Woody Allen-achtige comedy, die Woody allang niet meer maakt, met een Frans sausje. Toch is het vermakelijk en aardig gedaan, mede dankzij de behoorlijke spelprestaties. Het scenario van regisseur Cohen en Eric Veniard is redelijk ondiep, maar er valt soms best te lachen. Liep twee weken in de Franse bioscoop en moest genoegen nemen met minder dan vijftigduizend bezoekers - dat is weinig; zouden de Fransen dan toch massaal anti-semiet zijn? Wij houden het er eerder op dat ze de rolprent niet begrijpen of onderschatten. Het camerawerk is van Pierre Milon.

Azzurro

2000 | Drama

Italië/Frankrijk/Zwitserland 2000. Drama van Denis Rabaglia. Met o.a. Paolo Villaggio, Francesca Pipoli, Marie-Christine Barrault, Renato Scarpa en Julien Boisselier.

Giuseppe De Metrio (Villaggio), een voormalige Italiaanse gastarbeider, werkte dertig jaar als voorman voor de firma Broyer in Gen[KA2]eve, die zich gespecialiseerd had in de wegenbouw. Hij ontwikkelde een teerproc[KA1]ed[KA1]e dat zijn baas Gaston Broyer (Bideau) rijk maakte. Al die tijd ging hij nauwelijks naar huis en liet vrouw en kinderen aan hun lot over. Giuseppe ging met vervroegd pensioen en Gaston beloofde hem, dat als hij hem ooit nodig zou hebben, voor hem klaar zou staan. Nu is Giuseppe 75 en slijt de levensavond bij zijn zoon Robert (Petrocelli) en dochter Lucia (Gomaa). Zijn opstandige, lastige zeven-jarige kleindochter Carla (Pipoli) is blind en het geld voor een oogoperatie ontbreekt. Als Giuseppe een hartaanval krijgt, begrijpt hij dat hij niet eeuwig zal leven. Hij wil de verloren tijd, die hij nooit aan zijn gezin heeft kunnen besteden, weer goed maken door Carla te laten opereren. Hij vertrekt met haar zonder thuis iets te zeggen met de trein naar Zwitserland om bij Gaston Broyer de nog openstaande rekening te vereffenen. Gaston wordt echter verpleegd in een psychiatrische inrichting en diens zoon Pascal (Boisselier) heeft de firma, die praktisch failliet was, met veel pijn en moeite voortgezet, maar beschikt nauwelijks nog over geld. Ook Giuseppe`s bijzondere relatie met Gastons vrouw Elizabeth (Barrault), blijkt na zoveel tijd van nul en generlei waarde. Het scenario van regisseur Rabaglia, dat hij schreef met Antoine Jaccoud en Luce de Benedittis, is met Zwitserse precisie in elkaar gezet, maar het mist duidelijk een ziel en kan niet kiezen tussen een behoorlijk drama en een feelgoodfilm voor het gehele gezin. Het einde, waarin grootvader en kleindochter dichter bij elkaar zijn komen te staan, is bijna te mooi om waar te zijn. Hoofdrol Villaggio kwijt zich zeer goed van zijn taak onder de nauwgezette regie van Rabaglia in zijn tweede speelfilm. De flashbacks in zwart-wit, een uitstekende techniek die met succes door Steven Spielberg werd toegepast in SCHINDLER'S LIST, spreken niet iedereen aan. De in Duitsland uitgebrachte versie is twintig minuten korter - geen bezwaar. Het camerawerk is van Dominique Grosz.

Profession : Profileur - Le silence du scarabée

1998 | Misdaad

Frankrijk 1998. Misdaad van Patrick Dewolf. Met o.a. Pascal Légitimus, Yvon Back, François Berléand, Marie Matheron en Julien Boisselier.

Jaren nadat de Amerikanen via politieseries met hun `profilers` uitpakten, deze Franse pilootfilm rond `profileur` Thomas Berthier (L[KA1]egitimus), bij de politie gespecialiseerd in het opmaken van dader-profielen. Hij onderzoekt de moord op restaurateur Celano (Farcy). Om dader op te sporen mobiliseert wonderknaap Berthier zijn hele ploeg medewerkers: de psycholoog Denard (Back), het informatica-genie Nicolas (de Peretti) en de dynamische roodharige Pimprenelle (Bou[KA1]e). Een smeris, die niet omringd wordt door kepi`s dat oogt nieuw voor Franse policier. Regisseur Dewolf en scenaristen Victor Mayence en Pierre Ponce hebben hun Amerikaanse voorbeelden (vooral PROFILER) goed bestudeerd en zorgen voor aardig uitgebalanceerd mengsel van polar, psychologische analyse, wat humor en tederheid (Berthier is ook vader en liefhebbend echtgenoot). Vrij geloofwaardig.

Les duettistes

1998 | Misdaad

Frankrijk/België 1998. Misdaad van Patrick Jamain. Met o.a. Julien Boisselier, Marie Fugain, Eva Darlan, Pierre-Arnaud Juin en Alicia Alonso.

De Haitaanse stripper Maggy wil uit het milieu en wordt daarom genadeloos afgemaakt. Haar lijk wordt gevonden in de koffer van de wagen van de bekende plastische chirurg Gabriel Mann. Deze laatste is verloofd met G[KA1]eraldine (Codhant), de volwassen dochter van de rijke Madame Moreau (Darlan). G[KA1]eraldine is de vrucht van een jarenlange verhouding van Madame Moreau met de minister van buitenlandse zaken en ze trouwt met Gabriel binnen vier dagen. De minister dringt erop aan bij inspecteur Palazzo (Boisselier) om de zaak zo discreet mogelijk te behandelen, want hij kan zich geen schandaal veroorloven en het slachtoffer was toch maar een hoertje. Routine-policier met veel gebabbel en weinig actie. Een opeenstapeling van alle bekende clich[KA1]ees uit het genre en met acteurs die zeker niet op het toppunt van hun talent presteren. Het is allemaal zo voorspelbaar, tot en met de commercial breaks toe (die soms boeiender zijn dan de plotontwikkeling). Het zwakke scenario werd neergepend door Philippe Setbon, Claudio Todeschini, Robin Barataud en Jean Reynard. De fotografie was in handen van Daniel Diot.

De gré ou de force

1998 | Drama

Frankrijk 1998. Drama van Fabrice Cazeneuve. Met o.a. Julien Boisselier, Philippe Duclos, Laurent Arnal, Marie Desgranges en Philippe Faure.

Er heerst onrust onder de werknemers van Medic-Hall, een filiaal van de G[KA1]en[KA1]erale Financi[KA2]ere d`Investissement. Daar werken een tiental mensen die gespecialiseerd zijn in de verkoop van medisch materiaal. In het kader van herstructurering wil de directie van G.F.I. deze tak afstoten, maar ze voelen er niets voor om enorme ontslagpremies te betalen. Ze hebben een welomlijnd plan voor ogen: `mobbying`: door morele intimidatie de bedienden dwingen zelf ontslag te nemen. Via doorgedreven controle, voortdurende vernederingen, het opleggen van ondankbare taken en andere pesterijen wordt het leven voor deze mensen een hel. De man die de hele operatie in handen heeft is S[KA1]ebastien Jalabier (Duclos). Een les voor werkgevers om van hun personeel af te geraken zonder dat ze zich zorgen hoeven te maken over vakbondsacties. Ook al is dit fictie, toch is de kans dat dit zich in de realiteit afspeelt alles behalve denkbeeldig. Een pakkende film die sterk vertolkt wordt door een grotendeels onbekende reeks acteurs waardoor het realisme nog sterker benadrukt wordt. Knap scenario van Laurent Chouchan en Sarah Lévy. Fotografie is van Pierre Novion.

Les rives du paradis

1997 | Komedie

Frankrijk 1997. Komedie van Robin Davis. Met o.a. Richard Bohringer, Bernard Verley, Coraly Zahonero, Diane Bellego en Elisabeth Kaza.

Tijdens een huwelijksfeest in het dorp geeft de koppige boer Raoul Peyrolle (Bohringer) burgemeester Philippe Saint-Brice (Verley) een vuistslag. Zojuist heeft Raoul vernomen dat hij het proces verloren is dat hij had ingespannen omdat het dorpsbestuur zijn boerderij wil onteigenen om er een sportcentrum te bouwen. Raoul, een weduwnaar, heeft nog drie dagen tijd om te verhuizen. Op de boerderij woont hij samen met zijn twee zonen, de advocaat Fran[KA10]cois (Boisselier) en Raouls opvolger Rick (Slagmulder) en zijn dochtertje Julie (Valette). Raoul verwijt de burgemeester ook een oogje te hebben op Agn[KA2]es (Bellego), de vrouw met wie hij wil trouwen. Rick volgt zijn vader, terwijl François tracht hem tot rede te brengen. Het was een eerlijk proces en zij hebben het verloren. De ruzie tussen vader en zoon wordt nog heviger als François opmerkt dat hij Agnès geen vrouw vindt voor zijn vader. Een familieruzie en een strijd tegen de overheid voor hun eigendom, een cocktail die een boeiende film waarborgt, temeer daar de acteurs zich uitstekend in hun rollen inleven. Erg origineel is het niet, maar het is zeker gelukt als ontspanning met een zeker niveau. Patrick Laurent en Davis schreven het scenario. Sfeervolle fotografie van Jimmy Glasberg.

Le refuge : Chenil en péril

1997 | Komedie

Frankrijk 1997. Komedie van Christian François. Met o.a. Maxime Leroux, Marie-Dominique Dessez, Dora Doll, Julien Boisselier en Yves Beneyton.

Olivier Tessier (Boisselier) steekt al zijn geld in de oprichting van een hondenkwekerij. Zijn zuster V[KA1]eronique (Dessez) is burgemeester van Chom[KA1]erac in de Ard[KA2]eche en tevens de vriendin van dierenarts Paul (Leroux). Deze laatste raadt de jongeman aan goed uit te kijken bij de aankoop van zijn dieren, maar Olivier koopt zijn stock toch van een ongure handelaar aan dumpprijzen. Dat is natuurlijk om moeilijkheden vragen en het duurt dan ook niet lang voordat de eerste hond ziek wordt. Paul kan enkel een besmettelijke ziekte vaststellen waartegen hij machteloos staat. Natuurlijk is de handelaar die Olivier met de zieke dieren opzadelde niet terug te vinden. Dierenarts Paul heeft het niet gemakkelijk in deze aflevering. Niet enkel moet hij de kwekerij van zijn schoonbroer zien te redden, maar hij zit tevens nog met een meisje dat van huis is weggelopen. De illustratie van het dorpsleven wordt treffend gebracht, maar het verhaal is voorspelbaar en niet vrij te pleiten van gemakkelijke clichés en goedkope emoties. Toch goed voor een avondje ontspanning voor de liefhebbers van deze prachtige streek. Regisseur François en Patrick Tringale schreven het scenario. Fotografie is van Anne Khripounoff.

La belle vie !

1997 | Komedie

Frankrijk 1997. Komedie van Gérard Marx. Met o.a. Jean Yanne, Danielle Evenou, Paulette Dubost, Christian Rauth en Vanessa Devraine.

Julius (Yanne) en zijn bonte familie leeft vredig aan het strand in de Camargue, ver weg van deurwaarders, belastingscontroleurs en andere parasieten van de samenleving. Aan hun onbekommerd, clandestien bestaan dreigt een einde te komen als Denise Gazan (Liotard), een verpauperde kasteelvrouw, en haar sluwe bankier van het verdwijnen van een bouwtoelating willen profiteren om een jachthaven aan te leggen, waardoor de strandhutjes tegen de vlakte moeten. Een idiote boulevard-komedie die zelfs niet gered kan worden door het aanstekelige spel van Yanne. De dialogen zijn ondermaats en de situaties voorhistorisch. Bestaat uit twee delen: LE JOUR OÙ TOUT EST ARRIVÉ, waarin de perikelen uit de doeken gedaan worden met Denise Gazan en LA VIE DE CHÂTEAU waarin Julius rijk geworden is, zijn intrek neemt in het kasteel van Gazan en ontdekt dat geld niet gelukkig maakt. Voor wie het nog niet wist. Ontgoochelend scenario van Tito Topin. Gefilmd in Portugal door Michel Mandero. Zo heeft de filmploeg toch nog een leuke vakantie gehad.

Dans un grand vent de fleurs

1996 | Drama

Frankrijk 1996. Drama van Gérard Vergez. Met o.a. Rosemarie La Vaullée, Bruno Wolkowitch, Bernard Verley, Marina Vlady en Agnese Nano.

Groots opgezet zevendelig fresco over wereldje der traditionele parfumeurs, verteld via persoonlijk verhaal van mooie en rebelse boerendochter Sorenza (La Vaull[KA1]ee), die het dank zij haar voorliefde voor bloemen en mannen ver schopte...Sorenza komt als meisje uit Itali[KA3]e met haar ouders, maar die sterven meteen en zij wordt in het Franse Grasse door twee zussen opgevoed, waar zij een jasmijnenveld verzorgt. Op haar 19de wordt zij verliefd op Guillaume Garlande (Wolkowitch), zoon van plaatselijk parfumeur. Maar die moet gedurende twee jaar naar Indonesi[KA3]e en Sorenza weigert hem te vergezellen. Sorenza moet in een bar gaan werken en zoekt intussen naar identiteit van haar vader, die voor juwelendiefstal werd veroordeeld, onterecht. Hierdoor kwam het jasmijnenveld in het bezit van schofterige Marli (Ballet). Guillaume keert terug, zijn bedrijf wordt door pech achtervolgd, Sorenza springt bij maar tot een huwelijk met Guillaume komt het niet. Diens vader (Verley) toont slechts misprijzen. Erger nog: Guillaume huwt met Louise (Nano), dochter van rijke baron. Een ontgoochelde Sorenza aanvaardt dan maar een huwelijk met Felix (Schneider). De klap op de vuurpijl moet nog komen. Sorenza en Louise blijken halfzussen te zijn. Felix geeft Sorenza de vrijheid terug, maar verongelukt kort daarop. Opgeruimd staat netjes? Nee, hoor, Sorenza erft zijn schulden. Zij zet een coöperatieve op om bankroet af te wentelen. Intussen ontwikkelt Guillaume een nieuw parfum dat hij Sorenza doopt. Zijn vrouw Louise gaat ervandoor met Antoine, de 'neus' van de parfumzaak. Nu kan ook Guillaume scheiden en kan de edelmoedige Sorenza opnieuw naar haar geliefde Guillaume. Scenario en dialogen van Valérie Guignabodet, naar gelijknamige melodramatische roman van Janine Montupet. Landradige voorspelbare Franse soap met als enig lichtpunt vanuit de verte getekende achtergronden van parfum-makerij.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Julien Boisselier op televisie komt.

Reageer