Jeanne Balibar

Acteur

Jeanne Balibar is acteur.
Er zijn 22 films gevonden.

Barbara

2017 | Drama

Frankrijk 2017. Drama van Mathieu Amalric. Met o.a. Jeanne Balibar, Mathieu Amalric, Vincent Peirani, Fanny Imber en Lisa Ray-Jacobs.

Les nuits d'été

2014 | Drama

Frankrijk 2014. Drama van Mario Fanfani. Met o.a. Guillaume de Tonquédec, Jeanne Balibar, Nicolas Bouchaud, Mathieu Spinosi en Serge Bagdassarian.

Eind jaren vijftig. Een groepje mannen komt regelmatig in het tweede huis van Michel (De Tonquédec) bij elkaar om samen vrouwenkleding aan te trekken. Sommigen zijn gay, anderen niet. De weekenden zijn er voor variété-optredens in travestie én voor serieuze gesprekken. Scenarist-regisseur Fanfarni portretteert het dubbele leven dat de mannen leiden: Michel heeft een ogenschijnlijk goed huwelijk met Hélène (Balibar), maar zijn geheim zit in de weg. De acteurs mogen goed gekozen zijn, het thema wordt niet helemaal bevredigend uitgewerkt.

Clara s'en va mourir

2012 | Drama

Frankrijk 2012. Drama van Virginie Wagon. Met o.a. Jeanne Balibar, Alexandre Tacchino, Caroline Torlois en Edith Scob.

Terwijl ze repeteert voor een theatervoorstelling hoort succesvol actrice Clara (Balibar) dat ze kanker heeft, en nog maar een paar maanden heeft te leven. Ze wil, zo vertelt ze haar arts, met waardigheid sterven. De arts gaat akkoord. Maar nu zal ze het nog aan haar naasten, waaronder haar puberende zoon, moeten vertellen. Het sterke scenario van regisseur Wagon (La vie rêvée des anges), subtiel, treffend, soms zwart-komisch, werd bekroond op het filmfestival van Luchon. Balibar speelt haar zware rol mooi en waardig.

Im Alter von Ellen

2010 | Drama

Duitsland 2010. Drama van Pia Marais. Met o.a. Jeanne Balibar, Stefan Stern en Georg Friedrich.

Stewardess Ellen valt in een diepe midlifecrisis als haar vriend opbiecht een kind te hebben verwekt bij een ander. Vervolgens verliest ze na een paniekaanval ook nog eens haar baan, waarna ze besluit zich volledig in het ongewisse te storten: ze zoekt aansluiting bij militante dierenactivisten, neemt deel aan een hotelorgie en begint een affaire met een veel jongere man. Het wankele script laat veel te wensen over - selbstfindungskitsch, aldus een Duitse criticus - maar Française Balibar overtuigt volledig in de hoofdrol. Prijs voor beste actrice in Buenos Aires.

Sagan

2008 | Biografie, Drama

Frankrijk 2008. Biografie van Diane Kurys. Met o.a. Sylvie Testud, Pierre Palmade, Lionel Abelanski, Jeanne Balibar en Arielle Dombasle.

De hoogte- en vooral dieptepunten uit het turbulente leven van schrijfster Françoise Sagan (1935-2004) worden schematisch opgesomd in dit nogal bloedeloze televisiedrama. De vrouw die op haar achttiende sensationeel doorbrak met de roman Bonjour tristesse komt vooral over als een vervelend mens, met vervelende vrienden. Oorspronkelijk gemaakt als drie uur durende miniserie, ingekort tot 117 minuten voor de bioscoop. Het extra materiaal in de miniserie geeft het drama meer lucht, tenminste, voor de volhouders: het is al een aardig karwei de bioscoopversie uit te zitten.

Le plaisir de chanter

2008 | Komedie

Frankrijk 2008. Komedie van Ilan Duran Cohen. Met o.a. Marina Foïs, Lorànt Deutsch, Jeanne Balibar, Julien Baumgartner en Nathalie Richard.

Geheimagentenpaar Muriel en Philippe jagen op de USB-stick van een zojuist omgelegde uraniumhandelaar. Via diens weduwe belanden ze op - echt waar - zangles. Aldaar strekken ook beroepsgenoten de stembanden. De plot van deze amusante genrehutspot is zo geschift dat je je afvraagt welke mafkezen hem hebben gefinancierd. Enfin, Duran Cohen regisseert zich zonder parachute door spionagefarce, tegendraadse romcom en Parijs-thriller. Deutsch en Foïs verkeren daarbij frequent in staat van ontkleding, maar Balibar steelt als maffe bourgeoise de show.

Ne touchez pas la hache

2007 | Drama

Frankrijk/Italië 2007. Drama van Jacques Rivette. Met o.a. Jeanne Balibar, Guillaume Depardieu, Michel Piccoli, Bulle Ogier en Barbet Schroeder.

Zoals in Honoré de Balzacs semi-autobiografische roman La duchesse de Langeais (1834) hertogin Antoinette haar aanbidder markies de Montriveau listig op afstand houdt, zo houdt Rivette in zijn verfilming de kijker op afstand. Deze platonische anti-liefde tussen twee aristocraten in Restauratie-Frankrijk wordt verteld met strikte terughoudendheid, tussentitels en dialogen als degenduels. Scenaristen Rivette, Pascal Bonitzer en Christine Laurent verwoorden, trouw aan de oorspronkelijke tekst, welhaast perverse afgronden van vruchteloze passie. De immer intrigerende Balibar piekt als hertogin Kwelgeest, Depardieu junior als gekwelde generaal. Streng en stijlvast en wellicht juist daardoor ongeschikt voor niet-Rivetters. Bijrol van regisseur Barbet Schroeder.

Toutes ces belles promesses

2003 | Drama

Frankrijk/België 2003. Drama van Jean-Paul Civeyrac. Met o.a. Jeanne Balibar, Bulle Ogier, Valerie Crunchant en Renaud Bécard.

Marianne, een Parijse celliste, rouwt om haar juist overleden moeder wanneer ze er achter komt dat haar vader een maîtresse had. Ze besluit de vrouw op te zoeken. In dit mooi gespeelde drama ontvouwt zich vervolgens een vriendschap tussen beide vrouwen en haalt Marianne dierbare herinneringen op aan het leuke kindermeisje uit haar jeugd. Op muzikaal vlak valt er te genieten van Mendelssohn en liedjes van Edith Piaf.

Code 46

2003 | Romantiek, Sciencefiction, Drama

Verenigd Koninkrijk 2003. Romantiek van Michael Winterbottom. Met o.a. Tim Robbins, Samantha Morton, Om Puri en Jeanne Balibar.

Liefde en Staat gaan zelden hand in hand. In Michael Winterbottoms futuristische Code 46 wordt agent William Geld (Robbins) geconfronteerd met de lange arm van de wet als hij verliefd wordt op Maria Gonzalez (Morton). Het stel blijkt niet genetisch passend in een Staat die streeft naar geboortebeperking en genetische homogeniteit. De spanning - want chemie is er helaas niet tussen de acteurs - komt van een herkauwd verhaal over de gezagsdienaar die de rebel moet uitschakelen. Winterbottom kon wel een potje breken na onder meer Wonderland en 24 Hour Party People. Code 46 is overigens wel rijkelijk voorzien van allerhande visuele rookgordijnen die de armoe kundig verbloemen.

17 fois Cécile Cassard

2002 | Drama

Frankrijk 2002. Drama van Christophe Honoré. Met o.a. Jeanne Balibar, Romain Duris, Béatrice Dalle en Ange Ruzé.

Zeventien keer Cécile Cassard. En Cécile wordt neergezet door actrice Béatrice Dalle (37°2 le matin / Betty Blue). Regisseur Christophe Honoré - een begaafde fictieschrijver - volgt Cécile nadat haar man is verongelukt. Ze verlaat haar kind en wil zich vervolgens verdrinken. Haar volgende moment van bewustzijn is in een wereld van louter mannen. Een van hen is Matthieu (Duris), een man die haar nieuw elan geeft. In zeventien scènes wordt verhaald over hergeboorte na een trauma. Een verhaal van innerlijk sterven en uiterlijke wederopstanding. Meesterlijk.

Va savoir

2001 | Drama, Komedie, Romantiek

Duitsland/Italië/Frankrijk 2001. Drama van Jacques Rivette. Met o.a. Marianne Basler, Sergio Castellitto, Jeanne Balibar, Bruno Todeschini en Hélène de Fougerolles.

Innemende comedy of manners rond zes personen (een regisseur, een actrice, haar voormalige amant, diens echtgenote, haar minnaar en zijn zus) biedt bitterzoete verwikkelingen en hilarische situaties, gemodelleerd naar Pirandello's 'Zes personages op zoek naar een auteur'. Het literair getinte scenario is een typisch ensemblestuk, dat met de solide rolverdeling heel goed tot zijn recht komt, vooral tegen de achtergrond van het theaterwereldje, waarin de 73-jarige Rivette, die met Va savoir wellicht een van zijn toegankelijkste films heeft gemaakt, zo graag werkt. Tegenover het volledig uitgebalanceerde geheel staat de lange speelduur, voor een modern publiek mogelijk wat teveel van het goede.

Ça ira mieux demain

2000 | Komedie

Frankrijk 2000. Komedie van Jeanne Labrune. Met o.a. Nathalie Baye, Jeanne Balibar, Jean-Pierre Darroussin, Danielle Darrieux en Isabelle Carré.

Celliste Marie (Carr[KA1]e) beschuldigt een man van diefstal van haar portemonnaie in de Parijse metro. Zij is met haar vriendin Annie (Guillemin) onderweg. Marie`s moeder Elisabeth (Balibar) gaat verhuizen, en weet niet wat ze met een ladenkast moet doen, die al heel lang in de familie is. Sophie (Baye) is niet meer zeker van zichzelf; haar man Xavier (Darroussin) weet niet welk beroep hij moet kiezen: psychotherapeut of bottenkraker; hij oefent ze beide uit, onder verschillende namen, maar in dezelfde praktijk. Hij gaat in zijn eentje in een bistro eten en ontmoet zijn oude vriend Franck (Bezace), een binnenhuisarchitect, die van zijn vrouw C[KA1]eline (Besançon) minder vet zou moeten eten. Sophie ontmoet Elisabeth en raakt in gesprek over de ladenkast die eerst in plastic gewikkeld moet worden voordat hij in de kelder kan. Is het wel of niet goed voor het hout; iedereen doet zijn zegje. Er gebeurt van alles en zo maken we kennis met de belangrijkste personages van de film. We volgen een week lang hoe het met hen gaat. Sommigen hebben geluk, anderen hebben pech. Veel gebeurtenissen zijn ronduit grappig, andere voorvallen zijn minder humoristisch, afhankelijk van de spelprestaties. Baye is heel goed als weifelaarster, die naar seks verlangt, en Balibar komt heel sympathiek en geloofwaardig over. Veterane Darrieux is goed op dreef als vrouw die alles over gordijnstoffen weet. Ondanks het originele scenario van regisseuse Labrune had de film veel grappiger kunnen zijn. Het einde is abrupt, maar laat de deur wagenwijd open voor een vervolg. Wie de film op tv kan zien, moet hem beslist niet overslaan - hij is leuk genoeg. Het camerawerk is van Jean-Claude Thibaut.

Sade

2000 | Historische film, Biografie, Drama

Frankrijk 2000. Historische film van Benoît Jacquot. Met o.a. Daniel Auteuil, Marianne Denicourt, Jeanne Balibar, Isild Le Besco en Jean-Pierre Cassel.

Verfilming van het beroemde verhaal van Marquis de Sade door Benoit Jacquot, Filmmaker in Focus tijdens het Rotterdams Filmfestival 2005. Daniel Auteuil schittert iin de hoofdrol.

Comédie de l'innocence

2000 | Komedie, Thriller, Horror, Fantasy

Frankrijk 2000. Komedie van Raoul Ruiz. Met o.a. Isabelle Huppert, Jeanne Balibar, Charles Berling, Edith Scob en Nils Hugon.

Kort na zijn negende verjaardag zegt Camille (Hugon) tegen zijn moeder Ariane (Huppert) dat hij Paul heet en dat zijn echte moeder Isabella (Balibar) is. Ariane hoort hiervan op en laat zich door haar zoon meeslepen dwars door Parijs, waar ze in een minder fraai stadsdeel op een woonboot de chaotische Isabella aantreffen. Ze heeft twee jaar geleden haar kind verloren - hij is verdronken - en hij heette inderdaad Paul. Verrast en ge[KA3]intrigeerd laat Ariane Isabella bij zich intrekken, waarna een strijd om het kind tussen de twee moeders ontbrandt. Camille had zich tot die tijd vermaakt met een onbestaanbare vriend Alexandre en een videocamera, die nu een rol spelen als zijn oom Serge (Berling), een psychiater, hem gaat onderzoeken. In de slaapkamer van Ariane hangt een antieke afbeelding van koning Solomon die op het punt staat zijn oordeel te vellen. Veel pseudo-psychologie, weinig suspense en stijf spel van Huppert. De 36ste film van de in Chili geboren en naar Frankrijk uitgeweken Ruiz, die zich behoorlijk uitleeft en noch Alfred Hitchcock noch Luis Bu[KA6]nuel is. Hij heeft zich bediend van inmiddels versleten methodieken (de film-in-de-film door de videocamera, muziek enz.). In het weinig terzake doende subplot zien we de dobbelstenen gooiende, curieuze au pair H[KA1]el[KA2]ene (De Clermont-Tonnerre, de dochter van de producenten Antoine en Martine) en Isabella`s buurvrouw (Scob) met een giftige tong. Het scenario met een gekunsteld einde is van regisseur Ruiz en François Dumas naar de roman Il figlio di due madre van Massimo Bontempelli. Het camerawerk is van Jacques Bouquin. Met ruim 81.000 bezoekers in Frankrijk beslist geen succes en met dertienduizend in Spanje een flop. Dolby SR. Ook bekend als FILS DE DEUX MÈRES OU COMÉDIE DE L'INNOCENCE.

Trois ponts sur la rivière

1998 | Komedie, Drama, Romantiek

Portugal/Frankrijk 1998. Komedie van Jean-Claude Biette. Met o.a. Jeanne Balibar, Thomas Badek, André Baptista, Sara Paz en Michèle Moretti.

VV.

Fin août, début septembre

1998 | Drama

Frankrijk 1998. Drama van Olivier Assayas. Met o.a. Mathieu Amalric, François Cluzet, Virginie Ledoyen, Jeanne Balibar en Alex Descas.

Literatuurcriticus Adrien (Almaric) is ten dode opgeschreven. De ziekte die hem al zo lang sloopt, kan hij niet langer verborgen houden voor de buitenwereld. De leegte die Adrien zal achterlaten wordt door niemand beter gevoeld dan schrijver Gabriel (Cluzet) voor wie Adrien steeds het grote voorbeeld was. Tot overmaat van ramp is het ogenblik slecht gekozen: Gabriel heeft juist een punt gezet achter een relatie van tien jaar. Hij leeft nu samen met een andere vriendin en bovendien is hij er eindelijk in geslaagd een vaste betrekking te vinden. Kan de leegte dan niet gevuld worden door alledaagse beslommeringen? Een oervervelende filosofische beschouwing over het leven, de liefde en de vriendschap, gevuld met opgeklopte lucht en een hoop niet ter zake doende details. De acteurs leveren goed werk, maar het eindeloze geleuter werkt iedereen op de zenuwen en niemand zal een traan laten als Adrien uiteindelijk zijn laatste adem uitblaast. Assayas die meer in zijn mars heeft, schreef zelf het scenario. Het camerawerk is van Denis Lenoir.

Dieu seul me voit

1998 | Komedie, Romantiek

Frankrijk 1998. Komedie van Bruno Podalydès. Met o.a. Denis Podalydès, Jeanne Balibar, Isabelle Candelier, Cécile Bouillot en Jean-Noël Brouté.

Tweede deel in Versailles-drieluik van de broers Podalydès (Le mystère de la chambre jaune, Le parfum de la dame en noir). Waarin kalende geluidstechnicus en aartstwijfelaar Albert zich bevindt tussen drie charmante jongedames. De Podalydèsjes laten hun antiheld fijn in zijn Bermuda-driehoek watertrappelen, wat resulteert in talloze koddige situaties. Dit hoogst effectieve medicijn contra alle hedendaagse cynisme bevat tevens een restaurantscène met knipoog naar het Kuifje-album De scepter van Ottokar. De oorspronkelijk bedoelde versie van zes episodes à één uur bestaat alleen op Franse DVD.

Simenon des tropiques

1997 |

Frankrijk 1997. Stephen Whittaker, Alain Tasma, Edouard Niermans, Claire Devers en Agusti Villaronga. Met o.a. Donald Sumpter, Joe Shaw, Élodie Navarre, Manuel de Blas en Hélène de Fougerolles.

Tweede deel in Versailles-drieluik van de broers Podalydès (Le mystère de la chambre jaune, Le parfum de la dame en noir). Waarin kalende geluidstechnicus en aartstwijfelaar Albert zich bevindt tussen drie charmante jongedames. De Podalydèsjes laten hun antiheld fijn in zijn Bermuda-driehoek watertrappelen, wat resulteert in talloze koddige situaties. Dit hoogst effectieve medicijn contra alle hedendaagse cynisme bevat tevens een restaurantscène met knipoog naar het Kuifje-album De scepter van Ottokar. De oorspronkelijk bedoelde versie van zes episodes à één uur bestaat alleen op Franse DVD.

Mange ta soupe

1997 | Drama

Frankrijk 1997. Drama van Mathieu Amalric. Met o.a. Jean-Yves Dubois, Adriana Asti, Jeanne Balibar, László Szabó en René Ehni.

Een familiedrama dat zich voltrekt als de zoon (Dubois) op weg naar Parijs zijn moeder (Asti) met een bezoekje vereert. Zij leeft tussen haar boeken, haar geschriften als literatuurcritica met haar herinneringen die worden afgewisseld door lange periodes van stilte. Hij raakt er danig van in de war als hij zijn moeder zo aantreft en constateert dat zijn vader (Sz[KA1]ab[KA1]o) de benen heeft genomen. Hij ontdekt verder door de komst van zijn zus (Balibar) dat hun broer zelfmoord heeft gepleegd. Onder het gewicht van wroeging en schuld zien ze maar één uitweg voor de verwerking van het verdriet en het maken van verwijten: uit elkaar gaan. Regisseur Amalric heeft zijn eersteling volgestopt met grote stiltes en diepe angsten. Hij heeft een loodzware, verwarrende sfeer gecreëerd, die verstikkend werkt. Liefhebbers van trage rolprenten zonder dialoog komen volledig aan hun trekken als ze op hun dooie akkertje zitten te gissen naar diepere oorzaken van al dat ongeluk. Andere kijkers stellen al snel vast dat het scenario van Balibar en Pascale Ferran amateuristisch broddelwerk is, terwijl de regie er een statisch nummertje toneel van heeft gemaakt.

J'ai horreur de l'amour

1997 | Komedie

Frankrijk 1997. Komedie van Laurence Ferreira Barbosa. Met o.a. Jeanne Balibar, Jean-Quentin Châtelain, Laurent Lucas, Bruno Lochet en Alexandra London.

In augustus is Parijs uitgestorven omdat iedereen met vakantie is. Ook de wachtkamer van (pas gescheiden) huisarts Annie Simonin (Balibar) die achter in de dertig is, is leeg en zij begint zich tussen de huisvisites op de scooter (met hoge hakjes!) zorgen te maken dat ze niets te doen zal hebben; iedereen die niet echt iets mankeert, is weg. Annie ontmoet Richard Piotr (Ch[KA4]atelain) een acteur, die in een avant-garde bewerking van een stuk van Shakespeare zit, [KL]Richard III[KLE]; hij blijkt een ingebeelde zieke te zijn waar ze bijna niet meer vanaf komt en ze krijgt Laurent Blondel (Lucas) in haar praktijk, die AIDS heeft en het nut van een behandeling niet inziet, want hij gaat toch dood. Tussen dit drietal ontspint zich een scherpzinnige komedie, die uitstekend gespeeld wordt. Toneelliefhebbers en kijkers die van goed dialoog houden krijgen hier iets heel aardigs voorgeschoteld en nemen de lengte (teveel!) van de film op de koop toe. Het uitstekende scenario vol leuke, overtuigende en geloofwaardige opmerkingen is van de regisseuse Ferreira-Barbosa en Denyse Rodriguez-Tomé. Het camerawerk is van Emmanuel Machuel. Tweede film van Ferreira- Barbosa na LES GENS NORMAUX N'ONT RIEN D'EXCEPTIONNEL; de fans van deze film zullen tevreden zijn.

Le crime de Monsieur Stil

1995 | Drama, Thriller

Zuid-Afrika/Frankrijk 1995. Drama van Claire Devers. Met o.a. Bernard Verley, Jeanne Balibar, Jean-Michel Martial, Michael Richard en Peter Se Puma.

In Kongo eind jaren 1950 is de oudere Monsieur Stil (Verley) van plan naar Frankrijk te gaan om een vrouw die in Lotharingen op hem wacht, te trouwen. Het loopt echter anders dan gepland. Onderweg ontmoet hij de beeldschone en jongere Charlotte (Balibar) die wel oor heeft naar zijn enigszins merkwaardige voorstel: materi[KA3]ele zekerheid in ruil voor het ophouden van de schijn van een goed huwelijk. De cynische en vastberaden Charlotte gaat erop in, past zich snel aan het leven in de tropen en begint heel geleidelijk de baas te spelen over de oude Stil. Bevrediging in de liefde zoekt ze bij Dialo (Martial), een Afrikaan. Waarop Charlotte niet gerekend heeft, is dat Stil jaloers wordt. Gebaseerd op de in 1944 verschenen korte verhaal Un crime au Gabon van Georges Simenon. De cineaste Devers zette dit om in een bescheiden politiek pamflet door het verhaal rond 1960 te situeren op het moment van de dekolonisatie met een blanke koloniaal die de zwarten nog steeds uitbuit, terwijl zijn 'echtgenote' een zwarte minnaar heeft. In het oorsponkelijke verhaal krijgt de jonge vrouw de liefde van een blanke arts, in deze tv-film is hij een geciviliseerde, enigszins ontwortelde zwarte. Gelukkig is de sfeer van Simenon gebleven met de favoriete anti-helden van deze misdaadauteur. Het boek werd geadapteerd werd door regisseuse Devers, Alain Adijes en Jean- Louis Benoit. Het camerawerk is van Buster Reynolds. 16:9.

Julie Lescaut : Trafics

1993 | Actiefilm, Misdaad

Duitsland/Frankrijk/Zwitserland 1993. Actiefilm van Josée Dayan. Met o.a. Véronique Genest, Mouss Diouf, Blanchette Brunoy, Alexis Desseaux en Jacques Rosny.

Een chauffeur (Aurignac), die internationale transporten rijdt, wordt vermoord aangetroffen in de cabine van zijn trekker. Alles wijst erop dat het om een afrekening tussen chauffeurs gaat. Lescaut (Genest) en haar medewerkers dringen door tot het besloten wereldje van de truckers en houden een verdachte man aan. Hij heeft echter moeite om zijn onschuld te bewijzen, want hij werkt voor de douane en is op het spoor van een belangrijke goudsmokkel uit Oost-Europa, waarbij het vermoorde slachtoffer was betrokken. Routinematig misdaadverhaal, vaardig geregisseerd, en vlekkeloos gespeeld, maar zal uitsluitend de liefhebbers van een doordeweekse politiefilm behagen. Het scenario is van Alexis Lecaye, de geestelijke vader van Julie Lescaut. Het camerawerk is van Jean-Pierre Aliphat. Aflevering nummer 60 van 68. Stereo.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Jeanne Balibar op televisie komt.

Reageer