Christine Citti

Regisseur, Acteur

Christine Citti is regisseur en acteur.
Er zijn 32 films gevonden.

Töte mich

2012 | Drama

Duitsland/Frankrijk/Zwitserland 2012. Drama van Emily Atef. Met o.a. Maria-Victoria Dragus, Roeland Wiesnekker, Wolfram Koch, Jean-Jérôme Esposito en Christine Citti.

Na acht jaar in de nor voor moord ontsnapt Timo en belandt, gewond en opgejaagd, op de boerderij van Adeles ouders. Het vijftienjarige meisje biedt de voortvluchtige een ruil aan: zijn ontsnapping naar het Franse zuiden tegen haar dood. Adele, namelijk, wil niet meer leven. Vergezochte premisse? Misschien. Dankzij het ijzersterke samenzweerdersduo en de 'Scope-fotografie, echter, ontvouwt zich Töte mich tot een spannende reis met voortdurend aanwezige morbide grondtoon. De Duits-Roemeense Dragus, voor haar bijrol in Das weisse Band al bekroond met een Deutscher Filmpreis, is opnieuw intens.

La nuit du réveillon

2011 | Thriller

Frankrijk 2011. Thriller van Serge Meynard. Met o.a. Quentin Baillot, Jean-Pierre Lorit, Thierry Godard, Christine Citti en Isabelle Gélinas.

De avond van de 24ste december, een met kleurige lichtjes versierd huis in de buurt van Lyon. Het modelgezin Boutonnier ontvangt hun feestdinergasten. En dan staat daar ineens die sinistere Kerstman aan de deur. Suspenserijke huis clos-telethriller in drie aktes, met elk een andere regiestijl, is een voorbeeldige demonstratie van hoe een aloude genreformule, zonder kapsones tot zijn kern teruggebracht, gemeen effectief kan zijn. Baillot soleert erop los als de verknipte indringer met blaffer, maar de symbiose tussen cinema en theater levert ook sterke staaltjes ensemblespel op.

Comme un mauvais souvenir

2009 | Drama

Frankrijk 2009. Drama van André Chandelle. Met o.a. Christine Citti, Bruno Putzulu en Serge Riaboukine.

De avond van de 24ste december, een met kleurige lichtjes versierd huis in de buurt van Lyon. Het modelgezin Boutonnier ontvangt hun feestdinergasten. En dan staat daar ineens die sinistere Kerstman aan de deur. Suspenserijke huis clos-telethriller in drie aktes, met elk een andere regiestijl, is een voorbeeldige demonstratie van hoe een aloude genreformule, zonder kapsones tot zijn kern teruggebracht, gemeen effectief kan zijn. Baillot soleert erop los als de verknipte indringer met blaffer, maar de symbiose tussen cinema en theater levert ook sterke staaltjes ensemblespel op.

Nés en 68

2008 | Drama, Historische film

Frankrijk 2008. Drama van Olivier Ducastel en Jacques Martineau. Met o.a. Laetitia Casta, Yannick Renier, Christine Citti, Yann Trégouët en Marc Citti.

Veertig jaar na 1968 inventariseert dit dure tv-tweeluik, thematisch verwant met de Italiaanse kroniek La meglio gioventù, die andere Franse revolutie. Deel een volgt drie onafscheidelijke idealisten vanaf mei '68, deel twee volgt hun kinderen in het 'Jaar van de Muur' 1989. Iedere generatie stelt voor zich vast dat ideaal en werkelijkheid zelden synoniem zijn. Soap met de zure nasmaak van oud-links overtuigt matig; het tijdsbeeld is geslaagd, maar er worden in drie uur teveel thema's aangesneden. Epiloog die in 2007 speelt werd toegevoegd nadat de Franse president Sarkozy hatelijk had opgemerkt dat de 'erfenis van '68 moet worden opgeruimd'.

Quand j'étais chanteur

2006 | Romantisch drama, Muziek

Frankrijk 2006. Romantisch drama van Xavier Giannoli. Met o.a. Gérard Depardieu, Cécile de France, Mathieu Amalric, Christine Citti en Patrick Pineau.

Alain Moreau (Depardieu) zingt belegen liedjes in discotheken, meestal voor een publiek van gedesillusioneerde veertigplussers. Maar op een avond valt zijn oog op de prachtige, veel jongere, makelaarsassistente Marion (De France). Ze belanden in bed, de volgende ochtend heeft ze spijt en vertrekt. Maar Alain kan haar niet vergeten en benadert haar, zogenaamd omdat hij wil dat ze een woning voor hem zoekt. Mooi, complex liefdesverhaal, met prima spel van Depardieu en vooral van De France. In Frankrijk een met prijzen overladen, stevige hit.

La vie à mains nues

2004 | Drama

Frankrijk 2004. Drama van Sébastien Grall. Met o.a. François Comar, Julia Maraval, Claire Nadeau en Christine Citti.

Het eigen arbeidersmilieu ontstijgen is in de 21ste eeuw een toenemend alomtegenwoordige ambitie. In La vie à mains nues ('Het leven met blote handen') volgt Simon (Comar) juist de omgekeerde weg. Hoog opgeleid en klaar voor een carrière in marketing, heeft hij een heel andere passie: metselaar worden en huizen bouwen. Wachtend op de eerste topjob gaat hij tijdelijk bij een bevriende aannemer op de bouw werken. Maar wat vinden zijn naasten ervan? Grall regisseerde in 1995 een sterke film over het Franse WO II-kamp Les Milles, maar levert alweer jaren uiteenlopende tv-producties af.

Les enfants du miracle

2002 | Drama

Frankrijk 2002. Drama van Sébastien Grall. Met o.a. Judith Henry, Michel Vuillermoz, Bernard Le Coq, Anne Canovas en Christine Citti.

Nadat in 1978 in Engeland de eerste reageerbuisbaby is geboren, gloort in de hele wereld hoop voor steriele mensen met kinderwensen. In Parijs gaan bioloog Bardet (Vuillermoz) en gynaecoloog Daumier (Le Coq) aan de slag met drie proefpersonen. Lola (Broustal), Véronique (Citti) en Sylvie (Henry) zijn de gelukkigen, maar de technieken staan nog in de kinderschoenen en garanderen geen succes. Tv-film Les enfants du miracle is gebaseerd op de ervaringen van René Frydman, die de eerste in vitro fertilisatie-baby van Frankrijk 'ontwikkelde'. De toon is helder, bijna wetenschappelijk, en niet overgeromantiseerd.

Victoire ou la douleur des femmes : Été 1939

2000 | Drama

Frankrijk 2000. Drama van Nadine Trintignant. Met o.a. Marie Trintignant, Marina Vlady, Yves Lambrecht, Jean-Michel Fete en Christine Citti.

In september 1939 wordt Arnaud (Lambrecht) gemobiliseerd. Als hij afscheid neemt van zijn verloofde Victoire (Trintignant) gaan ze voor de eerste keer samen naar bed. De weken verstrijken en Victoire merkt dat ze zwanger is. Het dorp waarin ze woont is klein en er wordt over het minste geroddeld. Dus besluit haar moeder dat Victoire het kind moet laten aborteren. De illegale operatie mislukt echter en Victoire besluit dat ze het kind wil houden. Samen met haar vriendin Jeanette (Citti) trekt ze naar Parijs, waar ze voor het eerst kennis maakt met vrouwen die strijden voor hun rechten. Eerste deel van een driedelige film die de feministische strijd illustreert over drie decades. De sfeer van het Parijs, juist voordat de stad bij WO II betrokken raakte, is uitstekend weergegeven met veel gevoel voor detail. Trintignant schittert in haar veeleisende hoofdrol en wordt uitstekend bijgestaan door Vlady als Natacha. Yves Belaubre, Évelyne Pisier, Éva Darlan en Nadine & Marie Trintignant baseerden het scenario op de gelijknamige roman van Gilbert Schlögel. Nostalgisch ogende fotografie van Patrick Blossier. Stereo.

Victoire ou la douleur des femmes : Printemps 1954

2000 | Drama

Frankrijk 2000. Drama van Nadine Trintignant. Met o.a. Marie Trintignant, Marina Vlady, Sergio Castellitto, Sabine Haudepin en Jean-Michel Fete.

We schrijven juni 1954. Victoire (Trintignant) is gynaecologe. In haar armen sterft een baby aan ondervoeding. Ze trekt zich het lot aan van de moeder, Ad[KA2]ele Bratt (Teboule). Deze is vijfentwintig, heeft nog vier kinderen, maar geen echtgenoot. De marginale vrouw moet voor de rechter verschijnen. Tijdens het proces onmoet Victoire Gianni Fizzi (Castellitto), een journalist die zich steeds heeft ingezet voor de strijd der feministen. Toch blijft ze hopen op de terugkeer van Nicolas (Fete). Ze is ervan overtuigd dat deze nog in leven is. Ze komt in contact met enkele vrouwen met wie ze de eerste organisatie opricht voor gezinsplanning. We zijn midden jaren 1950 op het moment dat de strijd van de vrouw concrete vormen aanneemt en de eerste resultaten boekt. Ook dit tweede deel van de feministische trilogie staat op een hoog niveau, met prachtrollen van Trintignant en Vlady. Yves Belaubre, Évelyne Pisier, Éva Darlan en Marie & Nadine Trintignant bewerkten de roman van Gilbert Schlögel tot scenario. Fraaie fotografie van Patrick Blossier. Stereo.

Victoire ou la douleur des femmes : 1967

2000 | Drama

Frankrijk 2000. Drama van Nadine Trintignant. Met o.a. Marie Trintignant, Marina Vlady, Sabine Haudepin, Jean-Michel Fete en Yves Lambrecht.

In 1967 barst de strijd voor de vrije verkoop van de anticonceptiepil in volle hevigheid los. Victoire (Trintignant) betoont zich een voorstander van deze wet. Van actrice Anouk Aim[KA1]ee (die zichzelf speelt), die juist terugkeert van het Filmfestival van Moskou, verneemt ze dat Nicolas (Fete) nog steeds leeft en zich in Moskou bevindt. Nadat hij in Duitsland gevangen genomen werd door Russische soldaten heeft hij tien jaar ellende en ontbering gekend in de Goelag. Nadien werd hij onder huisarrest geplaatst in een Siberisch dorpje. Nu tracht hij wanhopig een uitreisvisum te bemachtigen om terug te keren naar Parijs. Via haar contacten slaagt Victoire erin hem dit visum te bezorgen, maar de man die ze in haar armen verwelkomt is gebroken en uitgeleefd. Slot van de trilogie over de vrouwenstrijd in Frankrijk tussen 1939 en 1970. Ook al wordt hier vooral aandacht besteed aan de terugkeer van Nicolas, toch blijft het duidelijk een film van, over en voor vrouwen. Het peil van zowel bewerking als van acteren staat op hoog niveau. Ook voor dit laatste deel werd de roman van Gilbert Schlögel bewerkt door Yves Belaubre, Évelyne Pisier, Éva Darlan en Marie & Nadine Trintignant. Fotografie was ook nu weer van Patrick Blossier. Stereo.

Le cœur à l'ouvrage

2000 | Komedie

Frankrijk 2000. Komedie van Laurent Dussaux. Met o.a. Mathilde Seigner, Amira Casar, Marc Citti, Bruno Slagmulder en Catherine Jacob.

Bruno (Citti), die pornofilms regisseert, zou weleens een `echte` film willen draaien. Hij krijgt de nodige subsidies bijeen (zo gaat dat in Europa) voor een romantische film met in de hoofdrollen Julien (Slagmulder) en Chlo[KA3]e (Seigner), zijn favoriete pornosterren. Fran[KA10]coise is de productrice. Zij is bereid deze uitdaging aan te gaan. Sophie (Abascal) is de vriendin van Julien; zij is onvruchtbaar. Haar vriendin No[KA3]elle (Casar) wil graag een kind, maar heeft een probleem met haar vriend Marc (Catalifo). Ze vraagt of Sophie een nachtje wil gaan slapen met Marc, want in het donker merkt hij dat toch niet, terwijl zij dan een kindje kan maken met Julien. Het idiote scenario van Tonino Benacquista, die even te zien is als tatoeëerder, probeert te laten zien wat er normaal gesproken op de set gebeurt, nu privé gebeurt... Wie deze verwisselingsklucht ernstig neemt, kan beter eens een bezoekje aan de psychiater brengen. Het spel is beneden peil, de regie is krachteloos en het verhaal is bijzonder flauw. Het camerawerk is van Paco Wiser.

Boulevard du Palais : La guerre des nerfs

2000 | Misdaad

Frankrijk 2000. Misdaad van Jacques Malaterre. Met o.a. Anne Richard, Jean-François Balmer, Philippe Ambrosini, Marion Game en Valérie Leboutte.

Rondom het personage van inspecteur Rov[KA2]ere (Balmer), een gescheiden vijftiger, die regelmatig zijn ex (Hamon) treft en zijn grote neus soms diep in het glas steekt en zijn entourage, waarvan onderzoeksrechter Nadia Lintz (Richard) de belangrijkste figuur is, heeft men een zoveelste serie tv-films gemaakt. Dit is de pilot, die gaat over de onnatuurlijke dood van de directeur van een marketingbureau, moderne kunst tegen cash en jonge schandknaapjes uit arbeidersgezinnen, op wie de ouders de greep hebben verloren. Moderne rechter Nadia constrasteert hevig met de oude rot in het vak Rov[KA2]ere, zij verwerpen elkaars methodes, maar in de finale doen ze samen om het geval op te lossen. De vele zijplots (een jonge, onuitstaanbare rechter waarop Nadia verliefd is, duikt in haar huis in bed met haar goede vriendin), maken het verhaal redelijk warrig en het scenario van Marie Guilmineau, dat gebaseerd is op de personages van Thierry Jonquet mist de nodige dynamiek om de aandacht vast te houden.

Une grosse bouchée d'amour

1998 | Komedie

Frankrijk 1998. Komedie van Michaëla Watteaux. Met o.a. Christine Citti, Jean-Michel Dupuis, Pascale Arbillot, Gilles Gaston-Dreyfus en Chantal Ladesou.

Sophie (Citti) en haar man Alain (Dupuis) baten het klasserestaurant 'Le Manoir' uit. Zij fungeert als chef-kok en hij is sommelier. Zojuist werd hen de felbegeerde prijs 'Le Fourchette d'Or' toegekend en Sophie is de eerste vrouwelijke kok die hem in ontvangst mocht nemen. Sophie geniet van het leven en voor haar is koken een kunst. Haar mollige figuur is daar de stille getuige van, maar daarover maakte Sophie zich nooit zorgen. Tot op de dag dat ze Alain betrapt in de armen van een superslanke decoratrice. Ze is ervan overtuigd dat deze ontrouw de schuld is van haar overgewicht en ook al verzekert Alain dat dit niet het geval is, toch is ze vastbesloten af te slanken. Een voorspelbare culinaire tragi-komedie. De film zit vol met leuke momenten, maar het geheel slaagt er niet in de kijker geboeid vast te houden. Dat is zeker niet de schuld van de hoofdacteurs, maar van scenaristen Watteaux en Catherine Moinot, die de mozaïek van het verhaal niet tot een homogeen geheel wisten te smeden. Achter de camera nam Mario Barroso plaats.

P.J. : Élodie

1998 | Misdaad

Frankrijk 1998. Misdaad van Gérard Vergez. Met o.a. Bruno Wolkowitch, Lisa Martino, Charles Schneider, Lilah Dadi en Christine Citti.

Achtjarige Elodie (Hugon) zou aangerand geweest zijn door een man. Onderzoekers Marie Lopez (Martino) en Vincent Fournier (Wolkowitch) ondervragen het meisje voorzichtig. Eerst ontkent zij de feiten, nadien beschuldigt zij buurman die nadien onvermijdelijk met wraakzuchtige vader van Elodie, Georges Simon (Pierre), geconfronteerd wordt. Moeilijk, enigszins taboe-achtig thema, geschreven door Frédéric Krivine en Jean- Dominique de la Rochefoucauld, op de juiste toon en sober in beeld gebracht.

P.J. : Vol à l'arrachée

1998 | Misdaad

Frankrijk 1998. Misdaad van Gérard Vergez. Met o.a. Bruno Wolkowitch, Lisa Martino, Charles Schneider, Lilah Dadi en Marc Betton.

De extra-korte afleveringen van deze reeks, een nieuwigheid voor Franse policiers, zorgen ervoor dat er weinig dode momenten zijn, weinig gelul en wat meer actie. De twee hoofdrolspelers, de Vincent Vincent Vincent Fournier (Wolkowitch) en Bernard Leonetti (Schneider) gaan op zoek naar de daders van handtasdiefstal waarbij een oude dame ernstig gewond werd. Hun collega`s, de knappe, op Vincent wat verliefde Marie Lopez (Martino) en Mourad (Dadi), stellen zich voor een school op waar ze jonge afpersers in het nauw drijven.

P.J. : Carte Bleue

1998 | Misdaad

Frankrijk 1998. Misdaad van Gérard Vergez. Met o.a. Bruno Wolkowitch, Lisa Martino, Charles Schneider, Lilah Dadi en Christine Citti.

Een handelsreiziger dient klacht in bij de politie: de man werd eerst dronken gevoerd en nadien bestolen in nachtclub. Leonetti (Schneider) wordt er undercover naartoegestuurd. Hij brengt er de nacht door met een hoertje en slaagt erin de patron op heterdaad te betrappen. Intussen zijn ook andere smerissen van het district aan het werk: een trio van zwendelaars in 'blauwe kaarten' wordt opgerold, twee meisjes hebben zelfmoord gepleegd, etc. Het verhaal springt van de hak op de tak, en wordt te veel hooi op de vork genomen zodat ieder onderzoek flinterdun overkomt.

P.J. : Surdose

1997 | Misdaad

Frankrijk 1997. Misdaad van Gérard Vergez. Met o.a. Bruno Wolkowitch, Lisa Martino, Charles Schneider, Lilah Dadi en Christine Citti.

Wanneer jonge vrouw sterft aan overdosis drugs speuren politiekapitein Fournier (Wolkovitch) en luitenant Marie Lopez (Martino) naar mogelijke dealer. Dat is geen lachertje want hierdoor komen zij in het vaarwater van de zogenaamde 'Stups', de in die matière gespecialiseerde Franse politie-drugeenheid. Scenaristen Frédéric Krivine en Dominique de la Rochefoucauld vervolgen met deze aflevering hun overzicht van wat er zoal misloopt in Franse samenleving in de jaren 1990, zonder toe te geven aan clichés van policier-genre.

P.J. : Piège

1997 | Misdaad

Frankrijk 1997. Misdaad van Gérard Vergez. Met o.a. Bruno Wolkovitch, Lisa Martino, Charles Schneider, Lilah Dadi en Christine Citti.

Politiespeurders Fournier (Wolkowitch) en Lopez (Martino) arresteren drugdealer Vignal (Loustau) die even later, in volle straat en niet ver van het commissariaat, wordt neergekogeld. Drug-peetvader blijkt advocaat Moliterni (Raynal) te zijn. De Police Judiciaire is razend op de Stups (drugzaken politie- eenheid) omdat die Fournier te snel hebben vrijgelaten. Maar met hulp van substituut (Paradis) van de procureur trapt Moliterni in door de P.J. gespannen hinderlaag. Eens te meer authentiek overkomend wereldje van politie-eenheid in Parijse wijk, bevolkt door sympathieke figuren en met gebeurtenissen die geloofwaardig, haast als in een documentaire, overkomen.

P.J. : Clandestins

1997 | Misdaad

Frankrijk 1997. Misdaad van Gérard Vergez. Met o.a. Bruno Wolkowitch, Lisa Martino, Charles Schneider, Christine Citti en Marie-Carole Fontaine.

In doodlopend steegje wordt Vietnamees Chen (Long) bijna doodgeslagen gevonden. Onderzoek brengt agenten van de Police Judiciaire op het spoor van clandestiene werkplaatsen. Tegelijkertijd behandelen agenten van dezelfde wijk een geval van kinderverwaarlozing met verslaafde moeder (Even). Opnieuw enkele eigentijdse onderwerpen die verhaal, geschreven door duo Frédéric Krivine en Dominique de la Rochefoucauld, interessant maken. Tempo mag er ook zijn, heeft uiteraard te maken met feit dat per episode verschillende zaken kris-kras door mekaar worden behandeld.

P.J. : Cambriolage

1997 | Misdaad

Frankrijk 1997. Misdaad van Gérard Vergez. Met o.a. Bruno Wolkowitch, Lisa Martino, Charles Schneider, Lilah Dadi en Christine Citti.

Inbraakpoging loopt slecht af. Onderwijzeres Ginette (Rabiague) wordt door vluchtende inbreker van vierde verdieping geduwd en is zwaar gewond. Anonieme getuige roept agenten van Parijse wijk Saint-Martin op. Getuige is Madame Goldman (Hilda), die via haar telescoop inbreker zag. Knap spel zorgt ervoor dat de avonturen van de wijkagenten (geschreven door Frédéric Krivine en Jean-Dominique de la Rochefoucauld), die sociale problemen in hun wijk trachten op te lossen, met niet aflatende aandacht worden gevolgd.

L'instit : L'une ou l'autre

1997 | Drama

Frankrijk/Zwitserland 1997. Drama van Pascale Dallet. Met o.a. Gérard Klein, Christine Citti, Alain Sachs, Aline Lebeau en Emilie Lebeau.

De 35-jarige Paule (Citti) heeft net een echtscheiding achter de rug en ze vestigt zich samen met haar twee dochtertjes Marie (Aline Lebeau) en Claire (Emilie Lebeau) in een dorpje in Sa[KA4]one-et-Loire. Marie en Claire zijn een erg gesloten tweeling, die zich afschermen in hun eigen leefwereld, ge[KA3]isoleerd van elke bemoeienis van buitenaf. Hun komst in het dorpsschooltje is een hele gebeurtenis. Onderwijzer Victor Novak (Klein) tracht het isolement van de meisjes te doorbreken. De innerlijke wereld van een tweeling fascineert de mensen al sinds eeuwen. Het raadsel raakt hier niet opgelost, maar wordt met de nodige suikerzoete sentimentaliteit opgedist. De liefhebbers van deze interim-onderwijzer zullen er zeker plezier aan beleven. Sylvie Simon schreef het scenario volgens de geijkte formule van de reeks en Jean-Claude Hugon schoot er mooie beelden bij.

Les enfants du mensonge

1996 |

Frankrijk 1996. Frédéric Krivine. Met o.a. François Marthouret, Christine Citti en Emmanuel Salinger.

De 35-jarige Paule (Citti) heeft net een echtscheiding achter de rug en ze vestigt zich samen met haar twee dochtertjes Marie (Aline Lebeau) en Claire (Emilie Lebeau) in een dorpje in Sa[KA4]one-et-Loire. Marie en Claire zijn een erg gesloten tweeling, die zich afschermen in hun eigen leefwereld, ge[KA3]isoleerd van elke bemoeienis van buitenaf. Hun komst in het dorpsschooltje is een hele gebeurtenis. Onderwijzer Victor Novak (Klein) tracht het isolement van de meisjes te doorbreken. De innerlijke wereld van een tweeling fascineert de mensen al sinds eeuwen. Het raadsel raakt hier niet opgelost, maar wordt met de nodige suikerzoete sentimentaliteit opgedist. De liefhebbers van deze interim-onderwijzer zullen er zeker plezier aan beleven. Sylvie Simon schreef het scenario volgens de geijkte formule van de reeks en Jean-Claude Hugon schoot er mooie beelden bij.

Le fou de la tour

1994 | Thriller

Frankrijk 1994. Thriller van Luc Béraud. Met o.a. Marc Citti, Christine Citti, Stanislas Crevillen, Denis Podalydès en Brigitte Chamarande.

Gus (Marc Citti) zit opgesloten in de psychiatrische instelling van Toulouse. Hij wordt beschouwd als een gevaarlijk element. Met de hulp van zijn zuster Sonia (Christine Citti) kan hij ontsnappen. Samen vluchten ze naar Parijs. Het is augustus en de stad is verlaten. Ze nemen hun intrek in een appartement van haar baas op de negentiende verdieping van een torengebouw. Doordeweekse thriller rond een jonge onvoorspelbare, psychisch gestoorde kerel. Je hebt het allemaal al zo dikwijls - en meestal beter - gezien in Amerikaanse weekend films. Dominique Roulet baseerde het scenario op de roman La tour d'angoisse van Jean-Pierre Bastid en Michel Martens. Fotografie van Jean-Claude Aumont. Formaat 16/9.

Rupture(s)

1993 | Komedie

Frankrijk 1993. Komedie van Christine Citti. Met o.a. Emmanuelle Béart, Michel Piccoli, Anouk Aimée, Laurent Grévil en Marc Citti.

De vriendin van Paul (Piccoli) heeft zelfmoord gepleegd. Nu herbergt hij allerlei bonte vogels (w.o. kind-vrouwtje B[KA1]eart), waarmee hij gemeen heeft dat hun (liefdes)relaties verkeerd zijn afgelopen. Hierover wordt zo eindeloos gepraat dat bij de kijker de verveling algauw toeslaat. De twintig-plussers uit de film hebben een binding met ruige rock-muziek, die heel wat prettiger voor het gehoor is dan de oeverloze dialoog. Béart en Piccoli voor wie de rollen op maat geschreven zijn, waren samen voor het laatst te zien in LA BELLE NOISEUSE en daar sprong de vonk ook al niet over; ze bezatten zich v.n.l. aan egotrippend spel. Hoewel Aimée hoog op de credits staat genoteerd, heeft zij slechts een onbenullig rolletje van een weduwe, die net haar kat verloren heeft. Ook in roulatie met 16m minder, maar niet beter! Scenario van Alexandra Deman en Christine Citti. Camerawerk van Jean-Yves Delbreuve.

L'amour maudit de Leisenbohg

1990 | Romantiek, Drama

Duitsland/Oostenrijk/Frankrijk 1990. Romantiek van Edouard Molinaro. Met o.a. Michel Piccoli, Anouk Aimée, Christine Citti, Friedrich von Thun en Christina Marsillach.

Wenen, rond 1925. Baron von Leisenbohg (Piccoli) is reeds jaren smoorverliefd op de beroemde sopraan Aimée, die door iedereen op handen gedragen wordt. Hij is getuige van haar afwisselende romances, maar zelf wordt hij steeds afgewezen. Ze trouwt met een vorst, die kort na het huwelijk bij een ongeval om het leven komt. Voordat hij sterft, vervloekt hij de eerstvolgende man die haar zal bezitten. Vanwege een geheim uit het verleden verleidt Aimée de baron, waardoor de vloek in werking treedt en het noodlot toeslaat. Stijlvol gefilmde romantische tragedie waarin niemand is zoals hij zich voordoet. Piccoli is schitterend in zijn rol van minnaar die elke vrouw slechts gebruikt om die ene te bereiken die hij begeert. Pascal Bonitzer en Molinaro bewerkten het verhaal van Arthur Schnitzler tot een hedendaagse Griekse tragedie met cynische ondertoon. Feeërieke fotografie van Michael Epp en mooie muziek van Georges Garvarentz.

Manon Roland

1989 | Biografie, Historische film

Frankrijk 1989. Biografie van Edouard Molinaro. Met o.a. Sabine Haudepin, Jacques Perrin, Christine Citti, Niels Arestrup en Francis Lax.

Ze wordt ook wel Madame Roland (1754-1793) genoemd en beleeft haar laatste momenten in de Parijse gevangenis La Conciergerie, alvorens onder de guillotine te moeten sterven. Zij denkt terug aan haar verleden. In feite een bewerking van haar Memoires en Lettres, die het dagelijks bestaan van de hogere burgerij aan het einde van de XVIIIe eeuw beschrijven. Een knappe en overtuigende alhoewel tamelijk schoolse en onpersoonlijke regie. Sabine Haudepin speelt op uitstekende wijze een grote heldin die indruk maakt door de waardige wijze waarop zij het aanstaande vertrek afwacht.

Le parfait amour

1989 | Mysterie

Frankrijk 1989. Mysterie van Jean-Pierre Marchand. Met o.a. Pierre Arditi, Christine Citti, Danièle Lebrun, Jean-Marc Maurel en Jean-Paul Bonnaire.

Marion (Citti) is een jonge avontuurlijke vrouw uit de provincie, die zich als dienstbode aanbiedt op een kasteel waarvan de sfeer haar uitstekend bevalt: een (te) verleidelijke en hoffelijke heer des huizes, een echt kasteel met vervallen torens, een groot park, wenteltrappen en ontoegankelijke kamers en heel wat (echte of ingebeelde?) mysteries voor een amateurdetective. Prachtige decors, betoverende buitenopnamen, verontrustende sfeer, boeiende personages, fraai acteerwerk, kortom: een zeldzaam goede tv-film.

La Vallée des Espoirs

1987 |

Frankrijk/Duitsland/Italië 1987. Jean-Pierre Marchand. Met o.a. Patrick Catalifo, Nicolas Navazo, Nourredine Souli, Jean-Claude Adelin en Milena Vukotic.

Lang epos over de moeilijke weg naar de top van een Italiaanse immigranten-familie. Vlak na WO II betrokken de gezinsleden de houten barakken van een krijgsgevangenkamp in de omgeving van een mijnbouwstadje in Lotharingen. De basis van dit verhaal wordt gevormd door een eindeloze reeks van verwikkelingen en voorvallen. Een film van wisselende kwaliteit. Hij duurt te lang en bevat te veel gepraat. Voorts veel Italiaanse opgewondenheid naast geslaagde scènes, gespeeld door precies de juiste acteurs.

Pékin Central

1986 | Drama

Frankrijk 1986. Drama van Camille de Casabianca. Met o.a. Yves Rénier, Christine Citti, Marco Besson en Camille de Casabianca.

Een geëmancipeerd meisje vertrekt met een getrouwde, zeer Parijse journalist voor een reis naar Peking en door China. Omdat hij de Parijse sfeer niet kan missen keert deze verwaande kwast eerder dan voorzien terug naar 'het hart van de wereld'. Onderwijl legt het meisje het aan met een andere getrouwde man. Bedroevend banaal, smakeloos en onbelangrijk. Is het werkelijk dezelfde Casabianca die mede-verantwoordelijk was voor het geweldige scenario voor THERESE van Alain Cavalier? Alleen het camerawerk van Raymond Depardon is te pruimen.

La galette du Roi

1985 | Komedie

Frankrijk 1985. Komedie van Jean-Michel Ribes. Met o.a. Jean Rochefort, Roger Hanin, Jacques Villeret, Claude Piéplu en Eddy Mitchell.

Een ratjetoe waarin de spot gedreven wordt met de oliesjeiks, de adel, de hoge financi[KA3]ele kringen, de maffia, commerci[KA3]ele televisie en zelfs Hamlet. Topor is voor het scenario (?) verantwoordelijk maar heeft weinig succes geoogst met deze heterogene verzameling. Niet iedereen heeft het talent van Monty Python, en de Franse filmindustrie heeft weinig geluk met het burleske genre: deze 'galette' is moeilijk te verteren. Camerawerk van François Catonne.

Les enfants du mensonge

1966 | Drama

Frankrijk 1966. Drama van Frédéric Krivine. Met o.a. Emmanuel Salinger, Christine Citti, François Marthouret, Danièle Lebrun en Claude Evrard.

Op vooravond van zijn huwelijk met Christine (Citti) verneemt David (Salinger) dat zijn vader Louis (Marthouret) nooit van zijn moeder gehouden heeft en dat hij zijn minnares Marianne (Liotard), op het huwelijksfeest heeft uitgenodigd. De genodigden stromen toe maar de feestvreugde bekoelt en de wijn krijgt azijnsmaak met de verschijning van Marianne. Psychologisch drama is een metafoor op verloren gegane politieke en relatie-illusies. Jammer dat verhaal versnippert in duistere misverstanden en betekenisloze onzinnigheden.

L'instit - L'une ou l'autre

-1 |

. Pascale Dallet. Met o.a. Alain Sachs, Christine Citti en Gérard Klein.

Op vooravond van zijn huwelijk met Christine (Citti) verneemt David (Salinger) dat zijn vader Louis (Marthouret) nooit van zijn moeder gehouden heeft en dat hij zijn minnares Marianne (Liotard), op het huwelijksfeest heeft uitgenodigd. De genodigden stromen toe maar de feestvreugde bekoelt en de wijn krijgt azijnsmaak met de verschijning van Marianne. Psychologisch drama is een metafoor op verloren gegane politieke en relatie-illusies. Jammer dat verhaal versnippert in duistere misverstanden en betekenisloze onzinnigheden.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Christine Citti op televisie komt.

Reageer