Jens Meurer

Regisseur, Producer

Jens Meurer is regisseur en producer.
Er zijn 14 films gevonden.

Big Game

2014 | Actiefilm, Avonturenfilm, Komedie, Drama

Finland/Verenigd Koninkrijk/Duitsland 2014. Actiefilm van Jalmari Helander. Met o.a. Samuel L. Jackson, Onni Tommila, Ray Stevenson en Felicity Huffman.

Een stel terroristen schiet boven Lapland het vliegtuig van de Amerikaanse president (Jackson) uit de lucht. Met behulp van een noodcapsule overleeft hij de aanslag, maar de terroristen zitten hem al snel weer op de hielen. De enige die hem kan redden is een dertienjarig Fins jochie genaamd Oskari. Briljant idee voor een campy actiefilm, maar de uitvoering laat (gedeeltelijk) te wensen over. Big Game is zowel spektakelfilm, genre-pastiche als coming-of-age-drama, en dat is net wat te veel van het goede.

Carlos

2010 | Biografie, Drama

Frankrijk/Duitsland 2010. Biografie van Olivier Assayas. Met o.a. Édgar Ramírez, Alexander Scheer, Nora von Waldstätten, Ahmad Kaabour en Christoph Bach.

De uit Venezuela afkomstige Ilich Ramírez Sánchez, codenaam Carlos, bestond echt. Hij deed terroristische klussen voor groeperingen als het Volksfront voor de Bevrijding van Palestina. Zijn werkterrein was grotendeels Europa. Nadat hij aanslagen had gepleegd en gepland in onder andere Londen en Parijs was hij verantwoordelijk voor de spectaculaire gijzeling van een aantal OPEC-ministers in 1975. Later werkte hij nog voor dictators in Libië en Roemenië, maar zijn hoogtijdagen waren toen al voorbij. Interessante, goedgemaakte driedelige miniserie, geeft een treffend beeld van tumultueuze tijden.

Black Death

2010 | Horror, Drama, Historische film

Verenigd Koninkrijk/Duitsland 2010. Horror van Christopher Smith. Met o.a. Sean Bean, Eddie Redmayne, Carice van Houten, David Warner en Tygo Gernandt.

Engeland, 1348. Een jonge monnik Redmayne) biedt zich aan als gids om de religieuze ridder Ulrich (Bean) en zijn huurlingen te begeleiden naar een dorp waar de Zwarte Dood vreemd genoeg geen slachtoffers maakt. Volgens de geruchten is dat wonder te wijten aan tovenares Langiva (Van Houten), die de doden weer tot leven wekt. Maar daar aangekomen blijkt het zogenaamd gezegende dorp in werkelijkheid de hel op aarde te zijn. Horror in een stijlvol historisch jasje, maar echt griezelig wordt het nooit.

The Last Station

2009 | Biografie, Drama, Historische film

Duitsland/Verenigd Koninkrijk/Rusland 2009. Biografie van Michael Hoffman. Met o.a. Christopher Plummer, Helen Mirren, James McAvoy, Paul Giamatti en Anne-Marie Duff.

Kostbaar ogende doch relatief voordelig gemaakte film over de slotakte in het woelige leven van de Russische graaf annex literator Lev alias Leo Tolstoj (1828-1910). Plummer geeft de auteur van meesterwerken als Oorlog en vrede en Anna Karenina gestalte. De heerlijke Mirren vertolkt echtgenote Sofia, die het helemaal niet ziet zitten dat idealist Lev zijn erfenis vermaakt aan het Russenvolk. Idealen zijn mooie dingen, maar centen zijn ook wat waard, tenslotte. Regisseur Hoffman maakte eerder de prachtige obscuriteiten Promised Land en Some Girls. Het recordaantal executive/associate/junior-/co-producenten bij dit project bedraagt twintig.

Hilde

2009 | Biografie, Drama, Muziek

Duitsland 2009. Biografie van Kai Wessel. Met o.a. Heike Makatsch, Dan Stevens, Monica Bleibtreu, Hanns Zischler en Johanna Gastdorf.

Biopic van Kai Wessel over de Duitse zangeres/actrice Hildegard Knef (gespeeld door Heike Makatsch).

Zwartboek

2006 | Drama, Oorlogsfilm

Nederland/Duitsland/Verenigd Koninkrijk/België 2006. Drama van Paul Verhoeven. Met o.a. Carice van Houten, Sebastian Koch, Thom Hoffman, Halina Reijn en Derek de Lint.

Voor het eerst sinds De vierde man uit 1983 maakte Paul Verhoeven weer een Nederlandse productie: Zwartboek, over een joodse verzetsvrouw die bij de nazi's infiltreert. De intriges beginnen degelijk genoeg. Vooral door Van Houtens mooie mengeling van onschuld en raffinement oogt Ellis' entree bij de kantoren van de bezetter in Den Haag nog als een acceptabel gegeven. Maar de aaneenschakeling van plotwendingen die daarna volgt, kan ook door haar goede spel niet geloofwaardig worden. Toch trok de film veel publiek, kreeg Gouden Kalveren voor beste film, regie en actrice, en werd ook internationaal behoorlijk goed ontvangen.

Shooting Dogs

2005 | Oorlogsfilm, Drama

Verenigd Koninkrijk/Duitsland 2005. Oorlogsfilm van Michael Caton-Jones. Met o.a. John Hurt, Hugh Dancy, Claire-Hope Ashitey en Dominique Horwitz.

April 1994. De Hutu-president van Burundi wordt vermoord. Volgens de Hutu's in buurland Rwanda het sein voor een genocide op de door hen verfoeide Tutsi's. De beelden zijn bekend. In Shooting Dogs wordt het drama bezien vanuit de ogen van twee westerlingen: de oude, uitgebluste priester Christopher en de jonge, idealistische leraar Joe. Ze zien het mislukken van de zwaar onderbemande VN in het verscheurde land. Shooting Dogs haalt lang niet het niveau van Hotel Rwanda van Terry George of Raoul Pecks Sometimes in April, maar het is natuurlijk wel een verhaal dat het verdient vaak verteld te worden.

Flammend' Herz

2004 | Documentaire

Duitsland/Zwitserland 2004. Documentaire van Andrea Schuler en Oliver Ruts. Met o.a. Herbert Hoffmann, Karlmann Richter en Albert Cornelissen.

Tatoeages hebben een diepe culturele achtergrond, die men bijna overal ter wereld vindt. In Europa en in Amerika werden tot in de jaren 1980 tatoeages beschouwd als ordinair. Men trof ze aan bij mensen uit de lagere klasse zoals zeelieden, oorlogsveteranen, hells` angels, hardrockers, bepaalde hippie`s enz. Tegenwoordig is een tatoeage zoiets als een tache de beaut[KA1]e, die men eerder bij vrouwen dan bij mannen aantreft. Debuterende documentairemakers Ruts en Schuler hebben drie bejaarde mannen gevonden, die van top tot teen getatoe[KA3]eerd zijn. Ze hebben van hen een portret in de vorm van een soort drieluik gemaakt. Overigens, de heren kennen elkaar goed en zijn intiem bevriend. Naar voren komt een beeld van een soort verslaving van het aanbrengen van illustraties op de huid, inclusief het symbool uit de titel. Wat velen niet weten, is dat de tatoeage op de onderhuid het mooist is: als getaoe[KA3]eerde mensen na hun dood gelooid zouden worden, zien ze er pas echt mooi uit! Herbert Hoffmann met een forse baard is inmiddels 84. Hij was een slagerszoon uit het Pruisische Pommern, die na WO II (1939-45) vertegenwoordiger was totdat hij in de beginjaren 1960 in de Hamburgse wijk St. Pauli een tatoeëerstudio met de pretentieuze naam Älteste Tätowierstube Deutschlands kon overnemen. Het was toen nog 'avant la lettre', maar het legde hem geen windeieren als we hem mogen geloven. Herbert werd een levende legende bij de opkomende en volgende generatie. Hij trok zich voor zijn levensavond terug in Zwitserland. De inmiddels negentig-jarige Karl Hermann Richter, kortweg Karlmann, stamt uit een chique, steenrijke familie in Kiel. Hij was als kind gefascineerd door getatoeëerde arbeiders, maar werd als het zwarte schaap van de familie gedwongen te trouwen. Toen hij 57 jaar oud was besloot hij vlak voor de kerst voor wat zijn homoseksualiteit betreft uit de kast te komen, zijn vrouw en vier kinderen in de steek te laten, en ging bij Herbert Hoffmann in de leer om naderhand zijn eigen zaak te openen. Eindelijk voelde hij zich gelukkig. De eveneens negentig-jarige Albert Cornelissen is een Hollander, die uit een zeemansfamilie stamt. Voor hem waren tatoeages de normaalste zaak van de wereld. Nadat hij de wereld over de wilde baren voldoende had rondgezworven reisde hij met een mobiele tatoeëerstudio door Europa en kreeg in Hamburg eindelijk vaste grond onder de voeten. Hij sloot een hechte vriendschap met Herbert en Karlmann. Een fascinerend portret van oude cultknarren, dat bekroond werd op het filmfestival van Berlijn met een speciale prijs. Verplichte kost voor iedereen, die het sociaal psychologische verschijnsel van tatoeage wil bestuderen. Opgenomen in de serie Das kleine Fernsehspiel. Het scenario is van beide regisseurs Schuler en Ruts. Het camerawerk is van Lars Barthel.

In One Breath - The Making of Russian Ark

2003 | Documentaire

Rusland/Duitsland 2003. Documentaire van Knut Elstermann.

Documentaire over het maken van Russian Ark, Aleksandr Sokoerovs film die in één take werd opgenomen.

Grüße aus Dachau

2003 | Documentaire, Oorlogsfilm

Duitsland 2003. Documentaire van Bernd Fischer.

Voordat de concentratiekampen vernietingskampen werden, bezat de SA in 1933 een vijftigtal inrichtingen, waar men regimetegenstanders gevangen hield. Deze politieke gevangenissen, die zich in voormalige kazernes, burchten of leegstaande fabrieken bevonden, lagen merendeels rondom Berlijn en werden Konzentrations Lager, afgekort KL of KZ, genoemd. Wat de Duitse provincie betreft, lag er onder andere [KA1]e[KA1]en op een groot fabrieksterrein in het schilderachtige stadje Dachau, niet ver van M[KA3]unchen. Toen de SA opzij was gezet en de SS van Heinrich Himmler verantwoordelijk was voor de binnenlandse veiligheid, werden de KL`s gesloten om plaats te maken voor massavernietigingskampen (Auschwitz, Sobibor enz.), op een paar na. Daarbij was ook het kamp Dachau, dat open bleef. Algauw was de naam van dit stadje synoniem aan het woord concentratiekamp, ook als het kamp zich totaal ergens anders bevond. Dachau werd vanaf die tijd geassocieerd met de verschrikkelijkste folteringen, zinloze medische experimenten op menselijke proefkonijnen en de systematische vernietiging van mensen. Het kamp telde drie crematoria die op een gegeven moment op volle toeren draaiden. Dit complex ligt praktisch in de stad. Mensen konden dus nooit beweren dat ze van niets wisten of dat concentratiekampen nimmer bestaan hadden. Dachau telde in die tijd ongeveer 31.000 inwoners en toen Duitsland in 1945 gecapituleerd had, waren er in Dachau 31.000 mensen omgekomen - uiteraard niet de bevolking, maar slachtoffers van het nazi- regime en voor het merendeel joden, maar ook politieke tegenstanders of krijgsgevangenen, waaronder veel Russen. Inwoners lieten na de oorlog hun kinderen in andere plaatsen geboren worden om Dachau niet als geboorteplaats in hun pas vermeld te krijgen, waardoor ze met de verschrikkingen van de concentratiekampen geassocieerd zouden worden. Fischer, de maker van deze documentaire, zelf afkomstig uit Dachau, wilde in New York met zijn bankkaart betalen, die was uitgegeven door de spaarbank in Dachau; hij kreeg het commentaar dat men verbaasd was, dat in een concentratiekamp ook bankkaarten werden verstrekt. Als iemand zich ophangt in de bossen nabij Dachau is dat hooguit een gemengd bericht in de plaatselijke pers, maar als iemand zelfmoord pleegt in het voormalige kamp dat pas sedert 1967 een oorlogsmonument is, haalt dat bericht waarschijnlijk [KL]The New York Times[KLE]. Fischer laat in zijn documentaire zien hoe Dachau verwoed zijn best doet om van zijn vreselijke imago af te komen. Hij heeft een jaar lang gefilmd en laat ons zien wat het betekent om in Dachau te leven. Hij heeft allerlei mensen ge[KA3]interviewd uit de plaatselijke politiek, het stadsbestuur, de lokale media, een burgerrechtbeweging, gewone bewoners enz. We maken kennis met een gids van de VVV die ons laat zien hoe mooi de stad is - dat is beslist waar en welke rijke geschiedenis de plaats heeft - ze bedoelt dan niet de periode 1933-45. We nemen een kijkje op de jaarlijkse kermis, het Volksfest met zijn traditionele optochten, waaraan de inwoners in Beierse klederdracht deelnemen, tot en met de burgemeester en zijn vrouw. Diezelfde burgemeester beklaagt zich dat er geen stad te vinden is, die een jumelage wil aangaan en dat de Lufthansa niet bereid is om een van haar vliegtuigen Stadt Dachau te noemen. We zien hoe het gemeentebeleid door de jaren heen er doelbewust toe geleid heeft dat de oude omtrekken van het beruchte concentratiekamp verkleind werden om de pijn te verzachten. Dat er tot op vijf meter afstand huizen gebouwd mochten worden, die zoals blijkt bewoond worden door mensen die onverschillig zijn over wat er toen gebeurde. Op een deel van het voormalige buitenterrein van het kamp, dat nu een soort natuurgebied is en lijkt alsof het er nooit bij hoorde, huist een opleidingsinstituut van de oproerpolitie. De bezoekers van het monument, die rondgeleid worden door Max, een ex-gevangene uit Auschwitz, die in de laatste maanden van de oorlog naar Dachau versleept werd, worden verstoord door de oefeningen van de politie, de sirenegeluiden van het rijdende waterkanon. Aan het woord komt de plaatselijke partijleider van de rechts extreme Republikaner Partei, die het liefst het verleden zou willen begraven (andere lokale politici komen niet echt aan het woord). Het blijkt dat in de gemeenteraad het verzoek is ingediend om de oude toegang via het terrein van de opleidingsschool met het beruchte eufemistische opschrift [KL]Arbeit macht frei[KLE] weer open te stellen. Er wordt heftig gedebatteerd, er zijn verkiezingen, waarbij schaamteloos gefraudeerd wordt, en als het eenmaal zover is dat men de oude poort besluit te openen, duurt dat precies twee dagen, omdat men het niet eens kan worden over het implementeren van het verkeersplan. Sedert 1964 hebben ongeschoeide karmelitessen heel wat concentratiekampen bezet, ook in Dachau en er een klooster gesticht. Hoewel je de vraag mag stellen met welk recht zij dit doen, komt van hen een positief beeld naar voren in de film, en hebben zij zelfs een soort klaagmuur gebouwd, waardoor bezoekers hun op papier geuite gevoelens door de muur naar binnen kunnen laten glijden. De zusters lezen tijdens de avondmis de epistels voor en zij bidden voor de scribenten en de slachtoffers. Hun verstandhouding met Max is goed en de abdes heeft in de loop der jaren heel wat mensen geportretteerd met de fotocamera. Jongeren hebben in 2002 de barakken besmeurd met nazi-leuzen en de ontzette curatrice laat zien dat er nog steeds geen herstelwerkzaamheden zijn uitgevoerd. Deze documentaire met ironische ondertonen laat zien hoe burgerinitiatieven (in de minderheid) hun best doen om de geschiedenis niet te verdoezelen en toont duidelijk aan dat Dachau zich niet kan losmaken van het verschrikkelijke verleden en er beter aan doet ermee te leven. Fischer heeft door een lokaal bluesgroepje de film op een passende wijze laten begeleiden met muziek. Hoewel Dachau verder op een normale stad ergens in Duitsland lijkt, werd de eerste manager van het pas geopende MacDonalds fastfood restaurant ontslagen omdat hij reclamefolders uitdeelde aan de bezoekers van het voormalige concentratiekamp Dachau - dat bericht haalde overigens [KL]The New York Times[KLE]. Uitstekend gefilmd en voorzien van goed verbindend commentaar (voice-over van Fischer) stemt deze documentaire tot nadenken. Het scenario is van regisseur Fischer, die ook het camerawerk deed. Aanbevolen.

Russian Ark

2002 | Historische film, Experimenteel, Drama

Rusland/Duitsland 2002. Historische film van Aleksandr Sokurov. Met o.a. Sergei Dontsov, Mariya Kuznetsova, Leonid Mozgovoy, David Giorgobiani en Aleksandr Chaban.

De Russische cineast Sokurov leidt de toeschouwer in één opname van negentig minuten via de zalen van de Hermitage in St. Petersbrug door drie eeuwen Russische geschiedenis. Een verbluffende prestatie die vier jaar voorbereiding vergde. De rode draad in de film is een ironische Franse markies (Sergei Dontsov) die in het museum door de tijd wandelt en samen met een onzichtbare verteller commentaar levert op de honderden aanwezige historische figuren, de kunstwerken en de Russische geschiedenis. Russian Ark is technisch een sublieme film van een ongekende artistieke waarde. Maar Sokurov bleef bescheiden: 'Het is een film met eenvoudige gedachten gevat in eenvoudige woorden. Maar ik hoop dat ze diepe emoties oproepen.'

Mutanten

2002 | Drama

Duitsland/Frankrijk 2002. Drama van Katalin Gödrös. Met o.a. Karoline Teska, Jacob Matschenz, Sabine Timoteo, Rebecca Scheurle en Peter Lohmeyer.

Dertienjarige Paula (Teska) is omringd door de verstikkende normaliteit van puberende leeftijdsgenoten en goedgemutste volwassenen in een aangeharkte wijk in een Duitse provinciestad. Maar Paula weet wel beter. In haar werkelijkheid bestaat het gepeupelte uit mutanten, geïnfecteerde wezens zonder enige emotie. Alleen de rebelse zestienjarige Jens (Matschenz) is normaal, sinds zijn ouders zijn omgekomen. Tijdens een tocht in een gestolen auto komen de tieners tot de ontdekking dat hun overlevingsstrategieën niet zaligmakend zijn en dat ze hun zielenheil elders en op een andere manier moeten zoeken. Regisseur Gödrös verfilmde haar eigen boek en produceerde een roadmovie die het uitstekend deed in het festivalcircuit.

Jeckes - Die entfernten Verwanten

1997 | Documentaire, Historische film

Verenigd Koninkrijk/Duitsland 1997. Documentaire van Jens Meurer en Carsten Hueck. Met o.a. Paul Jacobi, Gitta Sherover, Anna Maria Jokl, Elly Freund en Michael Smuss.

'Jeckes' zijn Duitse joden die naar Palestina uitgeweken zijn en er meewerkten aan de oprichting van de joodse staat. Het portret van zeven van deze 'jeckes' wordt op indringende wijze geschetst. In hun eigen woorden overlopen ze de moeilijkheden die ze ondervonden en de vijandigheden waarmee ze af te rekenen hadden voordat de staat Israël een feit werd. De makers laten hen rustig hun verhaal vertellen en plaatsen dit in een historische context, echter zonder gebruik te maken van archiefopnamen. Zeven intellectuelen die een balans opmaken van de toestand in het hedendaagse Israël, waar de rassen- en volkerenhaat weer in alle hevigheid ontbrand is. Getuigenissen uit de eerste hand van mensen die de hele evolutie persoonlijk hebben meegemaakt. Het geheel is een redelijk droge documentaire, waarin zeer veel verteld, maar weinig getoond wordt. Het wordt allemaal objectief op een rijtje gezet, zonder haat of beschuldigende vingers. Een eerlijk document dat zich echter vooral richt tot hen die in de geschiedenis van Israël geïnteresseerd zijn. Meuren en Hueck schreven het scenario, met Gaby Kul-Keujohr aan de montagetafel. Bernd Fischer stond in voor de fotografie van deze meermaals bekroonde documentaire.

A Family Torn Apart

1993 | Drama, Misdaad

Verenigde Staten 1993. Drama van Craig R. Baxley. Met o.a. Neil Patrick Harris, Johnny Galecki, Gregory Harrison, John M. Jackson en Linda Kelsey.

VV.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Jens Meurer op televisie komt.

Reageer