Marc Bertolini

Acteur

Marc Bertolini is acteur.
Er zijn 9 films gevonden.

Dans tes bras

2009 | Drama

Frankrijk 2009. Drama van Hubert Gillet. Met o.a. Michèle Laroque, Martin Loizillon, Lola Naymark en Marc Bertolini.

Onopgesmukt regiedebuut over adoptie, gemaakt door iemand die opgroeide in een pleeggezin. Autobiografische elementen zijn dan ook vervat in het 'kleine' verhaal over de zestienjarige Louis (de eveneens debuterende Loizillon) die als baby door zijn moeder in de steek is gelaten. De speurtocht naar en confrontatie met de schim die hem ter wereld heeft gebracht haalt levens overhoop. Komedievedette Laroque (Nice, 1960) speelt prachtig naturel de bloemiste die aan de Zuid-Franse kust haar moederverleden vakkundig heeft weggestopt. Naymark is de invoelende hotelreceptioniste met wie Louis vriendschap sluit.

Meilleur espoir féminin

2000 | Komedie

Frankrijk 2000. Komedie van Gérard Jugnot. Met o.a. Gérard Jugnot, Bérénice Béjo, Antoine Duléry, Sabine Haudepin en Mohamed Hicham.

Yvon Rance (Jugnot) is kapper in Bretagne. Hij is een vakman in hart en nieren en heeft maar [KA1]en[KA1]en wens: dat zijn dochter Laetitia (Bejo) haar eigen zaak opent in Quimper of Laval. Laetitia koestert hele andere ambities. Ze heeft een aardig snuitje en doet een auditie bij regisseur St[KA1]ephane (Duléry) in Parijs. Als pappa Yvon daar achter komt, breekt de hel los. Als Laetitia met zelfmoord dreigt, stemt Yvon toe, maar hij wil haar gage onderhandelen. Hij valt bijna flauw als hij ontdekt dat Laetitia in een paar weken net zoveel verdient als hij in één jaar. Op de set wordt hij te lastig en wordt hij snel weg gebonjourd. Eenmaal terug op honk ontdekt hij dat de sensatiepers Laetitia de achternaam France heeft gegegevn. Nu wordt het de hoogste tijd om in actie te komen. Als gebruikelijk zijn de films van Jugnot heel kluchtig en daar moet je van houden, want het scenario dat hij met Isabelle Mergault schreef, graaft niet erg diep. Bejo is een openbaring en een talent om in de gaten te houden en zij heeft grotendeels de waardering voor deze film bij elkaar verdiend. De bijrollen die door vijftig karakterspelers worden bezet, hebben bijgedragen tot deze waardering. Het camerawerk is van Pascal Gennesseaux.

Les mômes

1999 | Komedie

België/Frankrijk 1999. Komedie van Patrick Volson. Met o.a. Charles Aznavour, Marie-Joséphine Crenn, Anissa Stili, Pascale Robert en Philippe Faure.

De Parijse vioolbouwer Gaspard (Aznavour) baant zich een weg om in de metro zijn trein te halen. In de gang staan twee meisjes te zingen. Eensklaps verschijnt de politie, die de meisjes wegens bedelarij wil aanhouden. Het jongste meisje, de tienjarige Manon (Crenn) werpt zich in de armen van Gaspard en noemt hem haar grootvader. Het andere meisje, de veertienjarige Sarah (Stili), speelt het spelletje mee en de politie blijft achterdochtig, maar laat hen toch gaan. Op de vraag waar hun moeder is antwoordt Manon dat ze in de gevangenis zit. Al gauw gaat Gaspard zich aan de meisjes hechten en zich over hen ontfermen. Het gevoelige portret van een oudere man die zich het lot aantrekt van twee door iedereen verlaten kinderen. Een verhaal dat zich uitstekend leent tot goedkoop sentiment, maar door de ijzersterke vertolking van Aznavour en de ontwapenende (en ondeugende) onschuld van de kleine Crenn wordt het een aangrijpend, droefgeestig stukje realiteit, verteld met veel humor. Een klein juweeltje, geschreven door David Pharao en in beeld gebracht door Hans Meier.

Le Sélec : Le clandestin

1998 | Komedie, Sportfilm

Frankrijk 1998. Komedie van Jean-Claude Sussfeld. Met o.a. Michel Voïta, Julien Rivière, Mohammed Hamaidi, Sonia Mankaï en Andréa Ferréol.

J[KA1]er[KA4]ome Madec, bijgenaamd Le S[KA1]elec, moet in opdracht van de voetbalfederatie van Clairefontaine het land afschuimen, op zoek naar jong voetbaltalent. Mr. Bertier (Lagueyrie) van het ministerie geeft hem de opmerking dat er teveel vreemdelingen zijn in het Franse voetbal, zodat bij een overwinning nog met moeite de `Marseillaise` gezongen kan worden. J[KA1]er[KA4]ome belooft er, binnen zijn mogelijkheden, iets aan te doen. Op een dag speelt hij met enkele collega`s tegen de plaatselijke politieploeg wanneer twee adolescenten binnenbreken in de kleedkamers en de beroepskaarten van de agenten stelen. J[KA1]er[KA4]ome kan een van hen strikken. Het is Emir (Rivière) en het blijkt een natuurtalent in het voetbal te zijn. Probleem is echter dat Emir een Joegoslaaf is die illegaal in het land verblijft en die bovendien in de greep zit van een bende misdadigers. L'INSTIT overgeplaatst naar het voetbalveld. Het is weer allemaal ellende dat de klok slaat en je kan je zakdoek best binnen handbereik houden, want de tranen vloeien. De eerste aflevering van deze reeks is niet erg beloftevol. Het voorspelbare, sentimentele scenario is van Philippe Donzelot en Yves Ramonet. Fotografie van Gérard Vigneron.

Les Bœuf-carottes : La manière forte

1997 | Misdaad

Frankrijk 1997. Misdaad van Pierre Roitfeld. Met o.a. Jean Rochefort, Philippe Caroit, Manuel Gélin, Tomer Sisley en Ingrid Chauvin.

Nachtelijke hold-up in hifi-winkel in Champs-sur-Bi[KA2]evre. Uitbater Froment (Roubakha) telefoneert naar politie, maar wacht tevergeefs op hulp. Daags nadien worden commissaris Venturi (Rochefort) en inspecteur Kaan (Caroit) geconfronteerd met klacht van plaatselijke middenstandsvereniging tegen lakse en ineffici[KA3]ente houding van de politie. De daders blijven intussen spoorloos. Slechts met hulp van inspecteur Jeunet (Gélin), die een basketploegje leidt in de buurt en de jongeren van deze 'moeilijke' Parijse voorstad door en door kent, zal onderzoek met succes kunnen afgerond worden. Eens te meer dienen probleemvoorstad en jeugdmisdadigheid als achtergrond voor policier, geschreven door Eric Kristy en Joël Houssin. Donker onderwerp wordt gelukkig wat opgevrolijkt door pikante dialogen en enkele gekke situaties. Humor en charme van Rochefort stelen de show.

Famille de cœur

1997 | Komedie

Frankrijk 1997. Komedie van Gérard Vergez. Met o.a. Mimie Mathy, Pierre-Jean Cherit, Judith El Zein, Bruno Walkowitch en Isabelle Leprince.

Nadine Lefort (Mathy) werkt, samen met Jean-Pierre (Walkowitch), in een architectenbureau. Ze droomt ervan haar eigen onderneming te beginnen. Deze hoop wordt de grond ingeboord als haar moeder onverwacht sterft. Nadine erft de snoepwinkel van haar moeder en de twee huurders van de bovenverdieping, H[KA1]el[KA2]ene (El Zein) en haar zoontje F[KA1]elix (Cherit). De vrouw is werkloos en gedeprimeerd, temeer daar ze vreest dat haar zoontje in een instelling geplaatst zal worden. Tussen Nadine en Félix groeit een tedere vriendschap. Nadine wil het winkeltje omvormen tot een architectenbureau met de hulp van Jean-Pierre en ze wil tevens Hélène terug wat levensmoed geven. Een lichte dramatische komedie die aan elkaar hangt van de clichés, maar het is onmogelijk om niet in de ban te komen van de Mathy, klein van gestalte maar groot van allure. Haar spontane spel dwingt de kijker om de film toch uit te zien met alle ontroering vandien. Odile Barski schreef het scenario en Elisabeth Prouvost stond achter de camera.

Les Cordiers, juge et flic : Comité d'accueil

1996 | Drama, Misdaad

Frankrijk 1996. Drama van Marion Sarraut. Met o.a. Pierre Mondy, Bruno Madinier, Charlotte Valandrey, Alain Doutey en Borris Terral.

Onderzoeksrechter Bruno Cordier (Madinier) vertrouwt zijn vader (Mondy) de zaak toe van een netwerk van clandestiene arbeiders uit het voormalige Oostblok. Hij ontdekt al vlug dat een van de misdadigers, die dood werd aangetroffen, een ex- medewerker was van de politie, afgedankt om disciplinaire redenen. Myriam Cordier (Valandrey) ziet hier een uitstekende reportage in zitten, maar wordt betrapt door Vozzek (Brucher), een van de bendeleiders, bij het nemen van foto's. Ze wordt uit de nood geholpen door een jonge Roemeense schilder, die echter weigert haar te helpen bij haar artikel. De volgende ochtend ontdekt de politie drugs in haar auto en ze wordt gearresteerd. Er is weer heibel bij de familie Cordier. Genoeg om een aflevering van de reeks te vullen met soms spannende, soms plezierige plotwendingen. Toch komt het scenario van Claude Girard, Claude-Michel Rome en Alain Robillard niet boven de middelmaat. Vlot gemaakt seriewerk om een avondje commercièle tv mee te vullen. Fotografie van Roland Bernard. Stereo.

Le premier qui dit non

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Lyès Salem en Fatiha Chériguene. Met o.a. Mohamed Damraoui, Nouria Moussaoui, Karen Oubraham, Georges Trillat en Tara Romer.

Na afloop van een wedstrijd hoort Momo (Salem), een beloftevolle jonge voetbalspeler, dat een van zijn jongere broers overleden is. Bij zijn aankomst in zijn geboortestad, die hij jaren geleden verliet, blijkt dat zijn broer gestorven is aan een overdosis drugs. Tot zijn grote ontsteltenis merkt hij dat de buurt waarin hij opgroeide drastisch veranderd is: een angstwekkend groot aantal jongeren is aan de drugs en niemand durft acties te ondernemen tegen de dealers. Hij gebruikt zijn populariteit als sportvedette om de jongeren op een goed spoor te zetten, maar de dealers slaan terug en ze gebruiken zijn jeugdvriendin Marion (Oubraham) om een valstrik te spannen. Goedbedoeld, maar erg naïef pamflet tegen het gebruik van drugs. Door de sport voor te stellen als het gezonde leven en drugs als een zekere dood, zonder dieper op het probleem in te gaan, schiet de film zijn doel voorbij. Het oppervlakkige scenario is van Didier Daeninckx en Failevic. Fotografie van Charlie Gaëta. Stereo.

Dancing nuage

1995 | Drama

Frankrijk 1995. Drama van Irène Jouannet. Met o.a. Mireille Perrier, Pierre-Quentin Fæsch, Sébastien Lesgent, Myriam Mézières en Chantal Neuwirth.

Madeleine (Perrier) leeft met haar zoontje van acht Simon (Fæsch) in een caravan, die ze Dancing nuage heeft genoemd. Haar man zit in de gevangenis en Madeleine, die geen werk heeft, vreest dat de kinderbescherming haar het oudersschap zal ontnemen. Ze neemt met Simon de benen voordat het te laat is. In plaats van haar droomreis, eerste klasse naar Versailles, wordt het een tocht door de hel van de daklozen. Sterk sociaal drama dat af en toe behoorlijk op het sentiment van de kijker mikt. Het slot is te optimistisch en ongeloofwaardig vergeleken met de algehele teneur van de film. Goed spel van beide hoofdrollen. Het scenario is van regisseuse Jouannet naar de roman van Georges-Paul Cuny. Het camerawerk is van Chris Renson. Formaat 16/9.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Marc Bertolini op televisie komt.

Reageer