Nicolas Abraham

Acteur

Nicolas Abraham is acteur.
Er zijn 7 films gevonden.

Une vie meilleure

2011 | Drama

Frankrijk 2011. Drama van Cédric Kahn. Met o.a. Guillaume Canet, Leïla Bekhti, Slimane Khettabi, Nicolas Abraham en François Favrat.

Een beter leven, dat is waar de impulsieve, koppige chefkok Yann en zijn nieuwe vriendin Nadia van dromen als ze een verlaten bouwval nabij een idyllisch meertje verbouwen tot restaurant. Maar bij gebrek aan eigen vermogen sluit Yann meerdere dubieuze kredieten af, en verandert droom al snel in nachtmerrie. Het grauwe realisme past thriller-regisseur Kahn verrassend goed, en met name op de momenten dat hij liefde en tederheid te midden van alle ellende vindt, is Une vie meilleure een prachtige familietragedie.

Mon père...

2001 | Misdaad, Thriller

Frankrijk 2001. Misdaad van José Giovanni. Met o.a. Bruno Cremer, Vincent Lecœur, Rufus, Michelle Goddet en Nicolas Abraham.

De 78-jarige regisseur Giovanni zat tijdens WO II (1939-44) in het verzet, leerde overvallen plegen en met wapens omgaan. Na de oorlog belandde hij in de zware misdaad. Bij een hold-up liepen de zaken uit de hand, er vielen doden en hij belandde in de gevangenis. Hij werd in 1949 ter dood veroordeeld. In zijn autobiografische film, waarvoor hij het scenario met niemand minder dan Bertrand Tavernier schreef naar zijn eigen boek [KL]Il avait dans le c[KL21]ur des jardins introuvables[KLE] vertelt hij zijn belevenissen als een spannende thriller. Zijn leven heeft Giovanni te danken aan zijn vader, die in 1964 overleed en zich bijna vijf jaar tomeloos inspande om voor zijn zoon gratie te bewerkstelligen. Giovanni die van zijn vader vervreemd was, heeft hem nooit zijn dankbaarheid kunnen tonen. De film is dus een eerbetoon aan onbekende goede eigenschappen van zijn vader die hij nooit gekend had, maar die hij onder de invloed van zijn moeder (Goddet) vervloekte. Cremer is magistraal als Joe die neerstrijkt in het caf[KA1]e [KL]Mieux ici qu`en face[KLE] dat tegenover de gevangenis [KL]La Sant[KA1]e[KLE] gelegen is. Joe beweegt hemel en aarde en maakt een kruisgang om een brief te krijgen van de familie van het slachtoffer, waarin ze Manu (LeC[KL21]ur) vergeven. Intussen zien we Manu in de gevangenis als de ter dood veroordeelde; we proeven de ijzige sfeer aan de hand van bewaker Grinval (Rufus), die een redelijk mens is, hoe celgenoot Manouche (Defosse) behandeld wordt voor longklachten, terwijl ze weten dat zijn kop binnenkort onder valbijl van de guillotine zal rollen. Het spel staat op een hoog peil en de spanning is om te snijden. Aan de minzijde staan een zekere breedlopigheid en clich[KA1]es zoals het hoertje met een gouden hart en sentiment, zoals Joe die een gouden tand laat trekken voor de betaling van het honorarium van advocaat Hecquet (Abraham), die wroeging heeft dat hij zijn client indertijd niet heeft kunnen redden in de rechtszaal. Al met al een indrukwekkende film. Giovanni schreef in de gevangenis een boek over zijn mislukte uitbraakpoging, die zijn zaak er niet eenvoudiger op maakte. Dit boek, een bestseller, werd in 1960 door Jacques Becker op meesterlijke wijze verfilmd als LE TROU. Het camerawerk is van Alain Choquart, widescreen.

Un pur moment de rock 'n roll

1999 | Drama

Frankrijk 1999. Drama van Manuel Boursinhac. Met o.a. Vincent Elbaz, Nicolas Abraham, Samy Naceri, Laurence Côte en Féodor Atkine.

Eric Renard (Elbaz) heeft de ambitie om romanschrijver te worden. In plaats daarvan is hij aan de drugs geraakt met zijn vriendin Sophie (C[KA4]ote) en voeren ze een leeg, zinloos bestaan dat uitsluitend om de dope draait. Om zijn verslaving te voeden gaat hij met een andere junk, Jeannot (Abraham), iedere dag uit stelen, verkoopt het gestolene aan een heler, en wisselt het geld in voor drugs. Als hij in de klauwen van de politie geraakt, is er nog maar een uitweg: een keihard afkickcentrum op het land. Door zijn kamergenoot Kamel (Naceri), die zijn broers naar de verdommenis zag gaan, komt hij er bovenop. Ook helpt zijn zucht om met het schrijven wat te bereiken. Hoewel het scenario van Vincent Ravallec, regisseur Boursinhac, Louis Stéphane Ulysse en Stéphane Cabel de kijker niet onberoerd laat, zijn de personages toch te afstandelijk geschilderd. Bovendien neemt de film geen standpunt in. Helaas zijn deze LA HAINE-achtige films alweer achterhaald. Het camerawerk is van Kevin Jewison.

Milles bornes

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Alain Beigel. Met o.a. Emma de Caunes, Pierre Berriau, Raphaël Krepser, Nicolas Abraham en Bruno Solo.

Als Th[KA1]eo (Berriau), Pascal (Abraham), Mika (Krepser) en Jean (Solo) hun vriend, reportagefotograaf Romain (Beigel) in het ziekenhuis willen opzoeken, komt zijn bedroefde vader (Herlitzka) hen bij de ingang tegemoet. Romain is overleden aan een longontsteking. Hij overhandigt hen een video, die Romain speciaal voor hen gemaakt heeft. Op de band staat Romains laatste wens en die houdt in dat hij volgens Indonesisch ritueel op een strand niet ver van Veneti[KA3]e aan de Adriatische kust verbrand wil worden. In Europa is een lijkverbranding in het openbaar verboden, maar het kwartet besluit Romains laatste wil te eerbiedigen. Wat dan volgt is een onwaarschijnlijk, maar zeer vindingrijk tragikomisch gesol met het lijk. Eerst stelen ze het stoffelijk overschot uit het mortuarium van het ziekenhuis, stoppen het in een vrieskist en nemen het mee in de kofferbak van de auto en moeten duizend kilometerpalen (vandaar de titel) verder zien te komen. Niet alleen Romains aantrekkelijke, maar afkeurende zus is het vijfde wiel aan de wagen, ze moeten grenzen overschrijden, komen zonder brandstof te zitten en ontmoeten de mysterieuze Akiko (Hirota), een fraaie Japanse met zelfmoordneigingen. De spelprestaties van de jonge rolverdeling is prima en het scenario van regisseur Beigel en Jean-Luc Gaget zorgt voor het nodige tempo en bevat hilarisch dialoog. Typisch zo'n film, waarvan de Amerikanen een remake gaan maken, die veel bekender wordt, maar niet beter hoeft te zijn. Het camerawerk is van Luc Pagès en het oogt heel goed. Widescreen, Dolby SR.

Barrio

1998 | Drama

Spanje 1998. Drama van Fernando León de Aranoa. Met o.a. Críspulo Cabezas, Timy Benito, Eloi Yebra, Marieta Orozco en Alicia Sánchez.

De titel betekent wijk of voorstad. Het drama is gesitueerd in een boomloze, grauwe, sociale buitenwijk van Madrid, waar je niet zou willen wonen. De vijftien-jarige vrienden Rai (Cabezas), Manu (Ybra) en Javi (Timy) moeten het ermee doen, terwijl ze weten dat ze niet kunnen ontsnappen naar een betere wereld. Toch dromen zij ook van zonnige stranden en leuke meisjes. De filmposter symboliseert hun dilemma op een voortreffelijke wijze: een jet-ski, die met een ketting is vastgemaakt aan een lantaarnpaal, honderden kilometers van de zee verwijderd. Ondanks de gebroken gezinnen, waar de jongens vandaan komen, proberen ze het: Manu als pizzabezorger, maar hij heeft geen scooter en Rai wint voornoemde jet-ski, die gejat wordt voordat hij de kans krijgt hem te verkopen... Javi heeft een zus, Susi (Orozco), die begint te ontluiken en tot zijn ontsteltenis geile blikken vangt van zijn kameraden. Intussen wil zijn moeder eindelijk z`n hardhandige vader (Villen) de toegang tot het huis ontzeggen. Manu en zijn vader (Algora) liegen over de ongeoorloofde afwezigheid van Manu's verslaafde broer. Na FAMILIA handhaaft De Aranoa de kwalitieit met dit sociale drama, dat tenminste niet verdrinkt in een poel van kommervol verdriet en nihilisme. Het bevat warmte, menselijkheid en hartelijkheid; het schenkt de kijker voldoening na afloop. Het boeiende scenario van regisseur De Aranoa is intelligent, eerlijk, zonder dat hij vervalt in vals sentiment of effectbejag. De jonge hoofdrollen die nog maar weinig ervaring hebben, komen heel geloofwaardig en echt over. Het camerawerk is van Alfredo Mayo. In eigen land meervoudig bekroond.

Adorable petite bombe

1996 | Drama

Frankrijk 1996. Drama van Philippe Muyl. Met o.a. Philippe Volter, Olivia Brunaux, Patiaporana Oum, Féodor Atkine en Eliane Boeri.

Om zijn tanend imago als sterreporter wat op te vijzelen vertrekt tv-journalist G[KA1]erard Brunel (Volter) naar Cambodja om er de beruchte generaal Papa te interviewen. Deze staat aan het hoofd van een leger van kind-soldaten. Bij zijn terugkeer brengt hij de achtjarige Ravy (Oum) mee, waardoor hij ongetwijfeld heel wat media-aandacht zal krijgen. Zijn vrouw Alice (Brunaux) is niet akkoord met zijn methodes en ze verlaat het echtelijk dak. Ze trekt in bij haar vriendin Jacqueline (Bernier), een eenzame vrouw die de ideale man hoopt te vinden via annonces. Kritische kijk op de media die steeds meer eisen van de mensen die voor hen werken. Ze willen top-kijkcijfers, zelfs wanneer dit ten koste gaat van een klein meisje. Een interessant gegeven dat mank loopt door een zwakke dramatische opbouw, die niet kan uitmaken of het nu komisch of ernstig bedoeld is. Het scenario is van Muyl, Alain Riondet en Philippe Lopes Curval. Luc Drion hanteerde de camera.

Lulu, roi de France

1995 | Komedie, Drama

Frankrijk 1995. Komedie van Bernard Uzan. Met o.a. Richard Bohringer, Corinne Touzet, Claire Nadeau, Vanessa Guedj en Maka Kotto.

Lulu Hastier (Bohringer) is een eenvoudige, tevreden slotenmaker, die behoorlijk de kost verdient en samen met zijn achttien-jarige dochter Sylvie (Guedj) in La Courneuve woont. Zijn vrouw heeft hem tien jaar geleden verlaten. Het grootste deel van zijn vrijetijd besteedt hij aan p[KA1]etanque, terwijl hij tevens actief lid van de plaatselijke communistische partij is. Zijn gezapige leventje komt heftig in beroering als notaris Pouilloux (Mirmont) hem vertelt dat hij een kasteel heeft geërfd in de Touraine. Aardige, maar volstrekt onwerkelijke satire over een eenvoudig mens die in de adelstand wordt verheven, wat eigenlijk tegen zijn verwachtingspatroon indruist. Hoewel het gebodene niet altijd even leuk is, blijft de film overwegend sympathiek met geloofwaardig spel van Bohringer. Het scenario is van Uzan en Nathalie Cartier. Het camerawerk is van Jimmy Glasberg. 16/9.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Nicolas Abraham op televisie komt.

Reageer