Kees Hin

Regisseur, Scenarist, Editor

Kees Hin is regisseur, scenarist en editor.
Er zijn 20 films gevonden.

Jaap Hillenius, poging om dichterbij te komen

2006 | Documentaire, Biografie

Nederland 2006. Documentaire van Kees Hin.

Drieluik op film over het leven en het werk van schilder Jaap Hillenius (1934-1999). Jaap Hillenius, poging om dichterbij te komen is een tastende vertelling. De film heeft alleen een storende bijwerking: de herinneringen van de intimi sluiten de bioscoopbezoeker op een gegeven moment buiten.

Cinema Invisible: het boek

2005 | Documentaire

Nederland 2005. Documentaire van Kees Hin.

Ter gelegenheid van de honderdste verjaardag van de cinema bundelde Christian Janicot in 1995 honderd onuitgevoerde filmscenario's van schrijvers en kunstenaars. Kees Hin toetst tien scenario's uit Janicots boek op hun verfilmbaarheid. Stuk voor stuk intrigerende plannen, maar de verbeelding van Hin voegt er weinig tot niets aan toe. Sterker: door de halfbakken pogingen de scripts alsnog te verfilmen verdwijnt de magie.

Zaanse nachten

1999 | Fantasy, Drama

Nederland 1999. Fantasy van Kees Hin. Met o.a. Jeroen Willems, Ariane Schluter, Halina Reijn, Frieda Pittoors en Hetty Blok.

Schrijver Henk van de Wal (Willems) is totaal uitgeblust. Financieel zit hij aan de grond, leeft op kosten van de vrouwen in zijn leven en loopt meer dronken rond dan nuchter. Hij staat bekend als charmant en gevoelig en is een graag geziene gast in het Zaanse nachtleven. In werkelijkheid echter weet hij geen raad meer met het leven en enkel de drank houdt hem nog op de been. En dat loopt niet steeds even goed af. Het portret van een man dat zich afspeelt op de grens tussen droom en werkelijkheid. Het is een ballade over eenzaamheid, angst voor het leven en vanzelfsprekend de dood. Een film vol symboliek die niet steeds even helder bij de kijker zal overkomen. De overwegend jonge cast, die gehaald werd bij Toneelgroep Hollandia, tracht zoveel mogelijk te overtuigen. Ellie van Dooren en Leo D. Lichteberg schreven het scenario. Fotografie is van Joost van Gelder.

Narcis, het loon van schoonheid

1998 |

Nederland 1998. Kees Hin.

Schrijver Henk van de Wal (Willems) is totaal uitgeblust. Financieel zit hij aan de grond, leeft op kosten van de vrouwen in zijn leven en loopt meer dronken rond dan nuchter. Hij staat bekend als charmant en gevoelig en is een graag geziene gast in het Zaanse nachtleven. In werkelijkheid echter weet hij geen raad meer met het leven en enkel de drank houdt hem nog op de been. En dat loopt niet steeds even goed af. Het portret van een man dat zich afspeelt op de grens tussen droom en werkelijkheid. Het is een ballade over eenzaamheid, angst voor het leven en vanzelfsprekend de dood. Een film vol symboliek die niet steeds even helder bij de kijker zal overkomen. De overwegend jonge cast, die gehaald werd bij Toneelgroep Hollandia, tracht zoveel mogelijk te overtuigen. Ellie van Dooren en Leo D. Lichteberg schreven het scenario. Fotografie is van Joost van Gelder.

Broken Circle

1998 | Drama, Experimenteel, Documentaire

Nederland 1998. Drama van Kees Hin. Met o.a. Femke Klinkenbijl, Saartje Koningsberger, Leo Hogenboom, Liesbeth Coops en Rob van de Meeberg.

In 1975 opende Wies Smals in Amsterdam de kunstgalerie De Appel, waar kunstenaars terecht konden met vernieuwend werk, waar ze elders zelden een forum voor vonden. Ze leidde de galerij samen met Josine van Droffelaar, tot ze beiden in 1983 bij een vliegtuigongeval in Zwitserland om het leven kwamen. In 1998 ontmoet kunstenares Nusch (Klinkenbijl) in Milaan toevallig Laurie Anderson, die ooit in De Appel debuteerde. Terug in Amsterdam gaat Nusch op zoek naar meer werk uit het atelier van Smals. Ze bekijkt video`s, brengt een bezoek aan de oude gebouwen van De Appel aan de Brouwersgracht en praat (fictief) met mensen die Wies goed gekend hebben. Ze zoekt niet de kunstenaars op, maar vriendinnen en minnaars van Wies. Een hulde aan de audio- visuele avant-garde-kunst uit de jaren 1970. We maken kennis met werk van Gina Pane, Vito Acconci, Christian Boltanski, Gino Dominicis en Lawrence Weiner. Marina Abromovic, Ulay, Laurie Anderson, Charlemagne Palestine en Urs Lüthi getuigen zelf over die periode. Een mengeling van fictie en realiteit die niet steeds even duidelijk is en die zich uitsluitend richt tot de ingewijden van deze kunsttak, want er wordt geen verhelderende uitleg verstrekt. Smals zelf praat regelmatig met de toeschouwer via filmopnames. K. Schippers en Hin schreven het scenario. Marc Felperlaan hanteerde de camera.

Kom, Casanova kom

1996 | Documentaire

1996. Documentaire van Kees Hin.

In 1975 opende Wies Smals in Amsterdam de kunstgalerie De Appel, waar kunstenaars terecht konden met vernieuwend werk, waar ze elders zelden een forum voor vonden. Ze leidde de galerij samen met Josine van Droffelaar, tot ze beiden in 1983 bij een vliegtuigongeval in Zwitserland om het leven kwamen. In 1998 ontmoet kunstenares Nusch (Klinkenbijl) in Milaan toevallig Laurie Anderson, die ooit in De Appel debuteerde. Terug in Amsterdam gaat Nusch op zoek naar meer werk uit het atelier van Smals. Ze bekijkt video`s, brengt een bezoek aan de oude gebouwen van De Appel aan de Brouwersgracht en praat (fictief) met mensen die Wies goed gekend hebben. Ze zoekt niet de kunstenaars op, maar vriendinnen en minnaars van Wies. Een hulde aan de audio- visuele avant-garde-kunst uit de jaren 1970. We maken kennis met werk van Gina Pane, Vito Acconci, Christian Boltanski, Gino Dominicis en Lawrence Weiner. Marina Abromovic, Ulay, Laurie Anderson, Charlemagne Palestine en Urs Lüthi getuigen zelf over die periode. Een mengeling van fictie en realiteit die niet steeds even duidelijk is en die zich uitsluitend richt tot de ingewijden van deze kunsttak, want er wordt geen verhelderende uitleg verstrekt. Smals zelf praat regelmatig met de toeschouwer via filmopnames. K. Schippers en Hin schreven het scenario. Marc Felperlaan hanteerde de camera.

De Wallers

1996 |

Nederland 1996. Kees Hin.

In 1975 opende Wies Smals in Amsterdam de kunstgalerie De Appel, waar kunstenaars terecht konden met vernieuwend werk, waar ze elders zelden een forum voor vonden. Ze leidde de galerij samen met Josine van Droffelaar, tot ze beiden in 1983 bij een vliegtuigongeval in Zwitserland om het leven kwamen. In 1998 ontmoet kunstenares Nusch (Klinkenbijl) in Milaan toevallig Laurie Anderson, die ooit in De Appel debuteerde. Terug in Amsterdam gaat Nusch op zoek naar meer werk uit het atelier van Smals. Ze bekijkt video`s, brengt een bezoek aan de oude gebouwen van De Appel aan de Brouwersgracht en praat (fictief) met mensen die Wies goed gekend hebben. Ze zoekt niet de kunstenaars op, maar vriendinnen en minnaars van Wies. Een hulde aan de audio- visuele avant-garde-kunst uit de jaren 1970. We maken kennis met werk van Gina Pane, Vito Acconci, Christian Boltanski, Gino Dominicis en Lawrence Weiner. Marina Abromovic, Ulay, Laurie Anderson, Charlemagne Palestine en Urs Lüthi getuigen zelf over die periode. Een mengeling van fictie en realiteit die niet steeds even duidelijk is en die zich uitsluitend richt tot de ingewijden van deze kunsttak, want er wordt geen verhelderende uitleg verstrekt. Smals zelf praat regelmatig met de toeschouwer via filmopnames. K. Schippers en Hin schreven het scenario. Marc Felperlaan hanteerde de camera.

Theresienstadt - Film of Waarheid

1995 |

Nederland 1995. Sandra van Beek en Kees Hin.

In 1975 opende Wies Smals in Amsterdam de kunstgalerie De Appel, waar kunstenaars terecht konden met vernieuwend werk, waar ze elders zelden een forum voor vonden. Ze leidde de galerij samen met Josine van Droffelaar, tot ze beiden in 1983 bij een vliegtuigongeval in Zwitserland om het leven kwamen. In 1998 ontmoet kunstenares Nusch (Klinkenbijl) in Milaan toevallig Laurie Anderson, die ooit in De Appel debuteerde. Terug in Amsterdam gaat Nusch op zoek naar meer werk uit het atelier van Smals. Ze bekijkt video`s, brengt een bezoek aan de oude gebouwen van De Appel aan de Brouwersgracht en praat (fictief) met mensen die Wies goed gekend hebben. Ze zoekt niet de kunstenaars op, maar vriendinnen en minnaars van Wies. Een hulde aan de audio- visuele avant-garde-kunst uit de jaren 1970. We maken kennis met werk van Gina Pane, Vito Acconci, Christian Boltanski, Gino Dominicis en Lawrence Weiner. Marina Abromovic, Ulay, Laurie Anderson, Charlemagne Palestine en Urs Lüthi getuigen zelf over die periode. Een mengeling van fictie en realiteit die niet steeds even duidelijk is en die zich uitsluitend richt tot de ingewijden van deze kunsttak, want er wordt geen verhelderende uitleg verstrekt. Smals zelf praat regelmatig met de toeschouwer via filmopnames. K. Schippers en Hin schreven het scenario. Marc Felperlaan hanteerde de camera.

Auschwitz-Birkenau 1940-1945-1995

1995 |

Nederland 1995. Kees Hin.

In 1975 opende Wies Smals in Amsterdam de kunstgalerie De Appel, waar kunstenaars terecht konden met vernieuwend werk, waar ze elders zelden een forum voor vonden. Ze leidde de galerij samen met Josine van Droffelaar, tot ze beiden in 1983 bij een vliegtuigongeval in Zwitserland om het leven kwamen. In 1998 ontmoet kunstenares Nusch (Klinkenbijl) in Milaan toevallig Laurie Anderson, die ooit in De Appel debuteerde. Terug in Amsterdam gaat Nusch op zoek naar meer werk uit het atelier van Smals. Ze bekijkt video`s, brengt een bezoek aan de oude gebouwen van De Appel aan de Brouwersgracht en praat (fictief) met mensen die Wies goed gekend hebben. Ze zoekt niet de kunstenaars op, maar vriendinnen en minnaars van Wies. Een hulde aan de audio- visuele avant-garde-kunst uit de jaren 1970. We maken kennis met werk van Gina Pane, Vito Acconci, Christian Boltanski, Gino Dominicis en Lawrence Weiner. Marina Abromovic, Ulay, Laurie Anderson, Charlemagne Palestine en Urs Lüthi getuigen zelf over die periode. Een mengeling van fictie en realiteit die niet steeds even duidelijk is en die zich uitsluitend richt tot de ingewijden van deze kunsttak, want er wordt geen verhelderende uitleg verstrekt. Smals zelf praat regelmatig met de toeschouwer via filmopnames. K. Schippers en Hin schreven het scenario. Marc Felperlaan hanteerde de camera.

The Sun Saw It All

1994 |

Nederland 1994. Kees Hin.

In 1975 opende Wies Smals in Amsterdam de kunstgalerie De Appel, waar kunstenaars terecht konden met vernieuwend werk, waar ze elders zelden een forum voor vonden. Ze leidde de galerij samen met Josine van Droffelaar, tot ze beiden in 1983 bij een vliegtuigongeval in Zwitserland om het leven kwamen. In 1998 ontmoet kunstenares Nusch (Klinkenbijl) in Milaan toevallig Laurie Anderson, die ooit in De Appel debuteerde. Terug in Amsterdam gaat Nusch op zoek naar meer werk uit het atelier van Smals. Ze bekijkt video`s, brengt een bezoek aan de oude gebouwen van De Appel aan de Brouwersgracht en praat (fictief) met mensen die Wies goed gekend hebben. Ze zoekt niet de kunstenaars op, maar vriendinnen en minnaars van Wies. Een hulde aan de audio- visuele avant-garde-kunst uit de jaren 1970. We maken kennis met werk van Gina Pane, Vito Acconci, Christian Boltanski, Gino Dominicis en Lawrence Weiner. Marina Abromovic, Ulay, Laurie Anderson, Charlemagne Palestine en Urs Lüthi getuigen zelf over die periode. Een mengeling van fictie en realiteit die niet steeds even duidelijk is en die zich uitsluitend richt tot de ingewijden van deze kunsttak, want er wordt geen verhelderende uitleg verstrekt. Smals zelf praat regelmatig met de toeschouwer via filmopnames. K. Schippers en Hin schreven het scenario. Marc Felperlaan hanteerde de camera.

Perseverance

1994 |

Nederland 1994. Kees Hin.

In 1975 opende Wies Smals in Amsterdam de kunstgalerie De Appel, waar kunstenaars terecht konden met vernieuwend werk, waar ze elders zelden een forum voor vonden. Ze leidde de galerij samen met Josine van Droffelaar, tot ze beiden in 1983 bij een vliegtuigongeval in Zwitserland om het leven kwamen. In 1998 ontmoet kunstenares Nusch (Klinkenbijl) in Milaan toevallig Laurie Anderson, die ooit in De Appel debuteerde. Terug in Amsterdam gaat Nusch op zoek naar meer werk uit het atelier van Smals. Ze bekijkt video`s, brengt een bezoek aan de oude gebouwen van De Appel aan de Brouwersgracht en praat (fictief) met mensen die Wies goed gekend hebben. Ze zoekt niet de kunstenaars op, maar vriendinnen en minnaars van Wies. Een hulde aan de audio- visuele avant-garde-kunst uit de jaren 1970. We maken kennis met werk van Gina Pane, Vito Acconci, Christian Boltanski, Gino Dominicis en Lawrence Weiner. Marina Abromovic, Ulay, Laurie Anderson, Charlemagne Palestine en Urs Lüthi getuigen zelf over die periode. Een mengeling van fictie en realiteit die niet steeds even duidelijk is en die zich uitsluitend richt tot de ingewijden van deze kunsttak, want er wordt geen verhelderende uitleg verstrekt. Smals zelf praat regelmatig met de toeschouwer via filmopnames. K. Schippers en Hin schreven het scenario. Marc Felperlaan hanteerde de camera.

Het schaduwrijk

1992 | Drama, Fantasy

Nederland 1992. Drama van Kees Hin. Met o.a. Kiki van der Noordt, Tanja den Broeder, Peter Noland, Jannie Pranger en Olivia Tegelaar.

K. Schippers schreef het scenario voor deze essayistische, melancholische sprookjesfilm waarin een jonge vrouw tevergeefs, maar uit alle macht, het moment probeert te herleven waarbij zij als zes-jarige uk afscheid nam van haar vader, die het gezin verliet. Via poppen die tot leven komen en figuren uit een sprookjesachtig schimmenspel wordt zij naar een onbereikbaar verleden geleid. Poëtische poging tot het weergeven van de wijdlopige mechaniek van het geheugen. Knappe muziek van Otto Ketting. Eerbiedwaardig, maar kelderkoud en karakterloos.

Huishoudens van steen

1991 |

Nederland 1991. Kees Hin.

K. Schippers schreef het scenario voor deze essayistische, melancholische sprookjesfilm waarin een jonge vrouw tevergeefs, maar uit alle macht, het moment probeert te herleven waarbij zij als zes-jarige uk afscheid nam van haar vader, die het gezin verliet. Via poppen die tot leven komen en figuren uit een sprookjesachtig schimmenspel wordt zij naar een onbereikbaar verleden geleid. Poëtische poging tot het weergeven van de wijdlopige mechaniek van het geheugen. Knappe muziek van Otto Ketting. Eerbiedwaardig, maar kelderkoud en karakterloos.

Ghatak

1990 |

Nederland 1990. Paul Meyer, Heddy Honigmann, Kees Hin en Peter Delpeut. Met o.a. Saskia Temmink en Heyn van Heyden.

Documentaire over de in 1976 overleden Indiase filmmaker Ritwik Ghatak, gemaakt door vier regisseurs, makers van uiteenlopend werk als Der Hauptmann von Muffrika (Meyer), Crazy (Honigmann), Zaanse nachten (Hin) en Felice, Felice (Delpeut), maar allen bewonderaars van de belangrijke Indiase regisseur.

Een Wolk van Groen

1990 | Documentaire

Nederland 1990. Documentaire van Kees Hin. Met o.a. Johan Leysen, Carol Linssen en Aus Greidanus.

Documentaire over de in 1976 overleden Indiase filmmaker Ritwik Ghatak, gemaakt door vier regisseurs, makers van uiteenlopend werk als Der Hauptmann von Muffrika (Meyer), Crazy (Honigmann), Zaanse nachten (Hin) en Felice, Felice (Delpeut), maar allen bewonderaars van de belangrijke Indiase regisseur.

Door de muur

1990 |

Nederland 1990. Barbara Hin. Met o.a. Henk Hoes, Colla Marsman, Serge van Opzeeland en Mary Huizinga.

Documentaire over de in 1976 overleden Indiase filmmaker Ritwik Ghatak, gemaakt door vier regisseurs, makers van uiteenlopend werk als Der Hauptmann von Muffrika (Meyer), Crazy (Honigmann), Zaanse nachten (Hin) en Felice, Felice (Delpeut), maar allen bewonderaars van de belangrijke Indiase regisseur.

Colour of Holland

1989 |

Nederland 1989. Kees Hin.

Documentaire over de in 1976 overleden Indiase filmmaker Ritwik Ghatak, gemaakt door vier regisseurs, makers van uiteenlopend werk als Der Hauptmann von Muffrika (Meyer), Crazy (Honigmann), Zaanse nachten (Hin) en Felice, Felice (Delpeut), maar allen bewonderaars van de belangrijke Indiase regisseur.

Soldaten zonder geweren

1984 | Oorlogsfilm, Drama

Nederland 1984. Oorlogsfilm van Kees Hin. Met o.a. Elisabeth Andersen, Anke van 't Hof, Rudolf Lucieer, René Retel en Anke van 't Hof.

Een boeiende film van Hin over het verzet door de jaren heen, met de februaristaking van 1941 als uitgangspunt. Andersen speelt de weduwe van de aanzetter tot de staking die los probeert te komen van haar herinneringen.

De Gevoelige Plaat

1976 | Documentaire, Experimenteel

Nederland 1976. Documentaire van Kees Hin.

De gezichten van burgers in hun betere doen, die voor hun portret naar de Amsterdamse fotograaf J. Merkelbach stapten, flitsen aan de toeschouwer voorbij als een symbool van de voorbijvliegende tijd. 1250 foto's uit de jaren 1913 tot 1970 werden in historische volgorde gefilmd als een vervreemdende animatiefilm.

Gas voor Muggenbeet

1970 |

Nederland 1970. Kees Hin.

De gezichten van burgers in hun betere doen, die voor hun portret naar de Amsterdamse fotograaf J. Merkelbach stapten, flitsen aan de toeschouwer voorbij als een symbool van de voorbijvliegende tijd. 1250 foto's uit de jaren 1913 tot 1970 werden in historische volgorde gefilmd als een vervreemdende animatiefilm.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Kees Hin op televisie komt.

Reageer