Patrick Mille (1970) is acteur.
Er zijn 12 films gevonden.

Neuf jours en hiver

2015 | Drama

Frankrijk 2015. Drama van Alain Tasma. Met o.a. Robinson Stévenin, Catherine Hiegel en Patrick Mille.

Op jonge leeftijd liet hij zijn plattelandsbestaan achter zich, waarmee ook het contact met zijn oudere broer Cyril (Mille) verwaterde. Nu keert schrijver Aurélien (Stévenin), halverwege de dertig, voor de verkoop van het familiehuis in Bretagne terug naar de plaats van zijn jeugd. Zijn verblijf duurt langer dan gepland. Aardig televisiedrama rond universele thema's is gedrenkt in winterse grauwheid, en heeft in de hoofdrol de zoon van acteur Jean-François Stévenin. Naar de roman van Arnaud Cathrine, die ook meeschreef aan het scenario.

Crime d’amour

2010 | Thriller

Frankrijk 2010. Thriller van Alain Corneau. Met o.a. Kristin Scott Thomas, Ludivine Sagnier, Patrick Mille en Gérald Laroche.

Drama van Alain Corneau over de bikkelharde strijd tussen twee meedogenloze carrièrevrouwen.

99 francs

2007 | Komedie

Frankrijk 2007. Komedie van Jan Kounen. Met o.a. Jean Dujardin, Jocelyn Quivrin, Patrick Mille en Vahina Giocante.

De getalenteerde, geslaagde, arrogante en uiterst cynische reclameman Octave (Dujardin) moet een campagne verzinnen voor een yoghurtmerk, waarvoor hij de hulp inroept van veel drank en cocaïne. Tussendoor worstelt Octave met zijn verhouding tot vrouwen, in het bijzonder Sophie (Giocante). Verfilming van de geestige, deels autobiografische roman van Frédéric Beigbeder, die de advertentie-industrie genadeloos fileert. Regisseur Kounen, die eerder de geflopte, psychedelische western Blueberry maakte, trok alles uit de kast en maakte een fraaie commercial met een woedende ondertoon, over een uiterst bedenkelijke bedrijfstak.

Le nègre de Molière

2005 | Drama

Frankrijk 2005. Drama van Didier Bivel. Met o.a. Gabrielle Valensi, Yvon Back en Patrick Mille.

In 1919 poneerde homme de lettres en eroticaspecialist Pierre Louÿs de schandaalthese dat voor het toneeloeuvre van Molière (1622-1673) diens tijdgenoot Corneille (1606-1684) als nègre (ghost writer) heeft gefungeerd. Nog steeds zijn er academici die achter de theorie meer vermoeden dan een broodjeaapverhaal. In deze tv-film kan de literair verdwaasde Séverine het idee van dé coup in de Franse cultuurgeschiedenis niet laten rusten. Ze besluit een autoriteit op het gebied de zaak voor te leggen. Hoofdvertolkers Valensi, Back en Mille hebben alledrie contemporain-fictieve en literair-historische dubbelrollen.

Capitaines des ténèbres

2005 | Drama, Historische film

Frankrijk 2005. Drama van Serge Moati. Met o.a. Manuel Blanc, Patrick Mille, Clément Sibony en Richard Bohringer.

Al jaren buitelden Frankrijk en Engeland over elkaar heen op het Afrikaanse continent om zo veel mogelijk land te kapen. In 1898 heeft Frankrijk het Tsjaadmeer op het oog, om eerder veroverde gebieden met elkaar te verbinden. Entrez kapiteins Paul Voulet (Blanc) en Julien Chanoine (Mille). Ze hebben gesoigneerde snorren en knappe uniformen, dat is het probleem niet. Voor eigen glorie beginnen ze samen met wat andere militairen een reeks plunder- en moordpartijen die zelfs de Franse overheid te ver gaat. Capitaines des ténèbres is fictie, maar regisseur Moati baseerde zijn boek en tv-film op feiten - en die worden indrukwekkend onverhuld opgediend.

Albert est méchant

2004 | Komedie

Frankrijk 2004. Komedie van Hervé Palud. Met o.a. Christian Clavier, Arielle Dombasle, Bernard Farcy, Ged Marlon en Patrick Mille.

Een circusclown, dat is wat scholier Michel Serrault (1928-2007) wilde worden. In deze film kreeg de gevestigde acteur de kans. Niet om een echte clown te spelen, maar de rol van beschonken en vooral gemene rijkaard komt aardig in de buurt. Compleet met een everzwijnbiggetje als huisdier, een oud brommertje, en... een enorme erfenis. Zijn vergeten Parijse broer Patrick neemt hem op sleeptouw met de bedoeling de erfenis te bemachtigen. Dolle pret alom, met een volwassen insteek. En verbroedering ligt uiteraard op de loer.

Ne meurs pas

2003 | Drama

België/Frankrijk 2003. Drama van José Pinheiro. Met o.a. Roger Hanin, Patrick Mille, Anne Aor en Anne Caillon.

Voor tv gemaakte romanadaptatie waarvan de Franse auteur interessanter is dan het filmresultaat: David Khayat, schrijver van 'Ne meurs pas', is een uitzonderlijk succesvol en veelvuldig gelauwerd arts en professor oncologie te Parijs, en een internationaal prominente figuur in de kankerbestrijding. Zijn protagonist heet Dalembert (Hanin), een arts die na jarenlang kankerpatiënten te hebben behandeld zelf de gevreesde diagnose gesteld krijgt. Met assistentie van zijn protégé annex beoogde opvolger Leperse (Mille) gaat hij de strijd aan met de Grote Sloper. Hanin heeft de doorleefde kop om Dalembert tot een plausibel, levensecht personage te maken.

Cravate Club

2002 | Drama, Komedie

Frankrijk 2002. Drama van Frédéric Jardin. Met o.a. Charles Berling, Edouard Baer, Albane Urbin, Patrick Mille en Pierre Balesi.

Bernard (Berling) en Adrien (Baer) zijn beiden architect en hebben samen een bureau. Bernard is getrouwd, Adrien is vrijgezel en drie jaar jonger. Vlak voor zijn veertigste verjaardag sleept Bernard een vet contract binnen. Hij nodigt Adrien uit voor de party die hij ter gelegenheid van zijn verjaardag geeft, maar Adrien zegt dat hij niet kan komen, omdat hij die avond naar zijn vereniging moet, en als hij niet verschijnt, mag hij niet langer lid blijven. Op deze club is het verplicht een das te dragen en Bernard weet niet precies wat ze daar doen en bespreken. Bernard voelt zich gekwetst, temeer Adrien hem had beloofd om hem een keer mee te nemen, en te introduceren en hem eventueel voor te dragen. De vereniging tussen Bernard en Adrien wordt een psychologisch duel tussen verongelijkte mannen. Het scenario van regisseur Jardin en J[KA1]er[KA4]ome Dassier is gebaseerd op het succesvolle toneelstuk van Fabrice Roger-Lacan. Ondanks de bewerking voor de bioscoop blijft het verfilmd toneel, wat je moet aanspreken. De makers moeten gedacht hebben dat lang niet iedereen in de gelegenheid was om het stuk te zien, en nu kan men dit in de donkere zalen van de Franse provincie doen (en goedkoper). Het werd echter niet het succes van DINER DES CONS. De rollen zijn best goed, maar het is voer voor psychologen. Het camerawerk is van Laurent Machuel.

Reckoning

1996 | Thriller, Actiefilm, Drama

Canada/Verenigde Staten/Frankrijk 1996. Thriller van Fred Gerber. Met o.a. Lorraine Bracco, Victor Lanoux, Stephen Shellen, Lisa Jakub en James Thierrée.

De Amerikaanse oceanologe Kits Maitland zoekt in de Franse havenplaats Nizza naar sporen van haar verdwenen dochter Shelly. Daar is ze door de eigenaar van een jacht gesignaleerd aan boord van een schip dat behoort aan vrouwenhandelaars. Samen met hem en met Lucien Basso, wiens kleindochter ook ontvoerd is, gaat ze op zoek naar de kidnappers. Deze houden zich schuil op Sardinië

La lettre inachevée

1994 | Drama, Familiefilm

Frankrijk 1994. Drama van Chantal Picault. Met o.a. Nathalie Nell, Arnaud Giovaninetti, Marc Berman, Joséphine Serre en Delphine Zentout.

Tijdens een race georganiseerd door de motorclub, waarvan hij lid is, maakt St[KA1]ephane die een jaar of zeventien is, een fatale val. Een tijdje later brengt Marco (Giovaninetti) die de monteur van de club is, een jack van St[KA1]ephane naar zijn moeder Ir[KA2]ene (Nell). Ondanks het verdriet wordt hij vriendelijk ontvangen door Ir[KA2]ene, hoewel de oudste dochter Sandrine (Zentout) zich gereserveerd opstelt. Marco, die met zijn vader op een autosloperij woont, is liefdeloos opgegroeid; hij wordt aangenaam getroffen door die hartelijke, warme sfeer. Kort daarop brengt hij hen weer een bezoekje en gebruikt als smoes een onvoltooide brief die hij in de borstzak had gevonden. Langzamerhand neemt hij in het huis de plaats in van de verongelukte zoon, zijn vader in onbegrip achterlatend. Hoe vér moederliefde kan gaan wordt getoond in deze voorspelbare film die af en toe flink balanceert op het randje van goedkope sentiment. De acteurs leveren een routine prestatie. Picault schreef het scenario in samenwerking met Valérie Lumbroso, Bernard Skira, Thierry Bourcy en Philippe Muyl, zich baserend op een idee van Lumbroso en Skira. Luc Drion stond achter de camera.

Elles ne pensent qu'à ça...

1994 | Komedie

Frankrijk 1994. Komedie van Charlotte Dubreuil. Met o.a. Claudia Cardinale, Carole Laure, Bernard Le Coq, Roland Blanche en Heinz Bennent.

Moeder Margaux (Cardinale) wordt van New York naar Parijs geroepen, omdat haar dochter Jess (Laure) in het ziekenhuis ligt als gevolg van een overdosis aan slaappillen; dat was overigens een ongelukje. Familiebanden en relaties die altijd weer iets te maken hebben met seks passeren in [KA1]e[KA1]en week tijd de revue, terwijl de pati[KA3]ente nog twee keer tussen hemel en aarde komt te zweven. Zo komen o.a. aan bod: Margaux`s ex: kunstschilder L[KA1]eon (Bennent), Jess` ex Pierre (Le Coq) die met een jonge Afrikaanse die de helft jonger is, samenwoont, en de zeventien jaar oude zoon van Jess en Pierre wordt verleidt door de nymfomane psychologe van het ziekenhuis, Jess` verlegen partner Mario (Blanche) met wie ze in classic cars handelt, etc, etc. Een film die het van het dialoog moet hebben. Soms om te lachen, maar meestal helemaal niks aan. Scenario van Georges Wolinski en regisseuse Dubreuil. Camerawerk van Carlo Varini. Gedraaid in Technovision widescreen.

Mon père, ce héros

1991 | Komedie, Drama

Frankrijk 1991. Komedie van Gérard Lauzier. Met o.a. Gérard Depardieu, Marie Gillain, Catherine Jacob, Patrick Mille en Charlotte de Turckheim.

De gescheiden André (Depardieu) brengt de vakantie door met zijn dochter Véro (Gillain) op het eiland Mauritius, waar ze ieder jaar rust en ontspanning zoeken. Dit keer verloopt het echter anders dan andere jaren: Véro staat met haar vijftien jaar in de belangstelling bij de jongens en wordt verliefd op de leuke Benjamin. Om de jongen jaloers te maken zegt ze dat André haar minnaar is, zodat haar vader al gauw bekend staat als een liefhebber van jonge meisjes. De jonge acteurs zijn goed, Depardieu draait op routine.