Marie Trintignant

Acteur, Scenarist

Marie Trintignant is acteur en scenarist.
Er zijn 44 films gevonden.

Colette, une femme libre

2004 |

Frankrijk 2004. Nadine Trintignant. Met o.a. Jacques Higelin, Marie Trintignant, Wladimir Yordanoff, Lambert Wilson en Lio.

Eind juli 2003 sloeg de Franse rockster Bertrand Cantat zijn vriendin Marie Trintignant in een coma. Vijf dagen later stierf zij. Marie was in Litouwen voor de opnames van Colette. De film, nog wel geregisseerd door Marie's moeder Nadine, is ondanks alle ontsteltenis toch uitzendklaar gemaakt. In haar laatste rol speelt Trintignant de veelzijdig getalenteerde vrije vrouw Sidonie-Gabrielle Colette, die leefde van 1873 tot 1954. In dit uit 2 delen bestaande drama zien we Colette huwen met de overspelige schrijver Henry Gauthier-Villars (Yordanoff) en overlopen naar Missy (Jacob). Sommige teksten uit Trintignant's mond hebben achteraf een schrijnende extra lading, zoals 'De liefde ken ik wel; die is gecompliceerd, tiranniek en verstikkend'.

Total Kheops

2002 |

Frankrijk 2002. Alain Bévérini en Alain Bévérini. Met o.a. Robin Renucci, Marie Trintignant en Richard Bohringer.

Eind juli 2003 sloeg de Franse rockster Bertrand Cantat zijn vriendin Marie Trintignant in een coma. Vijf dagen later stierf zij. Marie was in Litouwen voor de opnames van Colette. De film, nog wel geregisseerd door Marie's moeder Nadine, is ondanks alle ontsteltenis toch uitzendklaar gemaakt. In haar laatste rol speelt Trintignant de veelzijdig getalenteerde vrije vrouw Sidonie-Gabrielle Colette, die leefde van 1873 tot 1954. In dit uit 2 delen bestaande drama zien we Colette huwen met de overspelige schrijver Henry Gauthier-Villars (Yordanoff) en overlopen naar Missy (Jacob). Sommige teksten uit Trintignant's mond hebben achteraf een schrijnende extra lading, zoals 'De liefde ken ik wel; die is gecompliceerd, tiranniek en verstikkend'.

Petites misères

2002 | Komedie

Frankrijk/België/Luxemburg 2002. Komedie van Philippe Boon en Laurent Brandenbourger. Met o.a. Albert Dupontel, Marie Trintignant, Bouli Lanners, Serge Larivière en Georges Siatidis.

De geschiedenis van Jean (Dupontel) en Nicole (Trintignant) zien we in een flashback nadat ze de deur is uitgezet, terwijl ze roept dat ze geen vervelend mens is en altijd haar plicht gedaan heeft. We gaan twee maanden terug en maken kennis met Jean, die deurwaarder is. Hij doet zijn werk hoffelijk, maar effici[KA3]ent onder begeleiding van smeris Eddy (Lanners), die menselijk is en de betroffen partij, die meestal heel diep in de schulden steekt, niet ongenegen is. Dit tot grote ergernis van Jean. Tussen Nicole en Jean gaat het eigenlijk niet goed: hij kan haar geen kinderen geven en als Nicole een antiekzaak wil beginnen, wil Jean eerst het huis afbetalen omdat hij bang is om nog meer schulden te maken en de gevolgen daarvan leiden tot de mis[KA2]ere, die hij dagelijks meemaakt. Nicole heeft een winkelfobie, maar daar helpt Georges (Larivi[KA2]ere), een postbode met koopzucht (teleshopping, postorder, enz.) haar wel van af. Georges kan nauwelijks zijn afbetalingen aan, maar tussen hem en Nicole bloeit een verstandhouding op, die leidt tot een intieme relatie. Dan wordt het Jean teveel. Het vindingrijke scenario van beide debuterende regisseurs Boon en Brandenbourger, dat vol zit met onverwachte incidenten uit het normaal lijkende dagelijkse leven, is een bijtende satire op de moderne consumptiemaatschappij. Ze schilderen het dagelijkse leven als een keten van onbenullige gebeurtenissen, die echter voor bepaalde individuen heel belangrijk zijn. Dit Belgische surrealisme wordt gebracht door uitstekende rollen. De brede beelden van de bekende cameraman Willy Stassen en de muziek van Jeff Bodart, Olivier Bodson en Pierre Gillet completeren het geheel in positieve zin. De speelduur varieert van 77 tot 100m. Dolby.

Victoire ou la douleur des femmes : Été 1939

2000 | Drama

Frankrijk 2000. Drama van Nadine Trintignant. Met o.a. Marie Trintignant, Marina Vlady, Yves Lambrecht, Jean-Michel Fete en Christine Citti.

In september 1939 wordt Arnaud (Lambrecht) gemobiliseerd. Als hij afscheid neemt van zijn verloofde Victoire (Trintignant) gaan ze voor de eerste keer samen naar bed. De weken verstrijken en Victoire merkt dat ze zwanger is. Het dorp waarin ze woont is klein en er wordt over het minste geroddeld. Dus besluit haar moeder dat Victoire het kind moet laten aborteren. De illegale operatie mislukt echter en Victoire besluit dat ze het kind wil houden. Samen met haar vriendin Jeanette (Citti) trekt ze naar Parijs, waar ze voor het eerst kennis maakt met vrouwen die strijden voor hun rechten. Eerste deel van een driedelige film die de feministische strijd illustreert over drie decades. De sfeer van het Parijs, juist voordat de stad bij WO II betrokken raakte, is uitstekend weergegeven met veel gevoel voor detail. Trintignant schittert in haar veeleisende hoofdrol en wordt uitstekend bijgestaan door Vlady als Natacha. Yves Belaubre, Évelyne Pisier, Éva Darlan en Nadine & Marie Trintignant baseerden het scenario op de gelijknamige roman van Gilbert Schlögel. Nostalgisch ogende fotografie van Patrick Blossier. Stereo.

Victoire ou la douleur des femmes : Printemps 1954

2000 | Drama

Frankrijk 2000. Drama van Nadine Trintignant. Met o.a. Marie Trintignant, Marina Vlady, Sergio Castellitto, Sabine Haudepin en Jean-Michel Fete.

We schrijven juni 1954. Victoire (Trintignant) is gynaecologe. In haar armen sterft een baby aan ondervoeding. Ze trekt zich het lot aan van de moeder, Ad[KA2]ele Bratt (Teboule). Deze is vijfentwintig, heeft nog vier kinderen, maar geen echtgenoot. De marginale vrouw moet voor de rechter verschijnen. Tijdens het proces onmoet Victoire Gianni Fizzi (Castellitto), een journalist die zich steeds heeft ingezet voor de strijd der feministen. Toch blijft ze hopen op de terugkeer van Nicolas (Fete). Ze is ervan overtuigd dat deze nog in leven is. Ze komt in contact met enkele vrouwen met wie ze de eerste organisatie opricht voor gezinsplanning. We zijn midden jaren 1950 op het moment dat de strijd van de vrouw concrete vormen aanneemt en de eerste resultaten boekt. Ook dit tweede deel van de feministische trilogie staat op een hoog niveau, met prachtrollen van Trintignant en Vlady. Yves Belaubre, Évelyne Pisier, Éva Darlan en Marie & Nadine Trintignant bewerkten de roman van Gilbert Schlögel tot scenario. Fraaie fotografie van Patrick Blossier. Stereo.

Victoire ou la douleur des femmes : 1967

2000 | Drama

Frankrijk 2000. Drama van Nadine Trintignant. Met o.a. Marie Trintignant, Marina Vlady, Sabine Haudepin, Jean-Michel Fete en Yves Lambrecht.

In 1967 barst de strijd voor de vrije verkoop van de anticonceptiepil in volle hevigheid los. Victoire (Trintignant) betoont zich een voorstander van deze wet. Van actrice Anouk Aim[KA1]ee (die zichzelf speelt), die juist terugkeert van het Filmfestival van Moskou, verneemt ze dat Nicolas (Fete) nog steeds leeft en zich in Moskou bevindt. Nadat hij in Duitsland gevangen genomen werd door Russische soldaten heeft hij tien jaar ellende en ontbering gekend in de Goelag. Nadien werd hij onder huisarrest geplaatst in een Siberisch dorpje. Nu tracht hij wanhopig een uitreisvisum te bemachtigen om terug te keren naar Parijs. Via haar contacten slaagt Victoire erin hem dit visum te bezorgen, maar de man die ze in haar armen verwelkomt is gebroken en uitgeleefd. Slot van de trilogie over de vrouwenstrijd in Frankrijk tussen 1939 en 1970. Ook al wordt hier vooral aandacht besteed aan de terugkeer van Nicolas, toch blijft het duidelijk een film van, over en voor vrouwen. Het peil van zowel bewerking als van acteren staat op hoog niveau. Ook voor dit laatste deel werd de roman van Gilbert Schlögel bewerkt door Yves Belaubre, Évelyne Pisier, Éva Darlan en Marie & Nadine Trintignant. Fotografie was ook nu weer van Patrick Blossier. Stereo.

Victoire ou la douleur des femmes

2000 |

Frankrijk 2000. Nadine Trintignant. Met o.a. Yves Lambrecht, Jean-Michel Fête, Marina Vlady en Marie Trintignant.

In 1967 barst de strijd voor de vrije verkoop van de anticonceptiepil in volle hevigheid los. Victoire (Trintignant) betoont zich een voorstander van deze wet. Van actrice Anouk Aim[KA1]ee (die zichzelf speelt), die juist terugkeert van het Filmfestival van Moskou, verneemt ze dat Nicolas (Fete) nog steeds leeft en zich in Moskou bevindt. Nadat hij in Duitsland gevangen genomen werd door Russische soldaten heeft hij tien jaar ellende en ontbering gekend in de Goelag. Nadien werd hij onder huisarrest geplaatst in een Siberisch dorpje. Nu tracht hij wanhopig een uitreisvisum te bemachtigen om terug te keren naar Parijs. Via haar contacten slaagt Victoire erin hem dit visum te bezorgen, maar de man die ze in haar armen verwelkomt is gebroken en uitgeleefd. Slot van de trilogie over de vrouwenstrijd in Frankrijk tussen 1939 en 1970. Ook al wordt hier vooral aandacht besteed aan de terugkeer van Nicolas, toch blijft het duidelijk een film van, over en voor vrouwen. Het peil van zowel bewerking als van acteren staat op hoog niveau. Ook voor dit laatste deel werd de roman van Gilbert Schlögel bewerkt door Yves Belaubre, Évelyne Pisier, Éva Darlan en Marie & Nadine Trintignant. Fotografie was ook nu weer van Patrick Blossier. Stereo.

Le Prince du Pacifique

2000 | Avonturenfilm, Actiefilm, Komedie, Familiefilm

Spanje/Frankrijk 2000. Avonturenfilm van Alain Corneau. Met o.a. Thierry Lhermitte, Patrick Timsit, Marie Trintignant, François Berléand en Anituavau Landé.

Een Franse officier, Alfred de Morsac (Lhermitte), raakte gewond aan het begin van WO I in 1914, toen hij te vuur en te zwaard de vijand bestreed in Marokko. Het ministerie van oorlog stuurde hem vervolgens naar Polynesi[KA3]e, Frans overzees gebied. Hij moest soldaten recruteren en opleiden voor de oorlog. Alfred de Morsac is een goed soldaat en oprecht officier, maar de Franse militaire gouverneur Lef[KA2]evre (Berl[KA1]eand) blijkt niet alleen een dictator, die met ijzeren vuist regeert, maar ook volledig corrupt; hij exploiteert de lucratieve nikkelmijnen voor eigen rekening. Wie het minste of geringste vergrijp begaat, wordt moeiteloos en genadeloos veroordeeld tot dwangarbeid in de mijnen. Moeata (Trintignant), die in Frankrijk is geboren, is de knappe weduwe van de voormalige Polynesische koning, die opstandig was en de Franse uitbuiter wilde verdrijven. Hij betaalde met zijn leven. Hun zoon, Reia (Land[KA1]e), moet zijn vader opvolgen, maar hij is eigenlijk nog een kind. De Morsac krijgt algauw onenigheid met Lef[KA2]evre en belandt in de mijnen, waar hij kennismaakt met Barnab[KA1]e (Timsit) een handige ritselaar uit de Elzas. Samen gaan ze Lef[KA2]evre een lesje leren, dingen naar de charme van Moeata en proberen Reia een dienst te bewijzen. De film wordt verteld in een grote flashback, dertig jaar na de dood van De Morsac. Polynesi[KA3]e wordt idyllisch voorgesteld en de avontuurlijke, komische belevenissen hebben iets van INDIANA JONES op zijn Frans. De film is best vermakelijk en de rollen zijn op het niveau van wat je verwachten mag van een luchtig avontuur. Lhermitte was een van de zeven scenarioschrijvers en de gangmaker achter dit project, dat honderd miljoen Francs (ca 15 miljoen euro) heeft gekost. Hij doet zijn rol best goed, maar Timsit speelt hem toch van het doek - dat is overigens geen bezwaar. De overige rolverdeling mag er beslist zijn, vooral Trintignant valt op door haar grote vaardigheden. Geen hoogvlieger, maar aanvaardbaar vermaak voor jong en oud. Het scenario is van regisseur Corneau, Christian Biegalski, Laurent Chalumeau, Lucie Extebarria, Eric Sterling Collins, Pierre Geller en Thierry Lhermitte. Het camerawerk is van Patrick Blossier.

Harrison's Flowers

2000 | Actiefilm, Oorlogsfilm, Drama, Romantiek

Frankrijk/Verenigd Koninkrijk 2000. Actiefilm van Elie Chouraqui. Met o.a. David Strathairn, Elias Koteas, Adrien Brody, Brendan Gleeson en Alun Armstrong.

Eigenlijk wil oorlogsfotograaf Harrison (Strathairn) thuis bij zijn vrouw Sarah (MacDowell) en zijn kinderen blijven, maar zijn trots dwingt hem, net als een revolverheld in een western, nog eenmaal op pad te gaan. De bestemming is Joegoslavië, waar de burgeroorlog aan de gang is. Wanneer het bericht van de dood van haar man Sarah bereikt, weigert zij het te geloven en gaat ze op zoek naar hem. De camera verhuist mee naar Joegoslavië, dat een hel blijkt waarin verkrachting en kindermoord gewoon zijn. Regisseur Chouraqui orkestreert het slagveld zo intens, dat de romantische queeste triviaal lijkt - maar dat komt ook omdat MacDowell niet de geschikste persoon is voor een dergelijke rol.

...comme elle respire

1998 | Komedie

Frankrijk 1998. Komedie van Pierre Salvadori. Met o.a. Marie Trintignant, Guillaume Depardieu, Jean-François Stévenin, Serge Riaboukine en Blanchette Brunoy.

Jeanne (Marie Trintignant) is een pathetische leugenaar, ze liegt zoals ze ademhaalt (elle ment ...comme elle respire). Jeanne ontvlucht haar verloofde en vertrekt naar Parijs waar ze dankzij een van haar fantastische verhalen - dat ze uit een puissant rijke familie komt - een baantje als au pair vindt. Antoine (Guillaume Depardieu) is een kleine crimineel, die het plan opvat de 'rijke' Jeanne te ontvoeren voor losgeld. Zijn partners in de misdaad zijn twee klunzen die zich als zware jongens gedragen. Maar er doen zich probleempjes voor. Ten eerste heeft Jeanne natuurlijk helemaal niet veel geld en ten tweede valt Antoine voor haar charmes. Trintignant slaagt er glansrijk in haar leugenachtigheid geloofwaardig te maken en Depardieu weet met succes zijn rol als mislukkeling te vervullen. Pierre Salvadori creëerde een aangename klucht waar ernst doorheen sijpelt, maar deze wordt dankzij Trintignants luchtige spel niet te hevig.

Les démons de Jésus

1997 | Komedie, Actiefilm

Frankrijk 1997. Komedie van Bernie Bonvoisin. Met o.a. Thierry Frémont, Patrick Bouchitey, Nadia Farès, Fabienne Babe en Yann Collette.

VV.

Le cousin

1997 | Misdaad

Frankrijk 1997. Misdaad van Alain Corneau. Met o.a. Patrick Timsit, Alain Chabat, Samuel Le Bihan, Caroline Proust en Christophe Peyroux.

Als gevolg van een ondervraging pleegt een smeris zelfmoord. De leden van zijn team zeggen tegen de vrouwelijke rechter van instructie Lambert (Trintignant) dat zij Nounours (Timsit), de tipgever van de overleden politieman, niet kennen. Diens opvolger G[KA1]erard Delvaux (Chabat) blijft gebruik maken van de diensten van Nounours bij drugszaken ondanks dat zijn baas Francis (Le Bihan) er tegen is. Nounours geeft een tip, waarmee het team van Delvaux scoort zonder dat zij weten wie de bron is. Het blijkt echter dat de gearresteerde leveranciers diplomatieke onschendbaarheid genieten; blijft als schuldige Nounours, en Delvaux wordt overgeplaatst naar een wijkbureautje. Regisseur Corneau kent het genre op zijn duimpje en deze doeltreffende film zit goed in elkaar dankzij het hechte scenario dat hij schreef met Michel Alexandre, die zijn sporen verdiende met L627 uit 1992. De luidruchtige songs van Axelle Red, Khaled, Les Rita Mitsouko en Mano Negra zullen voor sommige kijkers storend werken en bijrollen komen karikaturaal over. Dit wordt echter ruimschoots gecompenseerd door het goede spel van Timsit, dat afwisselend ernstig en dan weer bij het bespottelijke af is. Het camerawerk is van Michel Amathieu.

Portraits chinois

1996 | Komedie, Drama, Experimenteel

Frankrijk/Verenigd Koninkrijk 1996. Komedie van Martine Dugowson. Met o.a. Helena Bonham Carter, Romane Bohringer, Marie Trintignant, Elsa Zylberstein en Sergio Castellitto.

De succesvolle Engelse modeontwerpster Ada wordt door haar vriend Paul in de steek gelaten en raakt bovendien in een creatieve crisis als de nieuwe vriendin van haar partner haar zakelijk het gras voor de voeten wegmaait. Als Paul het mislukken van zijn relatie met Ada in een succesvol script weet te vertalen, krijgt hun oude liefde weer perspectief

La famille Sapajou

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Elisabeth Rappeneau en Élisabeth Rappeneau. Met o.a. Robin Renucci, Marie Trintignant, Michel Aumont, Barbara Schulz en Fanny Valette.

Er gebeurt altijd wel iets in de uitgebreide familie Sapajou. Er is werkloosheid, ziekte en uitdrijving uit het appartement. Het zit de arme Julien Sapajou (Renucci) niet mee nu hij als werkloze de zorg draagt voor drie kinderen en zijn oude vader (Amont). Bovendien lijdt hij aan een vreemde ziekte die hem bij de minste onregelmatigheid voor vijf uur in een coma doet belanden. En dan is er nog zijn vriendin Marianne (Trintignant) die vreselijk verliefd is, maar ook zonder werk zit. Tot overmaat van ramp wordt hij nu uit zijn huis gezet. Voor Julien is de maat nu vol en hij besluit te reageren. Op zijn eigen manier natuurlijk, niet erg elegant maar bijzonder effectief. Een niet alledaagse familie krijgt het aan de stok met de overheid en met hun buren in een stripachtig avontuur dat vooral steunt op de schitterende vertolking van Renucci. Met een lach en een traan neemt scenarist Alexis Lecaye de verdediging op zich van een familie die ook recht heeft op een beetje geluk. Niet helemaal geslaagd, maar met enkele zeer leuke (en ook ontroerende) momenten. Fotografie is van Jean-Pierre Aliphat. Stereo.

Des nouvelles du bon Dieu

1996 | Komedie

Portugal/Zwitserland/Frankrijk 1996. Komedie van Didier Le Pêcheur. Met o.a. Marie Trintignant, Maria De Meideros, Jean Yanne, Michel Vuillermoz en Christian Charmetant.

Schrijver Alessandro Battavia is trouw aan de tragische held van zijn laatste roman en rijdt zich te pletter tegen een muur. Zijn lezers, zijn fans en het grote publiek zijn geschokt. De mening begint post te vatten dat hij de opstandige romanfiguur was in de reeks van een ander. Zijn weduwe Karenina (De Medeiros) is ontroostbaar en doet talloze zelfmoordpogingen, maar wordt bijna altijd gered door dezelfde brandweerman (Brillant). Taxichauffeuse Evangile (Trintignant) en haar broer Nord (Charmentant) horen van het nieuws en beginnen te denken dat ook zij romanfiguren zijn, die gemanipuleerd worden. Ze menen dat ze onkwetsbaar zijn en ongestraft hun gang kunnen gaan. Ze doen dat ook: ze rijden opzettelijk iemand aan en plegen een overval. Zij komen ook in opstand - net zoals Battavia - tegen hun schepper; ze denken dat die niemand minder is dan onze lieve heer, en wensen met hem in contact te komen. En waar kun je dit niet beter doen dan op een brug met zelfmoordenaars? Zo ontmoeten ze Karenina. Het debuut van Le Pêcheur, die 37 jaar is, is zeer beslist origineel. Het is de verfilming van zijn eigen roman, waarvoor hij met Artus De Penguern het scenario schreef. De rolprent, die eigenlijk heel bizar is, heeft een buitengewoon vlot tempo en wordt gesierd door uitstekende spelprestaties, vooral van Trintignant. Het camerawerk is van Gérard Simon. Een aanrader voor kijkers, die eens iets anders willen.

Ponette

1995 | Familiefilm, Drama

Frankrijk 1995. Familiefilm van Jacques Doillon. Met o.a. Victoire Thivisol, Delphine Schiltz, Matiaz Bureau Caton, Léopoldine Serre en Marie Trintignant.

Ponette die vier jaar is en net uit het ziekenhuis, hoort van haar vader dat haar moeder bij een verkeersongeluk is omgekomen. Ponette komt in huis bij haar tante Claire en haar neefje en nichtje. Ponette weigert echter met hen te spelen en trekt zich terug.

Les apprentis

1995 | Komedie, Romantiek

Frankrijk 1995. Komedie van Pierre Salvadori. Met o.a. François Cluzet, Guillaume Depardieu, Judith Henry, Claire Laroche en Marie Trintignant.

Vrolijke buddy-komedie over twee zeer verschillende mannen die met elkaar opgescheept zitten in een Parijs' appartement waar beiden 'tijdelijk' verblijven. Prima dialogen en charmante hoofdrollen van Cluzet als neurotische schrijver zonder inspiratie en Depardieu als ongecompliceerde, rokkenjagende jongeling. Gedreven door geldnood organiseren ze samen een overval. De in 1971 geboren zoon van Gérard Depardieu was eerder te zien in regisseur Salvadori's debuut Cible émouvante. Voor zijn rol in Les apprentis werd hij onderscheiden met een César voor meest veelbelovende jonge acteur.

Le cri de la soie

1995 | Drama

Zwitserland/België/Frankrijk 1995. Drama van Yvon Marciano. Met o.a. Marie Trintignant, Sergio Castellitto, Anémone, Adriana Asti en Alexandra London.

Parijs 1914. Marie Benjamin (Tritignant) is analfabeet. Zij heeft een onverklaarbare voorliefde voor zijde. Ze betreedt een warenhuis in Parijs en snijdt met een scheermes een stuk kostbare rode zijde van een grote rol af. Ze valt flauw en de rol valt bovenop haar. Ze wordt de gevangenis ingesmeten als winkeldievegge.

Fugueuses

1995 | Drama

Frankrijk 1995. Drama van Nadine Trintignant. Met o.a. Marie Trintignant, Irène Jacob, Nicole Garcia, Stéfano Dionisi en François Berléand.

In de trein Parijs-Lissabon wil Marina (Marie Trintignant) zich een snel nummer van haar begeleider Bruno (Gelin), die de zestig gepasseerd is, zich niet laten welgevallen. Hij slaat met zijn hoofd tegen de rand van de wasbak en is op slag dood. Marina verlaat de coup[KA1]e en ontmoet in een wagon verderop Prune (Jacob), die haar vertelt dat ze op weg is naar haar vader in Lissabon die ze in haar hele leven nog geen tien keer heeft gezien, om haar onuitstaanbare moeder Jeanne (Garcia) te ontvluchten. Marina en Prune liggen elkaar wel en ze zetten samen de reis voort. Bij het baden in Portugal verdrinkt Prune en neemt Marina haar identiteit aan en begint lieve brieven naar Jeanne te sturen, die het zaakje op een gegeven moment niet meer vertrouwt. Ondertussen is Marina, die dus nu Prune is, verliefd geworden op Prune`s halfbroer Eugenio (Dionisi). Uiteindelijk moet alles fout lopen. Het scenario van regisseuse Nadine Trintignant en Gilles Perrault bevat geen nieuwe stof, is tamelijk zwak en laat een aantal zaken onopgelost. Hierbij komen een aantal idiote dialogen direct in de camera en dat is heel erg jammer, want Marie Trintignant en Jacob beschikken allebei over veel talent om de kijker te boeien. Ze hadden derhalve een betere film verdiend. Het camerawerk van Acacio De Almeida bevat een aantal prachtige shots van het landschap en is in zijn totaliteit zeer aanvaardbaar. Er is dankbaar gebruik gemaakt van klassieke muziek (Mozart, Bruckner, Wagner, Vivaldi) die heel goed past en mooi klinkt.

Rêveuse jeunesse

1994 |

1994. Nadine Trintignant. Met o.a. Chiara Mastroianni, Emmanuel Salinger en Marie Trintignant.

In de trein Parijs-Lissabon wil Marina (Marie Trintignant) zich een snel nummer van haar begeleider Bruno (Gelin), die de zestig gepasseerd is, zich niet laten welgevallen. Hij slaat met zijn hoofd tegen de rand van de wasbak en is op slag dood. Marina verlaat de coup[KA1]e en ontmoet in een wagon verderop Prune (Jacob), die haar vertelt dat ze op weg is naar haar vader in Lissabon die ze in haar hele leven nog geen tien keer heeft gezien, om haar onuitstaanbare moeder Jeanne (Garcia) te ontvluchten. Marina en Prune liggen elkaar wel en ze zetten samen de reis voort. Bij het baden in Portugal verdrinkt Prune en neemt Marina haar identiteit aan en begint lieve brieven naar Jeanne te sturen, die het zaakje op een gegeven moment niet meer vertrouwt. Ondertussen is Marina, die dus nu Prune is, verliefd geworden op Prune`s halfbroer Eugenio (Dionisi). Uiteindelijk moet alles fout lopen. Het scenario van regisseuse Nadine Trintignant en Gilles Perrault bevat geen nieuwe stof, is tamelijk zwak en laat een aantal zaken onopgelost. Hierbij komen een aantal idiote dialogen direct in de camera en dat is heel erg jammer, want Marie Trintignant en Jacob beschikken allebei over veel talent om de kijker te boeien. Ze hadden derhalve een betere film verdiend. Het camerawerk van Acacio De Almeida bevat een aantal prachtige shots van het landschap en is in zijn totaliteit zeer aanvaardbaar. Er is dankbaar gebruik gemaakt van klassieke muziek (Mozart, Bruckner, Wagner, Vivaldi) die heel goed past en mooi klinkt.

Les marmottes

1993 | Komedie

Frankrijk 1993. Komedie van Elie Chouraqui. Met o.a. Jacqueline Bisset, Christine Boisson, André Dussollier, Gérard Lanvin en Marie Trintignant.

Elk jaar verhuizen rond de kerstdagen vijf miljoen Fransen naar de besneeuwde berghellingen, hopend op een ontspannende wintervakantie. De film volgt twee paren die, net als de voorafgaande jaren, Chamonix als bestemming hebben gekozen. Ze amuseren zich, houden van elkaar, kwetsen elkaar. Het worden gedenkwaardige dagen, die voor eeuwig kleur zullen geven aan hun herinneringen. Een niemendalletje, dat de emoties uitspeelt van een paar mensen die voor korte tijd hun gewone milieu zijn ontvlucht. Leuk scenario van Danièle Thompson en Chouraqui, dat echter niet veel pointe heeft. Maar Bisset blijft de moeite waard en Robert Alazraki schoot betoverende beelden.

Hoffman's Honger

1993 | Drama

Nederland 1993. Drama van Leon de Winter. Met o.a. Elliott Gould, Jacqueline Bisset, Thom Hoffman, Gerard Thoolen en Huub Stapel.

Vierdelige tv-serie, door De Winter gemaakt naar zijn gelijknamige boek. Een politiek drama met in de hoofdrollen enkele internationaal bekende acteurs. De dialogen zijn overigens in het Engels. Gould arriveert in 1989 als Nederlandse ambassadeur in Praag. Hij is een ongewone antiheld, die nog treurt om zijn twee gestorven kinderen, lijdt aan slapeloosheid en zoekt naar de waarheid van de filosoof Spinoza. Zijn doorwaakte nachten vult hij met schranzen en zuipen. Zijn vrouw Bisset noemt zijn vraatzucht `Hoffman`s honger`, alsof het een ziekte betreft die een naam behoeft. In Praag belandt Gould in een wereld van politieke geheimen en dubbelzinnigheden. De CIA moet de waardevolle Tsjechische spionne Trintignant naar het Westen helpen vluchten, en ongemerkt vervult Gould een sleutelrol in die operatie. Te traag zet de Winter in zijn hoofdpersonage een joodse man neer, vanaf diens jeugd (flash-backs in zwart-wit) tot 1989. Ondertussen probeert hij hier de wereldgeschiedenis mee parallel te laten lopen. De acteur Hoffman (niet het hoofdpersonage!) speelt Sonnema, de rechterhand van de Nederlandse ambassadeur in Praag. Stapel is als levend geworden Spinoza de verteller van het verhaal, de Vlaming Leysen is een Amerikaanse CIA-baas en bovendien de vroegere minnaar van Bisset, die aardig haar best doet als ambassadeursvrouw beschaafd, keurig, welgemanierd, elegant en somber te zijn. Gould is indrukwekkend als de Nederlandse diplomaat die van alle regels durft af te wijken. Trintignant, als de Tsjechische spionne, is ongeloofwaardig door haar verschrikkelijke Franse tongval in de Engelse dialogen.

Cible émouvante

1993 | Komedie, Misdaad

Frankrijk 1993. Komedie van Pierre Salvadori. Met o.a. Jean Rochefort, Marie Trintignant, Guillaume Depardieu, Patachou en Charlie Nelson.

Rochefort is een beroepskiller van middelbare leeftijd. Depardieu, een boodschappenjongen, is getuige van een opdracht die Rochefort net uitvoert. Rochefort neemt de jongen in bescherming, en wil hem zijn beroep leren. Dan wordt Rochefort soft en wordt verliefd op zijn volgende slachtoffer, een dievegge en een zwendelaarster. Zij krijgt al gauw twee andere killers achter haar aan. Als zij ontdekt dat Rochefort en zijn assistent ook moordenaars zijn, kiest zij snel het hazepad. Komisch geacteerd naar een scenario van Pierre Salvadori, camerawerk van Gilles Henry, en werd al gauw voor tv bestemd.

Cible emouvante

1993 | Komedie, Drama, Misdaad

Frankrijk 1993. Komedie van Pierre Salvadori. Met o.a. Jean Rochefort, Guillaume Depardieu, Marie Trintignant, Serge Riaboukine en Patachou.

Opmerkelijk regiedebuut van Fransman Pierre Salvadori vertelt van de oudere beroepsmoordenaar Victor die verliefd wordt op zijn opdracht, de jonge dievegge Renée die van een gangsterbaas ettelijke tonnen heeft gestolen. Tot dusver weinig nieuws onder de zon, ook niet dat als Victor faalt er een tweede huurmoordenaar wordt ingeschakeld om beide lastpakken om te leggen. Wat Cible Émouvante (1993) uittilt boven het gros van de misdaadfilms zijn de aanstekelijke dialogen, de zwarte humor en de vertolkingen van Jean Rochefort als Victor en Marie Trintignant als Renée. (JvB/VPRO Gids)

L'instinct de l'ange

1992 | Oorlogsfilm

België/Zwitserland/Frankrijk 1992. Oorlogsfilm van Richard Dembo. Met o.a. Lambert Wilson, François Cluzet, Jean-Louis Trintignant, Hélène Vincent en Marie Trintignant.

Het bijzondere van Diagonale du fou ontbreekt in deze, vaag gebleven film van Dembo. De film doet verslag van de levenswandel van een jongeman uit een keurige familie die, om zichzelf te leren kennen en zijn perfectionisme bot te vieren, in WO I in dienst treedt als piloot. Dembo laat zijn camera meer dan eens de lucht in gaan en ontvlucht zo het eigenlijke thema van zijn film: de psychologie van zijn hoofdpersoon en diens problematische relatie met zijn wapenbroeders. Wilson doet wat in zijn vermogen ligt maar blijft een held waar niet veel van uitgaat.

Betty

1992 | Drama

Frankrijk 1992. Drama van Claude Chabrol. Met o.a. Marie Trintignant, Stéphane Audran, Jean-François Garreaud, Yves Lambrecht en Christiane Minazzoli.

Een jonge dronken vrouw komt als een verzopen kat een bar binnen. Het enige wat ze wil is drinken en roken. Een rijke weduwe biedt haar een slaapplaats aan. Intrigerende karakterstudie, naar een boek van Georges Simenon uit 1960, ontbeert een hechte plotstructuur. In flashbacks krijgen we slechts flarden informatie over de mistroostige Betty. Mooie rollen van Trintignant en Chabrols echtgenote Audran. De meeste mannenrollen zijn minder doortekend, met name die van Garreaud als exploitant van een nachtrestaurant. Alsof Chabrol - die het scenario schreef - bij de mannenrollen z'n interesse verloor.

Wings of Fame

1990 | Fantasy, Mysterie, Komedie, Thriller

Verenigd Koninkrijk/Nederland 1990. Fantasy van Otakar Votocek. Met o.a. Peter O'Toole, Colin Firth, Marie Trintignant, Andréa Ferréol en Ellen Umlauf.

O'Toole als verwend, arrogant filmacteur wordt tijdens een filmfestival neergeschoten door Firth als jonge schrijver, die op zijn beurt per ongeluk wordt gedood. Beide mannen ontmoeten elkaar opnieuw op een eiland in een luxueus paleis van het hiernamaals. Wiens faam verbleekt, moet naar een eenvoudige kamer verhuizen en wiens roem helemaal verdwijnt moet het eiland verlaten. De gasten zijn bevreesd om in het vergeetboek te geraken. In deze knellende sfeer probeert O'Toole het motief voor de moord te ontdekken, terwijl Firth hem gade slaat. Hun lot zit aan elkaar verbonden. Eerste speelfilm van de Nederlandse Tsjech Votocek, gelauwerd op het festival van Avoriaz. Visueel mooi maar te veel spielerei. Scenario van de regisseur en Herman Koch. Alex Thompson deed het camerawerk.

Une nuit d'été en ville

1990 | Erotiek

Frankrijk 1990. Erotiek van Michel Deville. Met o.a. Jean-Hugues Anglade en Marie Trintignant.

Kort nadat ze hebben kennisgemaakt gaan Emilie en Louis met elkaar naar bed. Daarna liggen ze als vreemden naast elkaar en vragen ze zich af of er meer tussen hen kan zijn dan een seksuele relatie. Tijdens een erotische nacht komen ze ook emotioneel steeds nader tot elkaar

Nuit d'été en ville

1990 | Drama

Frankrijk 1990. Drama van Michel Deville. Met o.a. Jean-Hugues Anglade en Marie Trintignant.

De 23e film van deze cineast, en misschien wel de meest nauwkeurige. Gedurende een hele nacht zoeken Louis (Anglade) en [KA1]Emilie (Trintignant) toenadering tot elkaar, verstoten elkaar, komen bijna tot elkaar, dagen elkaar uit, spelen, huilen en houden van elkaar, etc. Uitsluitend twee personages en eenheid van tijd en plaats. Gefilmd toneel is het echter niet, want de camera is [KA1]e[KA1]en met de gebaren en blikken, zonder ook maar even in voyeurisme of zelfingenomenheid te vervallen (beelden van Bernard Lutic, maar de montage van Raymonde Guyot verdient ook vermelding). Veel ware en daardoor indrukwekkende woorden. Doet denken aan Ingmar Bergman, maar is minder tragisch.

Alberto Express

1990 | Mysterie, Komedie

Frankrijk 1990. Mysterie van Arthur Joffé. Met o.a. Sergio Castellitto, Nino Manfredi, Marie Trintignant, Marco Messeri en Jeanne Moreau.

De vijftigjarige Alberto woont al vijftien jaar in Parijs. Hij wordt vader. Hij herinnert zich dat zijn eigen vader die in Rome woont, nog een heleboel geld van hem krijgt. Verteerd door wroeging stapt hij op een wat merkwaardige trein, waarin hij een soort van lange droom in wakende toestand beleeft. Vreemde personages, waaronder enkele uit zijn verleden, duiken plotseling op. Een surrealistische film. Het originele thema doet enigszins denken aan UN SOIR UN TRAIN van Andr[KA1]e Delvaux, maar de toonzetting is wat minder somber. Het is beurtelings lachen en huilen geblazen. Geheel in de stijl vam de vaak eigenaardige vertellingen van Italo Calvino. Deze Franse film bezit in feite dan ook een zeer Italiaans accent. Een bijzondere rol, opmerkelijk gebracht door een weinig bekende acteur (Castellitto), en ook Moreau als barones van 102 jaar maakt het al moeite waard om te gaan kijken. Romantische beelden van Philippe Welt.

Une affaire de femmes

1988 | Drama, Oorlogsfilm, Historische film

Frankrijk 1988. Drama van Claude Chabrol. Met o.a. Isabelle Huppert, François Cluzet, Marie Trintignant, Nils Tavernier en Marie Bunel.

Bewierookt drama van cineast Chabrol (1930-2010) met Isabelle Huppert in een glansrol als Marie Latour, een eigenzinnige burgervrouw die tijdens de Duitse bezetting een goed belegde boterham verdient met abortussen en kamerverhuur voor prostituees. Ze betaalt voor deze 'vrouwenzaken' uiteindelijk een hoge prijs. De werkzaamheden en het lot van Latour berusten op feiten. Indringende materie, verfijnd gepresenteerd door Chabrol en zijn immer redigerende vrouw Aurore met kalme cameravoering, minimale duiding en soepele enscenering. Winnaar in de categorie beste film en beste actrice op het filmfestival van Venetië.

La Maison de Jeanne

1988 | Drama

Frankrijk 1988. Drama van Magali Clément. Met o.a. Christine Boisson, Benoît Régent, Jean-Pierre Bisson, Pascale Audret en Michelle Godet.

Een miniem gegeven vormt het uitgangspunt voor deze debuutfilm: een onbekende duikt op in een herberg in de Auvergne en haalt de onderlinge verhoudingen tussen de leden van de vertrouwde kring die er komt overhoop. Daarbij gaat het in deze film uitsluitend om gedrag, woorden, gebaren en blikken. Grenst soms aan het m[KA1]elodrama maar heeft de toon van een komedie: een komedie om te glimlachen, niet om te lachen, oftewel een film van nuances, ook qua kleur, die de een zal bekoren en de ander zal irriteren, net als de (weinige) komedies van Ingmar Bergman door wie de regisseuse zich blijkbaar enigszins liet inspireren.

Noyade interdite

1987 | Film noir, Misdaad, Thriller

Italië/Frankrijk 1987. Film noir van Pierre Granier-Deferre en Denys Granier-Deferre. Met o.a. Philippe Noiret, Guy Marchand, Elizabeth Bourgine, Anne Roussel en Gabrielle Lazure.

Bewerking van een roman in de stijl van de série noire geschreven door Andrew Coburn, Widow's Walk. Op een kwade morgen vindt de mooi-ogende Roussel het lijk van de echtgenoot van de licht hysterische Ferréol op het strand aan de Atlantische kust. Inspecteur Noiret komt uit Bordeaux afgereisd om het geval te onderzoeken. Later komt inspecteur Marchand op de proppen, die Noiret gaat tegenwerken. Een duel tussen de politiemannen is het gevolg. Soms is de mysterieuze intrige verwarrend. De sfeer komt echter in de buurt van Chabrol en Simenon. Het verontrustende klimaat bekoort, hoewel de regisseur het te serieus heeft aangepakt. Het geheel blijft een beetje koud. Goede spelprestaties van de acteurs. Pierre Granier- Deferre en Dominique Roulet schreven het scenario. Camerawerk van Charles van Damme.

Les jupons de la révolution - Marat

1987 | Historische film, Erotiek

Frankrijk 1987. Historische film van Monique Annaud. Met o.a. Richard Bohringer, Marie Trintignant, François Négret, Wladimir Yordanoff en Sylvie Granotier.

De eerste aflevering van de tv-serie over de pikante kantjes van de Franse Revolutie. Historisch zijn de feiten niet altijd even juist, maar ze belichten het heel aardig, zodat het ook na de viering van de Twee Honderd Jaar nog heel genietbaar is. Deze aflevering gaat over Marat, de Jacobijnse schrijver van eenvoudige afkomst, ten tijde van de bestorming van de Bastille. Ondanks zijn radikale instelling, verloor hij nimmer oog voor de aangename kanten van het leven. Hij leefde van 1743 tot 1793. Ook bekend als MARAT.

Afghanistan: le pays interdit

1986 | Oorlogsfilm

Frankrijk 1986. Oorlogsfilm van Alain Corneau. Met o.a. Michel Blanc, Marie Trintignant, Malek Kateb en Fahim Youssofzai.

Een verfilming van het boek La prison pour délit d'espoir van Philippe Augoyard en vanwege veiligheidsredenen opgenomen in Pakistan. De geloofwaardigheid lijdt daar niet onder. Centraal staan de herinneringen van een arts van de Franse 'Artsen zonder Grenzen'. Alle gebeurtenissen in een oorlog die hem uiteindelijk in de gevangenis in Kaboel doen belanden worden opgerakeld. De getalenteerde en temperamentvolle cineast Alain Corneau overtuigt de kijker van de waarachtigheid van de plaatsen en de feiten en hetzelfde geldt voor Blanc in de rol van de dokter.

L' Eté prochain

1984 | Komedie

Frankrijk 1984. Komedie van Nadine Trintignant. Met o.a. Philippe Noiret, Claudia Cardinale, Jean-Louis Trintignant, Fanny Ardant en Marie Trintignant.

Analyse van gevoelens en emotionele en psychologische geschillen tussen enkele echtparen die verblijven in een chalet in de zuidelijke Franse Alpen. De film straalt een huiselijke sfeer uit en is typisch een familiefilm. Het draait om een deftig gezelschap waarbij niemand naar enige fianciële zorgen heeft. Een traditionele film die geheel naar het beeld van het werk van Nadine Trintignant is gemaakt, dat wil zeggen elegant, schitterend verzorgd...en volkomen nutteloos.

Un Matin rouge

1982 | Drama, Oorlogsfilm

Frankrijk 1982. Drama van Jean-Jacques Aublanc. Met o.a. Claude Rich, Michel Duchaussoy, Maurice Garrel, Jacques Fabbri en Victor Garrivier.

Vier twaalfjarige schoolvrienden zweren in 1943 het verraad van een leraar aan nazi`s te zullen wreken. Veertig jaar later ontmoeten ze elkaar weer bij dorpsjubileum en zijn hun eed vergeten totdat ze van identiteit van de verrader op de hoogte worden gebracht. Een sterk gegeven - hoewel het veel lijkt op dat van de 25 jaar oudere MARIE OCTOBRE - loopt ondanks goede acteurs en een beroemde cameraman (Gerry Fisher) stuk op de onervarenheid van de debuterende regisseur, die de spanning steeds laat verslappen.

Les îles

1982 | Drama, Documentaire

Duitsland/Frankrijk 1982. Drama van Iradj Azimi. Met o.a. Maximilian Schell, Marie Trintignant, Daniel Mesguich, Nathalie Nell en Patrick Bauchau.

Een eilandje voor de Bretonse kust heeft al enkele natuurrampen meegemaakt, die hebben geleid tot een uittocht van de bewoners. Als de zoetwaterbronnen op onverklaarbare wijze opdrogen, besluiten de overgeblevenen dit te trotseren, hoe gering de overlevingskansen ditmaal ook lijken. De film, mogelijk geïnspireerd op de Japanse rolprent HET NAAKTE EILAND, werd in verschillende seizoenen opgenomen en heeft opmerkelijke landschaps- en zeebeelden van cameraman Robby Muller. De dramatische zwakte geeft de goede acteurs weinig kansen en maakt de film al te monotoon.

La Terrazza

1980 | Komedie, Drama

Frankrijk/Italië 1980. Komedie van Ettore Scola. Met o.a. Vittorio Gassman, Marcello Mastroianni, Serge Reggiani, Ugo Tognazzi en Jean-Louis Trintignant.

Het Romeinse soir[KA1]ee-leven verenigt kopstukken uit het culturele en maatschappelijke leven. De steeds wisselende benadering van dezelfde sc[KA2]ene maakt duidelijk hoe zeer ieder van de mannen van zijn oorspronkelijke idealen is vervreemd en aan het eind van hun Latijn is gekomen. De vrouwen hebben daarentegen hun praktische greep op de realiteit behouden, terwijl de jongeren alles met ironische scepsis bekijken. Deze sleutelfilm met zelfkritiek (met schrijvers, filmers, politici in eigen rollen naast de acteurs) heeft een veelkleurige structuur die herhalingen niet geheel vermijdt, maar een ingewikkeld tragi-komisch beeld geeft van een generatie en ondanks alle ontluistering de warmte van in stand gebleven vriendschap overdraagt. Het scenario is van regisseur Scola, Agenore Incorocci als Age en Furio Scarpelli. Het camerawerk is van Pasqualino De Santis. Technicolor. Stereo.

Série noire

1979 | Drama, Misdaad

Frankrijk 1979. Drama van Alain Corneau. Met o.a. Patrick Dewaere, Myriam Boyer, Marie Trintignant, Bernard Blier en Jeanne Herviale.

Van het noir-kwartet dat Corneau, een van Frankrijks veelzijdigste en tegelijkertijd meest onderschatte regisseurs, in de periode 1976-1981 draaide, is de vrije Jim Thompson-bewerking Série noire het genremeesterstuk. Zet je maar schrap wanneer de mentaal alarmerend instabiele vertegenwoordiger annex kasgraaier Franck Poupart (Dewaere op z'n manische top) in de Parijse banlieuetristesse op drift raakt. Een manipulatieve, adolescente prostituee en haar wel of niet bemiddelde tante, een revolver et voilà: weldra zijn Francks rapen existentieel gaar. Inktzwart filmgoud met prachtfotografie van Pierre-William Glenn en glansrol van Bernard Blier als Pouparts ploert van een baas.

Premier voyage

1979 | Familiefilm, Avonturenfilm

Frankrijk 1979. Familiefilm van Nadine Trintignant. Met o.a. Marie Trintignant, Vincent Trintignant, Patrick Chesnais, Richard Berry en Lucienne Hamon.

Na de dood van haar moeder ontvlucht een meisje met haar vijf-jarig broertje het vooruitzicht van aparte pleeggezinnen; ze gaan de vader zoeken, een booteigenaar in Antibes. Na een lange tocht (te voet en liftend) en de nodige avonturen onderweg wordt het doel bereikt. De sympathiek opgezette film heeft kwaliteit door het opmerkelijke spel van de kinderen van de regisseuse, maar mist overtuigingskracht door het ontbreken van ontberingen onderweg zodat de aandacht moet worden vastgehouden door loze suspense-effecten (meer nog in de nadrukkelijke muziek dan in de scènes). Het happy end komt als een opluchting, minder vanwege medegevoel met de jonge helden dan om het feit dat de film eindelijk afgelopen is.

Madame le juge: un innocent

1978 | Mysterie, Misdaad

Frankrijk 1978. Mysterie van Nadine Trintignant. Met o.a. Simone Signoret, Philippe Léotard, Juliet Berto, Etienne Chicot en Pierre Vernier.

In deze derde film in de serie onderzoekt rechter Signoret het geval van ontspoorde Indo-China-veteraan L[KA1]eotard die door zijn trouweloze gade Berto en haar lafhartige minnaar Chicot erin geluisd werd, toen hij de (nochthans valse) juwelen van een voormalige maintenee van wijlen koning Faroek probeerde te stelen. De spelers passen goed bij hun rol en het scenario van Patrick Modiano mag er zijn en de regie is vakkundig. Naar de personages, die bedacht werden door Raymond Thevenin.

Défense de savoir

1973 | Thriller

Frankrijk/Italië 1973. Thriller van Nadine Trintignant. Met o.a. Jean-Louis Trintignant, Michel Bouquet, Bernadette Lafont, Charles Denner en Juliet Berto.

Advocaat van kleine zaken wordt toegewezen aan een vrouw wier vriend is vermoord. Bij ontrafelen van de intriges valt zijn verdenking op rechtse politicus die belangrijke kandidaat is bij verkiezingen. Kritisch en pessimistisch beeld van politieke corruptie geeft misdaad-film extra waarde. Scenario (van latere regisseur Alain Corneau) is voornaamste kwaliteit, plus goede spelprestaties.

Arrêt d'urgence

-1 | Thriller

. Thriller van Denys Granier-Deferre. Met o.a. Christophe Odent, Marie Trintignant en Hippolyte Girardot.

Advocaat van kleine zaken wordt toegewezen aan een vrouw wier vriend is vermoord. Bij ontrafelen van de intriges valt zijn verdenking op rechtse politicus die belangrijke kandidaat is bij verkiezingen. Kritisch en pessimistisch beeld van politieke corruptie geeft misdaad-film extra waarde. Scenario (van latere regisseur Alain Corneau) is voornaamste kwaliteit, plus goede spelprestaties.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Marie Trintignant op televisie komt.

Reageer