Onder de noemer 'Onderweg naar een toekomst' toont Gijs Schalkx zijn ingenieuze en vrolijk stemmende voertuigen. Ze roepen de vraag op of innovatieve ontwerpen ook voor minder problemen kunnen zorgen.
Bent u een uitvinder?
Gijs Schalkx: ‘Soms misschien een beetje. Met elke oplossing of innovatie die bedacht wordt heb ik een probleem. Dan denk ik: zelf kan ik het misschien niet per se beter oplossen, maar wel op een interessantere manier. Ik weet hoe dingen gemaakt worden, maar ik wil ook weten waarom we nog dingen maken als we alles al hebben. Op de kunstacademie dacht ik: als ik nou de perfecte stoel ontwerp hebben we er nog maar één nodig.’
Klaar!
‘Ja, maar zo werkt het helaas niet, dus misschien is er toch een perspectiefverandering nodig. Anders kijken naar wat we al gebruiken. Mijn auto die op plastic rijdt is een goed voorbeeld. Hoe kan ik die laten rijden zonder benzine te tanken? Kan ik zelf olie opboren? Nee. Wel doe ik boodschappen en dat zorgt voor superveel plastic afval. Als we dat toch verbranden voor energie kan ik het net zo goed zelf gebruiken om op te rijden. Het is gewoon aardolie in vaste vorm. Dat kun je weer opnieuw omzetten in brandstof. De benodigde installatie, een miniraffinaderij, heb ik op de auto gebouwd. Het is ook veel logischer, want nu zit je zelf in de gore dampen in plaats van mensen aan de andere kant van de wereld. Helaas kon met het zelf verzamelde plastic slechts honderd kilometer per maand worden gereden.’
Voor uw slootmotor heeft u toch naar gas gezocht?
‘In sloten ben ik al schoffelend methaangas gaan verzamelen. Acht uur lang waden en schoffelen leverde genoeg op om twintig kilometer te rijden. Dat lijkt helemaal niks, maar er zijn geen betere kilometers dan degene die je zelf uit de sloot hebt geoogst.’
Uw laatste werk is een luchtfiets.
‘Ik had altijd al interesse in energie en in vliegen op menskracht. Wielrenners kunnen net genoeg energie leveren om te vliegen, normale mensen niet. Een elektrische fiets levert wel genoeg energie om op te kunnen stijgen en daar zijn er inmiddels miljoenen van. Het is absurd dat zo veel mensen op zo’n ding rondrijden, terwijl niemand erover nadenkt dat je ermee kunt vliegen. Zo lui zijn we geworden. Met dit vliegtuig lever ik ook kritiek op het gebruik van de elektrische fiets. Het is zes meter lang, het heeft een spanwijdte van dertien meter, weegt bijna niets en is zeer fragiel. Eigenlijk is het een heel groot modelvliegtuigje en zo is het ook gebouwd. Het is overigens daadwerkelijk in de lucht geweest, maar eigenlijk is het bijzaak of het wel echt vliegt.’
