CD Blackstar (Sony) - David Bowie
Dat was even schrikken op maandagochtend. Opstaan, tanden poetsen, telefoon checken: held dood. Pas toen de computer en de tv aangingen drong de reikwijdte van Bowie’s dood in de volle breedte tot me door. Werkelijk iedereen was geschokt door de dood van dit absolute icoon. En terecht. Bowie kocht met zijn gedaanteverwisselingen een vrijbrief om zichzelf steeds opnieuw uit te vinden. Veel artiesten zitten vast aan hun imago, en dus aan wat fans van ze verwachten. Bowie trok zich daar niets van aan en schoot zodoende van psychedelica via hardrock, folk en glam naar art-rock, en dan ben ik pas aan het einde de jaren zeventig. Laten we eerlijk zijn: de afgelopen jaren zat de klad er goed in. Veel albums uit de jaren 90 en 00 vielen een beetje tegen, maar met The Next Day uit 2013 was de vaart terug. Toen kwam Blackstar. Een tamelijk sinister album met een flinke avontuurlijke jazz-ondertoon. Niet zo verwonderlijk, Bowie’s eerste serieus bespeelde instrument was een saxofoon, maar wel bijzonder. Het album is een fantastische en paradoxale mix van nihilisme en levenslust. Momenten van diepe, zwarte introspectie worden afgewisseld met euforie. Bowie is voorgoed weg en heeft ons achtergelaten met zijn laatste kunstwerk. Een prachtplaat. (TK)