filmjaar 2016

Recensie: Coming Home

Monument voor de liefde

Jelle Schot ,

De laatste film van Zhang Yimou (1951) die in de Nederlandse bioscoop verscheen, het kleurrijke historische epos Curse of the Golden Flower, dateert alweer van 2006. China's voornaamste regisseur heeft in de tussentijd niet stilgezeten, maar fraaie films als het romantische drama Under the Hawthorn Tree (2010) en de bombastische oorlogsfilm The Flowers of War (2011) werden simpelweg niet door een Nederlandse distributeur aangekocht.

Dat lot is Coming Home, een klassiek melodrama en voor Zhang een terugkeer naar simpeler tijden, gelukkig bespaard gebleven. Net als The Flowers of War is de film een bewerking van een roman van de in Amerika woonachtige Chinese schrijfster Yan Geling. En net als Under the Hawthorn Tree speelt het verhaal zich gedeeltelijk af ten tijde van de Culturele Revolutie (1966-1976), de periode waarin Zhang zelf drie jaar als boer en zeven jaar als fabrieksarbeider werkte, voordat hij in 1978 werd toegelaten tot de filmacademie.

Coming Home vertelt het verhaal van Lu Yanshi (Chen Daoming), een professor die begin jaren zeventig als reactionair wordt bestempeld en naar een heropvoedingskamp wordt gezonden. Als hij jaren later terugkeert, blijkt zijn dochter haar beloftevolle danscarrière te hebben opgegeven voor een baan in de fabriek. En zijn vrouw Wanyu (Gong Li) lijdt aan geheugenverlies, waardoor ze hem niet meer herkent.   

Wat volgt is niet zozeer een afrekening met de gruwelen van de Culturele Revolutie — al kan Wanyu's amnesie gemakkelijk gelezen worden als symbool voor de collectieve psyche van die tijd — maar eerder een teder liefdesdrama, waarin Yanshi wanhopig op zoek gaat naar manieren om het geheugen van zijn vrouw terug te laten keren.

De eenvoud waarmee Zhang het verhaal benadert – van het kale camerawerk van Zhao Xiaoding tot het sentimentele pianospel van Lang Lang – laat terecht alle ruimte aan de twee hoofdrolspelers. Veel lof ging na de Chinese première in mei vorig jaar dan ook naar Gong Li, Zhangs muze van het eerste uur, die fantastisch is in een voor haar ongekend kwetsbare rol.

Maar ook de buiten China veel minder bekende Chen Daoming speelt prachtig. Zijn constante zoektocht naar een sprankje herinnering in de ogen van zijn vrouw ontroert van begin tot eind en maakt van Coming Home een prachtig monument voor de liefde.