nieuwe site?

Recensie: Everest

De werkelijkheid past niet in drie akten

Gerhard Busch ,

Over de hoogte van de berg zijn de wetenschappers het niet helemaal eens. Want is hij nou 8848 of 8850 meter hoog, zoals respectievelijk China en Amerika beweren? Feit is dat de Mount Everest de hoogste berg ter wereld is, en de top op dezelfde hoogte ligt als de 'gemiddelde vlieghoogte van een Boeing 747', zoals een van de klimmers in de rampenfilm Everest fijntjes opmerkt.

Juist omdat de Everest de hoogste berg is, willen zo veel klimmers naar de top. En met dank aan onder meer de Nieuw-Zeelandse expeditieleider Rob Hall kunnen sinds begin 1990 ook minder ervaren klimmers naar boven. Kosten: $65.000 .
 
Tenminste, dat was het bedrag in 1996, het jaar waarin het op feiten gebaseerde Everest zich afspeelt. Deze door de IJslandse regisseur Baltasar Kormákur geregisseerde film gaat over een door Hall geleide expeditie in het voorjaar van 1996. Tot die tijd had Hall nog nooit een sterfgeval gehad tijdens een van zijn commerciële expedities. Het laat zich raden waarom de makers nu net deze expeditie hebben uitgekozen voor hun film.
 
Het probleem van op feiten gebaseerde films is dat de werkelijkheid vaak rommelig is en zich niet laat indelen in drie akten. Laat staan dat er altijd een duidelijk aanwijsbare spanningsboog is. Voor dat probleem waren ook de makers van Everest gesteld. Zij kozen ervoor zich te houden aan de grillige werkelijkheid. Dat leverde een verfrissend onsentimentele film op, maar ook een onbevredigende plot.


 
Want wat doet Rob Halls collega- expeditieleider Scott Fischer in deze film? Dramatisch levert zijn aanwezigheid alleen maar vragen en frustratie op. Maar ja, in het echt klom hij toen ook omhoog, en daarom zit hij in de film. En dat gevoel heb je als kijker bij vrijwel alle personages.
 
Gelukkig kon Kormákur beschikken over een sterrencast, met naast Jason Clarke als Hall onder meer Jake Gyllenhaal, Keira Knightley, Josh Brolin en John Hawkes.
 
Dankzij die sterrencast en het duizelingwekkend 3D waarin de film geschoten werd, verveelt Everest nooit, maar hij wordt ook nooit meer dan de gemiddelde rampenfilm. Everest was openingsfilm van het festival van Venetië in 2015, maar komt niet in de buurt van die andere, technisch hoogstaande rampenfilm die twee jaar daarvoor Venetië mocht openen: Gravity.
 
Toch naar de bioscoop, want dit is nou echt een film die je moet zien op een heel groot doek. Want later, thuis op je computer of op televisie, blijft er van Everest niet veel over.