filmjaar 2016

Recensie: The Voices

Aanspraak van afgehakte hoofden

Karin Wolfs ,

Te controversieel: een zwarte komedie over een schizofrene seriemoordenaar die met de afgehakte hoofden van zijn slachtoffers praat. Daarom zou het script van Michael R. Perry (Paranormal Activity 2) voor The Voices volgens de Britse krant The Independent in 2009 op de Zwarte Lijst van Hollywood zijn beland.

Wonderlijk als je bedenkt dat American Psycho (2000) toen al lang verfilmd was, dat de tv-seriemoordenaar Dexter (sinds 2006) z'n succes had bewezen, en dat een bipolaire CIA-agente in de tv-serie Homeland kort daarop (2011) ook prima door de beugel bleek te kunnen.

Maar goed: Bateman was een ouderwetse zelfingenomen maniak, Dexter had als excuus dat hij louter slechteriken vermoordde en Mathison strijdt in Homeland voor de goede zaak. En Jerry Hickfang in The Voices? Hij decapiteert lieftallige dames zonder al te veel benul van waar hij mee bezig is. Hoe komt hij daarmee weg?

Allereerst doordat hij wordt gespeeld door romcom-vrouwenmagneet Ryan Reynolds. Die speelt Jerry als een naïef kind dat zich staande houdt in een suikerzoete wereld, en zou zo door kunnen gaan voor het gestoorde broertje van Jim Carrey in The Truman Show. Zijn sprekende hond en kat kibbelen als het spreekwoordelijke engeltje en duiveltje op zijn schouder over wat hij wel of niet moet doen. Voor een verknipt goedbloedje als Jerry is het hard werken om als een Jan Modaal door het onoverzichtelijke leven te kunnen. Zodra hij zijn pillen slikt verliest zijn wondere wereld elke kleur. In flashbacks leren we wat hem in zijn jeugd voor akeligs is overkomen.

The Voices is de eerste Engelstalige film van Marjane Satrapi, die een Oscarnominatie kreeg voor haar animatiefilm Persepolis, over haar jeugd voor en na de revolutie in Iran. Net als in haar vorige films krijgt fantasie de ruimte in surrealistische tafereeltjes, maar gaat er achter al dat moois een duisterder wereld schuil. Een nogal maffe zwarte komedie is The Voices geworden, met horror-, sprookjes- en psychodrama- elementen. Vermakelijk om zijn uitzinnige poging inzichtelijk te maken wat schizofrenie betekent. Maar niet messcherp, al zou je dat op grond van het uitgangspunt misschien wel verwachten.