Gioacchino Rossini

Componist

Gioacchino Rossini is componist.
Er zijn 5 films gevonden.

Sour Grapes

1998 | Komedie

Verenigde Staten 1998. Komedie van Larry David. Met o.a. Steven Weber, Craig Bierko, Matt Keeslar, Karen Sillas en Robyn Peterman.

Evan Maxwell (Weber) is een welvarende briljante jonge hersenchirurg. Hij gaat met zijn nebbisj neef Richie Maxwell (Bierko) gokken in Atlantic City. Richie ontwerpt schoenzolen. Ze nemen ieder hun vriendinnen, resp. Joan (Sillas) en Roberta (Peterman) mee. Aan de goktafel verliezen ze binnen een mum van tijd al het geld, dat ze hadden meegenomen. Met hun laatste munten gaan ze aan de eenarmige bandieten zitten. Als Richie nog maar 25 dollarcent heeft, vraagt hij aan Evan twee kwartjes om in de machine te gooien. Dan wint hij de jackpot van vierhonderdduizend dollar. Evan zegt niets, maar denkt minstens recht te hebben op tweederde van het bedrag. Ook de helft is goed. Richie voelt wel dat hij Evan iets moet geven voor zijn bijdrage. Hij schrijft spontaan een cheque uit van duizend dollar, die Evan in duizend stukjes scheurt. Ze huren een limousine met chauffeur om de 'overwinning' te vieren met een luxueus diner, maar de sfeer blijft om te snijden tussen de anders zo superieure Evan en de gebruikelijke underdog Richie. Ook drie procent van het bedrag is niet goed genoeg. Joan wil dat er niet langer over het geld gezeurd wordt. Eenmaal terug benut Richie de gelegenheid om zijn baas eens hartgrondig de waarheid te vertellen, maar hoe lijmt hij nu de situatie met zijn geliefde neef. De film is de schepping van David, die aan de wieg stond van de immens populaire, wereldberoemde sitcom Seinfeld. Deze lachfilm is wellicht één grote sitcom over hebzucht, gierigheid en gulheid. Hij is verschrikkelijk leuk, al zijn de situaties soms best wat geijkt en gaan sommige subplots geheel en al de mist in. De rolverdeling is leuk, Bierko is het best, maar Harris als Selma Maxwell is een veel te stereotiepe jiddische memme. Het humoristische scenario is van regisseur David. Het camerawerk van Victor Hammer is onberispelijk, maar de film flopte verschrikkelijk aan de Amerikaanse kassa: met 277.510 dollar was het schluss en in Europa kwam er maar 17.650 bij. Een veel te hard gelag; het is onverdiend.

Le bassin de J.W.

1997 | Komedie, Fantasy

Frankrijk/Portugal 1997. Komedie van João César Monteiro. Met o.a. João César Monteiro, Hughes Quester, Pierre Clémenti, Joana Azevedo en Graziella Delerm.

De film begint met een sc[KA2]ene op de b[KA3]uhne van een schouwburg. God (Monteiro) en Lucifer (Quester) staan erop en hebben de wereld samen opgedeeld. De mens moet er genoegen mee nemen, of hij wil of niet. Lucifer indroduceert de twistappel. De mensen vragen zich af wie ze nu moeten volgen. Henrique (Monteiro) wil in de voetsporen van John Wayne treden. Jean (Quester) probeert Henrique te begrijpen. Als het doek gevallen is, is er een nazit voor de troep. De twee hoofdrollen worden door een dramaturg, een zekere Henrique (Cl[KA1]ementi), voorgesteld aan Ariane (Azevedo) en gevraagd mee te doen in een nieuw stuk. Tijdens de repetities komen Jean en Ariane nader tot elkaar. Door de afwezigheid van Henrique echter, ziet Jean Ariane slechts op de monitoren, en het blijkt dat ze getrouwd is met de eerste Henrique. In walging keert Jean zich van Ariane en zoekt troost bij Marianne, de vrouw van de tweede Henrique. Door het rollenspel met echte rollen weet de kijker niet goed, waar hij aan toe is, en heeft hij er moeite mee om een mening te vormen over de boodschap van het stuk. Daarbij komt ook nog dat het scenario van de regisseur slechts zijdelings gaat over het bekken van John Wayne, hetgeen door de titel wordt gesuggereerd. De regisseur heeft zich bediend van sc[KA2]ene`s met decors (zodat het dichtbij het toneel staat), vaste camera's en strooit in de dialogen met citaten uit de literatuur, waardoor het geheel niet alleen zeer moeijlijk is om te volgen, maar ongenietbaar wordt. Dit quasi intellectuele gedoe laat je niet eens in slaap dommelen, want daarvoor is het veel te pretentieus. Origineel is het wel, maar het vindt uitsluitend genade bij de onvoorwaardelijke volgelingen van Monteiro. Zonde van het geld van de Portugese en Europese belastingbetaler. Het camerawerk is van Mário Barroso. Ook bekend als: LE BASSIN D'ARIANE, LE BASSIN DE JOHN WAYNE, THE HIPS OF J.W., JOHN WAYNE'S PELVIS en THE PELVIS OF JOHN WAYNE.

Old Rococo!

1996 | Drama, Biografie, Muziek

Duitsland/Verenigd Koninkrijk 1996. Drama van Colin Nears. Met o.a. Brian Blessed, Timothy Bateson, Della Jones, John Del Carlo en Alberto Rinaldi.

Geboren in 1792 in Pesaro werd Rossini vooral in zijn tijd bekend als componist van vrolijke liederen. Amper achttien schreef hij reeds zijn eerste opera [KL]La cambiale di matrimonio[KLE]. Hij werkte aan een hels tempo, soms tot zes opera`s op twee jaar. Ironie was zijn sterkste punt. Hierdoor werd er heel wat over hem geroddeld en het is nu zelfs niet meer mogelijk om fictie en realiteit te onderscheiden in zijn leven. Hij haalde zijn tijdsgenoten genadeloos over de hekel. Hij keek geamuseerd naar alles wat verkeerd ging in de wereld. Toen zijn opera [KL]Il barbiere di Siviglia[KLE] in premi[KA2]ere ging was dit zijn eerste flop. Nadien zou het zijn populairste werk worden. In 1824 werd hij directeur van een opera in Parijs. Op zijn zevenendertigste schreef hij het epos [KL]Guillaume Tell[KLE]. Het werd zijn laatste opera. Nadien schreef hij nog wat liederen, maar niets memorabel. Jarenlang was hij ten prooi aan een depressie tot hij zich op zijn drie[KA3]enzestigste leek te herpakken en nog enkele grootse werken componeerde. Hij stierf in 1868. De film is een mengeling van documentaire beelden, operafragmenten en gespeelde sc[KA2]enes (met Blessed als Rossini en Bateson als Stendhal). Op een uiterst speelse wijze wordt de kijker ingeleid in de wereld en het werk van de componist en de tijd waarin hij leefde. Boeiend didactisch kijkvoer. Nears schreef het scenario en sprak de commentaar in. Francesca Ross stond in voor de montage en Giancarlo Leggeri, Raymond Grosjean en Chris O'Dell stonden achter de camera. Stereo.

L'argent fait le bonheur

1992 | Drama

Frankrijk 1992. Drama van Robert Guédiguian. Met o.a. Ariane Ascaride, Jean-Pierre Darrousin, Pierre Banderet, Danièle Lebrun en Roger Souza.

Een stadswijk van Marseille, gelijk een Augiasstal, waar het dweilen is met de kraan open, is bevolkt met mensen, die afkomstig zijn van alle oevers van de Middellandse Zee. Er bevinden zich volgens de wakkere pastoor (Darroussin) 953 inwoners, waarvan 456 werklozen, 302 alcolisten, 251 dieven, 220 fascisten, 220 islamisten, 192 drugsveslaafden, 59 mensen die seropositief zijn en last-but-not-least drie communisten. Er dreigt een schisma in zijn gemeenschap door twee rivaliserende jeugdbendes, ondanks zijn tomeloze inspanningen, waarbij de herder vrijelijk condooms en gesteriliseerde wegwerpinjectienaalden ronddeelt (terwijl zijn opperste baas, de paus, verkondigt dat AIDS en verslaving niet bestaan). Dan krijgt de priester onverwacht `hulp` van de moeders, die het criminele terrein overnemen en hun kinderen ertoe aanzetten van de rijken te stelen (en dit onder de armen te verdelen). Bitterzoet, soms boosaardig en dan weer speels drama over het failliet van de wijken met woonkazernes zonder uitzicht (op verbetering) wat gedragen wordt door sterke spelprestaties van de rolverdeling, met name Darroussin en Ascaride als Simona. Het scenario is van regisseur Guédiguian en Jean-Louis Milesi. Het camerawerk is van Bernard Cavalie. In zijn soort

Le comte de Monte-Cristo

1942 | Avonturenfilm, Historische film, Romantiek

Frankrijk 1942. Avonturenfilm van Robert Vernay. Met o.a. Pierre Richard-Willm, Michèle Alfa, Aimé Clariond, Lise Delamare en Marcel Herrand.

De tijdens de oorlog (WO II) gemaakte filmversie van de beroemde wraakroman van Alexandre Dumas geeft vooral romantiek en nobelheid van de emoties het volle pond, waarschijnlijk al te veel naar huidige maatstaven. In 1814 wordt een jonge officier Edmond Dant[KA2]es (Richard-Willm) ingesloten op het ch[KA4]ateau d`If bij Marseille op de avond voor zijn huwelijk. Hij wordt ervan verdacht een Bonapartistische samenzweerder te zijn. Hij blijft twintig jaar gevangen, maar dankzij de priester Faria (Zacconi), die eveneens opgesloten is, hoort hij op diens sterfbed over de schat van de graaf van Monte-Cristo. Hij slaagt erin te ontsnappen. In de tweede episode beweegt Dantès, die zich nu de graaf van Monte-Cristo noemt, zich in de betere kringen in Parijs. Hij gaat oude rekeningen vereffenen. De eerste episodes is getiteld: PREMIÈRE ÉPOQUE : EDMOND DANTÈS en de tweede, SECONDE ÉPOQUE : LE CHÂTIMENT. Wordt op tv soms in twee gedeelten uitgezonden. Scenario van Charles Spaak. Camerawerk van Victor Arménise.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Gioacchino Rossini op televisie komt.

Reageer