Patrick Paroux

Acteur

Patrick Paroux is acteur.
Er zijn 7 films gevonden.

La vérité vraie

1999 | Drama

Frankrijk 1999. Drama van Fabrice Cazeneuve. Met o.a. Béatrice Dalle, Julien Rochefort, Christiane Cohendy, Mathias Labelle en Ariane Séguillon.

Cathy (Dalle) is een alleenstaande moeder van rond de dertig. Ze heeft een hechte band met haar negenjarig zoontje Lucien (Labelle), genaamd Lulu. Cathy is prostituée, maar de jongen lijkt niet te lijden onder de beroepsmatige bedrijvigheden van zijn moeder. Hij weet wat ze doet, maar niemand van de buren is ervan op de hoogte. Maar als dan door een stom toeval de waarheid bekend raakt dreigt Cathy het voogdij over Lulu te verliezen. Ze slaagt erin het kinderwelzijn te overtuigen en Lulu mag bij haar blijven. Dan krijgt Cathy te horen dat ze een tumor heeft en er haar nog slechts een drietal maanden resten. Ze tracht Lulu voor te bereiden op het afscheid. Een drama dat bol staat van de problemen. Je zou er een soap van honderd afleveringen van kunnen maken, maar scenarist Jean-Luc Seigle perst alles in een oversentimentele prent van anderhalf uur. Dalle levert een knappe prestatie, maar kan het verhaaltje toch niet boeiend maken. Weinig opbeurende ontspanning voor een koude winteravond in de reeks 'de ziekte van de week'. Fotografie is van Pierre Novion en Pierre-Laurent Chenieux.

La canne de mon père

1999 | Drama

België/Frankrijk 1999. Drama van Jacques Renard. Met o.a. Fanny Cottençon, Bernard Le Coq, Christian Drillaud, Yves Pignot en Roger Dumas.

Charles Bertroux (Le Coq) was soldaat tijdens de Grote Oorlog, waarin hij zwaar gewond werd, en was lid van de weerstand tijdens WO II. Hij gebruikt een stok om te stappen, om te argumenteren en om te bevelen. Zijn troepen beperken zich nu, in 1947, tot de dorpelingen die hem respecteren en tot zijn acht kinderen die hem blindelings moeten gehoorzamen. Hij is erg zachtaardig, maar kan zich tevens tiranniek opstellen t.o.v. zijn vrouw C[KA1]ecile (Cottençon) en de kinderen. Om eten op tafel te krijgen houdt hij zich met allerlei onverkwikkelijke zaakjes bezig, maar er is niemand die hem dit kwalijk neemt. Een zeer gevoelige, tedere familiekroniek op het Franse platteland kort na WO II. Erg veel gebeurt er niet in de film, maar toch houden de personages de belangstelling van de kijker vast. Drama en humor worden op uiterst evenwichtige wijze door elkaar verweven. Er worden mensen getoond die je vertederen, waarmee je graag kennis zou maken. Cottençon en Le Coq geven op onnavolgbare wijze gestalte aan deze mensen, maar ook de kinderen zijn stuk voor stuk hartebrekers. Louis Bériot en regisseur Renard baseerden het scenario op de gelijknamige, autobiografische roman van Bériot. Sfeervolle fotografie van Philippe Van Leeuw.

De gré ou de force

1998 | Drama

Frankrijk 1998. Drama van Fabrice Cazeneuve. Met o.a. Julien Boisselier, Philippe Duclos, Laurent Arnal, Marie Desgranges en Philippe Faure.

Er heerst onrust onder de werknemers van Medic-Hall, een filiaal van de G[KA1]en[KA1]erale Financi[KA2]ere d`Investissement. Daar werken een tiental mensen die gespecialiseerd zijn in de verkoop van medisch materiaal. In het kader van herstructurering wil de directie van G.F.I. deze tak afstoten, maar ze voelen er niets voor om enorme ontslagpremies te betalen. Ze hebben een welomlijnd plan voor ogen: `mobbying`: door morele intimidatie de bedienden dwingen zelf ontslag te nemen. Via doorgedreven controle, voortdurende vernederingen, het opleggen van ondankbare taken en andere pesterijen wordt het leven voor deze mensen een hel. De man die de hele operatie in handen heeft is S[KA1]ebastien Jalabier (Duclos). Een les voor werkgevers om van hun personeel af te geraken zonder dat ze zich zorgen hoeven te maken over vakbondsacties. Ook al is dit fictie, toch is de kans dat dit zich in de realiteit afspeelt alles behalve denkbeeldig. Een pakkende film die sterk vertolkt wordt door een grotendeels onbekende reeks acteurs waardoor het realisme nog sterker benadrukt wordt. Knap scenario van Laurent Chouchan en Sarah Lévy. Fotografie is van Pierre Novion.

Une semaine au salon

1997 | Komedie

Frankrijk 1997. Komedie van Dominique Baron. Met o.a. Etienne Chicot, Bernard Crombey, Julie Jezequel, Julien Cafaro en Franck Jazedé.

Ondanks hevige rugklachten moet varkenskweker Gilbert Veliart (Chicot) voor een week naar het landbouwsalon in Parijs. Hij schrijft zijn beesten regelmatig in voor wedstrijden en deze op het Parijse salon is wel zowat de belangrijkste. Zijn vrouw is dood en zijn kinderen zijn het huis uit, dus moet hij zijn boerderij wel overlaten in de handen van een stagiaire. Juist op het moment dat hij aankomt zijn er acties tegen de 'rilettes' en vermits dat een van zijn belangrijkste producten is verzet hij zich tegen de negatieve publiciteit. Hij maakt van de gelegenheid ook gebruik om zijn dochter, schoonzoon en kleinkinderen te gaan bezoeken en al zijn ze bezorgd om de gezondheidstoestand van papa, toch lijken ze het idee dat hij zich binnen een afzienbare toekomst bij hen zal vestigen niet toe te juichen. De belangrijkste stunt van deze film is het feit dat hij gedraaid werd op het landbouwsalon zelf, met als gevolg dat de duizenden figuranten zich er niet steeds bewust waren dat ze in een film 'meespeelden'. Het verhaal is eerder doorzichtig en weinig origineel en loopt verloren in eindeloze dialogen. Agnès en Claire Aziza schreven het scenario. Fotografie van Hugues De Haeck.

Mort d'un gardien de la paix

1994 | Misdaad

Frankrijk 1994. Misdaad van Josée Dayan. Met o.a. Claude Rich, Claire Nebout, François Négret, Alain Fromager en Nathalie Cerda.

Femme-flic Fanny Labret (Nebout) meent dat de moord op een van haar teamleden, Pascal Fabre (Negret) buiten diensttijd te maken heeft met duistere zaakjes, waarin hij gewikkeld was. Een oudere kennis van Pascal, Victor (Rich), een ex-politieman, brengt haar op andere gedachten. Samen proberen zij de zaak die leidt naar het prostitutie- en travestietenwereldje, op te lossen. Weinig originele politiefilm naar een scenario van Mathieu Fabiani, Bob Swaim en Thierry Bourcy, die niet minder is dan een zeer middelmatige aflevering uit de serie TATORT.

Le fils Cardinaud

1992 | Thriller

Frankrijk 1992. Thriller van Gérard Mordillat. Met o.a. Jean-Pierre Bisson, Caroline Silhol, Camille Clavel, Christian Barbier en Jacques Pater.

Naar de gelijknamige psychologische thriller van Georges Simenon uit 1942. Wanneer Bisson en zijn zoontje Clavel zoals iedere zondag na de mis thuiskomen, treffen zij daar niemand aan. De rosbief staat in de oven, maar Sihol, Bissons echtgenote, is spoorloos. Bisson heeft snel in de gaten dat er weinig tijd is om haar terug te vinden, en de twaalf volgende uren zullen zijn leven helemaal omgooien. Werd eerder verfilmd door Gilles Grangier, onder de titel LE SANG [KA2]A LA T[KA4]ETE (1956). Jean Gabin speelde toen de hoofdrol, niet als verzekeringsagent, zoals in het boek, maar als industrieel. Bisson doet zijn best als de zoekende monsieur Cardinaud, maar hij slaagt er niet in zijn voorganger Gabin te doen vergeten.

Fucking Fernand

1987 | Oorlogsfilm, Drama

Frankrijk 1987. Oorlogsfilm van Gérard Mordillat. Met o.a. Thierry Lhermitte, Jean Yanne, Marie Laforêt, Martin Lamotte en Charlotte Valandrey.

Bewerking van de gelijknamige roman van Walter Lewino waarin tegen de achtergrond van de Duitse bezetting in Frankrijk, een schatrijke blinde de liefde wil leren kennen samen met een criminele slager die ontsnapt is uit de gevangenis. Het is vreselijk en met een verwoestende humor... Met een mise-en- scène die de roman min of meer reduceert tot een soort werktekening. Conclusie: je kunt beter het boek lezen. Scenario van regisseur Mordillat, Jean Aurenche en Véra Belmont.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Patrick Paroux op televisie komt.

Reageer