Jean-Marie Cornille

Acteur

Jean-Marie Cornille is acteur.
Er zijn 12 films gevonden.

Les âmes câlines

2002 | Romantiek, Komedie

Frankrijk 2002. Romantiek van Thomas Bardinet. Met o.a. François Berléand, Laetitia Coti, Valérie Donzelli, Laure Duthilleuil en Aurore Clément.

De zoveelste film over een hitsige vijftiger die meisjes van in de twintig achterna zit. In dit geval gaat het om Jacques (Berl[KA1]eand), die een vindingrijke, straatarme kunstschilder is en het hartje van studente Claire (Coti) probeert te veroveren, terwijl hij dankbaar misbruik maakt van de vrijgevigheid van zijn buurvrouw H[KA1]el[KA2]ene (Duthilleuil). Niet alleen dat hij bij haar eet, maar zij dekt hem als Jacques` ex Christine (Cl[KA1]ement) komt zeuren en wil weten, waar hun opstandige zoon S[KA1]ebastien (Boidin) kan zijn; Hélène legt dan snel uit dat Claire de vriendin van Sébastien is. Het wordt koddig als Jacques regelmatig in zijn ondergoed op de gang voor de dichte deur van zijn woning staat, omdat hij geen sleutel bij zich heeft. Met geleende kleren, die niet bij elkaar passen, gaat hij op de versiertoer en probeert Claire in de bistro om de hoek over te halen hem bij haar te laten slapen. Het tot op de draad versleten scenario is van regisseur Bardinet en Gilles Marchand naar een anekdote van Daniel Martínez, dat geïnspireerd zou zijn op een song uit de jaren 1960 van Michel Polnaref. De film is te harden dankzij Berléand's spel en de uitstekende rol van de oudere Presle als Juliette met wie Jacques een platonische verhouding heeft. Het camerawerk is van Antoine Roch. Ook bekend als LE FOSSÉ DES GÉNÉRATIONS EST UN LIT DOUILLET.

La vache et le président

2000 | Komedie, Familiefilm

Frankrijk 2000. Komedie van Philippe Muyl. Met o.a. Bernard Yerlès, Florence Pernel, Christian Bujeau, Mehdi Ortelsberg en Bernard Bloch.

Als het kalfje Ma[KA1]eva geboren wordt op de boerderij van Romain (Yerles), een stoere maar norse boer die weduwnaar is, sterft de koe. Zijn acht-jarige zoontje Lucas (Ortelsberg) voelt zich diep verbonden aan Ma[KA1]eva, want ze hebben allebei geen moeder meer. Lucas schrijft brieven aan zijn overleden moeder die hij tussen haar grafsteen schuift. In de media verschijnen de eerste berichten over de gekke koeienziekte. Sarah (Pernel) is een dure mevrouw uit Parijs, die boeken schrijft voor chique mensen. Ze besluit op het platteland te gaan wonen. Als zij pech met haar auto krijgt, maakt ze kennis met Lucas en Maéva. Romain vindt Sarah maar een wufte stadsjuf. Ondertussen bereikt de epidemie ook de boerderij van Romain en Maéva moet naar het slachthuis, tenzij de Franse president haar gratie verleent. Sarah kan Lucas helpen en zo het wordt misschien ook nog wat tussen haar en zijn vader... Muyl's feelgoodfilm is diep ondergedompeld in de stroop en het scenario dat hij met Philippe Le Dem schreef is onwerkelijk. Ortelsberg is een verleidelijke keuze en bijna iedereen gaat voor hem door de knieën, maar dat neemt niet weg dat de film verzuipt in het sentiment. Muyl kreeg het idee voor deze rolprent naar aanleiding van een bericht dat Bill Clinton, toen nog president van de V.S., een kalkoen gratie verleende en zo voorkwam dat die op de borden belandde voor de avondmaaltijd op Thanksgiving Day. Het camerawerk is van Pascal Gennesseaux. Werktitel UN FOL AMOUR.

Anibal

1999 | Drama

Frankrijk/Duitsland 1999. Drama van Pierre Boutron. Met o.a. Angelo Rosso-Aiguire, Enguerran Demeulenaere, Roger Hanin, Michel Duchaussoy en Bernhard Schir.

De tien-jarige Edgar (Demeulenaere) is de enige zoon van de welgestelde Lucas (Duchaussoy) en Lolly Saumane (G[KA1]elinas). Hij heeft maar een passie: plantkunde. De wereld van bloemen en planten is zijn geheime wereld waartoe hij alleen toegang heeft en die een vervanging is voor de ontbrekende affectie van zijn ouders. Maar dan komt er een indringer in Edgars wereldje: zijn ouders hebben besloten Anibal (Rosso-Aiguire), een vijfjarig Peruviaantje, te adopteren. Edgar is helemaal niet van plan deze nieuwkomer in zijn wereld toe te laten. Aangrijpend portret van een eenzaam, opgroeiend jongetje dat eensklaps geconfronteerd wordt met iemand die de 'veiligheid' van zijn persoonlijk universum in gevaar brengt. De twee jonge hoofdacteurs geven een verbluffend staaltje acteerkunst weer en enkel al voor hun prestatie is het de moeite om deze film te bekijken. Het verhaal is niet bepaald origineel en balanceert meermaals op het gevaarlijk randje van de goedkope sentimentaliteit, maar de twee jongeren slagen erin om de plot aanvaardbaar te houden. Regisseur Boutron bewerkte de gelijknamige roman van Anne Bragance tot scenario. Fotografie is van Dominique Brabant. Stereo.

La Gazelle

1997 | Komedie

Frankrijk/Duitsland 1997. Komedie van Detlef Rönfeldt. Met o.a. Marianne Sägebrecht, Marie-France Pisier, Gérard Klein, Vanessa Guedj en Joachim Jung.

Het wordt tijd dat de immer opgewekte Marguerite (S[KA3]agebrecht) iets aan haar lijn gaat doen. Door het overgewicht waarmee ze worstelt dreigt ze zelfs haar baan bij de post te verliezen. Ze meldt zich in een kuuroord waar ze de rijke erfgename Tony (Pisier) ontmoet, een anorexiapatiënte. Tony is onder de indruk van Marguerite's zangcapaciteiten en schrijft haar in voor een auditie bij de opera. Sprankelende satire over de lichaamsgesteldheid. De een te dik, de ander te mager, maar twee schitterend ingevulde rollen. De dialogen zijn steengoed en volgen elkaar ritmisch op. Soms lijkt het wel alsof Sägebrechts mentor Percy Adlon de leiding heeft. Het goed in elkaar gestoken scenario is van Françoise Dorner en achter de camera stond Michael Epp. Stereo.

C'est l'homme de ma vie!

1997 | Romantiek

Frankrijk 1997. Romantiek van Pierre Lary. Met o.a. Véronique Jannot, Philippe Caroit, Patrick Catalifo, Nicole Jamet en Patricia Malvoisin.

Martine (Jannot) en St[KA1]ephane (Caroit) vormen een gelukkig echtpaar tot op de dag dat St[KA1]ephane ten onrechte ontslagen wordt. Ondanks de liefde van Martine stort de man zich in een diepe depressie. Na achttien maanden werkloosheid verdwijnt St[KA1]ephane spoorloos. Martine tracht hem te vinden, maar tevergeefs. Ze zoekt en vindt troost bij Jean-Pierre (Catalifo), een ex-collega van Stéphane. Deze bekent dat hij smoorverliefd is op haar. Na een tijdje geeft Martine toe, maar dan vindt ze per toeval Stéphane terug. Voorspelbaar romantisch drama dat niet veel sensationeels te bieden heeft. De emoties, van personages zowel als van het publiek, worden heftig gemanipuleerd. De acteurs doen hun best maar met het banale scenario van Lary, Huguette Debaisieux, Chantal De Rudder en Nicole Jamet is niet erg veel aan te vangen. Achter de camera stond Pascal Ridao. Stereo.

Madame le proviseur : Bob et Samantha

1996 | Drama

Frankrijk 1996. Drama van Bertrand Van Effenterre. Met o.a. Danièle Delorme, Daniel Gélin, Annick Blancheteau, Gérard Lartigau en Alexia Portal.

Het Paul Eluard-lyceum in Blailly, op een zestigtal kilometer van Parijs, staat op stelten. De ouders van een aan drugs verslaafde jongen hebben een klacht ingediend tegen de directeur. Valentine Rougon (Delorme) wordt ter plaatse gestuurd en moet tijdelijk de functies waarnemen van de gesanctioneerde directeur. De leraren, die het volste vertrouwen in hem hebben, staken en de leerlingen dreigen een opstand te ontketenen. Drugs op school is een internationaal probleem en de aanpak in deze film is eerder oppervlakkig en brengt geen enkele oplossing. De knappe vertolking van Delorme en G[KA1]elin, evenals die van de jongeren Portal en De Van (als Samantha en Bob), geven dit scenario van Frédéric Lasaygues, Hervé Hamon en Van Effenterre, naar de romans van Marguerite Gentzbittel, een meerwaarde. Fotografie van Francis Junek. Stereo. Gemiddeld.

Julie Lescaut : Crédit revolver

1995 | Misdaad

Zwitserland/Frankrijk 1995. Misdaad van Josée Dayan. Met o.a. Véronique Genest, Mouss Diouf, Renaud Marx, Alexis Desseaux en Roger Dumas.

Julie Lescaut (Genest) wordt geconfronteerd met een vervelende zaak: sinds kort dringen mannen, die zich uitgeven voor politie-agenten, de woningen binnen van bejaarde mensen om hun spaarcentjes te stelen. Tot op heden ging dit nog niet gepaard met geweld, maar hoelang zal dat nog duren? Het debat over de onveiligheid in de stad komt weer ter sprake en de nieuwe assistent van de burgemeester ziet hier zijn kans mooi om voor een aparte lokale politiemacht te pleiten, die Lescaut en haar mensen de duivel kunnen aandoen. Interessant gegeven dat goed uitgewerkt werd en gemixt met enkele boeiende neventhema's. Het scenario van Eric Kristy tracht het verzwakte imago van de reeks wat op te vijzelen. Aan de camera stond Jean Monsigny. Formaat 16/9. Nicam Stereo.

Maigret et le port des brumes

1994 | Misdaad, Thriller

Frankrijk 1994. Misdaad van Charles Nemes. Met o.a. Bruno Cremer, Jean-Claude Dauphin, Jeanne Marine, Jean-Marie Cornille en Luc Thuillet.

In Parijs wordt een rondzwervende, gewonde man opgepakt, die aan geheugenverlies lijdt. Commissaire Maigret (Cremer) laat zijn foto in de landelijke pers afdrukken in de hoop dat iemand hem zal herkennen. Een jonge vrouw (Marine) komt spoedig opdagen: zij blijkt de dienstmeid te zijn van de sinds een maand vermiste kapitein (Goodall) met als thuishaven een kustplaatsje in Normandi[KA3]e. Maigret begeleidt de man en zijn meid terug naar hun woonplaats in de hoop ter plekke de mysterieuze zaak te kunnen ontrafelen. De zeevaarder sterft echter de dag na zijn terugkeer als gevolg van een strychnine-vergiftiging. Goede weergave van de sfeer, die ook kenmerkend is in het boek van Georges Simenon [KL]Le port des brumes[KLE] dat in 1932 verscheen en in het Nederlands uitkwam als [KL]Maigret in de mist[KLE]. Typische situaties, die zo kenmerkend zijn voor Simenon: sprekende stiltes, ingewikkelde familierelaties, enz. De rolbezetting, de bijrollen inbegrepen, staan op een hoog niveau. Vooral Dauphin (de zoon van acteur Claude Dauphin en actrice Maria Mauban) is perfect als de bijzonder arrogante burgemeester. Scenario en dialogen van Guy Patrick Sainderichin. Regisseur Nemes speelt de rol van de dokter, maar dat maakt van hem nog geen Hitchcock.

Un vampire au paradis

1991 | Horror, Komedie

Tunesië/Frankrijk 1991. Horror van Abdelkrim Bahloul. Met o.a. Bruno Cremer, Brigitte Fossey, Laure Marsac, Farid Chopel en Hélène Surgère.

Nosfer Arbi (Chopel) ontsnapt uit een psychiatrische inrichting. Hij staat bekend als De Vampier van Clichy omdat hij zijn slachtoffers in de keel bijt. Nathalie (Marsac), het knappe dochtertje van Madame (Fossey) en Monsieur Belfond (Cremer) ziet hem in de tuin. 's Avond aan de maaltijd bejegent ze haar vader op een onheuse toon, in een totaal onbekende taal. Achteraf kan zij zich er niets meer van herinneren. Dit voorval herhaalt zich telkens als de woede zich in haar ontsteekt. Haar ouders nemen aan dat het meisje Arabisch spreekt en ze laten een Islamitische geestelijke opdagen omdat ze vrezen dat ze bezeten is. Lichtvoetige vampierenkomedie met voor de verandering eens een Noord-Afrikaanse vampier. Echt ernstig moet je het allemaal niet nemen, maar het is soms wel amusant. Marsac speelt haar rol uitstekend en Chopel is een macabere kerel. Geschreven door de uit Algerije afkomstige regisseur Bahloul, die en passant de draak steekt met racisme en discriminatie, die schering en inslag zijn in het dagelijkse leven in Frankrijk. Jean-Francis Gondre stond achter de camera.

Les habitudes de la victime

1990 | Misdaad

Frankrijk 1990. Misdaad van Claude Barma. Met o.a. Victor Lanoux, Françoise Fabian, Catherine Rich, Jean-Jacques Moreau en Stéphanie Lanoux.

Een Parijse advokaat is neergeschoten. Commissaris Roger Goupil leidt een ingewikkeld onderzoek want enerzijds is de voormalige echtgenote van de overleden jurist een nachtprinses en anderzijds stelde hij alles in het werk om een kind te kunnen adopteren waarvan hij de vader niet was en was dus op zoek naar een schijnverloofde. In feite heeft medescenario- en dialoogschrijver Lanoux zichzelf een rol toebedeeld die hem zeer goed tot zijn recht laat komen. Overtuigend acteerwerk inclusief dat van de kleine Robert. Gemaakt met het vakmanschap van een oude rot in het tv-vak.

Encore vous, Imogène

1989 | Komedie, Mysterie, Misdaad

Frankrijk 1989. Komedie van François Leterrier. Met o.a. Dominique Lavanant, Jean Benguigui, Jean-Pierre Castaldi, Bruno Abraham-Kremer en Fabienne Berthaud.

Het Bretoense stadje Plouguirec staat in rep en roer voor de voetbalmatch Plouguirec-Livarot. Imog[KA2]ene (Lavanant) is vanzelfsprekend van de partij. De wedstrijd verloopt woelig maar zonder incidenten. Tijdens de rust klampt een jongeman Imogène aan en beweert dat er op het Collège Saint Gonzague een moord beraamd wordt. Meer heeft amateur-detective en spionne Imogène niet nodig om weer eens in actie te schieten. Liefhebbers van platte, voorspelbare humor waarbij elke gag tot den treure uitgemolken wordt zullen weer genieten van dit derde deel uit de Imogène-reeks. Originaliteit wordt angstvallig gemeden, terwijl de flauwe grappen legio zijn. Het dunne scenario van Philippe Bruneau werd geïnspireerd door de boeken van Exbrayat. Achter de camera stond Martial Thury. Gevolgd door NOTRE IMOGENE.

Un chien dans un jeu de quilles

1982 | Komedie

Frankrijk 1982. Komedie van Bernard Guillou. Met o.a. Pierre Richard, Jean Carmet, Julien Guiomar, Béatrice Camurat en Hélène Surgère.

De Parijse psycholoog Pierre Cohen (Richard) keert terug naar zijn Bretonse geboortedorp om zijn broer Joseph (Carmet) die bedreigd wordt met de onteigening van zijn boerderij, bij te staan. De komiek Richard produceerde zelf deze plattelandskomedie in een welkome en geslaagde afwijking van zijn verstrooide stuntelaarsimago. Hij kreeg goed tegenspel van Carmet en vooral van Camuret, als resp. zijn broer en schoonzus Françoise. Het scenario van Claude Gallot en regisseur Guillou vermijdt de gebruikelijke vulgaire pastorale humor, maar de regie had meer flair kunnen hebben. Niettemin was de desinteresse van het Franse bioscooppubliek toentertijd onverdiend en onverklaarbaar. Het camerawerk is van Claude Agostini.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Jean-Marie Cornille op televisie komt.

Reageer