Antoine Du Merle

Acteur

Antoine Du Merle is acteur.
Er zijn 9 films gevonden.

Parents à mi-temps : Chassés croisés

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Caroline Huppert. Met o.a. Robin Renucci, Charlotte de Turckheim, François-Eric Gendron, Alicia Alonso en Léopoldine Serré.

De tienjarige No[KA1]emie (Serr[KA1]e) bezit duidelijk het talent om een sterdanseres te worden van het ballet. Ze lijdt echter onder het feit dat haar ouders uit elkaar zijn, met als gevolg dat ze de ene week bij mama Alice (De Turckheim) doorbrengt en haar vriend Patrick (Gendron) om de volgende bij papa Paul (Renucci) en diens vriendin In[KA2]es (Alonso) te verblijven. Om de druk op het meisje te verminderen besluiten de twee koppels bijeen te gaan wonen, elk aan hun kant van een appartement. Maar ook daarmee neemt Noémie geen genoegen. Het liefst zou ze hebben dat alles weer was zoals toen mama en papa nog bij elkaar waren. Een vertederend portret van een klein meisje dat haar wereld in elkaar ziet storten door de scheiding van haar ouders, maar dat zich niet bij de toestand wil neerleggen. De kleine Serré is een ware hartedief, maar ze kan niet verhinderen dat het geheel uitloopt op een nogal goedkope boulevard-komedie, met een lach en een traan, maar zonder de minste diepgang. Marie-France Colombani en Gilles Chenaille schreven het scenario. Fotografie is van Elisabeth Prouvost.

Maigret: Madame Quatre et ses enfants

1999 | Misdaad

Frankrijk/België/Zwitserland 1999. Misdaad van Philippe Bérenger. Met o.a. Bruno Cremer, Marianne Basler, Claude Duparfait, Sacha Briquet en Christian Morin.

Als een jonge vrouw bij commissaris Vaimber aanklopt met een onsamenhangend verhaal over een mogelijke moord, laat hij haar een getuigenis afleggen. Niet wetend hoe te handelen gaat hij met het verhaal naar Maigret, die vervolgens besluit om zelf op onderzoek uit te gaan. Een onderzoek dat Maigret niet alleen in aanraking brengt met Madame Quatre en haar kinderen, maar dat hem ook op het spoor zet van een meervoudig moordenaar.

L'extraterrestre

1999 | Komedie, Fantasy

Frankrijk 1999. Komedie van Didier Bourdon. Met o.a. Didier Bourdon, Bernard Campan, Pascale Arbillot, Danièle Lebrun en Antoine Du Merle.

Ongrappig ijdelheidsproject rond Agathe (Arbillot) uit Auvergne, die 34 jaar is en zich al oud voelt, en ruimtevaarder Zerph (Bourdon), die meer dan vijftig jaar ouder is en rondjes draait in zijn ruimteschip. Zeer magere speciale effecten, flauwe situaties die verwijzen naar bestaande SF-films en dito personages met een chaotisch en vooral een onverteerbaar resultaat. Het grote probleem is dat Bourdon twee dingen tegelijk is gaan doen: de regie en de hoofdrol, maar hij is geen Woody Allen en bij Bourdon gaan die zaken beslist niet samen. Zowel een dieptepunt in Bourdon's carrière als in de Franse filmproductie. Bourdon was een der komieken uit de Franse groep Les Iconnus, maar zelfs de meest fervente fans zijn diep teleurgesteld in deze film en vinden hem onwaardig aan het niveau van voernoemd gezelschap. Het scenario is van regisseur Bourdon en Valentine Albin naar een verhaal van Albin. Het camerawerk is van Manuel Téran.

La nuit des Hulottes

1998 | Komedie

Frankrijk 1998. Komedie van Michaëla Watteaux. Met o.a. Julien Guiomar, Elizabeth Bourgine, Magali Noël, Antoine Du Merle en Jean Nehr.

Meubelmaker Cyprien (Guiomar) is van plan om van zijn oude dag te genieten. Ook al beseft hij dat de wijn, de tabak en zijn zalig nietsdoen zijn gezondheid kunnen schaden, toch is hij vast van plan zich er volledig aan over te geven, zeker na de dood van zijn echtgenote. Samen met de tienjarige Olivier (Du Merle) bouwt hij in zijn atelier een zweefvliegtuig. Zijn geluk kan niet meer op wanneer Rainette (No[KA3]el), zijn jeugdliefde, terug in de buurt komt wonen. Maar zijn zoon Laurent (Marchasson) en dochter Marthe (Bourgine) die nooit zijn liefde hebben gekend, hij was te trots om te zeggen dat hij van hen hield, zijn vastbesloten hem 'voor zijn bestwil' in een rusthuis te plaatsen. Het aangrijpende portret van een oude man die, door nooit emotie te tonen, moet vechten voor zijn vrijheid. Guiomar zet een knappe prestatie neer die voldoende motivatie moet zijn om de film te bekijken. De film is tevens een warm pleidooi om mensen in de herfst van hun leven niet als 'minderwaardig' te beschouwen. Catherine Moinot en Watteaux baseerden het scenario op de roman van Gilbert Bordes. Fotografie is van Mario Barroso.

La basse-cour

1997 | Misdaad

Frankrijk 1997. Misdaad van Christiane Lehérissey. Met o.a. Roland Giraud, Anaïs Jeanneret, François-Eric Gendron, Philippe Durand en Roland Marchisio.

Bartoletti (Giraud) is leraar in de hogeschool die de opleiding voor de officieren van de nationale politie verzorgt. Onder zijn studenten bevinden zich mannen en vrouwen van allerlei pluimage. Ze worden geselecteerd door een geheime eenheid die de 'basse-cour' genoemd wordt en die er prat op gaat alles over het leven van de geselecteerden te weten. Wat echter niemand beseft is dat zich bij de nieuwe lichting een gevaarlijke moordenaar bevindt die in dienst geweest is van de Franse Geheime Diensten. Hij beging een zware misdaad en voor hem is de school nu een dekmantel. Routine-politiefilm die moet dienen als de piloot voor een nieuwe reeks. Hopelijk verbetert de kwaliteit, want in dit scenario van Georges Desmouceaux, Olivier Szulzynger en Dominique Roulet, naar een idee van Olivier Marchal, is niets origineels te vinden en erg spannend is het al evenmin. Achter de camera stond Patrice Payen. Stereo.

La mère de nos enfants

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Jean-Louis Lorenzi. Met o.a. Stéphane Freiss, Sophie Broustal, Antoine Duléry, Deborah Epstein en Pascale Roberts.

St[KA1]ephane (Freiss) en Romain (Dulery) zijn twee alleenstaande vaders die onder hetzelfde dak wonen. Ze hebben allebei kinderen van dezelfde vrouw, L[KA1]ea (Broustal), die hen beiden in de steek liet kort na de geboorte van de kinderen. Nooit hoorden ze nog iets van haar en ze leven beiden met de herinnering aan hun liefde. De verrassing is dan ook groot wanneer Léa, na zeven jaar afwezigheid, eensklaps weer voor de deur staat. Een dramatische komedie met een onderwerp dat iets te geforceerd is om aanvaardbaar te blijven. De acteurs doen zeker hun best, maar ze slagen er niet in om de sprankelende frisheid die dit soort films moet hebben op het scherm tot leven te doen komen. Alain Layrac en Serge Meynard schreven het onevenwichtige scenario, dat door Jacques Guérin in beelden werd omgezet.

Ponette

1995 | Familiefilm, Drama

Frankrijk 1995. Familiefilm van Jacques Doillon. Met o.a. Victoire Thivisol, Delphine Schiltz, Matiaz Bureau Caton, Léopoldine Serre en Marie Trintignant.

Ponette die vier jaar is en net uit het ziekenhuis, hoort van haar vader dat haar moeder bij een verkeersongeluk is omgekomen. Ponette komt in huis bij haar tante Claire en haar neefje en nichtje. Ponette weigert echter met hen te spelen en trekt zich terug.

Les trois frères

1995 | Drama, Komedie, Thriller

Frankrijk 1995. Drama van Didier Bourdon en Bernard Campan. Met o.a. Bernard Campan, Didier Bourdon, Pascal Légitimus, Antoine Du Merle en Anne Jacquemin.

Sedert 1987 nadat ze elkaar al in 1982 ontmoet hadden, vormen Bourdon, Campan en L[KA1]egitimus het komisch-satirische gezelschap Les Inconnus. Ze werden overladen met toneelprijzen en hadden in 1990 een satirisch programma met sketches op de Franse zender FRANCE 2. Nu hebben ze een film - het is overigens niet de eerste keer dat ze in een rolprent zitten: in 1984 zaten ze in LE T[KA1]EL[KA1]EPHONE SONNE TOUJOURS DEUX FOIS van Jean-Pierre Vergne. Deze film die vol sociale kritiek op de Franse maatschappij zit, is heel erg grappig voor wie die toestanden begrijpt en aanvoelt, maar ook buitenstaanders beleven er genoeg lol aan. Het verhaal is eigenlijk krankzinnig, maar tegelijkertijd onzinnig en eenvoudig. Didier Latour (Bourdon) is bewaker van een supermarkt en staat op het punt om te trouwen. Bernard Latour (Campan) is een soft-porno filmster, die inwoont bij vrienden. Pascal Latour (L[KA1]egitimus) is een head-hunter met een duur kantoor. De drie kennen elkaar niet. Ze ontvangen een oproep om bij de notaris te komen, en ontdekken dat ze halfbroers zijn en dat hun moeder hun een fortuin heeft nagelaten. Hoewel het geld nog niet op hun respectievelijke rekeningen is gestort, zetten ze de bloemetjes flink buiten en gaan ze op de pof dingen kopen. Kort erop moeten ze weer bij de notaris komen, die hen op de hoogte stelt dat de wettelijke termijn, waarin zij recht hadden op de erfenis al verstreken was en dat het vermogen naar een weeshuis gaat. Ze zitten tot over hun oren in de schuld, ze zijn zonder werk geraakt en bovendien blijkt Didier ook nog de vader te zijn van een kind, Michael (Du Merle). Ze moeten zich (met het kind) uit de Franse hoofdstad voor hun schuldeisers in veiligheid brengen en vluchten naar het Zuiden. Ze houden zich in leven met kleine vergrijpen, die variëren van het stelen van een auto tot frauderen met loterijbriefjes. Het is echt heel leuk en het wordt met verve gespeeld. Het camerawerk van Alain Choquart past heel goed bij de film. Het scenario is van regisseurs-acteurs Bourdon en Campan en Michel Lengliney. De volgende film van het trio LE PARI is veel minder geslaagd. De film werd bekroond met een César.

Une femme française

1994 | Drama, Komedie

Frankrijk/Duitsland/Verenigd Koninkrijk 1994. Drama van Régis Wargnier. Met o.a. Emmanuelle Béart, Daniel Auteuil, Gabriel Barylli, Jean-Claude Brialy en Geneviève Casile.

Wargnier (INDOCHINE) verfilmde het intieme dagboek van zijn moeder als sleutelroman, dat voor buitenstaanders weinig zeggend is. Het gaat over een trouweloze vrouw, Jeanne (Béart), die afkomstig is uit een kleinburgerlijk milieu in Nancy.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Antoine Du Merle op televisie komt.

Reageer