Rukken like it’s 1999

Nicolaas Veul ,

Nicolaas' zoektocht op internet naar het perfecte pornofilmpje voert hem terug naar de jaren negentig, toen hij met zwetende handen stiekem inbelde op de computer van zijn moeder...

Zeven tabbladen staan open op mijn nieuwe space grey MacBook. Het geluid van drie videofilmpjes loopt door elkaar heen. Ik lig op bed en scrol driftig door een paar Tumblr-sites van amateurpornoverzamelaars, afgewisseld met geripte professionele gladde Russische modellenporno. Ik heb een best-of-selectie gemaakt en klaargezet in Firefox. Als ware het een aftrekbuffet, met op elk tabblad een andere smaak.

Ik kan niet kiezen welk filmpje ik wil kijken. Sterker nog, ik heb al zeven filmpjes klaarstaan, maar ik zoek nog even door. Ik ben op zoek naar dat ene perfecte pornofilmpje. Het filmpje dat zo opwindend is dat ik niet weet waar ik het moet zoeken. Het filmpje dat ik ondanks al mijn pogingen nog niet ben tegengekomen. 

Ik lig op bed en scrol driftig door Tumblr-sites van amateurpornoverzamelaars, afgewisseld met geripte professionele gladde Russische modellenporno

Nicolaas Veul

Het is 1999 en de pc bromt. Word 95 staat open op een artikel waarmee mijn moeder bezig is. Maar die is nu even boodschappen doen. Ik kruip achter het bureau. De computer belt in. Op Netscape staat www.muziek.com als standaardpagina ingesteld (mijn ouders hadden aandelen in deze url; hij zou hen straks, als het internet het nieuwe ding zou worden, net zo rijk maken als Nina Brink). Klik. Mijn handen zweten. Dit hoort niet, maar ik heb van vriendjes gehoord dat er een revolutie ophanden is. De tijd van rukken op Poolse naaktmodellen uit de Break-Out! die zich voordoen als gewone Hollanders is voorbij. Altavista.com, daar moet je zijn als hitsige puberjongen.

Search: naked women.
Nee, wie houd ik hier nou voor de gek.
-> Backspace.
Search: naked men.

Gulp open.
-> Enter. 

Er worden een paar sites voorgesteld, waarop miniaturen van naaktfoto’s staan. Ik lig onderuitgezakt in de bureaustoel, alsof ik er eigenlijk niet ben. De geelgrijze muis glijdt voorzichtig  over het bureau. Ik klik op een miniplaatje. Een nieuw venster opent. De hele pagina is wit. De jpeg laadt, pixel voor pixel. Het gaat gruwelijk langzaam. Ik zie na een minuut alleen een zwoele mannenblik, minuten later een stukje drooggetrainde torso. De spanning bouwt evenredig op met mijn christelijk schuldgevoel en de angst dat mijn moeder thuiskomt. Een combinatie die voelt alsof iemand tegelijkertijd me over mijn bovenbeen wrijft én aan mijn oorlel knabbelt. Ik zie buikhaar dat ik zelf ook zo graag wil. Ik ben tien minuten verder. Ik gloei, want ik zie nu echt bijna een piemel.

De spanning bouwt evenredig op met mijn christelijk schuldgevoel en de angst dat mijn moeder thuiskomt

Nicolaas Veul

Dan hoor ik autobanden die lucht uit het grindpad persen. Godverdegodver. Mama. Snel wil ik de pagina afsluiten, maar er verschijnt een pop-up. Of ik erectiepillen wil. Nee! Ik klik de pop-up weg, maar het is alsof ik de zevenkoppige draak wil onthoofden: er groeien alleen maar meer pop-ups terug. Ik klik sneller dan mijn vinger aankan. Maar daar staat ze al. In de deuropening van haar kantoor, een doos mini-diepvriespizza’s onder haar arm geklemd. Ze kijkt naar mij en naar de achterkant van de computer. En ik kijk naar haar, en vervolgens naar het scherm dat is gevuld met een half gedownload naaktmodel en talloze vieze pop-ups. 

Uit pure paniek maak ik een onhandige duikvlucht naar de contactdoos onder het bureau. Met een ruk ontdoe ik alle apparaten van elektriciteit. ‘MSN!’, roep ik gespannen vanaf de grond met een ontknoopte broek. ‘MSN liep vast!’ 

De internetrevolutie heeft me eigenlijk niet veel meer gebracht dan complete porno-murwheid

Nicolaas Veul

Inmiddels ben ik maar gestopt met zoeken naar dat ene filmpje, want ik ben al een uur bezig. Er staan nu elf tabbladen open en ik frommel mijn broek net onder mijn knieën. Ik scrol door het zorgvuldig geselecteerde buffet, maar ik sla op geen een filmpje aan. Hoe hard de acteurs en amateurs hun best ook doen, er gebeurt niet zoveel meer in mijn lijf. Het is 17 jaar later, en de internetrevolutie heeft me – naast Netflix en een firewall voor pop-ups – eigenlijk niet veel meer gebracht dan complete porno-murwheid. 

Een behaarde hunk kreunt net iets te hard. Ik kijk wezenloos naar het plafond en vanaf het plafond zie ik mezelf weer liggen. Verdwaald in het eindeloze pornowoud realiseer ik me dat ik het perfecte filmpje nooit ga vinden.

Ik zocht geloof ik naar iets anders. Naar het seksplaatje dat nooit helemaal downloadde. 


Nicolaas Veul is programmamaker bij de VPRO. Zo streamde hij zijn leven voor Super Stream Me, ging hij achter de geraniums kijken in Oudtopia en knuffelde hij veel dieren voor het VPRO Jeugd-programma Beestieboys. Nicolaas zit ook op Twitter en hij schrijft vanaf nu elke twee weken een column voor vpro.nl.