Ricky Gervais laat zich nog wat meer van zijn gevoelige kant zien in het tweede seizoen van de sterke tragikomedie After Life.

Hij houdt niet van sympathie of medelijden. Sterker nog, het is alleen maar slecht voor zijn mentale welzijn. In het eerste seizoen van After Life besluit Tony (Ricky Gervais) alle menselijkheid te laten varen; het maakt toch allemaal niets meer uit. Zijn vrouw Lisa overleed na een lang en slepend ziekbed aan kanker, waarna Tony een nihilist (en alcoholist) in hart en nieren werd, zich voorbereidend op het moment waarop hij zichzelf uit zijn eigen misère zou verlossen. Want waarom nog aardig zijn voor een wereld die hem het grootste geluk ‘afnam’?

Aldus het uitgangspunt van After Life, de door Gervais zelf geregisseerde en geschreven tragikomedie over een cynische klootzak die onderweg nog best wat menselijke trekjes blijkt te hebben. Die moeten wel worden aangewakkerd door zijn omgeving, die meestal in vast stramien voorbijtrekt. Tony bezoekt zijn demente vader en keuvelt wat met de verpleegster die een oogje op hem heeft. Met zijn collega’s van een lokaal krantje bezoekt hij excentrieke dorpsgenoten. Ontroerend zijn de gesprekken met weduwe Anne (een prachtrol van Penelope Wilton) op het kerkhof. Ze biedt Tony een luisterend oor én is voor ons de lieve bonusoma of buurvrouw die we altijd hadden willen hebben. Tony sluit de dag af met een fles wijn en filmpjes die hij maakte van Lisa, om vervolgens vaak in snikken uit te barsten.

David Bradley en Ricky Gervais in After Life

Sympathie

De menselijke karakters en het kabbelende tempo maken van After Life een aangename, warmbloedige serie, terwijl die woorden niet direct opborrelen bij de gedachte aan Gervais. Het is bij de comedian vaak een kwestie van bewondering en verafgoding óf ergernis en afkeer; een middenweg is er haast niet. Maar in After Life wekt Gervais zowaar weer eens sympathie op, alsof hij de wereld wil laten zien dat niet alleen Tony, maar ook hijzelf heus niet alleen maar die cynische, grofgebekte bullebak is die vaak naar voren komt in zijn optredens. 

In het sterke tweede seizoen durft Gervais die emotionele troef nog wat vaker uit te spelen. Waar hij in het eerste seizoen vooral de nihilist was die op zoek ging naar een spoortje innerlijke menselijkheid, is er hier weer ‘hoop’ voor Tony. Hij is medemenselijker. Vriendelijker. Behulpzamer. Tony is in het tweede seizoen een beetje een beter mens geworden, ook al wankelt het fundament continu. Maar dat zelfs beroepsprovocateur Gervais nog in staat blijkt tot wat warmbloedige menselijkheid, moet zelfs de meest cynische zielen én grootste Gervais-haters weer hoop geven.

Het tweede seizoen van After Life is vanaf 24 april te zien op Netflix